Jump to content

Recommended Posts

Starbuck

Όνομα Συγγραφέα: Εβελίνα Σερέτη (πιο γνωστή ως καρδερινάκη)
Είδος ποιήματος: καθαρή σουρεαλιά
Αριθμός Στίχων: πολλοί αλλά όχι άπειροι, δεν ξέρω πώς να μετρήσω ακριβώς, δεν έχει ομοιοκαταληξίες 
Σχόλια: το έγραψα μετά από μια εκδρομή στα μετέωρα, που εξελίχθηκε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και υπερπλήρη περιπέτεια. είναι αφιερωμένο στον πολύ καλό μου φίλο Dan και στο ποτάμι των Τρικάλων!
υποσημείωση: Γράφω ποίηση χρόνια, περισσότερα απ' ότι ιστορίες, και διατηρώ έναν λογαριασμό στο tumblr, τον οποίο θα κλείσω λόγω διαφωνιών με την νέα του πολιτική και θα μεταφερθώ είτε σε blog είτε σε wordpress. Εάν χρειάζεται το λινκ του συνδέσμου που πρωτοανέβηκε το ποίημα, παρακαλώ ενημερώστε με.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων :)

 

 τρίπινκ

Τα περιστέρια ήταν εκείνη τη μέρα κίτρινα. 
Ή με παραπλανούσε η αχρωματοψία μου. 
Τέλος πάντων, 
πάτησα το κουμπί του ανελκυστήρα για τον εκατοστό τρίτο όροφο. 
Τα πόδια μου πονούσαν όταν έφτασα. 
Δεν φοβήθηκα.
Κοίταξα κάτω και χαιρέτησα τις πετούνιες του διπλανού οικοδομήματος. 
Με χαιρέτησαν κι αυτές και κάποιες κρυφογέλασαν. 
Αργότερα κατάλαβα ότι λίγη σοκολάτα είχε ξεραθεί στο κάτω μου χείλος. 
Τη μάζεψα με τον αντίχειρα. 
Με τον ίδιο αντίχειρα, θυμήθηκα, θα έκανα κάποτε ωτοστόπ στην εθνική.
Χρήσιμο δάχτυλο. 

Οι πόλεις, από την άλλη, γίνονται δράκοι τις νύχτες. 
Τα φτερά τους είναι υφάσματα πλεγμένα με αστέρια. 
Και γι’ αυτό δεν καταλαβαίνουμε πόσο γρήγορα κινούνται, 
τις διεργασίες που γίνονται μέσα τους και που τις βλέπεις μόνο όταν πλησιάσεις πολύ. 
Η πιο μικρή λεπτομέρεια, όμως, δεν κρύφτηκε. 
Αντιθέτως, έκρωξε δυνατά όταν με περισσή δεξιοτεχνία πέταξα μια βούκα ψωμί στη διπλανή της.
Είχα συγχυστεί, γιατί τόσην ώρα δεν την άφηνε να φάει. 

Τα φεγγάρια ήτανε δύο τον αριθμό. 
Και τα δύο ξερότοποι όσον αφορά το μικροκλίμα τους αλλά εκθαμβωτικοί χορευτές στη διάρκεια της νύχτας. 
Κάποτε, πιο παλιά, είχα νομίσει πως τα φεγγάρια είναι χάπια. 
Πιο συγκεκριμένα, παυσίπονα. 
Δεν έπεσα πολύ έξω αλλά καλύτερα να αποφύγετε την κατάποση.

Κάπου εδώ θέλω να κλείσω. Έχω κι άλλα να πω αλλά τα λόγια θολώνουν όσο κλείνουν τα μάτια μου. Σ’ αυτή τη μισόκλειστη στάση των βλεφάρων, όπως και στο σκίτσο, οι λεπτομέρειες χάνονται και ξεχωρίζεις τα φωτεινά από τα σκούρα. 
Κι εδώ, όσο κι αν παιδευτείτε με αυτό το δίλημμα, δεν τίθεται ζήτημα διαλογής ανάμεσα στα δύο· 
τίθεται, όμως, ζήτημα ισορροπίας.

Πρόσφατα έμαθα πως η καρδιά είναι το μοναδικό όργανο του ανθρώπινου σώματος που λειτουργεί τελείως αυτόνομα.
Δεν ήξερα πως να νιώσω σε σχέση μ’ αυτό. Εκείνη τη στιγμή, ωστόσο, αποφάσισα να απαγγείλω στον Όλυμπο το ποίημα που έγραψα για τον λαιμό του και που κάθε άνθρωπος θα ζήλευε να είναι στη θέση του. 

Το μέλλον μου, μαντεύω, διακυβεύεται ανάμεσα στις μικρές λεπτομέρειες της πόλης και στις κορυφές των βουνών. 
Να θυμηθώ μόνο ότι, αφού δεν έγινα αστροναύτης, όσο ψηλά και να φτάσω, να κρατήσω τα πόδια μου στη γη. Κι ας κάνει το μυαλό ότι γουστάρει.
Η καρδιά, όπως είπαμε, κάνει ότι γουστάρει έτσι κι αλλιώς.  
Τουλάχιστον, πλέον, ευχαριστιέμαι τη θέα.
Και μετράω αποστάσεις με τον αντίχειρα. 
Πράγματι, 
χρήσιμο δάχτυλο.

  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..