Jump to content

Αραβικές Νύχτες, Συγγραφικές Μέρες


Recommended Posts

Roubiliana

Συγγραφέας : Κανάρη Βιβή

είδος : portal fantasy με λίγο σιρόπι

σεξ και βία όχι

λέξεις 2919

Συμμετοχή στο Πλοτς #7

 

αραβικές νύχτες.docx

Edited by Ghost
Στην φόρμα της ιστορίας προστέθηκε link για το Πλοτς #7.
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
Spoiler

Μου άρεσε πολύ.

Αξιοποιείς με πάρα πολύ έξυπνο τρόπο την έννοια της μονομαχίας και θέτεις την πινελιά σου κάνοντάς την μονομαχία με λέξεις (και οι λέξεις κόβουν πιο σκληρά από το σπαθί, σωστά;). Η ιστορία είναι φρέσκια και ο κόσμος που αναπαράγεις ολοζώντανος. Καθώς το διάβαζα ήμουν και εγώ δίπλα στον Χαλίφη, πάνω σε μαξιλάρα και περιτριγυρισμένος με τόσα φαγητά που αρκεί ώσμωση για να τιγκάρω στα τριγλυκερίδια! Κοσμοπλασία, δηλαδή, επιτυχής.

Η γλώσσα είναι αβίαστη και θεωρώ ότι σε χαρακτηρίζει. Μαζί με το γεγονός ότι εκμεταλλεύτηκες την λέξη μονομαχία στο έπακρο πιστεύω ότι θα ήσουν στο 1% των συγγραφέων στον κόσμο της ιστορίας που περιέγραψες.

Οι χαρακτήρες έχουν την χάρη τους αλλά χρειάζονταν παραπάνω κόπο. Ήθελε λίγο ακόμη δουλειά για να αναδειχθεί η φωνή του καθένα (ωστόσο οι σχέσεις μεταξύ χαρακτήρων έχει δοθεί σωστά και με βάθος). Κυρίως ο Χαλίφης, που κατανοώ ότι είναι αλλοπρόσαλλος γιατί δεν έχει τι να κάνει και βαριέται, χρειαζόταν μερικά χαρακτηριστικά ακόμη για να τον αισθανθώ. Και πάλι, το σύνολο της ιστορίας ξεπερνάει το κάθε της δομοστοιχείο—έχεις κάνει καλή δουλειά.

Το τέλος είχε ενδιαφέρον, και βρίσκομαι και ‘γω να περιμένω και άλλα. More! More!

Το μόνο θέμα που ειλικρινά πιστεύω πως θα πρέπει να διερωτηθείς είναι το ύφος. Το πρώτο, μικρό κομμάτι είναι πυκνό σε χιούμορ ενώ το υπόλοιπο κείμενο φτάνει μια πιο σοβαρή ισορροπία. Σκέψου μήπως θα ήταν προτιμότερο να μοιράσεις το χιούμορ κατά μήκος του κειμένου για να αποσυμφορήσεις την αρχή.

Παντρεύοντας την εικόνα που έθεσες ως teaser με την κριτική μου έχω να πω: Μια εικόνα = χίλιες λέξεις (και χίλιες συν μία νύχτες). Μπράβο Βιβή, αναμένω και άλλες ιστορίες σου.

 

Edited by EmberRoar
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
  • Roubiliana changed the title to Αραβικές Νύχτες, Συγγραφικές Μέρες
Ιρμάντα

Καλή χρονιά και από δω, Βιβή!

Spoiler

Πλοκή: Αυτή η ιστορία μου άρεσε πολύ. Είχε ένα πολύ έξυπνο στοιχείο. Ότι δεν είχε τέλος αλλά με τρόπο που δεν με ένοιαξε. Δεν ένιωσα δηλαδή πως ήταν ανολοκλήρωτη. Δεν ξέρουμε πώς ακριβώς σώθηκε ο καταγραφέας που δεν είχε ενυδατική χεριών αλλά δεν νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει. Κάπως σώθηκε, ίσως το μάθουμε, ίσως αύριο.

Γλώσσα: Η γλώσσα ήταν όπως έπρεπε και θα είχα να παρατηρήσω ότι στην αρχή, η λέξη πυραμίδα ίσως να ήταν σωστότερο να αντικατασταθεί από τη λέξη ιεραρχία. Αυτό μόνο.

Κοσμοπλασία: Η διττή κοινωνία, συγγραφείς από τη μία, η ελίτ, καταγραφείς από την άλλη, η πλέμπα πολύ μου άρεσε. Λίγο περισσότερες λεπτομέρειες όσον αφορά στο αν έφτιαχναν αυτοί τα σύμπαντα που επισκέπτονταν ή αν απλώς τα διάλεγαν θα τις ήθελα.

Χαρακτήρες: Πολύ συμπαθείς όλοι τους και ο χαλιφάκος μωρέ καλούλης, γιατί; Μια χαρά όλοι τους.  

Διεκπεραίωση: Τήρησες όλα τα στοιχεία που δόθηκαν. Όντως Σεχραζάτ, και οι δύο τους. Μου άρεσε πολύ, την απόλαυσα. Τι έκανε παρακάτω ο Χαλίφης πολύ θα ήθελα να το μάθω. Αμέ.  

Καλή επιτυχία στο παιχνίδι!

(Να, σου βρήκα και αυτό, all three versions:)

Spoiler

 

 

Edited by Ιρμάντα
  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Nick V.

Το σχόλιό μου θα είναι λίγο φλύαρο (είναι καλοπροαίρετο πάντως και ελπίζω να μην σε κουράσω πολύ):

Spoiler

Αρχικά, για να μην τρομάξεις, να πω ότι ό,τι σου γράφω παρακάτω δεν είναι κριτική (άλλωστε δεν έχω τις γνώσεις για να κάνω κριτική). Περισσότερο είναι κάποιες σκέψεις που θα έκανα αν είχα γράψει την ιστορία σου.

Το γραπτό σου το διάβασα με δυο τρόπους. Στην πρώτη ανάγνωση, η φωνή του αφηγητή σου έφτανε στ’ αυτιά μου κάπως βαρύθυμη (και δεν με έπειθαν και πάρα πολύ αυτά που μου έλεγε). Στη δεύτερη, είχα την εντύπωση ότι ήταν πολύ χαρούμενος και γέλαγε σχεδόν με κάθε πρόταση του, από την αρχή μέχρι το τέλος (και δεν τον έπαιρνα και πολύ στα σοβαρά). Τι θέλω να πω μ' αυτό; Ότι δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρο, σ' έμενα τουλάχιστον, τι ιστορία ήθελες να μας πεις. Δεν λέω ότι δεν μου άρεσε αυτό που διάβασα. Το αντίθετο, η ιδέα που είχες ήταν πολύ καλή. Νομίζω όμως ότι ήσουν αρκετά συγκρατημένη στην ανάπτυξή σου και σαν να κρύφτηκες (πάλι;) πίσω από την πολύ καλή γραφή σου (αν και αυτή τη φορά η πρωτοπρόσωπη με ενόχλησε λίγο, ή, πιο σωστά, με ενόχλησαν περισσότερο τα σχόλια στις παρενθέσεις σου). 

Τη λογική του Πλοτς την έπιασες, νομίζω, πολύ καλά: όταν ο αναγνώστης γνωρίζει εκ των πρότερων τα βασικά σημεία της πλοκής μπορεί να μαντέψει εύκολα πως θα αναπτυχθεί μια ιστορία, κρίνοντας πάντα με βάση τον τρόπο που έχει γραφτεί, και υπάρχει ο «κίνδυνος» να νοιώσει ότι το κείμενο κάνει κοιλιά. Στην δική σου περίπτωση, η αίσθηση που μου έδωσες ήταν ότι αποδομούσες συνεχώς αυτό που έστηνες κρατώντας μ’ αυτό τον τρόπο αμείωτο και το ενδιαφέρον. Αν και σε κάποια σημεία έβγαλες και μια αμηχανία (π.χ. το χορευτικό διάλειμμα, μου θύμισε διάλειμμα για διαφημίσεις. Μια εύκολη λύση, δηλαδή, για να πας από το ένα ζητούμενο της πλοκής στο άλλο κρατώντας τον χαλίφη σου απασχολημένο με κάτι). Γενικότερα δεν φάνηκε να σε ενδιέφερε και πολύ να μας μιλήσεις επί της ουσίας για την μονομαχία (η πρώτη μου σκέψη όταν αντιλήφθηκα την ιδέα σου ήταν: «ωχ, δύσκολο. Πώς θα μπει σε τέτοια μονομαχία τώρα; Τι θα τους βάλει να πουν; Θα τους βάλει ή θα περιοριστεί να μας πει ότι λένε ιστορίες χωρίς να δώσει λεπτομέρειες;»). Τελικά, όμως, κατάφερες να με μπερδέψεις. Χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος (και αυτό γιατί, στη δική μου ανάγνωση τουλάχιστον, δεν προκύπτει αβίαστα απ’ το κείμενο), κατάλαβα ότι ο αφηγητής σου, στο παράλληλο, δυστοπικό σύμπαν που μεγάλωσε, έγραψε στην πτυχιακή του τις «Χίλιες και μια νύχτες» και στη συνέχεια τηλεμεταφέρθηκε στο σύμπαν του χαλίφη της ιστορίας σου για να τον αναγκάσει ο Τζέικ να τις διηγηθεί (και κάπως έτσι σώθηκε τελικά). Αλλά κι έτσι να μην έγιναν τα πράγματα, πάλι μου φάνηκε σαν να μην σε ενδιέφερε να δώσεις περισσότερες λεπτομέρειες (το λέει και ο αφηγητής σου: «δεν με ενδιαφέρει τίποτα πάρα μόνο ο Τζέικ μου. Τα αλλά σας τα λέω και αύριο και μεθαύριο και άμα θέλω να σας τα πω. Και να μην σας τα πω, χέστηκα. Θα σας πω κάτι άλλο. Μου φτάνει που είμαι με τον Τζέικ μου, γατάκια.» Εντάξει δεν το λέει έτσι ακριβώς αλλά αυτή την εντύπωση μου έδωσε).

Στο τέλος επισκιάζεις κάπως τον αφηγητή σου και σαν να ακούγεσαι περισσότερο εσύ. Σαν να κάνεις έναν απολογισμό αυτού που έγραψες. Ίσως να το είδα έτσι, τόσο έντονα, γιατί επέλεξες να αφήσεις στο φόντο και κάπως φλου τις «νύχτες» για να ασχοληθείς με τις «μέρες». Αν, όμως, ο στόχος σου ήταν να γράψεις μια ιστορία για να μας κλείσεις πονηρά το μάτι, τότε το πέτυχες. Πάντως, αν θες τη γενικότερη γνώμη μου, νομίζω ότι επαναπαύεσαι κάπως στα δυνατά σου σημεία και δεν μας δίνεις το κάτι παραπάνω (μπορεί και να κάνω λάθος, βέβαια. Πιστεύω όμως ότι θα πρέπει να ρισκάρεις πολύ περισσότερο σ’ αυτά που γράφεις. Έχεις την πρόζα -σίγουρα την έχεις- και τις δυνατές περιγραφές. Δούλεψε περισσότερο την κοσμοπλασία και την φαντασία σου για να απογειώσεις και τις ιστορίες σου).

 

Edited by Nick V.
  • Like 1
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
freyaO

Καλησπέρα η ιστορία είναι έχει αρκετά διαφορετικά στοιχεία και μου άρεσε προσωπικά ιδιαίτερα το στοιχείο του sci fi,υπάρχουν σημεία ,όπως ,σε όλους,εδώ κι εκεί που φαίνονται πιο βιαστικά κτλ,με πολύ καλο επίλογο στο τέλος,καλή συνέχεια!

  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

(σύμφωνα με τον μπούσουλα σχολίων της Ιρμάντας)

 

Spoiler

 

Πλοκή: Συμπαθέστατη χρονο- περιπέτεια σε κλίμα ανατολίτικου παραμυθιού με διακριτικό χιούμορ και απαραίτητο σασπένς.

Γλώσσα: Ισορροπεί τα στοιχεία της πλοκής, με έναν “δροσερό”, ευχάριστο, ταιριαστό τρόπο και κυλά ομαλά σ’ όλη τη διάρκεια της αφήγησης.

Κοσμοπλασία: ‘Οπως ακριβώς σε κάθε συνεπές ταξίδι στο χρόνο, δυο κόσμοι που πλέκονται μεταξύ τους, αντιδιαστέλλονται ως προς το τεχνολογικό- κοινωνικό- πολιτισμικό περιβάλλον, αλλά και μοιάζουν ως προς τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και τους χαρακτήρες, χωρίς απρόοπτες ανατροπές. Θέλω να πω, κάθε τι που συμβαίνει και στους δυο, δεν είναι απρόσμενο, δεν φαντάζει περίεργο, δεν προξενεί έκπληξη κι αυτό συμβάλλει στην ροή και την πειστικότητα της ιστορίας.

Χαρακτήρες: Αρκούντως ανθρώπινοι, εναρμονισμένοι με τις συνθήκες και το περιβάλλον τους και ανταποκρινόμενοι στις προσδοκίες του αναγνώστη, όπως αυτές έχουν δημιουργηθεί μέσα από την αφήγηση. Αποσπούν το απαιτούμενο ενδιαφέρον και σε κάνουν να νοιάζεσαι για την τελική έκβαση και την τύχη των ηρώων της ιστορίας.

Διεκπεραίωση: Σωστή και πλήρης ανάπτυξη των στοιχείων, που είχαν τεθεί ως όροι του διαγωνισμού. Καλά ειπωμένη ιστορία, με σαφήνεια και καθαρότητα.

 

 

Συγχαρητήρια Βιβή – Roubiliana,  καλή επιτυχία.  

  • Like 2
  • Thanks 1
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..