Jump to content
John Ernst

Ελληνικό setting

Recommended Posts

John Ernst

Επειδή ζητήθηκε, παίρνω εγώ την πρωτοβουλία να κουβεντιάσουμε ένα θέμα που υπάρχουν πολλές και διαφορετικές απόψεις. Λειτουργεί ένα Ελληνικό setting στις ιστορίες φαντασίας ή απλά το αποτέλεσμα θα ήταν ιλαρό και θα προκαλούσε γέλιο; 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst
9 hours ago, Unicron said:

Όχι δεν είναι έτσι. Να φέρω ένα παράδειγμα. Ο μπαρμπα-Θωμάς (όχι αυτός με την καλύβα) που ζει στην Άνω Κρανούλα φτιάχνει το σπιτικό γιδοτύρι του. Μέχρι εδώ όλα καλά. Αν αύριο το πρωί ξυπνήσει και πει, "Γιατί να μην φτιάξω και παρμεζάνα;" θα είναι σωστό; Είναι δυνατόν να συγκριθεί ένα μούφα τυρί με το αυθεντικό Ιταλικό;

Σε κάποιο άλλο post έγραψες για Ελληνικό επεισόδιο X-Files και πραγματικά παραλίγο να με στείλεις στα επείγοντα (μου λύθηκε ο αφαλός από το γέλιο!) Μεγάλωσα με τα X-Files στον ΑΝΤ1, τα έχω δει πολλές φορές σε επανάληψη και πίστεψέ με την αίσθηση της σειράς δεν μπορεί να την ρεπλικάρει καμία Ελληνική ιστορία. Ακόμα και τα καινούρια επεισόδια της σειράς δεν έχουν το ίδιο feeling με τα πρώτα. Φαντάσου τώρα κάποιον Μήτσο και κάποια Κούλα να κυνηγάνε εξωγήινους στην πλατεία Κολωνακίου! Ή να κατέβει εξωγήινο σκάφος στο Σύνταγμα! Που αν γίνει ποτέ, θα βάλουν στους εξωγήινους φόρο πολυτελείας και φυσικά θα τους ζητήσουν και πόθεν έσχες για το σκάφος! 

Δεν είμαστε εμείς κομπλεξικοί απλά κάποια πράγματα δεν δουλεύουν παντού το ίδιο. Και αυτό ισχύει και αντιστρόφως. Παράδειγμα. Οι Έλληνες ως λαός είναι γλεντζέδες,  χαλάνε λεφτά για διασκέδαση στα μπουζούκια, κάνουν καμάκι κτλ (ή τουλάχιστον αυτά ίσχυαν στα 90s όταν ο ήλιος ήταν πράσινος και φτιάχναμε σαΐτες με πεντοχίλιαρα). Θα μπορούσε λοιπόν να μεταφέρει κάποιος τις ιστορίες του Δόγκανου ή του Ακάλυπτου στα Γερμανικά, σε έναν σοβαρό λαό που δεν έχει ίχνος χιούμορ και φυσικά δε χαλάει λεφτά; Όχι βέβαια!

Επειδή όμως είναι κρίμα να σπαμάρουμε το post της ιστορίας, αν θέλει κάποιος ας ανοίξει καινούριο post για καλύτερη ανταλλαγή απόψεων.

 

Ξεκινάω από τις θέσεις του Unicron πάνω στο θέμα. Θα συμφωνήσω σε μεγάλο μέρος με τις απόψεις του. Ναι, κάθε λαός έχει τη δική του κουλτούρα και τη δική του παράδοση. Είναι μια γραμμή χρόνου που πρέπει να λαμβάνουμε πάντα σοβαρά υπόψιν. Όταν μεταχειρίζεσαι την παράδοση κάποιου λαού, πρέπει να σέβεσαι τα πιστεύω του, τις απόψεις του, το λόγο για τον οποίο έγραψε τη συγκεκριμένη ιστορία. Αν δεν το κάνεις, κινδυνεύεις να γίνεις γελοίος. Προσωπικά, όσο θα έβαζα τα γέλια αν έβλεπα τον Τάσο και την Γκόλφω να τους απαγάγουν οι εξωγήινοι, άλλο τόσο γελάω με τις μεταφορές της αρχαίας μυθολογίας στο Χόλιγουντ.

Είμαστε μια χώρα με πλούσια παράδοση, με πολλές ιστορίες που χάνονται κάπου στο παρελθόν, χιλιάδες χρόνια πριν. Πολλές από αυτές τις ιστορίες είναι μέσα στα πλαίσια του φανταστικού. Έτσι, η πρώτη αναφορά σε ρομπότ υπάρχει στην Ελληνική μυθολογία, βρικόλακες και στοιχειά είναι κομμάτι της λαϊκής τέχνης των Βαλκανίων (από εμάς τα πήρανε), έχουμε πλούσια μυθολογία και καταγράψει και τη μυθολογία άλλων λαών. Πολλά από τα παραμύθια που κυκλοφορούν ανήκουν στην παράδοση των λαών της περιοχής. 

Γιατί σαν χώρα δεν παράγουμε φανταστικό; (για να μην παρεξηγηθώ, το ζήτημα δεν είναι η λογοτεχνία, που έχουμε πλούσια παραγωγή, αλλά κυρίως ο κινηματογράφος, εκεί που αν κάποιος προεξοφλεί ότι το κοινό θα του γυρίσει την πλάτη, δε χαλάει τα εκατοντάδες χιλιάρικα για να το φτιάξει). Γιατί οι Έλληνες δεν είναι σαν κοινό εξοικειωμένοι με το θέμα; Θυμάμαι κάποια φορά που κρατούσα στα χέρια μου βιβλίο ski fi opera σε δημόσιο μέρος, όλοι με κοιτούσαν σαν εξωγήινο! Φταίει ο κόσμος, οι συγγραφείς ή το σύστημα γενικά στην Ελλάδα; Κι εγώ δεν έχω καταλήξει. 

Επειδή δεν έχω την πιο πλήρη εικόνα για όλα αυτά κι επειδή έχω βιώματα από τα λαϊκά κυρίως στρώματα μου ούτε λόγος για φανταστικό (με έθρεψαν μεροκαματιάρηδες άνθρωποι που προσπαθούσαν να βγάλουν τα προς το ζειν), οπότε μεγάλωσα με το ρεαλισμό στην τέχνη, δε θεωρώ τον εαυτό μου και τον πιο κατάλληλο για να πω γι' αυτά. Εκείνο που θέλω να αναφέρω είναι τις δικές μου προσπάθειες να λειτουργήσει ένα Ελληνικό setting. Δε θα αναφέρω την ιστορία που τρέχει στο διαγωνισμό, ακόμα είναι υπό κρίση, αλλά σε όλες τις άλλες ιστορίες μόχθησα να βγάλω αποτέλεσμα που και σύγχρονο θα ήταν και προσαρμοσμένο στην Ελληνική παράδοση. Πολλές φορές προχωράω τυφλά,  χωρίς αναφορές και συγκεκριμένα αναγνώσματα. Δε θα πω ότι τα έχω καταφέρει στα 100%, αλλά ότι το αποτέλεσμα ταιριάζει εν τέλει στη δική μου αισθητική περισσότερο αν έγραφα ένα κείμενο με setting στην Αμερική ή τη Δ Ευρώπη. (αν και το τελευταίο το έχω κάνει κι ένα χρόνο περιμένω κάποιον να το σχολιάσει!). Θέλω να πω ότι είναι στο δικό μας χέρι να φτιάξουμε ιστορίες που να έχουν το συγκεκριμένο setting και να λειτουργούν. (Γέλιο προκαλεί κάτι που δε λειτουργεί, όχι η επιλογή αυτή καθ' αυτή).

 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλημέρα κι από μένα! :)

Ενδιαφέρον τόπικ. 

Κατ' αρχάς, ξεκινώντας θέλω να πω το εξής: ασχέτως προτιμήσεων, όλα είναι πιθανά στη ζωή. Οποιαδήποτε ιστορία κι αν γράψει κάποιος, αν το πράξει με συνέπεια, φινέτσα,  ώριμο ύφος, τέχνη και μεράκι θα πείσει. Το θέμα είναι να το κάνει με αίσθηση του ''κινδύνου'' και με γνώμονα τη δυσκολία του εγχειρήματος. Να γνωρίζει και να αποδέχεται το πόσο δύσκολο είναι να επιτύχει τη χρυσή τομή. Η προδιάθεση που έχει κάποιος όταν ξεκινάει να διαβάζει, είναι υψίστης σημασίας. Είναι η αφετηρία, το σημείο που ορίζει την απόσταση που πρέπει να διανύσει ο αναγνώστης ώστε να σε νιώσει.

Σε ένα σχόλιό του ο Νίκος (John Ernst) κάποτε είχε πει αυτό: "στην τέχνη ο συνδυασμός των αντιθέτων είναι το ζητούμενο, μόνο που όταν συγκεντρώνονται πολλές αντιξοότητες  το αποτέλεσμα είναι φτωχό''.

Συμφωνώ απόλυτα. Και αντιθέσεις & αντιξοότητες μπορεί να βρει κανείς μυριάδες στο σκηνικό όπου διαδραματίζεται η ιστορία μας.

Επομένως, θεωρώ πως όλα γίνονται, όμως επειδή τα ερεθίσματά μας είναι ποικίλα στη σύγχρονη εποχή θα πρέπει να είμαστε ιδαιτέρως προσεκτικοί όταν προσπαθούμε να αναπλάσουμε ένα περιβάλλον γνώριμο όπου το υπερφυσικό δεν έχει θέση και να το παρουσιάσουμε ως κάτι που έχει συνέπεια και αίσθηση αληθοφάνειας. Θέλει προσοχή και ιδιαίτερη μεθοδικότητα όταν εισάγουμε ξένα υπερφυσικά στοιχεία εκεί όπου δεν ανήκουν.

Προσωπικά προτιμώ να γράφω για μέρη εντελώς φανταστικά, ώστε να είμαι ελεύθερος.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω αυτό: Και γιατί να μην επικεντρώνεται το φανταστικό στοιχείο της Ελλάδας σε μύθους του τόπου; Όπως πχ εκείνη την ιστορία που η Αταλάντη είχε γράψει για τη μοίρα, το Κοράκι σε Άλικο Φόντο, τα Πνεύματα κτλ κτλ. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σεττινγκ δένει αρμονικά με το υπερφυσικό στοιχείο.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Εγώ πάντως μια χαρά αξιόλογα και καθόλου αστεία διηγήματα και μυθιστορήματα τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας έχω διαβάσει από Έλληνες σε ελληνικό setting. Μπορείτε να βρείτε πολλά στα αντίστοιχα topics και ακόμα και στις βιβλιοθήκες του φόρουμ. Σε εργαστηρι της Άλεφ μάλιστα είχαμε δει δυνατό διήγημα τρόμου σε setting παλιού ελληνικού κινηματογράφου από τον Ντίνο (Χατζηγιώργη). Κανείς δεν γέλασε, σας διαβεβαιώ, πέρα από τα σημεία στα οποία ο συγγραφέας ήθελε να γελάσουμε. Οπότε οι περιορισμοί υπάρχουν μόνο όσο τους βάζουμε στον εαυτό μας. 

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst
2 hours ago, John Ernst said:

Προσωπικά, όσο θα έβαζα τα γέλια αν έβλεπα τον Τάσο και την Γκόλφω να τους απαγάγουν οι εξωγήινοι

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μήπως να το δοκιμάσω;

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Α, επίσης, στο Star Trek Discovery υπάρχει χαρακτήρας με ασιατικά χαρακτηριστικά και όνομα Φιλίππα Γεωργίου. Οπότε ούτε οι Αμερικανοί δεν έχουν τέτοια στεγανά, γιατι να έχουμε εμείς; 

  • Haha 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dreamer

Θα ήθελα και εγώ με την σειρά μου, να προσθέσω το εξής:

Στην ταινία Godzilla (1998), ο γνωστός ηθοποιός Matthew Broderick υποδύεται τον βιολόγο Dr. Niko Tatopoulos.

 

Edited by Dreamer
  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Και στη σειρά Salvation η "αντίπαλη" αρχιχάκερ υποτίθεται πως ήταν ελληνικής καταγωγής. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν μπόλικα αν ψάξει κανείς, αλλά δε βλέπω που κολλάνε με το θέμα. 

Μία απορία έχω μόνο και θέλω να την εκφράσω. Γιατί πρέπει ντε και καλά να πείσουμε οι μεν τους δε ότι εμείς έχουμε δίκιο και κανείς άλλος και δεν μπορούμε να δεχτούμε το αυτονόητο, πως κάθε ένας μας έχει το δικό του προσωπικό γούστο και μαγκιά του να το απολαμβάνει όσο και όπως θέλει; Το ότι του Unicron για παράδειγμα του αρέσει το αμερικάνικο σέτινγκ δεν είναι δικαίωμά του; Το να πιστεύει ότι σ' αυτό ταιριάζει περισσότερο η συγκεκριμένη θεματολογία και να το λέει, δεν είναι δικαίωμά του; Να το πω κι εγώ, το να διαβάζω ιστορίες της δικής μας θεματολογίας σε ελληνικό σέτινγκ μου φαίνεται από αταίριαστο έως και γελοίο. Και να το δεχτώ ότι στον τρόμο υπάρχει χώρος, αλλά για φάντασι και πόσο μάλλον scifi γελάω και μόνο που το σκέφτομαι. Έχετε κάθε δικαίωμα να μου πείτε σε μια πολιτισμένη συζήτηση πως κάνω λάθος και να επιχειρηματολογήσετε για να το υποστηρίξετε. Μέχρι εκεί όμως, από κει και πέρα με ποιο δικαίωμα θα κρίνετε το προσωπικό μου γούστο, ή το δικαίωμά μου να το εκφράσω ελεύθερα, ή να μου πείτε πως στερούμαι κουλτούρας και λοιπά παρόμοια; Ακόμα περισσότερο και το χειρότερο όλων, με ποιο δικαίωμα θα έλθετε να μου επιβάλετε το δικό σας γούστο, τη δική σας άποψη; Γιατί άλλο είναι να λέμε την άποψή μας κι άλλο να πέφτουμε να φάμε όποιον έχει διαφορετική άποψη από μας. Τρανό παράδειγμα η γελοιότητα με τις φατσούλες γέλιου που βλέπω κάτω από κάθε σχόλιο του εν λόγω συμφορουμίτη και πραγματικά νιώθω να προσβάλλομαι κάθε φορά και μόνο επειδή είμαι μέλος στο φόρουμ μας. Αυτό αγγίζει τα όρια του bullying, αν και πια έχει ξεφύγει τόσο που τελικά μάλλον για γέλια είναι εκείνος που επιμένει να το χρησιμοποιεί και δεν καταλαβαίνει ότι δεν πικάρει τον Unicron αλλά ντροπιάζει τον εαυτό του. Στην ιστορία του στον διαγωνισμό έλαβε άκρως ειρωνικό (έως και κοροϊδευτικό) σχόλιο όπου μεταξύ άλλων "υπέροχων" έγραφε ότι δεν ξέρει τι λέει, ενώ είναι αστροφυσικός ερευνητής με ειδικότητα στις μαύρες τρύπες, με πάνω από 70-80 συγγράμματα να έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό!  Με έκανε να αναρωτηθώ, αυτός που του το έγραψε τι υπόβαθρο έχει και του το λέει αυτό, για να καταλήξω ότι ποσώς με ενδιαφέρει όταν σχολιάζει με τέτοιον τρόπο. Μια άλλη κουβέντα αυτή όμως. Μήπως λοιπόν πρέπει να θυμηθούμε ότι οι απόψεις είναι σαν τις μύτες, όλοι έχουμε από μία, και κάπου να σταματήσει όλο αυτό το αστείο του "εγώ ξέρω κι έχω δίκιο κι εσύ που έχεις άλλη άποψη είσαι απόβλητος, παρακατιανός, χωρίς κουλτούρα, άξιος μπαναρίσματος, κλπ"; Λέω εγώ τώρα. Να θυμίσω ότι το φόρουμ εδώ υποτίθεται πως ασχολείται με την τέχνη, το πνεύμα, προάγει πολιτισμό, είναι ένα φόρουμ όπου όλοι εμείς με την αχαλίνευτη φαντασία μας να μας τριβελίζει ασταμάτητα έχουμε ένα χώρο να εκφραστούμε χωρίς να μας δείχνουν με το δάχτυλο (θεωρητικά πάντα, γιατί στην πράξη είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα, έχω πολλές προσωπικές εμπειρίες για να το υποστηρίξω αυτό, με θυμάμαι να λέω παλιότερα σε αντίστοιχη κουβέντα πως αν αυτός είναι ο πολιτισμός τότε εμένα αφήστε με να παραμείνω βάρβαρος στη σπηλιά μου). Αν ήταν ένα φόρουμ για ποδόσφαιρο ας πούμε να το καταλάβαινα να σκοτωνόμαστε (ούτε καν εκεί, αλλά για χάρη του παραδείγματος), αλλά από πότε πολιτισμός σημαίνει "ή συμφωνείς μαζί μου ή σε πολεμάω μέχρι τέλους"; Έρμη δημοκρατία!

Ζητώ συγνώμη που μπήκα έτσι στην κουβέντα, το είχα πραγματικά απορία. Συγνώμη και για το σεντόνι, δεν θα επεκταθώ περισσότερο, ο νοών νοείτο. Θέλω μόνο να πω κάτι που μου είχε πει πριν πολλά χρόνια ένας γεροντάκος σ' ένα χωριό, όταν ήμουν ακόμα έφηβος. "Σπυράκο" μου είχε πει τότε, "όλοι οι άνθρωποι κουβαλάμε ένα μικρό ταγάρι στην πλάτη μας, ριγμένο πάνω από τον ώμο μας. Όλοι μπορούμε να δούμε τα ταγάρια όλων των άλλων, όχι όμως το δικό μας". Αυτά... :) 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

@MadnJim

Μακάρι να προσβαλλόσουν εξίσου όταν ο "Unicron" άνοιγε θέματα επί θεμάτων μετά από κάθε διαγωνισμό για να επιβάλλει τη δική του άποψη, να μας βγάλει όλους άσχετους και να κράξει τις ιστορίες που κέρδισαν ως πεζές και ανούσιες. Συγγνώμη κιόλας, αλλά λίγο μονόπλευρο το βλέπω το ξέσπασμά σου. 

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
34 minutes ago, MadnJim said:

Μία απορία έχω μόνο και θέλω να την εκφράσω. Γιατί πρέπει ντε και καλά να πείσουμε οι μεν τους δε ότι εμείς έχουμε δίκιο και κανείς άλλος και δεν μπορούμε να δεχτούμε το αυτονόητο, πως κάθε ένας μας έχει το δικό του προσωπικό γούστο και μαγκιά του να το απολαμβάνει όσο και όπως θέλει; Το ότι του Unicron για παράδειγμα του αρέσει το αμερικάνικο σέτινγκ δεν είναι δικαίωμά του;

Αγαπητέ Σπύρο, το ποστ σου με τσίγκλισε και προς στιγμή αναρωτήθηκα αν όντως παρεκτράπηκα στους σχολιασμούς μου επί αυτού του θέματος. Διάβασα ξανά το ανωτέρω μερτικό μου. Δεν νομίζω ότι αρνούμαι στον οποιονδήποτε να γράφει τις ιστορίες του σε αμερικάνικο σκηνικό αν αυτό γουστάρει. Θα πράξω το ίδιο αν το ζητούμενο της ιστορίας μου αυτό απαιτεί. Εγώ προσωπικά αμύνομαι και υπερασπίζομαι το δικαίωμα μου να γράφω φανταστικό σε ελληνικό σκηνικό, ένα δικαίωμα μου που αν δεν το πρόσεξες χλευάζεται από τον Unicron. Το θεωρεί γελοίο, και του εξηγώ, όπως εξηγούν όλοι, ότι είναι εφικτό αν είναι καλογραμμένο και πείθει. Ίσως είναι γελοίο σε κάποιους το ελληνικό σκηνικό σε σχέση με το φανταστικό, το ίδιο γελοίο όμως μπορεί να βγει και το αμερικάνικο σκηνικό, γραμμένο από Έλληνα συγγραφέα που δεν ξέρει τον εκεί τόπο πλην όσων έχει δει σε σινεμά και τηλεόραση.

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν υπερασπίζομαι κανέναν, ούτε και αντιμάχομαι κανέναν επίσης. Λέω απλώς αυτό που εγώ εισπράττω ως εξωτερικός -της όλης κατάστασης- παρατηρητής. Ουδέποτε είδα τον Βαγγέλη να χλευάζει οποιονδήποτε, αντίθετα είδα να αντιδρά σε χλευασμούς όπως θα έκανε ο καθένας. Είδα ολόκληρο πόλεμο να στήνεται εναντίον του κι όταν τελικά αντέδρασε μπαναρίστηκε. Λυπάμαι αν ένιωσε κάποιος θιγμένος από το ποστ μου, δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου (oύτε και ξέσπασμα ήταν, αγαπητή Αταλάντη, κάθε άλλο). Ήταν ακριβώς αυτό που είπα πως είναι, μία απορία μου. Χρόνια τώρα παρατηρώ να συμβαίνει αυτό και όλοι κάνουν πως δεν βλέπουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Το ξέρουμε όλοι, το βλέπουμε όλοι να συμβαίνει ξανά και ξανά. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες, τζάμπα η στενοχώρια και δεν νομίζω να ωφελήσει σε κάτι. Το μόνο που ήθελα ήταν να θυμίσω πως όλοι έχουμε δικαίωμα άποψης, όλοι έχουμε δικαίωμα να υποστηρίξουμε την άποψή μας κόσμια, αλλά κανείς δεν έχει δικαίωμα να προσπαθεί να επιβάλει τη δική του. Και, αλίμονο, μέσα από τις διαφορετικές απόψεις, μέσα από τις διαφωνίες, γινόμαστε όλοι καλύτεροι, αρκεί να διατηρούμε ένα πολιτισμένο επίπεδο.

Ζητώ και πάλι συγνώμη αν κάποιος ένιωσε να θίγεται, ξαναλέω πως δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Δεν έχω κάτι άλλο να πω οπότε και δεν πρόκειται να σας κουράσω με άλλο ποστ μου επί του θέματος.

Την αγάπη μου και τον σεβασμό μου. :) 

Edited by MadnJim

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Μάλλον είσαι ο μόνος που θεωρεί ότι ο Βαγγέλης δεν πρόσβαλε ποτέ κανέναν με τα ποστ του. Να σου κάνω copy paste μερικά link, μηπως; Στα οποία μας αποκαλεί εμμέσως πλην σαφώς πίθηκους που δεν ξέρουν από sci fi; Στα οποία χαρακτηρίζει διήγηματα που κέρδισαν ως απλοϊκά και ψαρόβαρκες; Να θυμίσω επανειλημμένες μπαγαποντιές σε διαγωνισμούς; Να πούμε για σχόλιά του σύμφωνα με τα οποία έχασε το χρόνο του διαβάζοντας διήγημα ή μήπως να πούμε για τότε που έκανε copy paste το ίδιο σχόλιο σε 2 ιστορίες διαγωνισμού επειδή βαριόταν να σχολιάσει; Μήπως να πούμε και για τα flame σε κάθε μα κάθε διαγωνισμό ανεξαιρέτως; Παρακαλώ, ας συζητήσουμε για το πώς ο Βαγγέλης δεν πρόσβαλε ποτέ κανέναν και υπέστη άδικο bullying και μπανάρισμα. Όχι, Σπύρο, απλώς δεν πρόσβαλε ποτέ εσένα. Κι αυτά είναι όλα όσα είχα να πω επί του θέματος. Περιμένω εναγωνίως νέο flame ποστ του Βαγγέλη μετά τη λήξη του διαγωνισμού. 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

PlchVR.gif

  • Like 3
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Ο,τι είπε ο αγαπημένος Κουρκουλος. Όχι άλλο κάρβουνο. 

Ειλικρινά. Τα έχουμε αναλύσει 200 φορές  νισάφι, δεν είμαστε 15 χρονών 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Παιδιά, την καλημέρα μου! :)

Για μένα είναι απλά τα πράγματα:

«Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες».

Οφείλουμε (όλοι μας) να έχουμε ευαισθησία απέναντι στα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις των συνανθρώπων μας. 

Πρέπει να μας χαρακτηρίζει η ευγένεια και η θετικότητα απέναντι στις απόψεις των άλλων.

Να σεβόμαστε το έργο τους και την αισθητική τους. Να υπερασπιζόμαστε τη διαφορετικότητα και την ελευθερία έκφρασης.  

Απο εκεί και ύστερα, όλα γίνονται.

 

Υγ: Κι αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του θιγμένο, να σημειώσω απλώς πως κατά την ταπεινή μου άποψη η αναζήτηση των αποδεικτικών στοιχείων οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο που διαιωνίζει καταστάσεις. Όλοι κάπου βασίζονται, στην τελική, για να αντιδρούν καθ' αυτόν τον τρόπο. Η υιοθέτηση κόσμιας συμπεριφοράς, ασχέτως προκλήσεων, θεωρώ πως υποδηλώνει με εμφατικό τρόπο την ποιότητα του χαρακτήρα μας.

 

 

Edited by Mournblade
  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Κατ' εμέ δεν υπάρχει πιο σουρεαλιστικό πράγμα από το να γράφει κάποιος ένα κείμενο για μία χώρα στην οποία ούτε έχει πατήσει το πόδι του και όταν του πεις "πώς γνωρίζεις ότι έτσι είναι εκεί;" να σου απαντήσει "έτσι κι αλλιώς θα το διαβάσει Έλληνας".

Γιατί ο Έλληνας να διαβάσει από Έλληνα για μία χώρα που δεν γνωρίζει κανείς από τους δύο (ουσιαστικά εννοώ, όχι μόνο ό,τι έχουν δει σε ταινίες και σειρές).

Ενδεικτικό του σουρεαλισμού αυτού είναι το εξής παράδειγμα. Οι βρυκόλακες είχαν επινοηθεί στην Ελλάδα ως θρύλος πριν καν ανακαλυφθεί η Αμερική. Ωστόσο θεωρούμε φυσιολογικό οι βρυκόλακες να αρμόζουν στο αμερικάνικο setting και μας προκαλεί γέλιο το να μιλούν ελληνικά (;;;?).

Προσωπικά δέχομαι το δυτικότερο σέτινγκ μόνο σε θεματολογίες όπου χρησιμοποιούνται πολύ εξειδικευμένα και σύγχρονα τεχνολογικά μέσα όπως συμβαίνει σε αστυνομικές έρευνες, διεθνή κατασκοπία κλπ.

Και πρέπει να έχουμε πάντα υπόψη ότι για πολλούς από εμάς, το ελληνικό σέτινγκ δεν αποτελεί καθόλου πρόκληση, αλλά είναι κάτι που βγαίνει ΑΒΙΑΣΤΑ. Οι υπέρμαχοι του αλλοδαπού σέτινγκ θεωρούν ότι ο Έλληνας που τοποθετεί τις ιστορίες του στην Ελλάδα, το κάνει με δυσκολία και υπό μορφή μιας πρόκλησης. Δεν είναι έτσι όμως.

Εδώ έχουμε μια πλούσια παράδοση γεμάτη από θρύλους και μύθους που άπτονται του φανταστικού. Πρόκειται για στοιχεία που στο USA είναι "εισαγόμενα" από την Ευρώπη.

Δεν βρίσκω τον λόγο να είναι οι Αμερικάνοι πιο αρμόδιοι για τη διαχείρισή τους μόνο και μόνο επειδή κάνουν πολλές σειρές και ταινίες με αυτά.

Edited by AlienBill
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron

Παραπάνω έθεσα ένα ερώτημα που όμως δεν απαντήθηκε επί της ουσίας. Αν όντως είναι σωστό να χρησιμοποιούμε Ελληνικό setting σε ιστορίες υπερφυσικού τρόμου και Ε.Φ. τότε γιατί μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ούτε μία ανάλογη Ελληνική ταινία ή σειρά; Και δεν λέω για σήμερα που τα οικονομικά είναι περιορισμένα. Και στα 90s που το χρήμα έρεε από τις κάνουλες τα ίδιο φαινόμενο είχαμε. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί Έλληνες συγγραφείς που γράφουν τέτοιες ιστορίες όμως κακά τα ψέματα το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα είναι αρκετά περιορισμένο και το στατιστικό δείγμα δεν είναι ασφαλές για συμπεράσματα. Αντιθέτως μια σειρά ή μια ταινία απευθύνεται σε κοινό εκατομμυρίων ανθρώπων και συνεπώς τα δεδομένα θα είναι πιο σαφή. Άρα, για να μην το έχει τολμήσει κανένας μέχρι τώρα κάποιος σοβαρός λόγος θα υπάρχει. Έτσι δεν είναι; Όπως και να το κάνουμε, όσον αφορά στις ταινίες, στην Ελλάδα βλέπουμε μόνο κωμωδίες και Σαπιοκαλιάτικα δράματα. Διάολε, δεν υπάρχουν πια ούτε ταινίες δράσης, όπως αυτές των 70s.

Υ.Γ.: Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου, είχα ζήσει περίπου ένα χρόνο στην Αμερική και έχω βιώσει από πρώτο χέρι την καθημερινότητά τους. Το συναίσθημα είναι πολύ πρωτόγνωρο. Μέσα σε πόλεις και ιδιαίτερα στην επαρχία νιώθεις πως ζεις μέσα σε ταινία.  

Share this post


Link to post
Share on other sites
AlienBill

Unicron αυτό συμβαίνει γιατί στη χώρα μας προτιμούμε τη φθηνή λύση σε ότι αφορά τις ταινίες και τις σειρές. Δεν υπάρχουν κινηματογραφικά στούντιο όπως υπήρχαν στις δεκαετίες του 60 και του 70, αλλά ο εκάστοτε κινηματογραφιστής, με δικά του πενιχρά μέσα, καλείται να κάνει ταινία. (Αντε να πάρει κάποια ψίχουλα από σπόνσορες και από το Κέντρο κινηματογράφου).

Ακόμη κι έτσι όμως, έχουμε κάποια δείγματα όπως "το κακό", "η μέδουσα", "το καταφύγιο 2: Το μονοπάτι του πάγου" (αυτό προβλήθηκε πρώτη φορά πέρισι), Αδάμαστος κλπ.

Ουδεμία σχέση έχουν όλα αυτά με τη λογοτεχνία. Στη λογοτεχνία ο καθένας, ελεύθερα, μπορεί να δημιουργήσει. Δεν περιορίζεται από κάποιο μπάτζετ στα όσα αφηγείται.

Στα λόγια μου ερχόμαστε: Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν τη δυνατότητα να κάνουν αβέρτα σειρές και ταινίες, δεν σημαίνει ότι είναι λάθος το φανταστικό να τοποθετείται στην Ελλάδα.

Edited by AlienBill

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
14 minutes ago, Unicron said:

Παραπάνω έθεσα ένα ερώτημα που όμως δεν απαντήθηκε επί της ουσίας. Αν όντως είναι σωστό να χρησιμοποιούμε Ελληνικό setting σε ιστορίες υπερφυσικού τρόμου και Ε.Φ. τότε γιατί μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ούτε μία ανάλογη Ελληνική ταινία ή σειρά; Και δεν λέω για σήμερα που τα οικονομικά είναι περιορισμένα. Και στα 90s που το χρήμα έρεε από τις κάνουλες τα ίδιο φαινόμενο είχαμε. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί Έλληνες συγγραφείς που γράφουν τέτοιες ιστορίες όμως κακά τα ψέματα το αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα είναι αρκετά περιορισμένο και το στατιστικό δείγμα δεν είναι ασφαλές για συμπεράσματα. Αντιθέτως μια σειρά ή μια ταινία απευθύνεται σε κοινό εκατομμυρίων ανθρώπων και συνεπώς τα δεδομένα θα είναι πιο σαφή. Άρα, για να μην το έχει τολμήσει κανένας μέχρι τώρα κάποιος σοβαρός λόγος θα υπάρχει. Έτσι δεν είναι; Όπως και να το κάνουμε, όσον αφορά στις ταινίες, στην Ελλάδα βλέπουμε μόνο κωμωδίες και Σαπιοκαλιάτικα δράματα. Διάολε, δεν υπάρχουν πια ούτε ταινίες δράσης, όπως αυτές των 70s.

Και γιατί είναι αυτό σημαντικό έτσι ώστε να μου αποτρέπει να γράφω σε ελληνικό setting; Γιατί; Όποιου δεν του αρέσει να μην το διαβάσει. Γράψε όπως νομίζεις, θα γράψω όπως νομίζω και ο καθένας θα πάρει τον δρόμο του.

Και γιατί ξανά μανά συγχέεις την συγγραφή με τον κινηματογράφο; Μιλάμε για δύο διαφορετικές βιομηχανίες. Δεν θα αναλωθώ εδώ στα γιατί του σινεμά. Εδωπέρα ασχολούμαστε στη συγγραφή (πεζού λόγου, όχι σεναρίου). Αν νομίζεις ότι γράφοντας με τον δικό σου τρόπο, στον κόσμο της συγγραφής, θα κερδίσεις περισσότερους αναγνώστες, τότε βουρ, όρμα και αέρα στα πανιά σου. Μην καίγεσαι για μένα, επιλογή μου να το παλεύω με τον δικό μου τρόπο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron

Νομίζω πως το μέσο που χρησιμοποιείς, είτε είναι χαρτί είτε φιλμ, δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει η ιστορία που διηγείσαι και αν αυτή μπορεί να σταθεί εξίσου καλά σε οποιοδήποτε σκηνικό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
11 minutes ago, Unicron said:

Νομίζω πως το μέσο που χρησιμοποιείς, είτε είναι χαρτί είτε φιλμ, δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει η ιστορία που διηγείσαι και αν αυτή μπορεί να σταθεί εξίσου καλά σε οποιοδήποτε σκηνικό.

Εντάξει. Όπως θέλεις. Ρωτώ πάλι: Τι σε κόφτει πως γράφω εγώ. Έχεις αναλάβει ιερή αποστολή να σώσεις το φανταστικό στην Ελλάδα; Θες να γράφουμε όλοι σε αμερικάνικο setting για... Έλληνες αναγνώστες; Σου χαλάμε την πιάτσα; Τι δεν καταλαβαίνω;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
38 minutes ago, DinoHajiyorgi said:

Εντάξει. Όπως θέλεις. Ρωτώ πάλι: Τι σε κόφτει πως γράφω εγώ. Έχεις αναλάβει ιερή αποστολή να σώσεις το φανταστικό στην Ελλάδα; Θες να γράφουμε όλοι σε αμερικάνικο setting για... Έλληνες αναγνώστες; Σου χαλάμε την πιάτσα; Τι δεν καταλαβαίνω;

Τίποτα απ' όλα αυτά. Αναφέρω απλά τι πιστεύω εγώ,  με βάση τα προσωπικά μου γούστα. Φυσικά και είσαι ελεύθερος να γράψεις όπως εσύ επιθυμείς. Όπως είμαι ελεύθερος και εγώ να εκφράσω τη γνώμη μου, λέγοντας πως προσωπικά δεν μου αρέσει κάτι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn
5 hours ago, Unicron said:

 Υ.Γ.: Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού μου, είχα ζήσει περίπου ένα χρόνο στην Αμερική και έχω βιώσει από πρώτο χέρι την καθημερινότητά τους. Το συναίσθημα είναι πολύ πρωτόγνωρο. Μέσα σε πόλεις και ιδιαίτερα στην επαρχία νιώθεις πως ζεις μέσα σε ταινία.  

 

Εγώ προσωπικά προτιμώ πάντως να ζω στην  Ελλάδα (και ας μην ζω βέβαια, αλλά το υπόσχομαι θα επιστρέψω!!!), όπου κάθε της γωνιά μυρίζει  παράδοση   (που λέει και ο αναμφίβολλα αξιότερος εμού Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος) παρά σε ένα ψεύτικο χολιγουντιανό σέττινγκ.


Ας τα εξετάσουμε αναλυτικά τα τρία είδη:

1. ΕΦ: Οκ, και εμένα μου φαίνεται λίγο παράδοξο το ΕΦ σε Ελληνικό σέττινγκ, γιατί  "λεφτά υπάρχουν δεν...", αλλά αν η ιστορία είναι καλή, ε, κλάιν δε πα  να 'ναι τοποθετημένη και στο Κωλοκοτρωνίτσι. Εξάλλου  μου φαίνεται περισσότερο αστείο να μου απαγάγουν έναν μέσο Αμερικάνο αιμομίκτη Ρέντνεκ, απ' την Γκόλφω

2. Τρόμου: Σόρρυ κιόλας, αλλά έχουμε τόσους μύθους/παραδόσεις/θρύλους που αν δεν μπορείς να σκεφτείς εσύ ιστορία σε Ελληνικό σέττινγκ, μάλλον φταίει η έμπνευση σου και όχι κάτι άλλο (εγώ κάποτε έγραψα μέχρι και Βυζαντινό χόρρορ -άπατο πήγε (και καλά έκανε θα πω τώρα) )

3. Φαντασία:  Παρομοίως. 

Και γενικά επειδή μας μάθανε σε έναν τρόπο σκέψης που λέει ότι Ελληνικό setting =  χαχα  δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε κολλημένοι σε αυτόν λες και λόγος Θεού  (και αυτό είναι κάτι που ως ερευνητής θα πρέπει να το γνωρίζεις ο ίδιος,  εδώ εγώ που  είμαι νεούδι  και έχω αρχίσει να το συναντώ μπροστά μου)

---

Επίσης γιατί ξένο σέττινγκ σημαίνει  απαραίτητα αμερική;  

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest
This topic is now closed to further replies.

  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..