Jump to content
Rōnin

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΤΟΥ ΕΛΦΕΡΡΙΟΝ

Recommended Posts

Rōnin

Για τον 50ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας, Κατηγορία: Γενικός, Θέμα: Γίγαντες

 

Περικύκλωσαν το κάστρο, περιμένοντας τον ήλιο που θα ανέτειλε μετά από λίγο. Ήταν πενήντα, μπορούσαν εύκολα να κρυφτούν στη βλάστηση γύρω από αυτό. Δε χρειαζόταν να βλέπουν ο ένας τον άλλον. Επικοινωνούσαν αλλιώς. Είχε φροντίσει για αυτό ο σιδηρουργός τους, ο Ελφέρριον. Τους είχε φτιάξει κοσμήματα-δράκους και τους φορούσαν στα αυτιά τους. Αυτό ήταν το παραδοσιακό τους κόσμημα. Μόνο που αυτά που έφτιαξε ο Ελφέρριον τους βοηθούσαν να ακούει ο καθένας τις σκέψεις των άλλων. Έτσι, μπορούσαν να συνεννοούνται χωρίς να κάνουν τον παραμικρό θόρυβο, μόνο με τη σκέψη.

Κανείς δεν τον ρώτησε ποτέ λεπτομέρειες για τα όπλα που τους έδινε και τον τρόπο που φτιάχνονταν. Ο Ελφέρριον ήταν ξωτικό και τη γνώση των ξωτικών τη σέβονταν και την εμπιστεύονταν. Μόνο η κόρη του, η Κενόκα θα μάθαινε ό,τι ήξερε ο πατέρας της, όταν θα ερχόταν η ώρα να δουλέψει μαζί του. Κανείς άλλος. Αυτά τα ειρηνικά όπλα, που έκαναν τη διαφορά, όταν δυο στρατοί συγκρούονταν με τόξα και σπαθιά, ήταν αυτά που κάποιες φορές τους βοηθούσαν να αποφεύγουν αιματοχυσίες και να αφήνουν τη βία και το θάνατο σαν τελευταίες επιλογές.

«Για να είναι τόσο μεγάλο το κάστρο, θα πρέπει να ζουν γίγαντες εκεί μέσα», σκέφτηκε ο Έγκιλ, κοιτώντας το κάστρο με δέος.

«Πάψε!» απάντησε με τη σκέψη του ο Σεριάνο, ρίχνοντάς του ένα οργισμένο βλέμμα. «Και γίγαντες να είναι, δε βγαίνουν ποτέ από εκεί. Είναι δειλοί γίγαντες. Για αυτό ζωντανεύουν τα αγάλματα και τα στέλνουν να μας επιτεθούν νύχτα. Νύχτα, μέσα στο σκοτάδι! Μέχρι και τα αγάλματά τους δειλά είναι!»

Οι υπόλοιποι «άκουγαν» τη συζήτηση χωρίς να επεμβαίνουν. Ο Ελφέρριον τους είχε καθησυχάσει, ήξεραν ότι την ημέρα τα φτερωτά αγάλματα ήταν ακίνδυνα. Τους είχε πει ακόμη, ότι μόλις θα τα έβγαζαν από τη μέση, ο δρόμος για να μπουν στο κάστρο δε θα είχε εμπόδια. Αποφάσισαν ότι η ιδανική ώρα για να πλησιάσουν το κάστρο αποφεύγοντας να κινδυνέψουν θα ήταν λίγο πριν την ανατολή. Τα αγάλματα θα είχαν ελάχιστα περιθώρια για να γίνουν απειλητικά και οι ένοικοι του κάστρου πιθανότατα θα κοιμούνταν.

Είχαν, όμως, αγωνία. Τα αγάλματα είχαν επιτεθεί δυο φορές στο χωριό τους. Έκλεψαν πολλά ζώα από τα κοπάδια τους. Κάποιοι προσπάθησαν να αντισταθούν, αλλά ήταν μάταιο. Τα χτυπήματα που δέχονταν ήταν φονικά. Τα σώματά τους εκσφενδονίζονταν σε μεγάλες αποστάσεις· κανένας δεν μπορούσε να επιβιώσει μετά από τέτοια πτώση. Οι περισσότεροι είχαν αιφνιδιαστεί. Έβλεπαν μέσα στη νύχτα γιγάντια κοράκια να χτυπούν ανθρώπους και να αρπάζουν ζώα· έμοιαζαν να είναι φτιαγμένα από ατσάλι. Μετά από δυο επιθέσεις, οι περισσότεροι στο χωριό είχαν δεχτεί τη μοίρα τους και περίμεναν το επόμενο χτύπημα.

Κάποιοι όμως, αρνούνταν να καταθέσουν τα όπλα. Και πρώτος από όλους ο Σεριάνο. Είχαν ξανασυναντήσει δυσκολίες στο δρόμο τους και πάντα τις ξεπερνούσαν. Ο Ελφέρριον ήταν δίπλα τους από τότε που εγκατέλειψαν το βασίλειο του Καϊσίντε. Το ξωτικό του δάσους τους ακολούθησε μαζί με την κόρη του, αφήνοντας πίσω του τα άλλα ξωτικά. Και κάθε φορά που είχαν προβλήματα, έβρισκε τον τρόπο να τους οδηγήσει στη λύση τους. Γιατί να μην έβρισκαν λύση και τώρα; Ο Σεριάνο πήγε στο σιδηρουργείο και βρήκε τον Ελφέρριον.

-Τι θα κάνουμε; ρώτησε ανήσυχος.

Ο Ελφέρριον παρέμεινε ήρεμος. Τον πήγε στο μέσα δωμάτιο και του έδειξε τα κοσμήματα-δράκους. Είχε φτιάξει πενήντα ζευγάρια. Ο Σεριάνο τον κοίταζε απορημένος. Άμυνα έπρεπε να οργανώσουν, σε τι θα χρησίμευαν αυτά; Δε μίλησε όμως.

-Θέλω να μαζευτείτε πενήντα άτομα, του είπε το ξωτικό, μαντεύοντας την απορία του. Πρέπει να συναντηθούμε εδώ σε τρεις μέρες.

Ο Σεριάνο δε ρώτησε κάτι περισσότερο. Η σιγουριά του Ελφέρριον δεν του άφηνε περιθώρια. Επικοινώνησε με όλους εκείνους που εμπιστευόταν. Κάποιοι ανταποκρίθηκαν όπως περίμενε. Κάποιοι άλλοι δείλιασαν, αφού ο εχθρός αυτή τη φορά φαινόταν ανίκητος. Υπήρχαν όμως και κάποιοι που αποφάσισαν να ακολουθήσουν, χωρίς να το περιμένει από αυτούς. Σε τρεις μέρες, είχαν μαζευτεί στο σιδηρουργείο οι πενήντα που ζήτησε ο Ελφέρριον. Η κόρη του, η Κενόκα, τους μοίρασε τους μεταλλικούς δράκους.

-Βάλτε τους στα αυτιά σας. Ξέρετε πώς, τους είπε η μικρή. Εκείνοι υπάκουσαν. Αμέσως ένας μυστικός κόσμος ανοίχτηκε μπροστά τους. Κανενός οι σκέψεις δεν ήταν πλέον κρυφές. Όλοι κοιτάζονταν μεταξύ τους με έκπληξη και προσπαθούσαν να παγώσουν τη σκέψη τους.

-Βγάλτε τα αμέσως, είπε κοφτά ο Ελφέρριον. Θα τα φορέσετε ξανά, όταν ανεβείτε στο κάστρο του Γκρίζου Βουνού. Θα έχετε όπλα μαζί σας. Και η φωτιά θα σας ανοίξει το δρόμο για να μπείτε στο κάστρο, όταν ξημερώσει.

Σιωπή ακολούθησε. Ο Σεριάνο κατάλαβε πως είχαν ό,τι πληροφορίες χρειάζονταν για να μπορέσουν να συγκεντρωθούν στην αποστολή τους. Θα πήγαιναν να δουν την περιοχή πριν βγει ο ήλιος και εκεί θα έβρισκαν τρόπο να εξουδετερώσουν την απειλή. Ταυτόχρονα κοίταζε το βλέμμα της Μπρόνα. Προς μεγάλη του έκπληξη την είδε να τον ακολουθεί μαζί με τους υπόλοιπους. Είχε μεγαλώσει πια, της άρεσαν τα σπαθιά και τα τόξα και είχε εκπαιδευτεί σε αυτά. Άραγε είχε ακούσει τις σκέψεις του, την ώρα που είχε τους δράκους δίπλα στα αυτιά της; Το βλέμμα της προς αυτόν πάντως δεν είχε αλλάξει. Το μυστικό του ήταν μάλλον ασφαλές. Αντί όμως να ανακουφιστεί με αυτό, έπιασε τον εαυτό του να τη σκέφτεται πιο έντονα. Ίσως θα ήταν καλύτερα αν οι δράκοι είχαν προλάβει να της ψιθυρίσουν τις σκέψεις του. Όχι μόνο εκείνων των στιγμών, αλλά και των τελευταίων μηνών.

Μετά από λίγη ώρα ο ήλιος άρχισε να ανατέλλει και να φωτίζει το κάστρο και τα αγάλματα. «Είναι ξύλινα! Την ημέρα είναι ξύλινα!», ήταν η πρώτη σκέψη του Έγκιλ. Ο Σεριάνο τού χαμογέλασε. «Εμπρός! Ανάψτε φωτιές!», σκέφτηκε. «Ο στρατός των κορακιών θα εξαφανιστεί!» Οι δράκοι μετέφεραν τις σκέψεις του στους συμπολεμιστές του και εκείνοι απλώθηκαν γύρω από το κάστρο και άναψαν φωτιές σε όλους τους ξύλινους εχθρούς τους. «Δε θα ζωντανέψετε ποτέ ξανά. Το ατσάλι σας δε θα χτυπήσει άλλον άνθρωπο, τελειώσατε», σκεφτόταν χαμογελαστός ο Σεριάνο.

«Ετοιμαστείτε, θα μπούμε στο κάστρο», σκέφτηκε η Μπρόνα και κοίταξε δέκα από τους πολεμιστές. Ένας έβαλε φωτιά στην κεντρική πύλη και οι υπόλοιποι έκοψαν ένα δέντρο και με τον κορμό του άρχισαν να την χτυπούν. Ο αφέντης του κάστρου, ο Τρεμέιν άκουσε το θόρυβο και ξύπνησε. Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Η πρώτη του σκέψη ήταν να βγει στο παράθυρό του και να κοιτάξει από ψηλά για να δει τι συνέβαινε έξω από το κάστρο. Τα κοράκια καίγονταν ακόμη. Απομακρύνθηκε από το παράθυρο πανικόβλητος.

-Ξυπνήστε! φώναξε. Ο Καϊσίντε θα μας κρεμάσει! Ξυπνήστε!

Ήταν όμως αργά για να αμυνθούν. Ήταν λιγότεροι και εντελώς απροετοίμαστοι για μια τέτοια εισβολή. Κατευθύνθηκε προς την πόρτα του δωματίου του, αλλά δεν πρόλαβε να βγει. Ο Σεριάνο έσπασε την πόρτα και η Μπρόνα με ένα χτύπημα έριξε τον Τρεμέιν στο πάτωμα.

-Να κι ο τελευταίος γίγαντας, είπε ειρωνικά και τον σημάδεψε με το σπαθί της. Ωραίο το φτωχικό σας. Δε σας πέφτει όμως λίγο μεγάλο; τον ρώτησε, ενώ η άκρη του σπαθιού τού χάιδευε το μάγουλο. Αυτός ασυναίσθητα προσπάθησε να απομακρυνθεί. Η Μπρόνα τον αγριοκοίταξε και πίεσε το σπαθί πάνω στη σάρκα του. Μια λοξή κόκκινη γραμμή εμφανίστηκε λίγο κάτω από το μάτι του κι από αυτή ξεκίνησαν να κυλάνε προς τα κάτω σταγόνες αίμα και να λερώνουν το μάγουλό του. Τον ενοχλούσαν, αλλά έμεινε ακίνητος. Δε θα ριψοκινδύνευε να την εξαγριώσει κι άλλο.

-Γύρνα, του είπε κοφτά και συνέχισε να τον κοιτάζει με τον ίδιο τρόπο, ενώ ο Σεριάνο της έδωσε το σχοινί για να τον δέσει. Ο Τρεμέιν γύρισε. Αφού τους είχαν πιάσει όλους, τι νόημα είχε να αντισταθεί;

-Ξέρεις, εγώ ήμουν αρκετά μικρή όταν φύγαμε και δεν καταλάβαινα πολλά, του είπε, ενώ τον έδενε. Αλλά ούτε τώρα καταλαβαίνω. Τι πρόβλημα έχει ο Καϊσίντε μαζί μας; Το θρόνο τον πήρε, βασιλιάς έγινε, οι περισσότεροι τον δέχτηκαν. Γιατί θυμώνει; Επειδή μια χούφτα τρελοί έφυγαν από το βασίλειό του; Τι τον νοιάζει;

Ο Τρεμέιν δεν απαντούσε. Αλλά και την Μπρόνα δεν την ένοιαζε να πάρει απαντήσεις. Ήξερε πόσο φιλόδοξος ήταν ο Καϊσίντε. Το έμαθε μεγαλώνοντας. Δεν τον ένοιαζε μόνο ο θρόνος. Ήθελε να κατακτήσει γειτονικά βασίλεια για να μεγαλώσει το δικό του. Εκείνοι που εγκατέλειψαν το βασίλειο, το έκαναν για να μη βοηθήσουν το βασιλιά τους να καταστρέψει τις ειρηνικές σχέσεις που είχαν με τους γειτονές τους. Κι από τότε ο Καϊσίντε αποφάσισε να τους κάνει τη ζωή δύσκολη με κάθε τρόπο. Για αυτόν ήταν προδότες και η φυγή τους ασυγχώρητη. Ο Ελφέρριον τους ακολούθησε και επειδή τους βοήθησε πολλές φορές να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που τους προκαλούσε ο Καϊσίντε, του πρότειναν να γίνει βασιλιάς τους. Όμως, εκείνος δε δέχτηκε.

-Να μάθετε να συνεργάζεστε, τους είπε, και δε θα έχετε ανάγκη κανέναν βασιλιά. Ο ένας τον άλλον χρειάζεστε. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Κι εγώ θα είμαι μαζί σας και θα κάνω αυτό που μου αναλογεί.

-Σήκω, είπε η Μπρόνα στον Τρεμέιν τραβώντας τον και εκείνος σηκώθηκε από το πάτωμα. Βγήκαν από το δωμάτιο και ο Σεριάνο ακολούθησε. Τον παρέδωσαν δεμένο στον Έγκιλ.

-Πήγαινέ τον έξω, να κάνει παρέα στους άλλους... γίγαντες, είπε μισογελώντας η Μπρόνα και άρχισε να ψάχνει ένα ένα τα δωμάτια του κάστρου μαζί με το Σεριάνο. Ακόμη κι αν δεν τους είχε ξεφύγει κάποιος από τους υποτακτικούς του Καϊσίντε, μπορεί να ανακάλυπταν κάτι που θα τους προστάτευε, κάτι που θα φανέρωνε τι άλλα σχέδια είχε ο Καϊσίντε.

«Τίποτα» σκέφτηκαν, αφού πέρασαν από όλα τα δωμάτια και κατευθύνθηκαν προς την κεντρική πύλη. «Μάλλον ο Καϊσίντε δεν έδωσε παραπάνω πληροφορίες στους υποτακτικούς του». Κάποια στιγμή ο Σεριάνο ήταν αδύνατο να παγώσει τη σκέψη του. «Είμαι τόσο περήφανος για σένα», σκέφτηκε και ταυτόχρονα μίλησε, μήπως κατάφερνε να ακουστούν τα λόγια του πιο δυνατά.

-Καλά τα κατάφερες για πρώτη φορά, της είπε.

Η Μπρόνα τον άκουσε να μπερδεύεται ανάμεσα στις σκέψεις και στα λόγια του και χαμογέλασε. «Κι εγώ είμαι περήφανη για σένα», σκέφτηκε χωρίς να μιλήσει και τον κοίταξε για να δει την αμηχανία του.

Δεν πρόλαβε. Ένα βέλος διαπέρασε τον δεξιό του ώμο και ο Σεριάνο έπεσε στο πάτωμα. Κάποιος τους είχε ξεφύγει. Η Μπρόνα τον είδε να τρέχει. Τράβηξε το μαχαίρι από τη ζώνη της και τον σημάδεψε στο δεξί πόδι. Μόλις κατάφερε να τον τραυματίσει, άρχισε να τον κυνηγά. «Ο Σεριάνο χτυπήθηκε. Πώς ξέφυγε αυτός; Όλα τα δωμάτια τα ψάξαμε. Εκτός αν κάποια επικοινωνούν μεταξύ τους». Οι σκέψεις της ήταν ψύχραιμες και ξεκάθαρες. Έτσι έπρεπε να τις μεταφέρουν οι δράκοι στους υπόλοιπους, για να έρθουν μέσα στο κάστρο.

Και όντως έτσι έγινε. Όλοι κατάλαβαν ότι η Μπρόνα τους έδινε οδηγίες για να ξέρουν πώς θα κινηθούν. Κάποιοι προσπάθησαν να τη βρουν και να τη βοηθήσουν.  Κάποιοι άλλοι έτρεξαν να βρουν το Σεριάνο. Και οι υπόλοιποι έμειναν έξω από το κάστρο για να προσέχουν τους αιχμαλώτους. Ο Σεριάνο ευτυχώς δεν είχε τραυματιστεί σοβαρά. Αυτός που τον τραυμάτισε όμως δεν ήταν τόσο τυχερός. Όταν τον βρήκαν, ήταν ήδη νεκρός στα χέρια της Μπρόνα. Όταν του κάρφωσε το μαχαίρι στο πόδι, είχε σκοπό μόνο να τον καθυστερήσει για να τον πιάσει πιο εύκολα. Εκείνος όμως την είδε να τον πλησιάζει, τράβηξε το μαχαίρι και προσπάθησε να της επιτεθεί. Τη θυμόταν μικρή, όταν ζούσε ακόμη στο βασίλειο του Καϊσίντε. Δεν είχε φανταστεί πόσα είχαν αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Και αυτό ήταν το λάθος του.

«Πάρτε τον έξω. Ο Σεριάνο είναι καλά;» σκέφτηκε ανήσυχη. Ο Έγκιλ την καθησύχασε. Πήραν τον νεκρό και τον μετέφεραν έξω από το κάστρο. Το κάρο με τα άλογα, που υπήρχε στο στάβλο του κάστρου, χωρούσε τους επτά αιχμαλώτους και τον νεκρό. Είχε έρθει η ώρα της επιστροφής, θα γύριζαν στο βασίλειο του Καϊσίντε και θα απολογούνταν για την απρόσμενη τροπή που πήραν τελικά τα πράγματα, ελπίζοντας στη μακροθυμία του βασιλιά τους.

-Λοιπόν, είπε αυστηρά ο Έγκιλ στους αιχμαλώτους, εσείς μπορεί να μην προλάβατε να φάτε ούτε πρωινό, αλλά τα άλογα τα ταΐσαμε, όπως είδατε. Σε λίγες μέρες θα φτάσετε εκεί που πρέπει και θα δώσετε και τους χαιρετισμούς μας σε αυτόν που σας έστειλε. Θα είναι λίγο δύσκολες μέρες, μια και θα τις περάσετε δεμένοι, αλλά δεν ανησυχώ για εσάς. Θα βρείτε τρόπο να φτάσετε ζωντανοί και να κάνετε μια σωστή κηδεία στον πεθαμένο φίλο σας, είπε και χτύπησε τα άλογα με το καμουτσίκι.

Στο μεταξύ, μέσα στο κάστρο, ο Σεριάνο ξεκουραζόταν. Του είχαν βγάλει το βέλος από τον ώμο και είχαν καταφέρει να σταματήσουν την αιμορραγία και να τον μεταφέρουν σε ένα ήσυχο δωμάτιο. Όταν η Μπρόνα σιγουρεύτηκε ότι όλοι ήταν ασφαλείς μέσα και έξω από το κάστρο, έβγαλε τους δράκους από τα αυτιά της και τα αυτιά του Σεριάνο. Οι συμπολεμιστές τους κατάλαβαν ότι έπρεπε να φύγουν από το δωμάτιο. Είχαν ακούσει τις σκέψεις που έκαναν αυτοί οι δυο τις τελευταίες ώρες. Μερικοί τις ήξεραν και πριν τους δράκους του Ελφέρριον.

-Ελάτε, πάμε στο δάσος για κυνήγι. Μετά από τόσο σαματά, πείνασα, είπε κάποιος στους υπόλοιπους.

Ο Σεριάνο και η Μπρόνα χαμογέλασαν. Μόλις έμειναν μόνοι τους, άρχισαν να γελάνε και να κοιτάζουν μία ο ένας τον άλλον, μία τους δράκους του ξωτικού.

-Σαν πολύ κοντοί δεν ήταν για γίγαντες όλοι αυτοί; μουρμούρισε εξαντλημένος ο Σεριάνο.

Η Μπρόνα γέλασε με την αμηχανία του.

-Θα μου πεις τι σκέφτεσαι ή να ρωτήσω τους δράκους του Ελφέρριον; τον ρώτησε χαμογελώντας.

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΡΑΚΟΙ ΤΟΥ ΕΛΦΕΡΡΙΟΝ.docx

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Πλοκή

Το διήγημα αυτό με δυσκόλεψε σε πολλά επίπεδα. Θα μοιράσω τις δυσκολίες στις κατηγορίες της φόρμας. Η αφήγηση έχει πρόβλημα εστίασης και μπερδεύει τον αναγνώστη. Κάποιοι, δεν ξέρουμε ακόμα ποιοι, περικυκλώνουν ένα κάστρο. Δεν είναι ξωτικά σαν τον Ελφέρριον, ο οποίος απλά ζει ανάμεσα τους και τους φτιάχνει όπλα. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν δέχονται επιθέσεις στο χωριό τους από αγάλματα που προέρχονται από αυτό το κάστρο. Μετά μας λέει για γιγάντια κοράκια με σώματα από ατσάλι που επίσης τους επιτίθενται. Άρα δέχονται επίθεση από αγάλματα και γιγάντια κοράκια;! Όταν κάνουν επίθεση στο κάστρο, και λένε να βάλουν φωτιά στα αγάλματα που το πρωί γίνονται ξύλινα, και φωνάζουν ότι θα εξαφανιστούν τα κοράκια, σκέφτομαι «τι σχέση έχουν τα αγάλματα με τα κοράκια;» Πρώτον, μόνο όταν ο Τρεμέιν βγαίνει και βλέπει τα ξύλινα κοράκια να καίγονται καταλαβαίνω ότι τα κοράκια ήταν τα αγάλματα! Σε όλη την αφήγηση μέχρι τώρα, οι λέξεις αγάλματα και κοράκια δεν συνδυάζονται ποτέ! Δεύτερον, που είναι αυτά τα αγάλματα στο κάστρο; Πάνω στα τείχη; Ψηλά, χαμηλά, πως τα φτάνουν, που τους βάζουν φωτιά;

 

Δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική, οι κυρίαρχοι ενός κάστρου που διαπράττει επιθέσεις  σε χωριά της περιοχής, πως δεν έχει έστω έναν φύλακα στις επάλξεις; Πως κοιμούνται όλοι; Μα όλοι; Ξυπνάει ο Τρεμέιν από έναν θόρυβο και αναρωτιέται σοβαρά τι συμβαίνει; Είναι πέραν της λογικής ή της φαντασίας του; Δεν μπορεί να πιστέψει πως δέχονται επίθεση;

 

Αυτά είναι μερικά από τα προβλήματα. Δεν θα μπω σε υπόλοιπες λεπτομέρειες πλην των άλλων κατηγοριών παρακάτω.

 

Κοσμοπλασία

Σαφώς και έχεις μια ολοκληρωμένη κοσμοπλασία, την οποία την ξέρεις κυρίως εσύ και την διανέμεις κάπως λειψά και ανάποδα στην ιστορία σου. Πχ, το ότι ο εχθρός μέσα στο κάστρο ανήκει στο βασίλειο που αναφέρεις στην αρχή ότι οι χωριάτες εγκατέλειψαν κάποτε, γίνεται ξεκάθαρα προς το τέλος. Και νομίζω ότι δεν μας το φύλαγες ως έκπληξη, αλλιώς θα είχε φανερωθεί αλλιώς. Μας το λες στο τέλος γιατί νομίζω ότι τότε θυμήθηκες να το αναφέρεις. Η κοσμοπλασία σου λοιπόν χρειάζεται ένα σουλούπωμα.

 

Γλώσσα

Εδώ διάλεξα να αναφέρω αυτό:

«Ένας έβαλε φωτιά στην κεντρική πύλη και οι υπόλοιποι έκοψαν ένα δέντρο και με τον κορμό του άρχισαν να την χτυπούν.»

Ένας έβαλε φωτιά στην πύλη και οι υπόλοιποι έτρεξαν να κόψουν ένα δέντρο, να αφαιρέσουν τα κλαδιά του, να πελεκήσουν τον κορμό σε πολιορκητικό κριό και κουβαλώντας τον να ορμήσουν στην πύλη; Πόσο γρήγορα το κατόρθωσαν αυτό; Λογικό δεν είναι να το είχαν φροντίσει πριν από την επίθεση;

 

Χαρακτήρες

Εάν είχα ένα πρόβλημα με τους χαρακτήρες της ιστορίας είναι ότι έχεις όσους χρειάζεσαι για να μεταπηδάς από την οπτική του ενός στον άλλον, ανάλογα ποιος βολεύει την αφήγηση και ο καθένας τους έχει παρόμοια φωνή, δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους, καθώς αντιπροσωπεύουν όλοι τον συγγραφέα.

 

Διεκπεραίωση

Τελικά δεν έχει γίγαντες η ιστορία; Ήταν ένα λεκτικό καλαμπούρι των ηρώων; Σε αυτή την περίπτωση πιστεύω ότι μάλλον δεν διεκπεραίωσες το θέμα του διαγωνισμού.

 

Τίτλος

Βρήκα τον τίτλο πολύ μεγάλο. Πιο επικό από όσο είναι η ιστορία. Το πρώτο μισό το θεωρώ άσχετο, εφόσον δεν έχει γίγαντες, και μοιάζει να προστέθηκε επίτηδες για να μοιάζει ότι ανήκει στο θέμα.

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Η ωραία κοιμωμένη

Συγνώμη, δεν δω να πω πολλά. Μια καλογραμμένη ιστορία περιπέτειας με έξυπνα τρικ.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Αργυρώ, καλωσόρισες στο forum και μπράβο για την συμμετοχή σου στον διαγωνισμό.

Σε πολλά από τα πράγματα που θέλω να σου σχολιάσω τα έχει αναλύσει εκτενώς ο Ντίνος, οπότε θα προσπαθήσω να τα πω περιληπτικά και να προσθέσω 2-3 ακόμη για να σε βοηθήσω με την κριτική μου.

 

Φαίνεται ότι αγαπάς αυτό το είδος και θα ήθελες να μας αφηγείσαι τις ιστορίες που γεννάει η φαντασία σου. Η πρόκληση σε όλο αυτό είναι να μπορέσεις να εστιάσεις στο "ποια" ιστορία θέλεις να πεις, από ποιανού την οπτική γωνία και για ποιον λόγο. Εδώ μου φαίνεται ότι έφτιαξες μία ιστορία σε έναν κόσμο που κάπου/κάπως/κάποτε είχες δουλέψει και προσπάθησες να την προσαρμόσεις στο θέμα του διαγωνισμού χωρίς να το σκεφτείς ενδελεχώς.

Δεν έχουμε γίγαντες. Μόνο στο μυαλό και στις εικασίες των εισβολέων. Το ότι αναφέρεις την λέξη μέσα ή ότι υπάρχει σαν ενδεχόμενο δεν το κάνει εντός θέματος. Η ουσία είναι να φτιάξεις μία ιστορία γύρω από τους Γίγαντες σαν κεντρικό θέμα, όχι σαν τίτλο στο διήγημα.

Επίσης, δεν υπάρχει καμία ξεκάθαρη οπτική γωνία. Μία διαβάζουμε την οπτική όλων των στρατιωτών, μετά πάμε στο παρελθόν στον Σεριάνο, μετά στην Μπρόνα, στο τέλος έχουμε και λίγο Τρεμέιν και μετά πάλι Μπρόνα. Είναι σαν μία κάμερα που αλλάζει συνέχεια ήρωα χωρίς όμως να γίνεται ομαλά η μετάβαση. 

 

Ενώ γραμματικά/συντακτικά είσαι πολύ αξιοπρεπής, η γλώσσα είναι κάπως ξύλινη και διεκπαιρεωτική. Πολλές μικρές προτάσεις, πολλές τελείες, δεν αφήνεις μία περιγραφή να αναπτυχθεί για να μας βάλει στο κλίμα.

Μοιάζει σαν να γράφεις ένα "παλιακό" είδος fantasy, το οποίο είναι γεμάτο ορολογίες κι εικόνες από τα παλιά dnd βιβλία και τα οποία, τα περισσότερα δηλαδή, είναι αρκετά ξεπερασμένα.

 

Δεν μπορώ να πω ότι κατάφερα να ενσωματωθώ στην ιστορία σαν αναγνώστης, καθώς συνέχεια με κρατούσες από μία απόσταση απ' όσα συμβαίνουν και νιώσω ότι όλα τελείωσαν αρκετά γρήγορα. Η εισβολή, η εκδίκηση, η κατάληψη του κάστρου, ο έρωτας των πρωταγωνιστών. Όλα ήρθαν στο πιάτο και σαν fast food.

 

Συγχαρητήρια για την προσπάθεια και καλή επιτυχία 😉

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

Με την σειρά μου, να πω κι εγώ ότι δεν θέλω να επαναλάβω τις παρατηρήσεις που αναφέρουν ο Ντίνος και ο Γιάννης πιο πάνω, καθώς με βρίσκουν σύμφωνο.

Καταρχάς, αυτό που μου άρεσε, είναι ότι είχες μια ιστορία να μας πεις. Είναι σημαντικό να ξεκινάς να γράφεις μια ιστορία έχοντάς την σχηματισμένη στο μυαλό σου και καθώς προχωράς να συμπληρώνεις κάποια κενά ή να δημιουργείς νέες υποπλοκές, ανάλογα το πώς γράφεις κάθε φορά. Εδώ δείχνεις ξέρεις ποια ιστορία θέλεις να μας αφηγηθείς.

Αυτό που λείπει από την ιστορία σου είναι οι πληροφορίες. Αυτό είναι λιγάκι παράξενο και παράδοξο, επειδή ιστορίες αυτού του είδους τις χρειάζονται τις πληροφορίες τους. Έχεις έναν κόσμο με ξωτικά, γίγαντες και ανθρώπους, που βρίσκονται σε μια κατάσταση μεταξύ πολέμου και ειρήνης, αλλά δεν μαθαίνουμε αρκετά που θα μας κάνουν να παρακολουθήσουμε πιο εύκολα τα δρώμενα.

Επίσης, κάπως προβληματική ήταν και όλη η φάση της παρακολούθησης και της κατάληψης του κάστρου. Δηλαδή, όσο βρίσκονταν από έξω δεν ήξεραν αν μέσα υπήρχαν γίγαντες, ενώ όταν μπήκαν γνώριζαν ότι είχαν να κάνουν με τσιράκια του Καϊσίντε. Και ενώ όσο γίνεται η μάχη τούς αναφέρεις ως γίγαντες, στο τέλος λες ότι δεν ήταν και τόσο ψηλοί. Δεν ξέρω για ποιο λόγο να το κάνεις αυτό, μιας και το θέμα του διαγωνισμού ήταν οι γίγαντες.

Και το τελευταίο που αφορά την πλοκή είναι πως όλα λύθηκαν σχετικά εύκολα. Εύκολα έκαψαν τα αγάλματα, εύκολα μπήκαν, εύκολα έπιασαν τους γίγαντες, Υπήρχε, βέβαια, εκείνο το περιστατικό με τη σαϊτιά και τον γίγαντα που το έσκασε, αλλά και μ' αυτό ξεμπέρδεψαν με την ίδια ευκολία. Χρειάζεσαι λίγο παραπάνω σασπένς για να κάνεις την ιστορία σου πιο ενδιαφέρουσα. Δηλαδή, είχαμε να κάνουμε την κατάληψη ενός κάστρου και δεν είδαμε ούτε μία μάχη.

Όσον αφορά τη γλώσσα, να πω ότι τη βρήκα ευκολοδιάβαστη. Θα επαναλάβω κι εγώ ότι είχες ένα θέμα με τις απότομες εναλλαγές στις οπτικές γωνίες των ηρώων. Κατά τα λοιπά, ήταν στρωτή και σε γενικές γραμμές σωστή. Πρέπει μόνο να βάλεις λίγη τσαχπινιά παραπάνω, επειδή το φάντασυ τη χρειάζεται. Μη φοβάσαι να στολίσεις τον κόσμο και την ιστορία σου. Να φοβάσαι να μην το παρακάνεις.

Για το τέλος να πω ότι κρατάω τα ωραία στοιχεία που μας έδωσες, όπως την φαντασία σου και τον τρόπο να βλέπεις την συνολική ιστορία μέσα στο μυαλό σου. Το κομμάτι της γραφής το έχεις. Συνεχίζοντας το γράψιμο θα δεις ότι θα σου βγαίνουν πιο εύκολα και τα στοιχεία που έχει ανάγκη η γραφή σου για να αναδείξεις τις ιστορίες σου. 

Καλή επιτυχία και από μένα. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Roubiliana

Λοιπόν, ο τίτλος ήταν λίγο βαρύς κ δε με προδιαθέτει θετικά να το διαβάσω. Τελικά δεν υπάρχουν γίγαντες κι αυτό το έχω καταλάβει από την αρχή. Η ιστορία είναι καλοστημένη αλλά τη βαρέθηκα λιγάκι γιατί δεν υπήρχε αγωνία κ ανατροπές. Θα μπορούσες να περιγράψεις μια επίθεση των αγαλμάτων να γίνει πιο ζωντανό.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult
Spoiler

Γρήγορο ήταν αυτό το διήγημα. Η υπόθεση κυλούσε χωρίς στάση μέχρι το τέλος. Μου έδωσες την εντύπωση ότι ξέρεις πού θέλεις να πας την ιστορία, οπότε ένα μεγάλο μπράβο γι' αυτό.

Καθώς προχωρούσα μου φάνηκε πως διάβαζα κάτι που είναι τμήμα μιας άλλης, μεγαλύτερης ιστορίας ή, για να το πω καλύτερα, ενός ευρύτερου φανταστικού κόσμου που έχεις δημιουργήσει.

Γίγαντες δεν βλέπω να υπάρχουν.

Πολύ εύκολα πάντως μπήκαν στο κάστρο και καθάρισαν. Οκ, είχαν τα κοσμήματα να τους βοηθούν (αφού τα βάζουν στα αυτιά, γιατί όχι σκουλαρίκια?) αλλά και πάλι όλη η υπόθεση κύλισε πολύ αναίμακτα, πολύ απροβλημάτιστα. Ακόμα κι η σκηνή που ο Σεριάνο τραυματίζεται, δεν φαίνεται να εξυπηρετεί σε κάτι ιδιαίτερο, πέρα από το να τονίσει την μαχητική ποιότητα της Μπρόνα.

Δεν με ενθουσίασε το λοβ στόρι. Δεν με έπεισε. Λειτουργεί καλά για το κλείσιμο, αλλά μου φάνηκε κάπως τετριμμένο, με την έννοια ότι όταν εμφανίζεται ο χαρακτήρας της Μπρόνα δεν ένιωσα καμία έκπληξη, σαν να την περίμενα.

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
zefuros

Καλησπέρα

Spoiler

Δεν εχω να προσθέσω πολλά σε σχέση με τους προηγούμενους.

Ένα θέμα: Οι Δρακοι του Ελφερριον που αναφέρονται και στον τίτλο, δεν είχαν πρακτικά κάποια ουσιαστικη συμβολή στην "κατακτηση" του κάστρου. Αφού ούτως ή άλλως λίγοι ήταν μέσα, εύκολα μπήκανε, όλα κομπλέ.

 

Καλη συνέχεια

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Starbuck

Καλησπέρα κι από μένα. Διάβασα δύσκολα την ιστορία σου και για να πω την αλήθεια την διάβασα 3 φορές για να σιγουρευτώ για το τι συνέβη τελικά. Έψαχνα τους γίγαντες, προσπαθούσα να καταλάβω πώς τους έπιασαν στον ύπνο, τι ζόρι τραβούσε τελικά αυτός ο βασιλιάς, για ποιο λόγο γίνονταν αυτές οι επιθέσεις, απ' τη μία όλοι φοβόντουσαν απ' την άλλη η όλη υπόθεση ήταν μια σχεδόν αναίμακτη μάχη για τους ήρωες, ο Σεριανο επέζησε και τα φτιάξε με την μπρόνα, η μπρόνα ήταν η μοναδική γαμάτη γυναίκα ανάμεσα σε άντρες πολεμιστές συντηρώντας αυτό το κλισέ για την μία που ξεχωρίζει και είναι καλύτερη απ' τις άλλες (?).. Ειδικά το συγκεκριμένο ανήκει σε αυτές τις περιπτώσεις στετεοτυπικής αναπαραγωγής που με ενοχλούν, είμαι δηλαδή κάπως πφφ. Στα θετικά τώρα της υπόθεσης, βρήκα μερικές ιδέες που μου άρεσαν πολύ, όπως τα τηλεπαθητικά σκουλαρίκια στα οποία θεωρώ χωρούσε πολύ περισσότερο τζέρτζελο και χιούμορ, η μπρόνα που ειναι έτσι σκληρή και την φοβάται ο 'Γίγαντας' (θα ήθελα να ξέρω ότι είναι ανάμεσα και σε άλλες πολεμίστριες για λόγους που ανέφερα παραπάνω.) Η ιδέα γενικά για μια οργανωμένη επίθεση εναντίον του καταπιεστή μου αρέσει επίσης πολύ αλλά θα ήθελα οι ήρωες να παιδευτούν και λίγο ή πολύ παραπάνω, να αγωνιώ για την τύχη τους. Στο σημείο ας πούμε που τραυματίστηκε ο σεριανο λέω πάει το χάσε το γκομενάκι η μπρόνα, μου προκάλεσε δηλαδή συναισθήματα, που είναι και το ζητούμενο. Αν όλα τα μικρά μικρά κομματάκια που έχεις τα συνθέσεις με καλύτερο τρόπο και πιο συγκέντρωμενα νομίζω τα κείμενά θα είναι πολύ πιο θελκτικα και αξίζει τον κοπο. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
Spoiler

Θετικά στοιχεία: Μια κλασσική ιστορία με δράκους, ξωτικά, μάγισσες και κάστρα. Από την αρχή δίνεις στον αναγνώστη να καταλάβει τι ακριβώς θα διαβάσει και μέχρι το τέλος παραμένεις πιστός στο είδος. Η γλώσσα είναι αρκετά καλή, ενώ οι περιγραφές δίνουν το επιπλέον στοιχείο που χρειάζεται ο αναγνώστης.

Αρνητικά στοιχεία: Ένα μόνο αρνητικό στοιχείο εντόπισα, που όμως είναι σημαντικό. Και αυτό έχει να κάνει με την πλήρη απουσία των γιγάντων.

Γενικό σχόλιο: Μια ενδιαφέρουσα ιστορία φαντασίας, που όμως ενδεχομένως να είναι εκτός του θέματος του διαγωνισμού, καθώς δεν πρωταγωνιστεί ούτε υπάρχει το βασικό στοιχείο (γίγαντες).

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα
Spoiler

Πλοκή

Ο τίτλος της κριτικής μου θα μπορούσε να είναι Ο Ντίνος Τα Είπε Όλα Όσα Θα Έλεγα. Ωστόσο θα επιχειρήσω να αναλύσω πέντε πράγματα. Διάβασα περισσότερο μία περίληψη ιστορίας και όχι μία ιστορία κανονική. Όλα τα περιστατικά τα περιγράφεις σαν να βιάζεσαι. Είναι σαν να είδες μία ταινία και μας την αφηγείσαι, χωρίς όμως να πετυχαίνεις να μας κάνεις να τη δούμε. Ούτε σαν στιγμιότυπο λειτουργεί, καθώς φαίνεται να έχει αρχή, μέση και τέλος. Είναι σαν να κρατούσες σημειώσεις για κάποιο μεγαλύτερο διήγημα και τις σουλούπωσες για να συμμετέχεις.

Κοσμοπλασία

Υπάρχει μέσα στο νου σου. Δεν είναι βεβαίως κάτι περίπλοκο, ένα τυπικό φάντασυ περιβάλλον είναι. Σαν ιδέα βρήκα συμπαθή τα αγάλματα που ζωντανεύουν και που όντως μας δυσκολεύεις κάπως να καταλάβουμε αν είναι τα κοράκια, ή πώς τα έκαψαν, ή πού τα βρήκαν. Αλλά η κορύφωση της ιστορίας και η λύση της είναι υπερβολικά γρήγορη και υπερβολικά εύκολη. Τσακ μπαμ.

Χαρακτήρες

Ο Ελφέρριον μένει στο παρασκήνιο αν και δυνητικά είναι ο χαρακτήρας που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες υπάρχουν για να κουβαλούν την ιστορία και δεν ένιωσα να ταυτίζομαι. Ούτε με το λαβ στόρι, ούτε καν το γεγονός ότι οι σκέψεις του ενός βρίσκονται εκτεθειμένες στο νου του άλλου δεν με ιντρίγκαρε. Αλλά γιατί; Σκέψου πόσες ιστορίες θα μπορούσαν να βγουν αν ξαφνικά μια φούχτα άνθρωποι ακούνε ο ένας τις σκέψεις του άλλου. Σκέψου τις κρυφές σκέψεις, τι αλληλεπιδράσεις. Εδώ τους προέκυψε τέτοιο εργαλείο, οι Δράκοι, και μόνο μια φορά αν κατάλαβα το δοκίμασαν και αμέσως στη δράση. Ένα τέτοιο εργαλείο θα μπορούσε να ανασύρει πλήθος κρυμμένων καταστάσεων και να φωτίσει με τρόπο μοναδικό το παρελθόν των ηρώων και τις μεταξύ τους σχέσεις. Και αν ήμουν ο κατασκευαστής των Δράκων θα πρότεινα να το δοκιμάσουν κάμποσες φορές μέχρι να σιγουρευτούν ότι μπορούν να σκέφτονται καθαρά και με ψυχραιμία. Μέσα σε μία μάχη η ψυχραιμία χάνεται. Έπρεπε να γνωρίζουν τους Δράκους σαν την παλάμη του χεριού τους πριν επιχειρήσουν να τους χρησιμοποιήσουν. Το χειρίζεσαι πολύ επιφανειακά, πολύ βιαστικά.

Διάλογοι

Διεκπεραιτωτικοί.

Γλώσσα

Εδώ θα αναφερθώ σε ό,τι ήδη είπαν και οι άλλοι: έχεις κάποιο θέμα με τις οπτικές γωνίες αφήγησης. Μεταπηδάς από ΟΓ σε ΟΓ και οι διαφορές είναι ελάχιστες. Είναι σαν να μιλάει διαρκώς το ίδιο άτρομο.

Διεκπεραίωση

Το ότι δεν υπήρχαν γίγαντες δεν θα με πείραζε, αν χειριζόσουν με περισσότερη μαεστρία την όλη ιστορία σου. Αν κάποιοι φοβούνται τους γίγαντες και τελικά δεν υπάρχουν, ας πούμε, θα μπορούσε να θεωρηθεί και εύρημα στην τελική. Με τη διαφορά ότι η αφήγηση είναι τόσο επίπεδη και η ιστορία τόσο προβλέψιμη, που στο τέλος η έλλειψη γιγάντων χειροτερεύει τα πράγματα. Με έκανε να σκεφτώ: ούτε καν γίγαντες δεν είχε.

Καλή επιτυχία και ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σου.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Αργυρω!

Δυστυχώς θα σε στεναχωρησω, συμφωνώ με τους προλαλήσαντες σε μεγάλο ποσοστό. Έλειπε το focus στην ιστορία σου και η σύνδεση με το θέμα. Επίσης οι ευκολιες που αναφέρουν οι περισσότεροι ζημιώνουν το διήγημά σου. Συνέχισε να γραφεις και μην πτοείσαι!

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
gismofbi

Πλοκή: Όσα ήθελα να πω τα ανέφερε ο Ντίνος στο σχόλιο του. Ένιωσα πως περιέγραψες μια ιστορία περιληπτικά και δεν την αφηγήθηκες. Δεν ξέρω αν ήταν αυτοτελής ή τμήμα μεγαλύτερης ιστορίας αλλά είχε κενά.

Κοσμοπλασία: Είχες πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες. Τα κοσμήματα ήταν καλή ιδέα αν και θα ήθελα να φανούν περισσότερο στην ιστορία και να παίξουν πιο καταλυτικό ρόλο. Μια άλλη ιδέα που μου άρεσε ήταν ότι τα αγάλματα το βράδυ ήταν ατσάλινα και τη μέρα ξύλινα. Μου θύμισε τα γκαργκόιλ που τη μέρα είναι υδρορροές και το βράδυ ζωντανά τέρατα.

Γλώσσα: Ήταν απλή, λίγο άχρωμη αλλά το κείμενο κύλαγε νεράκι. Ήθελε λίγο στόλισμα και σενιάρισμα για να δώσει λίγο χρώμα και σασπένς στην ιστορία.

Χαρακτήρες: Δυστυχώς δεν είχαν κάποιο χαρακτηριστικό συγκεκριμένο και ιδιαίτερο ο καθένας που να κάνει τον αναγνώστη να τους ξεχωρίζει. Όποιος κι αν μιλούσε ήταν ακριβώς το ίδιο. Δοκίμασε να δώσεις κάτι το ιδιαίτερο στον καθένα. Π.χ. ένας που όταν φοβάται βρίζει, ένας που έχει κόλλημα με μια συγκεκριμένη λέξη ή ένα τικ    π.χ.

 ‘’Αυτό το κάστρο ρε φίλε είναι θεόρατο. Γίγαντες ρε φίλε, σίγουρα’’.

‘’Αφού είθαι τόθο θίγουροθ γιατί δεν ορμάθ;’’ απάντησε εκτοξεύοντας σάλια από τα λειψά του δόντια.

 

Edited by gismofbi
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rōnin

Χαίρετε χαίρετε. Πρώτη απόπειρα σε φόρουμ και ομολογώ πως πέρασα μια χαρά. Γράφω όποτε έχω κέφι και συμμετέχω σε διαγωνισμούς όποτε μου επιτρέπει το πρόγραμμά μου. Δεν έχω παρακολουθήσει σεμινάρια, εκτός από ένα σχετικό με τη δημιουργία φανταστικής γλώσσας σε fantasy κείμενο. Οπότε η όποια συγγραφική μου ικανότητα είναι σχετικά ακατέργαστη.

Μια φίλη μου έστειλε το λινκ του διαγωνισμού σε χρόνο ανύποπτο και αποφάσισα να πιέσω το πρόγραμμά μου και να στείλω κάτι, έστω κι αν ήξερα ότι δε θα μπορέσω να το δουλέψω όσο θα ήθελα. ‘Ηταν μια καλή ευκαιρία να μου πουν τη γνώμη τους άνθρωποι που δε με ξέρουν καθόλου και δε θα επηρεάζονταν από τυχόν προσωπική συμπάθεια.

Η τελική κατάταξη δε με εξέπληξε, εκεί με υπολόγιζα. Έχω ήδη αποθηκεύσει τις παρατηρήσεις όλων και με την πρώτη ευκαιρία θα κάνω βελτιώσεις στο κείμενο. Το μόνο που με παραξένεψε λίγο ήταν η άποψη κάποιων ότι μπορεί να είμαι εκτός θέματος, γιατί τελικά οι γίγαντες δεν υπάρχουν σαν φυσική παρουσία αλλά μόνο σαν φόβος στο κεφάλι κάποιων. Η πρώτη μου σκέψη για αυτά τα σχόλια ήταν το ποίημα του Καβάφη «Περιμένοντας τους βαρβάρους». Η λέξη υπάρχει στον τίτλο, αλλά οι βάρβαροι τελικά δεν εμφανίζονται και το συναίσθημα της ελπίδας χάνεται. Anyway, και εκτός θέματος να ήμουν, το ίδιο θα το διασκέδαζα. Αν έβγαινε πίνακας κατάταξης που θα βαθμολογούσε ποιος πέρασε καλύτερα, θα ήμουν αρκετά ψηλότερα. Θένκιου-θένκιου. Τα λέμε στον επόμενο διαγωνισμό. 😊😊😊

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..