Jump to content
John Ernst

Αποστολή «Ευρώπη»

Recommended Posts

John Ernst

Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος
Είδος:επιστημονική φαντασία, διαστημική περιπέτεια
Βία; Ίσως
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3786
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Είναι η πρώτη μου προσπάθεια να γράψω διαστημική περιπέτεια. Τη βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σαν διαδικασία και είμαι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα. Διάβασα τα περισσότερα από τα σχόλια στο topic Ελληνικό setting και είπα να απαντήσω έμπρακτα. Ευρώπη, δεν εννοώ την ήπειρο, αλλά το δορυφόρο του Δία. 
Αρχείο

 

 

Spoiler

 

Αποστολή «Ευρώπη»

 

«Έχω άμεση οπτική επαφή με το διαστημικό σταθμό!»

Ένα πλατύ χαμόγελο είχε διαγραφεί στο στόμα του Τζενς. Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε θεωρηθεί απίθανο να βρεθεί ο διαστημικός σταθμός και τώρα ήταν εκεί, μπροστά στα μάτια του. Για την ώρα έμοιαζε με μια μικρή κουκκίδα στο χρώμα του μετάλλου, λόγω της απόστασης, αλλά σύντομα θα τον πλησίαζε κι άλλο. Γύρισε και κοίταξε προς το δάπεδο. Κάτω από τα πόδια του, εκείνη τη στιγμή, η Ευρώπη. Το βλέμμα είχε μαγνητίσει η χιονισμένη της επιφάνεια με τις πορτοκαλί αυλακώσεις. Καμία φωτογραφία από εκείνες που είχε δει δεν έφτανε να αποτυπώσει το μεγαλείο εκείνου που ήταν στην πραγματικότητα.

«Τζενς, εδώ Λέα. Βρίσκεσαι κοντά στη θεωρητική τροχιά του διαστημικού σταθμού. Να κοιτάξεις προσεχτικά μήπως τον δεις!»

Η Λέα ήταν στο κέντρο συντονισμού της αποστολής, στην αποικία του Άρη. Διάλεξαν την αποστολή να γίνει στο χρόνο που ο Δίας και ο Άρης βρίσκονταν πιο κοντά, αλλά και πάλι χρειαζόταν μισή ώρα για να φτάσει το μήνυμα από τον ένα πλανήτη στον άλλο. Έτσι το μήνυμα της Λέα είχε ξεκινήσει μισή ώρα νωρίτερα, πριν ακόμα πληροφορηθεί για την επιτυχία της αποστολής. Έπρεπε να πάρει μόνος του αποφάσεις, καθώς να ρωτήσει κάτι και να πάρει απάντηση θα του έπαιρνε μία ώρα. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισε να προχωρήσει προς το σταθμό χωρίς έγκριση, αφού πρώτα βγάλει μια επίσημη ανακοίνωση:

«Πλοηγός Γιου Τζενς, κυβερνήτης της ακάτου Β3236 νέας γενιάς. Ώρα Γκρίνουιτς οχτώ προ μεσημβρίας, ημερομηνία Πρώτη Ιουνίου του έτους Δύο-Χιλιάδες-Ογδόντα-Έξι. Με το σκάφος μου πλησιάζω το Διαστημικό Σταθμό Α67 που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την Ευρώπη εδώ και δέκα χρόνια. Μεσολάβησαν πέντε χρόνια μη ανίχνευσης του σταθμού από τα όργανα της διαστημικής μας υπηρεσίας, αλλά βεβαιώνω ότι ο σταθμός υπάρχει και βρίσκεται ακόμα στην τροχιά του. Παίρνω την πρωτοβουλία να τον πλησιάσω σε απόσταση που να έχω καλύτερη οπτική επαφή».

Ώρα Γκρίνουιτς! Κοίταξε τον πίνακα χειρισμού που ανέγραφε την ώρα με μικρούς, πράσινους αραβικούς αριθμούς. Το ρολόι... τα πρώτα χρόνια εφεύρεσής του δεν είχε καμία χρησιμότητα στον απλό κόσμο, ήταν όργανο των εξερευνητών, όταν βρίσκονταν στην άλλη μεριά του πλανήτη. Το χρησιμοποιούσαν για να δουν το πόσο μακριά είχαν φτάσει, σύγκριναν την ώρα της πατρίδας τους, που ανέγραφε αυτό, με τη θέση του ήλιου. Στις μέρες μας, η ώρα για τους πολλούς ανθρώπους ήταν ένα φορτίο στις πλάτες τους, για τους εξερευνητές του διαστήματος μία από τις εκατοντάδες παραμέτρους που χρησιμοποιούσαν στο ταξίδι τους. Έλεγξε όλα τα όργανά του, το σύστημα, παρά τους πολλούς μήνες ταξιδιού, βρισκόταν σε άριστη κατάσταση. Έδωσε εντολή στους δεξιούς προωθητήρες, μέχρι που το σύστημα τον πληροφόρησε ότι διέγραφε την επιθυμητή πορεία. Κι έμεινε να περιμένει.

«Πείνασα, θέλω ντάμπινγκ με γέμιση τυρί!» Αμέσως στο θάλαμο αιωρήθηκε η μυρωδιά από φρέσκο ζυμάρι, καθώς ο αυτόματος παρασκευαστής τροφής ξεκίνησε με ένα ήπιο γουργούρισμα να εκτελεί την παραγγελία του. Η Ευρώπη στα πόδια του, η μυρωδιά τροφής στα ρουθούνια του και η απαλή μουσική που έπαιζε από το πρωί του προκάλεσαν ευδαιμονία. Ακούμπησε την πλάτη του στην αναπαυτική ράχη του καθίσματος. Σκέφτηκε να ενεργοποιήσει το αυτόματο μασάζ, αλλά φοβήθηκε μήπως αποκοιμηθεί στη μέση της αποστολής. Μπροστά του ο σταθμός, που όσο προχωρούσε η ώρα, μεγάλωνε μπροστά στα μάτια του.

Όταν έφτασε στα δύο χιλιόμετρα έδωσε εντολή να κρατηθεί η ίδια απόσταση. Ξεκίνησε την παρατήρηση. Στην οθόνη του πιλοτηρίου αναζήτησε τα σχέδια με το σχεδιάγραμμά του. Του έκανε εντύπωση που το μέγεθός του ήταν πολύ μεγαλύτερο από το αναμενόμενο. Από τη στιγμή που σταμάτησαν να λαμβάνουν σήμα από το σταθμό, είχαν διακοπεί οι αποστολές εφοδιασμού του με μάζα. Ο σταθμός μέχρι τότε λάμβανε τα σκαφίδια που του αποστέλνονταν και χρησιμοποιούσε την πρώτη ύλη τους, προκειμένου να αναπτύξει τον εαυτό του. Δεκάδες οχήματα με ακροφύσια ψηφιακής εκτύπωσης, με βάση το αρχικό σχέδιο, τον διέτρεχαν, τον ανακατασκεύαζαν και τον επέκτειναν κάτω από τις οδηγίες του κεντρικού υπολογιστή. Με βάση τους υπολογισμούς της ακάτου του, έπρεπε ο σταθμός να είναι τουλάχιστον ο μισός. Που είχε βρει την παραπάνω μάζα για να αναπτυχθεί; Το δεύτερο πράγμα που του έκανε εντύπωση ήταν το σχέδιό του. Δεν είχε καμία σχέση με αυτό που ήταν προγραμματισμένος να έχει. Η επιφάνειά του ήταν λεία, έμοιαζε με ένα τεράστιο μεταλλικό αβγό! Μήπως αυτό δεν ήταν ο σταθμός που έψαχνε; Μήπως ήταν κάποιο άλλο αντικείμενο, εντελώς διαφορετικό με αυτό που αναζητούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή; Μήπως ήταν κάποιο κρυφό πρόγραμμα των Αμερικανών; Δεν τολμούσε να μιλήσει ούτε στον εαυτό του για κάποιον προηγμένο εξωγήινο πολιτισμό!

Ένιωσε κρεμασμένος ανάμεσα στον πιο μυστηριώδη δορυφόρο του ηλιακού συστήματος και ένα άγνωστο αντικείμενο. Δεν ήξερε τι να σκεφτεί. Στα μάτια του, για μια στιγμή, πέρασαν εικόνες τρόμου, τα σαγόνια του άγνωστου τέρατος που κατέγραψε η πρώτη κάμερα που εισήλθε στον παγωμένο ωκεανό της Ευρώπης ή οι φωνές απελπισίας που έβγαλε το Cyber 32, το πρώτο ανδροειδές που πάτησε το πόδι του στο δορυφόρο αυτό, λίγο πριν χαθεί. «Αυτή τη φορά δε θα στείλουμε ανδροειδές αλλά άνθρωπο. Φοβόμαστε ότι η τεχνητή νοημοσύνη του σταθμού έχει αυτονομηθεί και θέλουμε κάποιον “δικό μας” να πάει να δει τι γίνεται!». Αυτά ήταν τα λόγια του στρατάρχη, λίγο πριν ζητήσει εθελοντή για την αποστολή «Ευρώπη». Κι ανάμεσα σε εκατό πιλότους, μόνο ο Τζενς είχε σηκώσει το χέρι του. Για ποιο λόγο; Τι ήταν εκείνο που τον είχε σπρώξει σε μια αποστολή χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον πιο κοντινό άνθρωπο; Δεν είχε κάποια δικαιολογία να προβάλλει στον εαυτό του, ούτε φτώχεια είχε περάσει, ούτε κακοποίηση, ούτε είχε ιδιαίτερα παράπονα από τους γύρω του. Ίσως απλά δεν είχε ζυγίσει εξαρχής καλά το πράγμα.

Πήρε δεκάδες φωτογραφίες από το σταθμό και τις έστειλε στο συντονιστικό κέντρο. Μισή ώρα θα έπαιρνε να φτάσουν κι άλλη μισή να στείλουν απάντηση. Ίσως άλλη τόση ώρα να επεξεργασθούν την εικόνα. Δύο ώρες τουλάχιστον ήταν αναγκασμένος να σταθεί στο ίδιο μέρος και να κοιτάζει το μυστήριο αντικείμενο μπροστά του. Δύο ώρες, μέσα στις οποίες έπρεπε να κάνει τις δικές του ενέργειες για να καταλάβει το τι συνέβαινε. Το πρώτο που σκέφτηκε ήταν να στείλει σήμα, να δει αν υπήρχε κάποιο ίχνος νοημοσύνης στο άγνωστο αντικείμενο. Πάτησε ένα «Hello» σε κώδικα Μορς και περίμενε. Όχι για πολύ, ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά, ο υπολογιστής του σκάφους ανακοίνωνε ότι λάμβανε πίσω κάποιο μήνυμα. Η καρδιά του Τζενς σκίρτησε. Αν αυτός ήταν ο σταθμός, τότε για πρώτη φορά έστελνε μήνυμα σε κάποιον άνθρωπο μετά από χρόνια. Αλλά στα προηγούμενα που είχαν στείλει από τον Άρη γιατί δεν απάντησε; Έδωσε εντολή στον υπολογιστή να αποκρυπτογραφήσει το μήνυμα του σταθμού και περίμενε. Σε λιγότερο από ένα λεπτό σχηματίστηκε στην οθόνη του μια επιγραφή σε χαρακτήρες Χαν. Δε χωρούσε πλέον αμφιβολία ότι ο αρχικός σπόρος ήταν δημιούργημα της Κινέζικης Διαστημικής Εταιρείας. Ο Τζένς είχε χρόνια να διαβάσει κάτι στο Κινέζικο αλφάβητο, αλλά θυμήθηκε. «Τι είσαι;» Κοίταξε ξαφνιασμένος. Όχι ποιος είσαι, αλλά τι είσαι!

Ξαφνικά, παρατήρησε μια κίνηση στην επιφάνειά του. Ήταν σαν να δημιουργούνταν μια ρωγμή. Με ψυχραιμία άρχισε να λαμβάνει εικόνες από το φαινόμενο. Κοίταξε το ρολόι. «Πλοηγός Γιου Τζενς, κυβερνήτης της ακάτου Β3236 νέας γενιάς. Ώρα Γκρίνουιτς δέκα και τριάντα προ μεσημβρίας, ημερομηνία Πρώτη Ιουνίου του έτους Δύο-Χιλιάδες-Ογδόντα-Έξι. Έχω οπτική επαφή με το σταθμό στα δύο χιλιόμετρα και μόλις αντιλαμβάνομαι κάποια κίνηση στην επιφάνειά του. Νωρίτερα έλαβα ένα περίεργο μήνυμα από τη συγκεκριμένη άκατο. Δεν ξέρω ακόμα τι συμβαίνει, θα σας κρατάω ενήμερους!» Δεν πρόλαβε να τελειώσει την ανακοίνωση και ο σταθμός φάνηκε να σπάει στα δύο. Από τη σχισμή άρχισαν να προβάλλουν κάποια μέλη, που έμοιαζαν με τα πόδια ενός θαλάσσιου ασπόνδυλου. Την αρχική του έκπληξη διαδέχτηκε ο τρόμος. Ο σταθμός μεταμορφωνόταν, αλλά σε τι; Έδωσε εντολή να απομακρυνθεί το δικό του όχημα, με το πιλοτήριο στραμμένο προς το μέρος του σταθμού, ώστε να μη χάσει την οπτική επαφή. Για την ώρα φαινόταν ακίνητος, αλλά αυτό δε σήμαινε ότι δε συνέβαινε τίποτα κάτω από το μεταλλικό κέλυφος.

Θυμήθηκε την υπόθεση με τα μυστηριώδη αβγά της Ευρώπης. Στην πρώτη ανθρώπινη αποστολή προς το δορυφόρο είχε σταλεί μια εικόνα από αυτά τα αβγά, ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν χαθεί κάθε σήμα από το ρομπότ. Οι επιστήμονες δεν είχαν ποτέ καταφέρει να αναλύσουν το τι ήταν αυτά κι αν ήταν αβγά στην πραγματικότητα. Οι συνεχόμενες αποτυχημένες αποστολές στην Ευρώπη ήταν και ο λόγος που είχε δοθεί η εντολή να δημιουργηθεί σταθμός σε τροχιά γύρω από αυτή, προκειμένου να διερευνηθεί το πράγμα. Και τώρα, αντί για το σταθμό, είχε συναντήσει ένα αντικείμενο που ούτε που φανταζόταν την ύπαρξή του.

Πλέον είχε απομακρυνθεί περισσότερο από πέντε χιλιόμετρα, όταν ο σταθμός μεταμορφώθηκε πλήρως. Το κέλυφος μονομιάς εξαφανίστηκε και στη θέση του βρέθηκε ένα γιγάντιο τέρας, όμοιο με σαλάχι. Είχε στενόμακρο σώμα, κεφάλι συγκριτικά πολύ μεγαλύτερο και στα πλάγια του κορμιού του ξεδιπλώνονταν τεράστια πτερύγια. Ατσαλένια νύχια, κοφτερά δόντια με λάμες που αντικατόπτριζαν το αχνό φως του ήλιου, επιβλητικά σαγόνια. Ήταν ένα τέρας χωρίς μάτια, που τίναξε το κεφάλι σαν να προσπαθούσε να αντιληφθεί τον κόσμο με μια αίσθηση άγνωστη στον άνθρωπο. Στη συνέχεια άρχισε να διαγράφει έναν κύκλο, σαν να κυνηγούσε την ουρά του. Ο Τζενς έδωσε, με φωνή που έτρεμε, εντολή για πλήρη ισχύ στους προωθητήρες. Σύντομα όμως συνειδητοποίησε ότι κάθε άλλο παρά μειωνόταν η απόσταση με το γίγαντα. Παρόλο που μπροστά στα μάτια του φαινόταν να συνεχίζει τους κύκλους εκείνους, έκανε ταυτόχρονα μια κίνηση προς το μέρος του, σαν να ακολουθούσε τις σπείρες ενός γιγάντιου ελατηρίου.

«Πιλότος Τζενς, επίκειται σύγκρουση με το σταθμό». Πάνω στον πανικό του δεν μπόρεσε να πει περισσότερες λεπτομέρειες. Το μήνυμά του, το δίχως άλλο, θα έφτανε ως τον Άρη και θα βρισκόταν μέσα στα πλαίσια της λογικής. Και πώς να εξηγήσεις μέσα σε δέκα λέξεις το γεγονός ότι ο σταθμός ζωντάνεψε και τον κυνηγάει; Η απόσταση μεταξύ τους ήταν πλέον ελάχιστη, το κεφάλι του σαλαχιού μπροστά στη δική του άκατο φάνταζε όπως ένα κεφάλι τυρί μπροστά σε μια μύγα. Έκανε την τελευταία προσπάθεια να ξεφύγει, προωθώντας το διαστημόπλοιό του πίσω από το κεφάλι, αλλά μάταια. Σύντομα τον έπνιξε το σκοτάδι, βρισκόταν πια στο εσωτερικό του τέρατος! Κοίταξε τον πίνακα χειρισμού του πιλοτηρίου, όλα τα συστήματα από πράσινα είχαν αρχίσει να κοκκινίζουν. Η άκατος ήταν αιχμάλωτη του τέρατος, έμοιαζε σαν να συνθλίβεται στο εσωτερικό του. Ο εκκωφαντικός ήχος από την τριβή ανάμεσα στα μέταλλα έφτασε ως τα αυτά του. Πίεση χιλιάδων μέγα-πασκάλ εφαρμοζόταν στα τοιχώματα του διαστημικού σκάφους και δε θα αργούσε η ώρα που αυτά θα υποχωρούσαν, όπως το τσόφλι από ένα αβγό.

«Κατάσταση εγκατάλειψης ακάτου! Επιβεβαιώνω, κατάσταση εγκατάλειψης ακάτου!»

Αμέσως η καρέκλα του και ο πίνακας χειρισμού εξαφανίστηκαν κι έμεινε μόνος σε έναν κενό θάλαμο, να αιωρείται στο κέντρο αυτού. Αυτομάτως του φορέθηκε η σωστική, διαστημική στολή. Τον έπνιξε η μυρωδιά από την πολυκαιρία, καθώς η στολή είχε κρατηθεί αποθηκευμένη για πολλά χρόνια, αλλά σύντομα έσπασε από τον αέρα που έφεραν στο κασκέτο του οι μπουκάλες οξυγόνου. Πιάστηκε από ένα λεβιέ, ώστε να έχει τη δυνατότητα να στραφεί προς όλες τις κατευθύνσεις. Είχε ελάχιστα δευτερόλεπτα χρόνο να βρει ένα δρόμο διαφυγής μέσα από τις μεταλλικές δοκούς του σταθμού που συνέθλιβαν το διαστημόπλοιό του. Παντού έβλεπε σπινθήρες που έβγαιναν καθώς τα μέταλλα τρίβονταν μεταξύ τους. Δεν πρόλαβε να κάνει καμία κίνηση, καθώς ήρθε η έκρηξη. Τα επόμενα ελάχιστα δευτερόλεπτα δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει που βρισκόταν, επειδή περιστρεφόταν γύρω από τον εαυτό του με μεγάλη ταχύτητα. Μπερδεμένες εικόνες περνούσαν από τα μάτια του, ο φριχτός ήχος τριξίματος που άκουγε μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε σβήσει, τον είχε αντικαταστήσει ο ήχος της ίδιας της έκρηξης. Το δίχως άλλο το σκάφος του είχε αυτο-διαλυθεί και τον είχε εκσφεντονίσει προς το σημείο που είχε θεωρήσει καλύτερο για τον πιλότο του. Αλλά τι μπορεί να είχε σκεφτεί ο υπολογιστής της ακάτου του τα τελευταία κλάσματα δευτερολέπτου πριν την έκρηξη;

Αιωρούνταν και περιστρεφόταν κι όσο δεν μπορούσε να σταματήσει την περιστροφή αυτή του ήταν αδύνατο να καταλάβει το που είχε καταλήξει. Μέχρι που άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η κίνηση αυτή επιβραδυνόταν. Όταν σταμάτησε να περιστρέφεται, προσπάθησε να καταλάβει το που βρισκόταν και τι ήταν εκείνο που είχε σταματήσει την τρελή εκείνη κίνηση. Γύρω του υπήρχε μια απροσδιόριστη πηγή φωτός, που του έδινε τη δυνατότητα να δει τον εαυτό του. Συνειδητοποίησε ότι αιωρούνταν μέσα στο διάστημα. Τον περιέβαλλαν τα αστέρια. Ανάμεσα σε αυτά, πιο ζωντανός και πιο επιβλητικός από αυτό που ήξερε, ο γαλαξίας. Είχε μαγνητιστεί τόσο πολύ από αυτό το θέαμα, που ασυναίσθητα άπλωσε τα χέρια να τον ακουμπήσει. Και τον ακούμπησε! Αμέσως με το άγγιγμα του, τα αστέρια του γαλαξία τρεμόπαιξαν, σαν τους σπόρους ενός φρούτου μέσα σε ζελέ που κουνιέται. Προσπάθησε να κουνήσει τα χέρια του ζωηρά, αλλά το υλικό που τον περιέβαλλε ήταν πυκνόρρευστο και δεν τον άφηνε.

«Συγχαρητήρια Τζενς. Εδώ πανηγυρίζουμε για την επιτυχία της αποστολής. Μείνε σε ασφαλή απόσταση από το σταθμό, περιμένουμε υλικό!» Η φωνή της Λέα έβγαινε χαρούμενη, καμπανιστή. Προφανώς δεν είχαν λάβει ακόμα τις πρώτες φωτογραφίες, ούτε ακόμη γνώριζαν για το ατύχημα. Η διαφορά της μιας ώρας. Ο Τζενς προσπαθούσε να θυμηθεί το που βρισκόταν πριν μια ώρα και δεν το κατάφερνε. Άλλωστε, δεν μπορούσε να βάλει τις σκέψεις του σε κάποια τάξη. «Λέα, βρίσκομαι σε κίνδυνο!» Η φωνή βγήκε πνιχτή, παραπονιάρικη, σαν κάποιου που είναι έτοιμος να βάλει τα κλάματα. Ανάμεσα στα μικρά άστρα που ήταν σχηματισμένα στην κοιλιά του γίγαντα, προσπάθησε να βρει μια έξοδο διαφυγής. Κολύμπησε για αρκετή ώρα μέσα στο μυστήριο υλικό, αλλά, επειδή ήταν πολύ πυκνό, δυσκολευόταν να καταλάβει πόση απόσταση είχε μετακινηθεί. Ένιωθε σαν να βρισκόταν πάντα στην ίδια θέση.

Θυμήθηκε τη Λέα. «Στρατάρχα, αφού η τεχνητή νοημοσύνη είναι προγραμματισμένη να υπακούει στους ανθρώπους, πώς γίνεται να αυτονομηθεί;» Όλοι είχαν γυρίσει να δουν το άτομο που έφερε αντίρρηση στον αρχηγό του στρατού. Δεν είδαν τίποτα, παρά μια κοπέλα με γλυκό πρόσωπο, με μια μόνιμη χαμογελαστή έκφραση. Γύρισε και ο Τζενς να την κοιτάξει, ίσως να ήταν η μόνη στιγμή που μετάνιωσε για το σηκωμένο χέρι του. Σκέφτηκε τον ισχυρισμό της... ναι η τεχνητή νοημοσύνη υπάκουε στους ανθρώπους, εδώ όμως, στη γειτονιά του Δία, ποια πλάσματα υπάκουε; Πόσο είχε προχωρήσει την έρευνα γύρω από τα πλάσματα της Ευρώπης, και πόσο το είχαν επηρεάσει αυτά; Δεν είχε άλλο καιρό να σκεφτεί. «Ενημέρωσε για παροχή οξυγόνου» έδωσε εντολή στη στολή. «Δεκαπέντε ώρες!» ήταν η απάντηση. Τόσος ήταν ο χρόνος ζωής που του έμενε, τόσος αν παρέμενε εγκλωβισμένος στην κοιλιά του σταθμού και δεν έβρισκε μια διέξοδο. Οι κινήσεις του έγιναν πιο έντονες, έπρεπε να φτάσει μέχρι τα τοιχώματά του. Κι όταν έφτανε, θα έβρισκε κάποιον τρόπο για να σωθεί. Χιλιόμετρα μακριά από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο, στις εσχατιές του διαστήματος, έπρεπε να βρει μια λύση μόνος του για τη σωτηρία του.

Του πήρε περισσότερο από τέσσερις ώρες να κολυμπάει μέσα στην κοιλιά του γίγαντα. Όταν έφτασε στα τοιχώματα, ήταν εξαντλημένος. Έκπληξη του προκάλεσε που βρήκε λεβιέδες να εξέχουν. Ο σταθμός κρατούσε κάποια χαρακτηριστικά από το αρχικό σχέδιο. Αυτό του έδωσε ελπίδες, κάπου μέσα στο σταθμό θα υπήρχε μια σωστική άκατος, όμοια με εκείνη που πριν λίγη ώρα είχε χάσει. Γύρισε το κεφάλι του και είδε ένα κόκκινο φως, χαρακτήρες που έμοιαζαν περισσότερο με Χαν, σαν να έδειχναν εκεί την έξοδο από το αλλόκοτο εκείνο δωμάτιο. Επειδή ήταν γαντζωμένος από τα τοιχώματα, του ήταν πιο εύκολο να φτάσει ως εκεί. «Φακός» έδωσε νέα εντολή στη στολή του, όταν πλησίασε στα δύο μέτρα. Μπροστά του ήταν μια μπουκαπόρτα, σαν εκείνη ενός πλοίου. Δε δυσκολεύτηκε να την ανοίξει. Πίσω από την πόρτα ήταν ένας φωτισμένος διάδρομος κυκλικής διατομής, μόλις δύο μέτρα διαμέτρου. Από τη θέση που βρισκόταν δεν μπορούσε να δει το μήκος του. Τελευταίο σπρώξιμο και απεγκλωβίστηκε από το μυστηριώδες υλικό που τον είχε νωρίτερα παγιδεύσει. Βρέθηκε να αιωρείται στη μέση του διαδρόμου, με τη στολή του πασαλειμμένη με γλίτσα.

Έμεινε για λίγο ακίνητος. Τα μέλη του πονούσαν από την προσπάθεια που είχε προηγηθεί. Δεν είχε όμως χρόνο για χάσιμο. Ήδη είχαν περάσει περισσότερες από πέντε ώρες από την έκρηξη. Γύρισε το βλέμμα να δει το χώρο γύρω του. Όλα ήταν θολά, καθώς στο γυαλί του κασκέτου του υπήρχε μια παχιά στρώση γλίτσας. Έβλεπε τα τοιχώματα του διαδρόμου και μια περίεργη κίνηση πάνω σε αυτά. Έβαλε τα χέρια να διώξει τη γλίτσα, να δει καλύτερα. Και τότε συνειδητοποίησε ότι στα τοιχώματα του διαδρόμου περπατούσαν εκατοντάδες αράχνες, ίδιες με τις θαλάσσιες που υπήρχαν στη γη, μεγαλύτερες από μια παλάμη η καθεμιά. Έρχονταν προς το μέρος του, τον είχαν αντιληφθεί σαν λεία. «Τζενς, Τζενς». Η φωνή της Λέα από τον Άρη. Είχε ξεχάσει να στείλει νέα αναφορά, ίσως να τον είχαν πλέον για νεκρό. Γύρισε προς τα πόδια του να κοιτάξει. Όλο το τοίχωμα του διαδρόμου ήταν πλέον καλυμμένο από τα έντομα. Άπλωναν προς το μέρος τα μπροστινά τους πόδια και προσπαθούσαν να τον πιάσουν. Σίγουρα ήταν τεχνητά ζώα, όπως το τεράστιο σαλάχι, κανένα έμβιο ζώο δε θα κατάφερνε να ζει εκεί, καθώς τα όργανα της στολής τον πληροφορούσαν ότι βρισκόταν σε κενό αέρος. Αν τον έπιαναν δε θα τον έτρωγαν, καθώς δεν ήταν ζωντανά, αλλά σίγουρα θα του κατέστρεφαν τη στολή και τότε ήταν νεκρός. Έφερε όσο μπορούσε το σώμα του σε μια ευθεία, ώστε να μην μπορέσουν να τον ακουμπήσουν και προσπάθησε να σκεφτεί. Είχε μόνο μια διέξοδο διαφυγής. «Ενεργοποίηση προωθητήρων στολής, επαναλαμβάνω, ενεργοποίηση προωθητήρων στολής». Μεμιάς εκείνοι άναψαν. Έβλεπε στη συνέχεια το σώμα του να έχει μεταμορφωθεί σε ένα βέλος που διέτρεχε το διάδρομο με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο διάδρομος είχε τέλος, σταματούσε απότομα σε ένα τοίχωμα. Κοίταξε κατά εκεί και συνειδητοποίησε πως η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Έβαλε ασυναίσθητα μπροστά τα χέρια να καλυφθεί και σφάλισε τα μάτια.

Τη σύγκρουση με τον τοίχο την αντιλήφθηκε σαν πόνο στα χέρια. Στη συνέχεια άνοιξε τα μάτια. Ήταν πλέον έξω από τα σπλάχνα του γίγαντα, στεκόταν πάνω από το εξωτερικό περίβλημα. Κοίταξε γύρω του και διαπίστωσε ότι ο σταθμός είχε αποκτήσει την αρχική του μορφή, εκείνη του αβγού. Κοίταξε προς τα πόδια του. Η στολή του είχε αγκιστρωθεί σε κάποια λαμαρίνα που είχε ξηλωθεί από τη σύγκρουση, αλλιώς θα ταξίδευε ακόμα στο διάστημα. Φαίνεται ότι το επιβλητικό τοίχωμα του τέρατος ήταν πολύ αδύναμο, καθώς υποχώρησε στη μεταξύ τους σύγκρουση. Τότε έλαβε από τη στολή ειδοποίηση ότι είχε διαρροή, αρκετά μεγάλη, ώστε να είναι αδύνατη η αυτόματη διόρθωσή της. Έβλεπε το οξυγόνο να διαχέεται στο διάστημα, με τη μορφή μικρών πιδάκων ατμού, από πολλά σημεία του σώματός του. Δεν του έμενε αέρας για πολλή ώρα. Ζήτησε πληροφόρηση, ο υπολογιστής της στολής τον ενημέρωσε ότι του έμενε μόλις μισή ώρα πριν χάσει το οξυγόνο. Γύρισε και κοίταξε. Κάτω από τα πόδια του το κέλυφος του σταθμού, πάνω από το κεφάλι του η Ευρώπη. Πιο μεγάλη και πιο επιβλητική από ποτέ. Κάπου θα υπάρχει μια σωστική άκατος. Δεν του έμενε παρά να γυρίσει προς το διάδρομο και να ψάξει.

Όταν κατάφερε να φτάσει και πάλι στο διάδρομο, στάθηκε να παρατηρήσει. Έπρεπε να βεβαιωθεί ότι δεν τον είχαν ακολουθήσει οι αράχνες, αν και η στολή του ήταν ήδη αρκετά κατεστραμμένη. Για πρώτη φορά διαπίστωσε ότι ο διάδρομος ήταν γεμάτος με μπουκαπόρτες και ότι στην κορυφή τους υπήρχαν πινακίδες γραμμένες με σύμβολα Χαν. Έδωσε μια ήπια κλωτσιά στο μισογκρεμισμένο τοίχωμα στα πόδια του κι άρχισε να πετάει με χαμηλή ταχύτητα ανάμεσα στις μπουκαπόρτες. Κοίταζε τις επιγραφές. Οι περισσότερες δεν έβγαζαν νόημα, άλλες περιέγραφαν πράγματα που αποκλείεται να υπήρχαν μέσα στο σταθμό, όπως, για παράδειγμα, πρατήριο καυσίμων. Απελπίστηκε. Ακόμα κι αν πίσω από κάποια πόρτα υπήρχε η σωστική άκατος, το πιο σίγουρο ήταν ότι δε θα το έγραφε η ταμπέλα.

«Πλοηγός Γιου Τζενς, κυβερνήτης της ακάτου Β3236 νέας γενιάς, άγνωστη ώρα. Είναι η τελευταία μου ανακοίνωση. Βρέθηκα μέσα στο σταθμό, η άκατος μου καταστράφηκε, οι προμήθειες σε οξυγόνο της στολής τελειώνουν από λεπτό σε λεπτό. Προειδοποιώ, μη στείλετε άλλη αποστολή στο σταθμό, εδώ τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Ο σταθμός συμπεριφέρεται σαν ζωντανός οργανισμός, δεν ξέρω καν πως να το εξηγήσω. Φαίνεται ότι δε μελετά απλώς τους ζωντανούς οργανισμούς της Ευρώπης, τους αντιγράφει κιόλας και στην εμφάνιση και στη συμπεριφορά. Χάρηκα που σας γνώρισα!»

Αυτό ήταν! Οι πινακίδες περνούσαν πλέον από τα μάτια του, αλλά δεν τους έδινε σημασία. Στο μυαλό του ήρθε ο πατέρας του. Ένας απλός ανθρωπάκος με χαμογελαστή όψη, με κινήσεις ζωηρές. Τον έμαθε να κοιτά τον ουρανό. «Από εδώ ο “Πρίγκιπας και η συνοδεία του”, εκεί “η Μαύρη Χελώνα του Βορρά”, το “Πορφυρό Πουλί του Νότου”». Ήξερε τους αστερισμούς όπως τον είχαν μάθει οι παππούδες του. Κοιτούσε τα άστρα πάνω από το κεφάλι τους και χαμογελούσε. Ο πατέρας του τού είχε μάθει να αγαπά τον ουρανό. Και τώρα ο ουρανός είχε στραφεί εναντίον του, τον κρατούσε για πάντα αιχμάλωτο στα σπλάχνα του. Απελπισία. Τότε, στο νου του ήρθε ένα γνωμικό που έλεγε συχνά ο πατέρας του. «Η επιθυμία να τα παρατήσεις είναι πάντα μεγαλύτερη λίγο πριν τη νίκη». Άνοιξε τα μάτια του διάπλατα, εκείνη τη στιγμή προσπερνούσε μια επιγραφή που ήταν γραμμένο στα Αγγλικά «σωστική άκατος». Με γρήγορες κινήσεις άπλωσε τα χέρια να πιαστεί από τα τοιχώματα. Κρατήθηκε από τους λεβιέδες, τους τράβηξε προς τα κάτω για να φτάσει την πόρτα. Το οξυγόνο λιγόστευε επικίνδυνα, αλλά εκείνος είχε σφίξει τα δόντια και προχωρούσε. Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε. Μπροστά του ένα τεράστιο δωμάτιο με μια σωστική άκατο να αιωρείται στο κέντρο αυτού. Το οξυγόνο του είχε σχεδόν τελειώσει, είχε ελάχιστα λεπτά μπροστά του. Η εκπαίδευσή του σε τέτοιου τύπου οχήματα ήταν άρτια, του έφτανε και ο μισός χρόνος! Με ένα σάλτο βρέθηκε στην είσοδο του διαστημόπλοιου, την άνοιξε. Φορώντας ακόμα τη μισοκατεστραμμένη στολή του, πάτησε το κουμπί ενεργοποίησης του οχήματος. Ο πίνακας χειρισμού άναψε, έδωσε πληροφόρηση ότι όλα τα συστήματα ήταν σε άριστη κατάσταση. Εκείνος ζήτησε αποκατάσταση της ατμόσφαιρας του θαλάμου. Έβγαλε το κασκέτο της στολής του και στη συνέχεια, με γρήγορες ανάσες, ρούφηξε τον αέρα. Ένιωσε ανακούφιση. Είχε σωθεί από βέβαιο πνιγμό.

Κάθισε στη θέση του πιλότου, κοίταξε μπροστά του το τοίχωμα του σταθμού που του έφραζε την έξοδό του από την κοιλιά του τέρατος. Υπήρχε περίπτωση να ήταν αδύναμο, όπως το τοίχωμα που συνάντησε το ίδιο του το σώμα και υποχώρησε. Ή να μην ήταν, οπότε αν έδινε εντολή εκτόξευσης, να ακολουθούσε μια θανάσιμη σύγκρουση. Είχε πολύ χρόνο μπροστά του να αποφασίσει, όχι άπλετο, καθώς φοβόταν την αντίδραση του σταθμού στην ενδεχόμενη διαφυγή του. Σφάλισε τα μάτια, ένιωθε όλα του τα μέλη να πονάνε φριχτά, τα χείλη του ήταν ξεραμένα από τη δίψα. «Θέλω νερό» έδωσε εντολή. Σε λίγο ένα πλαστικό ποτήρι με καλαμάκι του σερβιρίστηκε. Ήπιε με λαχτάρα. Όταν έσβησε η δίψα του, κατάλαβε ότι ήταν η ώρα. Παράγγειλε πλήρη ισχύ στους προωθητήρες και έκλεισε τα μάτια του. Ακούστηκε ο λεπτός ήχος από χτύπημα της ακάτου στα τοιχώματα, όχι μια, αλλά πολλές φορές. Φαίνεται ότι χρειάστηκε το όχημα να διασχίσει πολλούς τοίχους κι όλοι υποχώρησαν εύκολα στο πέρασμά του. Χαμογέλασε ευχαριστημένος όταν κατάλαβε ότι βρισκόταν έξω από το εσωτερικό του σταθμού.

«Πλοηγός Γιου Τζενς, κυβερνήτης της ακάτου Β3236 νέας γενιάς. Ώρα Γκρίνουιτς πέντε μετά μεσημβρίας, ημερομηνία Πρώτη Ιουνίου του έτους Δύο-Χιλιάδες-Ογδόντα-Έξι. Αποχωρώ από το σταθμό με καινούρια άκατο...» Δεν πρόλαβε να τελειώσει την ανακοίνωση και στον πίνακα χειρισμού του είδε μια ένδειξη για επικείμενη σύγκρουση. Κοίταξε προς τα πάνω. Πάνω από το κεφάλι του είδε μια συστάδα από τεράστια, μεταλλικά δόντια. Σύντομα τον έπνιξε και πάλι το σκοτάδι...

 

 

 

你是什么

 

 

ΤΕΛΟΣ

 

 

Αποστολή «Ευρώπη».pdf

 

 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια σου Νίκο. Γενικώς δεν το έχω πολύ με τις διαστημικές περιπέτειες, αλλά θα προσπαθήσω να σου δώσω τα φώτα μου.

Πλοκή

Η πλοκή βασίζεται στην προσωπική περιπέτεια ενός ανθρώπου. Εμένα αυτό το μοτίβο με βρίσκει σύμφωνη, σε καμία περίπτωση δεν με ικανοποιεί η απανωτή και συνεχής εναλλαγή σκηνών σε σημείο να χάνεσαι. Εκείνο που πρέπει να έχει δουλέψει ο συγγραφέας σε μία τέτοια περίπτωση φυσικά είναι το χτίσιμο του χαρακτήρα. Γιατί είναι ο βασικότερος παράγοντας επιτυχίας ή αποτυχίας της ιστορίας του. Η πλοκή, με την έννοια της ιστορίας, με άφησε γενικά ικανοποιημένη (αν και με κάποιες απορίες όσον αφορά στο πώς εξελίχθηκε η ΤΝ όπως εξελίχθηκε), και θεωρώ ότι οι απορίες μου μπορεί να αφορούν στο πόσο ασυνήθιστη είμαι εγώ σε τέτοιες ιστορίες ή στο πόσο μου λείπει σχετική τεχνογνωσία. Μου άρεσε η ανατροπή του τέλους όμως. Αν και κάπου λες, δεν μπορεί να είναι τόσο εύκολο, δεν είναι και ότι πέφτει κεραυνός εν αιθρία. Αλλά μου άρεσε. 

Χαρακτήρες

Ένας χαρακτήρας, για τον οποίο έχεις χρόνο να μιλήσεις αρκετά, και μιλάς αρκετά. Αλλά δεν κατάφερα να ταυτιστώ. Προσπαθώ να καταλάβω γιατί. Ίσως ακριβώς επειδή δεν έχει περάσει φτώχεια, κακοποίηση, δύσκολα παιδικά χρόνια ή δεν ξέρω κι εγώ τι. Ίσως επειδή δεν κατάφερα να ξεχωρίσω κάτι που τον χαρακτηρίζει. Από ένα τικ μέχρι ένα ιδιαίτερο γούστο με κάποια σημασία. Λες τόσα για αυτόν αλλά παραμένει άχρωμος. Τι του αρέσει ακριβώς; Τι αφήνει πίσω του ακριβώς; Τι τον πονάει ακριβώς; Γιατί να νοιαστώ αν δεν γυρίσει σπίτι του ποτέ; Αυτή η ιστορία, με την ίδια ιδέα αλλά με λίγο πιο στέρεα δομημένο χαρακτήρα θα μου άρεσε πολύ περισσότερο. 

Γλώσσα

Υποθέτω εκείνη που έπρεπε. Μία φράση, στο κέντρο αυτού, είναι εντελώς φάουλ. Στο κέντρο του λέμε. Νομίζω έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο από σένα. 

Διάλογοι

Αν υποθέσουμε πως είναι οι κουβέντες που ανταλάσσει με τη Λέα, είμαστε Ok. Δηλαδή δεν ξέρω τι παραπάνω θα μπορούσε εδώ να ειπωθεί. 

Διεκπεραίωση

Αναφέρεις ότι το διήγημα είναι η απάντησή σου όσον αφορά στη διένεξη περί ελληνικού setting. Δεν ξέρω τι απάντηση είναι αυτή. Ότι δεν έχει σημασία αν είναι Έλληνας ή Αμερικανός; Ο Γιου Τζενς είναι λιγάκι άχρωμος έτσι κι αλλιώς και δεν θα άλλαζαν πολλά αν τον έλεγαν Τζάκσον ή Πολυζωίδη. Αν υπάρχει ένα θέμα με τον χαρακτήρα, η όποια εθνικότητά του δεν θα το διόρθωνε. Θα το διόρθωνε να τον είχες σκιαγραφήσει κάπως διαφορετικά. Άλλωστε στο έτος 2080-κάτι κανείς δεν ξέρει πώς θα έχει εξελιχθεί η ανθρωπότητα, πού θα βρίσκονται τα σύνορα κάθε χώρας και ποιος θα είναι υπερδύναμη σε τι. Περίμενα ίσως κάτι πιο ελληνικό, αλλά και πάλι, δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβα τι απάντηση ακριβώς ήθελες να δώσεις. 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst
2 hours ago, Ιρμάντα said:

. Ότι δεν έχει σημασία αν είναι Έλληνας ή Αμερικανός; 

Κινέζος ο πρωταγωνιστής, Κινέζικο setting. Θέλω να πω ότι αν το setting μελετήσεις σωστά, λειτουργεί όπως και να ' ναι.

Επίσης, έχω την τάση να χρησιμοποιώ μέσους ανθρώπους σε περίεργες καταστάσεις και το κάνω με συνέπεια, είναι το κεντρικό μου χαρακτηριστικό σαν συγγραφέας. Αν αυτό είναι λόγος για να μην ταυτιστεί ο αναγνώστης, χωράει πολλή κουβέντα. Εξάλλου ένας αστροναύτης δε θα είχε ταλαιπωρηθεί στη ζωή του για να φτάσει ως εκεί...

ΥΓ εννοείται ευχαριστώ για το χρόνο και την κριτική σου

Edited by John Ernst
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..