Jump to content

Recommended Posts

Morfeas

Είδος: κλασικό μορφεϊκό σκίφυ
Βία;/Σεξ; Όχι ιδιαίτερα πράματα
Αριθμός Λέξεων: 3,998 (χωρίς τίτλο)
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια

1. Για το παιχνίδι Εικόνα και επί τόπου #17.

2. Πρώτο ολοκληρωμένο διήγημα μετά από 9 μήνες (ούτε να το γεννούσα δεν θα 'κανα τόσο καιρό).


Αρχείο: Το γενέθλιο δώρο.doc

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Νικόλαε θα μου επιτρέψεις να  ξεκινήσω εγώ πρώτος τον χόρο των σχολίων.Θα μου επιτρέψεις επίσης να χρησιμοποίησω την φόρμα  που χρησιμοποίησα και στην ιστορία του συνονόματου σου.

Πλοκή:

Αρκετά απλή πλοκή, όχι πως πρέπει να έχουμε  αξιώσεις για κάτι παραπάνω με μόλις 4.000 λέξεις στην διάθεση μαας.

Έχω θέμα όμως στο ότι η βασική πλοκή δεν ενώνεται καλά με τη  πιο προσωπική πλοκή του πρωταγωνιστή. Στο σημείο που θα μπορούσε να έλειπε κάποιο εκ των δύο και δεν θα άλλαζε σχεδόν το παραμικρό στο κομμάτι που έμεινε  πίσω. 

Κοσμοπλασία:

Η κοσμοπλασία σου είναι λιτή, αλλά πιστευτή. Κάποιες πινελίτσες  καλές(π.χ τα τσιμεντένια δέντρα) σε βάζουν στο κλίμα, κάποιες άλλες  μάλλον ανούσιες (π.χ ΝΕΡΤ2 ή το κορυφαίο ...Πλατεία Σόϊμπλε)

Γραφή:

Εδώ δυστυχώς φαίνεται  κάπως η αποχή σου από το όλο παιχνίδι. Η  αφήγηση είναι στρωτή και με ένα καλό ρυθμό, αλλά  σαν να της λείπει αυτό το κάτι που έκανε τις προηγούμενες ιστορίες σου να ξεχωρίζουν. Ειδικότερα  θα εστιάσω στους διαλόγους σου που στην πλειοψηφία τους μου φάνηκαν off. Παραδείγματος χάριν,  αυτοί στην αρχική ενότητα ή στην έκτη/έννατη σελίδα  όπου  το παρακάνεις με τον διδακτισμό.

Εν τούτοις μου άρεσαν  πολύ ορισμένα κλεισίματα σε παραγράφους  π.χ οι τελευταίες φράσεις του κειμένου.

Χαρακτήρες:

Ο Γαζέλης είναι  καλός και πιστευτός σαν χαρακτήρας. Από την άλλη όμως ο Γαζέλης είναι ένας χιλιοφορεμένος χαρακτήρας.Τον έχω δει και διαβάσει σε δεκάδες έργα. Δεν είδα εδώ κάποια νέα πτυχή του και ο ίδιος ο Γαζέλης δεν παραμένει παρά ένας κομπάρσος  στην εξέλιξη της πλοκής, αφού όλα  λύνονται από μόνα τους *

*

 

Τώρα θα πει κανείς ότι ο βασικός χαρακτήρας είναι η ίδια η σκοτεινή πλευρά της ανθρωπότητας, αλλά θα αφήσω τις πιο βαθειές αναλύσεις σε κάποιους που το έχουνε παραπάνω με αυτά τα ζητήματα 

Διεκπαιρεώση:

Συνοψίζοντας,  ένα  καλό διήγημα, αλλά εμφανέστατα πολύ κατώτερο των δυνατοτήτων σου. Ελπίζουμε σε καλύτερες προσπάθειες και σύντομα  αν γίνεται (και αν γίνεται να μην νταουνιάζεις  τόσο  :p:p). Μέχρι τότε καλώς μας βρήκες, καλως σε βρήκαμε!

Υ.Γ Άλλαξε τίτλο

Edited by jjohn
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Μορφέ, Μορφέα, είσαι εδώ;

θα συμφωνήσω με τον γΓιάννη σε πάρα πολλά από όσα σου είπε. Αλλά ας προχωρήσουμε στην κριτική μας:

Πλοκή

Απλή. Δεν έχω θέμα. Γιατί να έπρεπε να έχουμε τη σούπερ ανατροπή, το σούπερ έγκλημα, το σούπερ σκυλομηχανκό μυστικό ή τη σούπερ συνωμοσία της Toyota εις βάρος της Fiat και της Audi ας πούμε. Εκδικητικός σκύλος, μία χαρά. Επεσήμανε ο γΓιάννης ότι οι δύο ιστορίες όμως δεν παίζουν σπουδαίο ρόλο η μία στη διεκπεραίωση της άλλης. Δεν επηρεάζει η πλοκή, δεν φτάνει σε κάποια επιφοίτηση ο ήρωας επειδή κάτι συνδύασε από την ιστορία της Δώρας με την ιστορία της Ειρήνης. (Τη σκότωσες την Ειρήνη ε;;; Τη σκότωσες ε;;;;;;) Δεν έχει ρόλο δλδ. το ένα κομμάτι μέσα στο άλλο, είναι πιο πολύ σαν να σκέφτηκες να βάλεις και την προσωπική ιστορία του Γαζέλη μέσα στο διήγημα για να δείξει πιο πλούσιο απλώς. Μαζί σου στο να έχουν οι χαρακτήρες υπόβαθρο, αλλά να υπάρχει και κάποια σύνδεση. Όσον αφορά λοιπόν στο θέμα πλοκή, καθαρά με την έννοια του πλεξίματος των δύο ιστοριών σε βρίσκω κάπως πίσω.

Κοσμοπλασία

Εδώ με κέρδισες όμως. Αν βγάλουμε από την εξίσωση την πλατεία Σόιμπλε και όλα τα φρικαλέα και ζοφερά που προοιωνίζει κάτι τέτοιο για το μέλλον μας ως χώρα και ως ανθρωπότητα (ωχ μάνα μου) τα υπόλοιπα μου άρεσαν, είχες λίγες λέξεις περιθώριο και παρ’ όλ’ αυτά με πήγες εκεί. Δέντρα από τσιμέντο (στο Τσιμεντένιο Δάσος, ένα παιδικό πρέπει να ήταν αυτό) πρόσφυγες από Νέα Ζηλανδία, γάτες που γουργουρίζουν και δεν αφήνουν και τρίχες, να υποθέσω, περιστέρια που δεν κουτσουλάνε τα μηχανικά δέντρα και πάνω από όλα, γυάλινα πατώματα. Αυτό το τελευταίο ειδικά. Γυάλινα πατώματα στον αέρα. Πολύ μου άρεσε. Υπέροχο, υπέροχο, εκτός και πάσχεις από υψοφοβία.

Γραφή

Ναι, διδακτισμός υπάρχει. Και μάλιστα του βγαίνει όταν έχει πιει κιόλας. Σαν και εσύ να αισθάνεσαι άβολα με δαύτον και να θέλεις να τον σκεπάσεις κάπως, εντάξει, μέθυσε, του βγήκε το παράπονο. Να τον σκεπάσεις συγγραφικά και τεχνικά εννοώ, και όχι βεβαίως ηθικά. Βασικά δεν θα το ήθελα αυτό το κομμάτι. Όπως το τελειώνεις, ότι, και καλά, τέτοιοι που είμαστε, τέτοιον κόσμο φτιάξαμε και τέτοιον αξίζουμε, νομίζω έχεις πει αυτά που θες να πεις. Άντε να τόνιζες λίγο περισσότερο την τελευταία φράση. Να ήταν κάπως πιο δυναμική.

Χαρακτήρες

Ναι, είναι χιλιοειπωμένος ο Γαζέλης. Και το προσωπικό του δράμα μην σου πω πως είναι χιλιοειπωμένο. Και ο αλκοολισμός του επίσης. Είναι διεκπεραιωτικός. Βασικά δεν τον συμπονάς, δεν σε πολυνοιάζει που έπαθε ό,τι έπαθε και κυρίως, δεν λύνει την υπόθεση αυτός. Την λύνουν οι χάκερς, η Αναστασία ίσως, όχι αυτός πάντως. Του προφταίνουν απλώς τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Μέχρι και την γκουβερνάντα, που επιβεβαίωσε το περιστατικό με τον άλλο σκύλο, άλλος την ανέκρινε όπως φαίνεται σχετικά με το συμβάν. Όχι ο Γαζέλης. Τον έχεις εξορίσει σε χαρακτήρα αφηγητή δλδ.

Διεκπεραίωση

Νομίζω πως ήθελες να κάνεις σύνδεση των δύο ιστοριών και το μόνο στοιχείο που διαχειρίστηκες σχετικά με αυτό είναι το κινητό που του θύμισε ότι έχουν περάσει δύο χρόνια και κάτι από όταν έχασε το παιδί του και δεν δουλεύει αυτός τις υποθέσεις του. Είναι αδύναμος συνδετικός κρίκος όμως αυτό και μόνο. Αφού η κόρη του, ας πούμε, δεν έπεσε καν θύμα της αλλόκοτης τεχνολογίας που έχει αλλάξει το πρόσωπο του πλανήτη. Δεν θύμιζε σε κάτι η περίπτωσή της, πέρα από την ηλικία της δηλαδή, την μικρή που χάθηκε. Με άλλα λόγια ο Γαζέλης έχει χάσει το παιδί του και βρίσκεται να τα βάζει με την άτιμη τεχνολογία, αλλά δεν του φταίει η άτιμη τεχνολογία. Του φταίει η κακιά στιγμή (ούτε καν το ποτό, αν κατάλαβα). Μπορεί να κατηγορεί τον εαυτό του ή να τον κατηγορεί η γυναίκα του αλλά η τεχνολογία, τα ψεύτικα ζώα και τα συνθετικά πάρκα, αυτό το κατασκεύασμα από όπου προκύπτει ο διδακτικσμός του στο τέλος δεν του έχει φταίξει σε κάτι. Δεν έχει άμεση σχέση με το θέμα του. Εξ’ ου και το λογύδριο περί του τι κόσμο φτιάξαμε δείχνει έωλο.

Και κάτι τελευταίο: να αλλάξεις τίτλο.

Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή και καλή επιτυχία στο παιχνίδι!

 

 

 

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Πλοκή:

Δεν έχω να παρατηρήσω τίποτα, πέρα από αυτή την έλλειψη στη σύνδεση των δύο ιστοριών. επίσης, πολύ πυκνή, κάπου σε ένα σημείο προς το τέλος λάμβανα πολλές πληροφορίες γύρω από την υπόθεση, πράγμα που με κούρασε

Κοσμοπλασία:

Εδώ πραγματικά ενθουσιάστηκα. έχω διαβάσει πολλές κοσμοπλασίες στο φόρουμ αλλά η δική σου είχε κάτι το ιδιαίτερο. μέσα σε ελάχιστες λέξεις κατάφερες να δώσεις έναν κόσμο ολοκληρωμένο, κατανοητό, πιστευτό. χωρίς υπερβολές ή πολλά ονόματα, γνωρίζω στο τέλος πολλά για τον κόσμο εκείνο. επίσης, τα ονόματα όπως πλατεία Σόιμπλε δε με πειράξανε. εκείνο όμως που για μένα ήταν το δυνατό σου σημείο είναι που κατάφερες να τα βάλεις γεωγραφικά σε θέσεις της σύγχρονης Αθήνας, έχτισες ολόκληρη κατάσταση πάνω στον καθημερινό σου κόσμο

Γραφή:

Δεν έχω να συμπληρώσω τίποτα σε σχέση με τους προηγούμενους. Γενικά έχεις ένα στυλ που είναι του γούστου μου, περιγραφή και αφήγηση πολύ παραστατικά, με κέρδισες από τις πρώτες σου φράσεις

Χαρακτήρες:

Εδώ υπάρχει το μεγάλο πρόβλημα. καταρχάς δεν πιστεύω ότι σε ένα διήγημα είναι εφικτό να αναλύσουμε χαρακτήρες, κάτι τέτοιο χρειάζεται πολύ χώρο. Αλλά, στο μικρό δείγμα που θα δώσουμε έχουμε τη δυνατότητα να προβάλλουμε ένα με δύο στοιχεία του χαρακτήρα. εδώ οι χαρακτήρες σου έχουν θέμα. ο κεντρικός είναι επιφανειακός, οι δευτερεύοντες δεν αφήνουν κάποιο έστω μικρό στίγμα για να τους θυμάμαι κάπως. Στο σημείο που έμεινα ανικανοποίητος ήταν οι αντιδράσεις τους. επιλέγεις ένα δύσκολο θέμα (ο θάνατος παιδιού είναι κάτι το τόσο συγκλονιστικό που σαν θέμα όλοι το αποφεύγουν) και το ντύνεις με αντιδράσεις πολύ επίπεδες. Ειδικά η σκηνή του διαλόγου με τους γονείς του κοριτσιού μου φάνηκε εντελώς αταίριαστη με το όλο θέμα. όταν εκείνος διαπιστώνει ότι ζουν την ίδια κατάσταση με εκείνον, τους λέει ένα σκέτο "συλλυπητήρια" κτλ 

Διεκπεραίωση:

το ότι γράφεις μετά από καιρό είναι αρκετό για να πω ότι η ιστορία σου είναι πετυχημένη. εύχομαι να συνεχίσεις να γράφεις και να μας δώσεις ακόμα καλύτερες ιστορίες

 

 

ΥΓ μην απορείς που όλοι κάνουμε κριτική με την ίδια δομή. η δασκάλα θα μηδενίσει την κόλλα έτσι και γράψουμε με το δικό μας τρόπο

Edited by John Ernst
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dreamer

Πλοκή: Έχει ενδιαφέρον η ιστορία σου. Βλέπουμε μια ανησυχητική εικόνα ενός μελλοντικού κόσμου που τα ζώα έχουν αντικατασταθεί από τα άψυχα μεταλλικά αντίγραφα τους. 

Κοσμοπλασία: Μπορώ να πω ότι μεταφέρθηκα σχετικά εύκολα μέσα στον κόσμο της ιστορίας σου με βοήθησαν οι λεπτομερείς περιγραφές. Είναι ένας κόσμος αρκετά καλοφτιαγμένος.

Γλώσσα: Η ιστορία σου είναι πλούσια σε περιγραφές και οι διάλογοι βγάζουν μια φυσικότητα.

Χαρακτήρες: Οι χαρακτήρες νομίζω ότι ήθελαν λίγο περισσότερο δουλειά. Είναι κάπως επιφανειακοί - ρηχοί. Δεν κατάφερα να συνδεθώ με κάποιον χαρακτήρα απλά καθώς προχωρούσε η ιστορία παρακολουθούσα από κάποια απόσταση.

 

Το Πέμπτο Στοιχείο: Διεκπεραίωση

Η ιστορία είναι εντός θέματος. Έχει ένα ξεχωριστό χιούμορ αλλά είναι και θλιβερή (ιδίως προς το τέλος).

Edited by Dreamer
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Πριν ξεκινήσω την κριτική μου έχω να παρατηρήσω κάτι.
Ο μεγαλύτερος εχθρός της "βελτίωσης" ενός ανθρώπου σε οτιδήποτε κάνει, είναι οι "προσδοκίες" που έχουν οι άλλοι - μάλιστα υπερβολικά αυξημένες κάποιες φορές - από τον ίδιο.
Τροφή για σκέψη για τα σχόλια που διάβασα παραπάνω.

Εμένα, Νικόλα, μου άρεσε πολύ η ιστορία σου.
Πάρα πολύ.
Ναι, έχει θεματάκια η γραφή σε κάποιες περιγραφές του Γαζέλη, ναι, οι διάλογοι στην αρχή με την οικογένεια που έχασε το κορίτσι μπορούν να βελτιωθούν. Αλλά στα υπόλοιπα με κάλυψες πάρα πολύ. Γούσταρα τον διάλογο με τον αντιπρόσωπο της εταιρίας, τον διάλογο με την γκόμενα με τα μεγάλα βυζιά, έχουν το χαρακτηριστικό καυστικό στυλ σου.
Μου άρεσε η κοσμοπλασία αν και θεωρώ ότι κάποια κομμάτια τα άφησες ανεκμετάλλευτα (πλατεία Σόιμπλε, Νερτ, στοιχεία που πήγαν να δώσουν κάτι αλλά στο τέλος έμοιαζαν περιττά).
Μου άρεσε η επεξήγηση με τα ιπτάμενα κτίρια και τις φοροαπαλλαγές όπως και η "ζαλισμένη" Αναστασία μετά το ιπτάμενο ταξί.

Η ιστορία μπορεί να εξελιχθεί, η κοσμοπλασία το ίδιο, θεωρώ ότι αυτό το διήγημα αξίζει να το βελτιώσεις και να ασχοληθείς μαζί του.

Όσον αφορά για τους χαρακτήρες, ειλικρινά, δε μπορώ να καταλάβω τι περιμένετε να δείτε. Ο Γαζέλης χιλιοφορεμένος; Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει, να κλάνει σνίτσελ με πιπερόριζα και να χορεύει κλακέτες στο ένα νύχι για να είναι διαφορετικός; Μιλάμε για χαρακτήρες ανθρώπινους οι οποίοι έχουν ανθρώπινες και κυρίως οικείες αντιδράσεις με τις οποίες ταυτιζόμαστε. Λυσσάξαμε να κάνουμε το διαφορετικό κανόνα και ξεχάσαμε το πιο σημαντικό: Την ταύτιση.

Ναι, θα αντιδράσει έτσι σε ένα ζευγάρι που έχασε το παιδί του γιατί είναι επαγγελματίας και γιατί ξέρει ότι τα λόγια είναι περιττά.
Ναι, θα έχει τέτοια σχέση με τη γυναίκα του μετά από ένα τέτοιο τραγικό γεγονός. Δε θα μιλάει κανείς κι η κατηγορία θα πλανάται στον αέρα.
Ναι, η προσωπική του ιστορία θα συνδεθεί με την ιστορία της πλοκής γιατί όλα ξεκινάν και τελειώνουν στον κόσμο που έχουν μεταλλάξει οι άνθρωποι για να "είναι καλύτερα".

Αυτά από εμένα.
Μου άρεσε πολύ, την βρήκα πολύ κοντά σε όσες έχεις γράψει, θα ήθελα να τη δω βελτιωμένη και να δουλεμένη.

Ιδέες για υλοποίηση:
Θα μπορούσες να εντάξεις περισσότερο το πολιτικό κομμάτι συνδέοντάς το με την εταιρία Fiat και το τμήμα που δουλεύει ο Γαζέλης. Η Μαίρη δεν χρειάζεται διάλογο αλλά 1-2 σκηνές μεταξύ τους παραπάνω θα μας δώσει πολύ πιο ζωντανά το δράμα τους. Λάτρεψα τη σκηνή με την Αναστασία και τον πόνο που του ξαλαφρώνει, χρησιμοποίησέ το. Για ποιον λόγο μετανάστες μόνο από Ν. Ζηλανδία; Ανέπτυξέ το.
Τέλος, σκέψου το ενδεχόμενο σύνδεσης παρόμοιων "ατυχημάτων" με το δικό του, να βρει ένα pattern το οποίο συμβαίνει κι ότι τώρα ξύπνησε από τον λήθαργο της τραγωδίας και μπορεί να το ανακαλύψει.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ευχαριστώ για τα σχόλια και τις ιδέες.

Δεν θα μακρηγορήσω, απ' όσα σημαντικά σχολιάσατε είχα την επίγνωση ότι το μυστήριο λύνεται από κομπάρσους (δεν μου έφτανε ο χώρος κι είχε προτεραιότητα στα μάτια μου το παρελθόν του ήρωα), ότι το παρελθόν του ήρωα δεν δένει με την βασική πλοκή. Το τελευταίο έγινε επίτηδες και δεν θα το άλλαζα. Τις περισσότερες φορές δένω τις υποπλοκές μου σε πολλά επίπεδα, κάποιες φορές υπερβολικά πολλές φορές γύρω από τον εαυτό τους, κι αυτή τη φορά δεν ήθελα να το κάνω έτσι. Δεν ήθελα όλο αυτό να ήταν μια συνωμοσία/τρελή συγκυρία, ήθελα να είναι απλώς ένα κορίτσι, που πέθανε από ένα δώρο γενεθλίων, που εκείνος δεν πρόλαβε να δώσει στο δικό του παιδί: κορίτσι, γενέθλια, θάνατος, κι εγένετο συνειρμός, δεν χρειαζόμουν κάτι άλλο, οι άνθρωποι δεν χρειαζόμαστε σαφή καθοδήγηση για το πώς να σκεφτόμαστε.

Αυτό που είναι πρόβλημα, που πρέπει να το κοιτάξω ενδελεχώς, όταν (αν;) ξαναπιάσω το διήγημα, είναι οι χαρακτήρες, γιατί σίγουρα δεν ήταν σκοπός μου να είναι ρηχοί - στο κεφάλι μου δεν είναι πιο ρηχοί από τον μέσο όρο των υπόλοιπων χαρακτήρων που έχω φτιάξει κατά καιρούς (για τους οποίους έχω ακούσει κιόλας ότι παραασχολούμαι μαζί τους), κι ας παίζω με κλισέ του νουάρ/χαρντμπόιλντ που θα 'λεγε κι η σύζυγος. Συνεπώς κάτι δεν πέρασε εδώ από το κεφάλι μου στο χαρτί. Ελπίζω την επόμενη φορά αυτό να έχει γίνει με μεγαλύτερη επιτυχία.

Και πάλι ευχαριστίες! :)

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Συγγνώμη κιόλας αλλά τώρα μου γεννήθηκε η παρακάτω απορία:

Έχουμε σύμπαν όπου όλα τα ζώα καπούτ  και δεν σκέφτηκε κανείς να τα αντικαταστήσει με πόκεμον;

Edited by jjohn

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas
On 12/2/2018 at 3:22 PM, jjohn said:

Έχουμε σύμπαν όπου όλα τα ζώα καπούτ  και δεν σκέφτηκε κανείς να τα αντικαταστήσει με πόκεμον;

Ωιμέ, αυτή είναι η πραγματική δυστοπία του διηγήματος.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..