Jump to content
Unicron

Devil's hour

Recommended Posts

Unicron

Όνομα Συγγραφέα: Unicron
Είδος: Υπερφυσικός τρόμος
Βία; Πολύ
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 12666
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Μια από τις ιστορίες που ενδεχομένως τη δούμε κάποια στιγμή σε ταινία! Σχολιάστε ελεύθερα λοιπόν!

 

Devil's hour.doc

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Αγαπητέ Ευάγγελε, 

Spoiler

 

θα έλεγα ότι το διάβασα με ενδιαφέρον το κείμενό σου. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα περισσότερα. Πρώτα από όλα δεν παρουσιάζεις σωστά τους ήρωες, δε μας δίνεις πολλές πληροφορίες για κανέναν, έτσι που δε νοιαζόμαστε για αυτούς. Επίσης πολλά λάθη στη γλώσσα, βιαστικές περιγραφές. Το σύνολο θέλει πολλή δουλειά για να τελειοποιηθεί. Πιστεύω ότι αν αφήσεις κάποιο διάστημα και το ξανακοιτάξεις, θα μπορέσεις να τα διορθώσεις. Κυρίως πάσχουν οι διάλογοι με κυριότερο τις συζητήσεις μεταξύ ασθενή και γιατρού που δεν πείθουν ως ορθές και τα θέματα διαχείρισης ενός ιατρικού θέματος -αλλά μπαίνουμε σε πολλές λεπτομέρειες που δεν μπορώ να επεκταθώ (ως επαγγελματίας ιατρός τα βρήκα όλα λάθος- σε θέματα που δεν είναι το επάγγελμά μου, όταν γράφω προσπαθώ να χρησιμοποιήσω όσο λιγότερες λεπτομέρειες γίνεται και να τα διαχειριστώ σαν πελάτης πχ θέματα ψηφιακής τεχνολογίας).  

Το βασικό σε ένα κείμενο είναι πάντα η πλοκή κι εδώ θα σταθώ. Έχεις φτιάξει μια ιστορία ανεκπλήρωτη. 

Πρώτα από όλα, ο δαίμονάς σου πολύ εύκολα νικιέται. Όλα τα θύματα είχαν περασμένο κάποιο σταυρό από το λαιμό τους, γιατί τον κατέστρεψε ο συγκεκριμένος σταυρός; Επίσης, ο αστυνομικός στο τέλος βγαίνει από ένα μέρος που έχει γίνει ολόκληρο μακελειό. Στη συνέχεια πρέπει να πείσει ότι την όλη ιστορία δεν την προκάλεσε η δασκάλα ούτε ο ίδιος, αλλά ένα υπερφυσικό πλάσμα. Μήπως η Γκρέις να έχει κι άλλες ιδιότητες; Να ανακαλύπτει ότι μια προγιαγιά της κάηκε σαν μάγισσα επειδή προκαλούσε τον ίδιο δαίμονα- και πώς να το διαχειριστεί ένας αστυνομικός αυτό του σήμερα; Συγνώμη που εισβάλλω με δική μου έμπνευση στο κείμενό σου, αλλά αυτό ήταν που περίμενα. 

καλή διόρθωση

 

 

Edited by John Ernst

Share this post


Link to post
Share on other sites
Unicron
1 hour ago, John Ernst said:

Αγαπητέ Ευάγγελε, 

  Hide contents

 

θα έλεγα ότι το διάβασα με ενδιαφέρον το κείμενό σου. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα περισσότερα. Πρώτα από όλα δεν παρουσιάζεις σωστά τους ήρωες, δε μας δίνεις πολλές πληροφορίες για κανέναν, έτσι που δε νοιαζόμαστε για αυτούς. Επίσης πολλά λάθη στη γλώσσα, βιαστικές περιγραφές. Το σύνολο θέλει πολλή δουλειά για να τελειοποιηθεί. Πιστεύω ότι αν αφήσεις κάποιο διάστημα και το ξανακοιτάξεις, θα μπορέσεις να τα διορθώσεις. Κυρίως πάσχουν οι διάλογοι με κυριότερο τις συζητήσεις μεταξύ ασθενή και γιατρού που δεν πείθουν ως ορθές και τα θέματα διαχείρισης ενός ιατρικού θέματος -αλλά μπαίνουμε σε πολλές λεπτομέρειες που δεν μπορώ να επεκταθώ (ως επαγγελματίας ιατρός τα βρήκα όλα λάθος- σε θέματα που δεν είναι το επάγγελμά μου, όταν γράφω προσπαθώ να χρησιμοποιήσω όσο λιγότερες λεπτομέρειες γίνεται και να τα διαχειριστώ σαν πελάτης πχ θέματα ψηφιακής τεχνολογίας).  

Το βασικό σε ένα κείμενο είναι πάντα η πλοκή κι εδώ θα σταθώ. Έχεις φτιάξει μια ιστορία ανεκπλήρωτη. 

Πρώτα από όλα, ο δαίμονάς σου πολύ εύκολα νικιέται. Όλα τα θύματα είχαν περασμένο κάποιο σταυρό από το λαιμό τους, γιατί τον κατέστρεψε ο συγκεκριμένος σταυρός; Επίσης, ο αστυνομικός στο τέλος βγαίνει από ένα μέρος που έχει γίνει ολόκληρο μακελειό. Στη συνέχεια πρέπει να πείσει ότι την όλη ιστορία δεν την προκάλεσε η δασκάλα ούτε ο ίδιος, αλλά ένα υπερφυσικό πλάσμα. Μήπως η Γκρέις να έχει κι άλλες ιδιότητες; Να ανακαλύπτει ότι μια προγιαγιά της κάηκε σαν μάγισσα επειδή προκαλούσε τον ίδιο δαίμονα- και πώς να το διαχειριστεί ένας αστυνομικός αυτό του σήμερα; Συγνώμη που εισβάλλω με δική μου έμπνευση στο κείμενό σου, αλλά αυτό ήταν που περίμενα. 

καλή διόρθωση

 

 

Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια.

Αρχικά θα πρέπει να αναφέρω πως η ιστορία δεν τελειώνει εκεί. Σε όλα τα κείμενά μου προσπαθώ να αφήνω ένα ανοιχτό τέλος έτσι ώστε να μπορεί να υπάρξει και συνέχεια. Επομένως, κάποιες λεπτομέρειες πρέπει να μείνουν κρυφές (προς το παρόν), έτσι ώστε να υπάρχει υλικό για το δεύτερο μέρος.

Όσον αφορά στους διαλόγους, μπορείς να γίνεις λίγο πιο σαφής; Τι ακριβώς λάθη έχεις εντοπίσει; Μπορείς να αναφέρεις μερικά από αυτά τα λάθη και πως είναι τα σωστά;

Τέλος να τονίσω πως η ιστορία είναι γραμμένη εντελώς σεναριακά για μια pop-con slasher movie. Και σε τέτοια σενάρια σημασία έχει να συμβαίνουν ενδιαφέροντα και τρομακτικά γεγονότα και όχι αν όντως μπορούν να συμβούν. Ή για να το θέσω αλλιώς η αληθοφάνεια σε τέτοιες ιστορίες είναι ανάλογη με το να πιστέψει κάποιος πως μπορεί να σωθεί από το ωστικό κύμα ατομικής βόμβας μπαίνοντας μέσα στο ψυγείο!

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

ο πρώτος διάλογος γιατρού-ασθενή

Spoiler

 

«Καλημέρα. Είμαι η Γκρέις Κρασίνσκι. Μιλήσαμε το πρωί στο τηλέφωνο», του είπε και ταυτόχρονα έτεινε το χέρι της προς το μέρος του.

«Πώς είστε; Είμαι ο Δρ. Έρικ Πετράγκλια», της απάντησε ο γιατρός και της έκανε νόημα με το χέρι του να περάσει στο μέσα δωμάτιο.

Η Γκρέις πέρασε μέσα και ο γιατρός έκλεισε πίσω τους την πόρτα.

«Καθίστε», της είπε και έκατσε και εκείνος στο γραφείο του.

«Αυτός είναι ο ιατρικός μου φάκελος», είπε η Γκρέις και του έδωσε το φάκελο με όλα τα στοιχεία.

«Στο τηλέφωνο σας άκουσα κάπως ανήσυχη. Πείτε μου, τι ακριβώς σας συμβαίνει;» την ρώτησε και πήρε μπροστά του ένα σημειωματάριο με κίτρινες σελίδες.

«Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω από πού να αρχίσω», απάντησε η Γκρέις, νιώθοντας κάπως άβολα.

«Από την αρχή, υποθέτω! Μιλήστε μου ελεύθερα. Συνήθως με τους ασθενείς μου μιλάμε πάντα στον ενικό. Θα σας πείραζε αυτό;»

«Όχι, όχι, αντιθέτως».

«Πολύ ωραία! Πες μου λοιπόν Γκρέις τι σε απασχολεί;»

«Εδώ και περίπου δέκα ημέρες δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Για την ακρίβεια, ενώ κοιμάμαι καλά στην αρχή, ξυπνάω μέσα στη νύχτα και μετά δεν μπορώ να κοιμηθώ ξανά».

«Κατάλαβα. Ξέρεις, αυτό είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο».

«Αλήθεια;»

«Φυσικά. Και για να κάνω να αισθανθείς πιο άνετα, θα σου πω πως στις περισσότερες των περιπτώσεων τα αίτια δεν είναι παθολογικά. Έχει αλλάξει κάτι στη ζωή σου τον τελευταίο καιρό;»

«Έχω πιεστεί κάπως στη δουλειά μου».

«Μάλιστα. Να υποθέσω πως αυτό σε έχει αγχώσει κάπως, σωστά;»

«Πολύ, θα έλεγα».

«Η αλήθεια είναι πως το είχα υποψιαστεί αυτό».

«Τι μπορώ να κάνω γιατρέ;»

«Τι έχεις δοκιμάσει μέχρι τώρα;»

«Συνήθως διαβάζω πριν κοιμηθώ και αυτό με χαλαρώνει αρκετά».

«Πολύ καλή συνήθεια το διάβασμα».

«Ναι, αλλά δεν φαίνεται να με βοηθά ιδιαίτερα. Είτε διαβάσω, είτε κάτσω στην τηλεόραση μέχρι να κλείσουν τα μάτια μου από τη νύστα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο».

«Και το πρωί ξυπνάς και νιώθεις κουρασμένη;»

«Έτσι ακριβώς».

«Νομίζω πως θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε μια ήπια φαρμακευτική αγωγή. Τα πας καλά με τα χάπια;»

«Τι εννοείς γιατρέ;»

«Πολλοί ασθενείς φοβούνται να καταπιούν χάπια ή κάψουλες μήπως πνιγούν».

«Όχι, δεν έχω τέτοιες φοβίες. Ευτυχώς».

Τότε ο γιατρός Πετράγκλια έβγαλε το συνταγολόγιό του και άρχισε να γράφει.

«Αλήθεια, πόσο χρονών είσαι Γκρέις; Δεν είμαι αδιάκριτος απλά χρειάζομαι αυτή την πληροφορία για τη συνταγή!», τη ρώτησε χαμογελώντας.

«Μεθαύριο μπαίνω στα 33», του απάντησε η Γκρέις, ανταποδίδοντας το χαμόγελο.

Ο γιατρός της έδωσε τη συνταγή και της εξήγησε

«Θα αρχίσουμε μια ήπια αγωγή με Minitran. Ένα χαπάκι την ημέρα, πριν κοιμηθείς, για μια εβδομάδα και στη συνέχεια βλέπουμε ανάλογα τα αποτελέσματα».

Η Γκρέις πήρε τη συνταγή και την έβαλε στην τσάντα της. Πλήρωσε το γιατρό και κατευθύνθηκε προς την πόρτα.

«Θέλω να ξέρεις πως δεν έχεις κάτι το σοβαρό. Είμαι σίγουρο πως μέσα στις επόμενες μέρες και με τη βοήθεια της αγωγής όλα θα πάνε καλύτερα», την καθησύχασε ο γιατρός.

Η Γκρέις έπιασε το χερούλι και κοντοστάθηκε.

«Γιατρέ...»

«Ναι; Πες μου», της απάντησε εκείνος ευγενικά.

Η Γκρέις έμεινε για λίγο σκεπτική και στη συνέχεια του απάντησε

«Σας ευχαριστώ πολύ».

«Όποτε θες μπορείς να με καλέσεις στο τηλέφωνο».

 

Δεν είναι δουλειά σου να ξέρεις πως μιλάνε ο ασθενής με το γιατρό του, το ιατρικό ιστορικό είναι ολόκληρη ιστορία, έχει τα δικά του μυστικά. Θα μπορούσες απλά να χρησιμοποιήσεις την εμπειρία σου σαν ασθενής, όποτε έχει τύχει να μιλήσεις για ιατρό. 

Θα προσπαθήσω να σου κάνω έναν απλό διάλογο, για να δεις τα λάθη σου. Θα επιδιώξω να κάνω κάτι που θα έγραφε κάποιος που δεν είναι γιατρός

Spoiler

 

-Καλημέρα σας, είμαι το ραντεβού των πέντε. 

-Μισό να κοιτάξω... η κυρία Γκρέις Μπράουν... θα μου επιτρέψετε να σας λέω απλά Γκρέις;

-Κανένα πρόβλημα. 

-Οπότε Γκρέις, μπορείς να καθίσεις. Είναι η πρώτη σου φορά εδώ, αν δεν κάνω λάθος.

-Ναι, και είμαι λίγο αγχωμένη, είπε η Γκρέις και έκανε μια βιαστική κίνηση να δώσει τον ιατρικό της φάκελο

-Δε χρειάζεται να αγχώνεσαι, μια κουβεντούλα θα κάνουμε. Τι έχουμε εδώ;

-Είναι ο φάκελός μου, γιατρέ.

Εκείνος τον κράτησε στα χέρια του χωρίς να τον ανοίξει. Φαινόταν να τον ενδιαφέρει να περισσότερο να σπάσει τον πάγο ανάμεσά τους. 

-Τι σε φέρνει ως εδώ;

-Γιατρέ, έχω αυπνίες. Εδώ και περίπου δέκα ημέρες δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Για την ακρίβεια, ενώ κοιμάμαι καλά στην αρχή, ξυπνάω μέσα στη νύχτα και μετά δεν μπορώ να κοιμηθώ ξανά.

-Κάνεις κάτι για να κοιμηθείς; Πήρες κάτι, να πιεις για παράδειγμα βαλεριάνα... κάτι τέτοια κάνουν οι περισσότεροι.

-Όχι, δεν πήρα τίποτα. Με λίγο διάβασμα προσπάθησα να αποκοιμηθώ κάθε φορά, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Στη συνέχεια προτίμησα να έρθω σε εσάς παρά να κάνω οτιδήποτε άλλο. 

-Και πολύ καλά έκανες. η αυπνία δεν είναι κάτι σπάνιο, αλλά μπορεί να κρύβει οποιαδήποτε παθολογία. Εξετάσεις αίματος έχεις κάνει;

-Θα τις δείτε στο φάκελό μου

Για τα επόμενα λεπτά ο γιατρός κοίταξε με προσοχή όλα τα στοιχεία του φακέλου που είχε μπροστά του. Στο τέλος γύρισε και κοίταξε την Γκρέις κατευθείαν στα μάτια

-Ναι, νομίζω ότι έχεις κάνει ό,τι χρειάζεται από εξετάσεις. Από άγχος πώς τα πάμε;

-Η αλήθεια είναι ότι πιέζομαι τον τελευταίο καιρό.

-Ναι, αυτό πιστεύω ότι είναι. Χρειάζεσαι λίγο να διαχειριστείς το άγχος σου. Είναι και μια αγωγή που θα μπορούσες να πάρεις, όχι κάτι βαρύ. 

κτλ

 

Δεν ξέρω αν σε βοήθησα, αλλά εσύ έχεις κάνεις το εξής λάθος, προσπαθείς να μπάσεις όσα έχεις διαβάσει για την αυπνία μέσα στο διάλογο. Στη συγγραφή καλό είναι να γνωρίζουμε δέκα και να χρησιμοποιούμε το ένα. Θα προτιμούσα ένα διάλογο που θα έκανε η Γκρέις με τη φίλη της, έτσι θα είχες λιγότερα λάθη ιατρικά και θα έβγαινε ο διάλογος πιο φυσικός. Και μην αναφέρεις ονόματα φαρμάκων, το Minitran είμαι παθολόγος και το αφήνω στους ψυχιάτρους να το δώσουν, δεν παίρνω τέτοια ευθύνη. 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..