Jump to content
Sign in to follow this  
Elsanor

Νίκος

Recommended Posts

Elsanor

Edit: Κοιτάξτε πρώτα την τελευταία καταχώρηση στο θέμα για να κατεβάσετε μία διορθωμένη έκδοση.

 

 

 

Λοιπόν, here it goes! Μπορεί να υπάρχουν μερικά λαθάκια, αλλά τα διορθώσω αργότερα με edit. Έγραψα σχετικά απλά γιατί αυτό για το οποίο το έγραψα ήταν οι ιδέες. Δε θα βρείτε όμορφες περιγραφές και θαυμαστά τοπία, για αυτό μπορεί και να το βαρεθείτε. Τέλος πάντων, αν το διαβάσετε, πείτε μου αν σας άρεσαν οι ιδέες και τι νοιώσατε διαβάζοντάς το. :)

 

Νίκος

 

Ο Νίκος άνοιξε το βήμα του αφού κατέβηκε τα μαρμάρινα σκαλοπάτια της Εθνικής Βιβλιοθήκης στην οδό Παναπιστημίου. Ο αέρας ήταν παγωμένος και τύλιξε προστατευτικά γύρω του το μαύρο παλτό που φορούσε. Τα καστανόξανθα μαλλιά του είχαν ήδη ανακατευθεί, αλλά δεν υπήρχε λόγος να τα ξαναφτιάξει, αφού σχεδόν αμέσως θα επανέρχονταν στην τωρινή τους κατάσταση. Είχε αφήσει τα γένια του εδώ και μερικές εβδομάδες, και τα γαλάζια μάτια του, λαμπερά όπως πάντα, έδιναν έναν τόνο ζωντάνιας στο αξύριστο πρόσωπό του.

 

Τράβηξε μία βαθιά αναπνοή – βρόμικου αέρα, σκέφτηκε ειρωνικά. Παρατήρησε τον κόσμο που, σαν αγέλη, έμπαινε στις εισόδους του μετρό και χανόταν κάτω από την επιφάνεια. Όπως τα μυρμήγκια, πάμε υπόγεια. Αποφάσισε να προχωρήσει –παρόλο το κρύο- μέχρι την Ομόνοια και να ενσωματωθεί εκεί με τον απρόσωπο κόσμο. Ήθελε όσο μπορούσε να είναι μόνος με τις σκέψεις του.

 

Σκέψεις που δύσκολα θα χαρακτηρίζονταν αισιόδοξες, σκέφτηκε και χαμογέλασε με ένα ίχνος πικρίας. Αλλά φάση θα ήταν, όπως τόσες άλλες που είχε περάσει στο παρελθόν. Κόντευε να κλείσει τα είκοσι και είχε συνηθίσει να σκέφτεται έτσι. Γενικά σκεφτόταν αρκετά΄ πολύ περισσότερο από παιδιά της ηλικίας του. Δε μοιάζω καθόλου με τους συνομηλίκους μου.

 

Και όντως δεν έμοιαζε. Παρόλο που είχε αρκετούς καλούς φίλους, σπάνια έβγαινε για καφέ μαζί τους. Προτιμούσε να κάθεται σπίτι μόνος του και να σκέφτεται, ή και να βγαίνει μόνος δραδινές βόλτες χωρίς προορισμό. Άλλες φορές πήγαινε σινεμά και χανόταν για τη μικρή διάρκεια τω δύο ωρών στην ευπρόσδεκτη αλλότρια πραγματικότητα. Μετά το έργο ανέλυε τα πάντα που είχε δει και προσπαθούσε να βγάλει κάποια συμπεράσματα. Με αυτόν τον τρόπο έχτιζε τον εαυτό του, σε μία αέναη αναζήτηση. Τα πάντα γύρω του τον δίδασκαν, είχε παρατηρήσει. Πόσο θα μπορούσε αυτό να βοηθήσει τον κόσμο΄ αρκεί να ήξεραν ότι μπορούσαν να το πράξουν και να μην αναλώνονταν μόνο σε άστοχες και μη παραγωγικές δραστηριότητες.

 

Σήκωσε το βλέμα του στο σήμα του μετρό. Είχε φτάσει στην Ομόνοια. Πολλές φορές ένοιωθε σαν να έβαζε τον εαυτό του σε ένα σύστημα «αυτόματης πολήγησης», ενώ το μοιαλό του δούλευε πωρετωδώς. Ίσως τις περισσότερες.

 

Κατέβηκε με τις κυλιόμενες σκάλες, όπως και η συντρηπτική πλειοψηφία του κόσμου. Τωρα είχε γίνει μέρος των πολλών. Όσο κι αν του άρεσε η μοναχικότητά του, ένοιωσε όλως περιέργως μία ανακούφιση ανάμεσα στο πλήθος. Δε χρειαζόταν πια να κάνει επιλογές. Απλά ακολουθούσε. Ήταν μέλος ενός συλλογικού μηχανισμού που μηχανικά πορευόταν εμπρός. Αν κανένας όμως δε σκέφτεται για τους υπόλοιπους ποιός το κάνει; Δεν τον ένοιαζε. Άλλωστε ποτέ δεν ξέρουμε αν κάθε μας πράξη την έχουν σκεφτεί άλλου για μας.

 

Βρέθηκε στην αποβάθρα με κατεύθυνση τα Σεπόλια. Μια πανέμορφη κοπέλα με σγουρά, καστανά μαλλιά στηριζόταν στον τοίχο περιμένοντας τον συρμό. Φορούσε μία μακρυά, πλεκτή ζακέτα που έδενε ωραία πάνω της. Την κοίταξε για λίγο και στη συνέχεια χάθηκε για ακόμα μία φορά στις σκέψεις του.

 

Είναι όντως επιλογή μας ο τρόπο που ντυνόμαστε, το στυλ που επιλέγουμε, ή το ξεσηκώνουμε από τους άλλους; Είναι όντως δικός μας ο τρόπος που σκεφτόμαστε; Ή όλα είναι θέμα συγκυριών, συνειρμών και επιδράσεων του περιβάλλοντος; Μήπως τελικά καταλήγουμε σιγά-σιγά στο να γινόμαστε μη σκεπτόμενα -απλά μηχανικώς λειτουργικά- μέλη ενός ανώτερου οργανισμού; Μήπως εξελισσόμαστε σε ένα ανώτερο στάδιο οργάνωσης, όπως ακριβώς και τα κύτταρά μας συνεργάζονται στο να δημιουργήσουν εμάς; Μήπως η δική μας συνείδηση είναι ανούσια και για μας σκέφτεται μία συλλογική μορφή συνείδησης;

 

Ξαφνικά, φόβος τον κυρίευσε. Αν είναι έτσι, όσοι σκέφτονται ατομικά μπορούν να έχουν δύο καταλήξεις: ή να οδηγήσουν τους υπόλοιπους σε ένα νέο τρόπο σκέψης, ή να μην καταφέρουν να επιβληθούν και να οδηγηθούν στην εξόντωση. Ίσως όσοι σκέπτονται διαφορετικά ή επιβάλλονται ή εξοντώνονται! Αυτό δεν του άρεσε καθόλου. Δεν ήθελε ούτε να ηγηθεί κάποιου, ούτε να εξοντωθεί.

 

Ο ήχος του εισερχόμενου συρμού τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Μπήκε στο βαγόνι μπροστά του και κάθισε. Απέναντί του κάθισε η κοπέλα. Την κοίταξε άλλη μία φορά και μετά γύρισε το βλέμα του στο παράθυρο, όπου έβλεπε μόνο τον τοίχο της σύραγγας να τρέχει δίπλα του με ορμή.

 

Γιατί δε θέλω να εξοντωθώ; Μήπως αυτό δεν είναι ακόμα ένα ένστικτο που οδηγεί τους ανθρώπους στο να σχηματίζουν κοινωνίες για να προστατευθούν; Μήπως οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται για να συνεχίσουν να υπάρχουν μέσω των απογόνων τους; Μήπως δεν επιλέγουν για συντρόφους όσους θεωρούν έξυπνους και όμορφους, ώστε να ξέρουν ότι οι απόγονοί τους θα είναι ικανοί στο να καταφέρουν να επιβιώσουν; Μήπως τελικά ό,τι σκεφτόμαστε είναι προγεγραμμένο μέσα μας και εξυπηρετεί κάποιο σκοπό, καθαρά βιολογικό;

 

Μα τώρα που τα σκέφτηκα αυτά, τι κατάφερα; Τι θα πρέπει να κάνω; Να τα απορρίψω όλα και να έρθω σε ρίξη με τη φύση μου μόνο και μόνο για να αντιδράσσω; Ή να αποδεκτώ ότι δεν υπάρχει η ρομαντική αντίληψη της ζωής και να ζήσω περίλυπος, επειδή τόλμησα να σκεφτώ όσα δεν πρέπει να σκέφτεται κάθε λογικός άνθρωπος; Μήπως τρελαίνομαι;

 

Η κοπέλα ήταν ακόμα απέναντί του. Πρέπει να έφταναν στην Αττική τώρα. Παρατήρησε ότι πού και πού τον κοίταζε. Αυτό ήταν αρκετό για να γεμίσει αγαλλίαση η καρδιά του. Μακάρι να κατέβει κι εκείνη στα Σεπόλια. Έτσι θα είναι περισσότερο κοντά μου. Έτσι θα με χαροποιεί περισσότερο! ΤΙ ΕΓΩΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ!!! Θέλω να μείνει κοντά μου μόνο και μόνο επειδή με κάνει να αισθάνομαι καλά! Πάλι σκέφτομαι όπως η φύση μου ορίζει... Ο Νίκος χαμογέλασε πικρά. Και –ώ, Θεέ!- η κοπέλα χαμογέλασε επίσης.

 

Μια ξαφνική απέχθεια για τον εαυτό του τον πλημύρισε. «Αρκεί να το δεχτείς,» έλεγε μία φωνή μέσα του. «Θα μπορούσες να είσαι σε πλήρη αρμονία με τη φύση σου, ύστερα όλες αυτές τις σκέψεις που έκανες, αρκεί να παραδοθείς σε αυτή. Δέξου τη, δεν υπάρχει άλλος τρόπος.» Όχι!

 

Γιατί επέλεξε την αντίδραση, δεν το ήξερε. Εν τέλει, τι ήξερε; Όσο σκεφτόταν καταλάβαινε ότι δεν ήξερε τίποτα. Πόσο σοφός ο Σωκράτης!

 

Είχαν πια περάσει την Αττική και πήγαιναν προς τα Σεπόλια. Η κοπέλα ήταν ακόμη απέναντί του. Μόλις έφτασαν στο σταθμό, ακούστηκε από τα μεγάφωνα η γυναίκα που ανήγγειλε ότι τα Σεπόλια ήταν ο τερματικός σταθμός. Κατευθύνθηκε προς τις κυλιόμενες σκάλες και αντί να αφεθεί να τον ανεβάσουν, έτρεξε πάνω τους. Ήταν έξω πριν από όλους. Προχώρησε λίγο και περίμενε την κοπέλα να ανέβει.

 

Νάτη, παρουσιάστηκε στην έξοδο. Γύρισε το κεφάλι της σαν να ψάχνει για κάτι, και μπήκε σε ένα σχετικά μικρό αυτοκίνητο. Έδωσε ένα φιλί στο αγόρι της –έναν τύπο με μάγκικο χαμόγελο, μπουκωμένο με τσίχλα και φτιαγμένα με ζελέ μαλλιά. Έβαλε μπροστά το αυτοκίνητο και έφυγε μεεκκωφαντικό θόρυβο, δηλώνοντας σε όλους στην περιοχή ότι ήταν φτιαγμένο και ότι ο τύπος που το οδηγούσε ήταν πολύ «cool».

 

Μάλιστα. Καλό κι αυτό. Πήγε στη στάση του λεωφορείου, και ως συνήθως το 075 δεν ήταν εκεί. Άλλα τέσσερα άδεια 057 ήταν. Ο κόσμος έξω –πάνω από είκοσι άτομα- περίμενε το 075. Κάθισε στο παγκάκι της στάσης ακουμπώντας πίσω το κεφάλι του και έκλεισε τα μάτια του. Δεν ήθελε να σκέφτεται τίποτα τώρα. Μετά από ένα τέταρτο ήρθε το λεωφορείο. Περίμενε εκεί άλλο ένα τέταρτο, και αφού ο οδηγός άκουσε το βρίσιμο της ζωής του από τους επιβάτες που ξέσπασαν πάνω του, ξεκίνησε.

 

Ο Νίκος έκατσε στη θέση πίσω από την καμπίνα του οδηγού και γύρισε το κεφάλι του προς το παράθυρο. Τα σπίτια σπίτια, οι γκρίζες πολυκατοικίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Σε λίγο βγήκαν σε μία λεωφόρο, η οποία εκτός από λεωφορεία «έφερε» και εκατοντάδες αυτοκίνητα. Ετσι έφτασε σπίτι του σε μισή ώρα –όσο περίπου θα έκανε αν πήγαινε και με τα πόδια.

 

Ξεκλείδωσε την εξώπορτα και ανέβηκε τις γυριστές σκάλες, μέχρι το διαμέρισμά του. Άνοιξε και μπήκε στο σπίτι. Εκείνη τη μέρα έλειπαν όλοι. Πήγε στο δωμάτιό του και έβγαλε το παλτό, αφού τράβηξε ένα κομμάτι χαρτί στο οποίο είχε αντιγράψει ένα απόσπασμα από κάποιο βιβλίο στη βιβλιοθήκη. Του είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το χωρίο αυτό και ήθελε να το αντιγράψει μιας και δε μπορούσε να πάρει ολόκληρο το βιβλίο μαζί του.

 

Βυθίστηκε στην πολυθρόνα του γραφείου του και κοίταξε το δωμάτιό του σαν να το έβλεπε για πρώτη φορά: ένας υπολογιστής, το γραφείο του, μία σχετικά μεγάλη βιβλιοθήκη γεμάτη με βιβλία διαφορετικής θεματολογίας και το κρεβάτι του. Καλύτερα να ξαπλώσω. Ετσι και έκανε, αφού έβγαλε τα παπούτσια του. Ο Μορφέας ήταν καλόψυχος και, αντί να αρχίσει πάλι να σκέφτεται, αποκοιμήθηκε.

 

Μετά από περίπου ένα δίωρο σηκώθηκε και έβαλε ένα ποτήρι νερό στην κουζίνα. Ήπιε το μισό και το άφησε στο τραπέζι, μπροστά του. Τώρα είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο; αστειέυτηκε. Οι αισιόδοξοι το έβλεπαν μισογεμάτο. Οι απαισιόδοξοι, μισοάδειο. Οι απαισιόδοξοι δε δέχονταν ότι ήταν απαισιόδοξοι, αλλά ισχυρίζονταν ότι ήταν ρεαλιστές. Οι αισιόδοξοι αντέκρουαν λέγοντας ότι το ίδιο ισχυρίζονται όλοι οι απαισιόδοξοι. Οι αισιόδοξοι όμως, έλεγαν οι απαισιόδοξοι, δε σκέφτονταν όσο εκείνοι, και αν σκέφτονταν περισσότερο θα έβλεπαν ότι δεν είναι όλα ρόδινα. Όσοι σκέφτονται ρομαντικά γίνονται θύματα εκμετάλλευσης, τους έλεγαν.

 

Ο Νίκος ποτέ δεν το κατάλαβε αυτό με το ποτήρι. Δηλαδή το καταλάβαινε –δεν ήταν βλάκας- αλλά το θεωρούσε ηλίθιο. Το νερό στο ποτήρι ήταν στη μέση ακριβώς. Μπορούσε να το δει και μισοάδειο και μισογεμάτο, ανάλογα με το πως σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή. Μπορούσε εύκολα να γίνει αισιόδοξος, και άλλο τόσο εύκολα, απαιδίόδοξος. Το να επιβάλλει στον εαυτό του ένα συναίσθημα ήταν πλέον εύκολο μετά από τόσες σκέψεις που είχε κάνει. Αλλά δεν ήταν αλήθεια.

 

Μα τι είναι αλήθεια; Τα συναισθήματα πια τα είχε χιλιομελετήσει μέσα του. Είχε βρει μάλιστα και άλλα, που δεν είχαν όνομα. Μπορούσε αν ήθελε να τα επιβάλλει στους άλλους, θυμώνοντας ή ηρεμώντας τους. Αλλά δεν του άρεσε να επιβάλλεται. Και εφόσον είδε ότι μπορούσε να τα κατευθύνει και στον εαυτό του και στους άλλους, δε μπορούσαν να τον βοηθήσουν να βρει την αλήθεια. Πόσες αλήθειες υπάρχουν; Τόσες όσοι και οι νοήμονες οργανισμοί συν μία, η καθολική, έλεγε στον εαυτό του όποτε το σκεφτόταν. Αλλά δεν πίστευε ότι μπορούσε ο ανθρώπινος νους ποτέ του να τη συλλάβει. Εκείνος τουλάχιστον δε μπορούσε. Του διέφευγε συνέχεια όποτε την αναζητούσε και συνειδητοποιούσε ότι κατευθυνόταν σε κύκλους. Αλλά η διάμετρος του κύκλου συνεχώς μικραίνει, σκέφτηκε, μέχρι να φτάσει σε ένα σημείο και να μη γυρίζει πια. Δυσκολεύομαι να σκεφτώ ότι αυό το σημείο θα είναι η Μία Αλήθεια. Μάλλον αντί για ένα σημείο θα είναι η απείρωση αυτού του φαύλου κύκλου που το μόνο που κάνει τελικά είναι να με ταλαιπωρεί.

 

Σηκώθηκε από την καρέκλα και άνοιξε τη βρύση της μπανιέρας, γεμίζοντάς την. Πολύ σπάνια το έκανε αυτό, γιατί δεν ήθελε να χαλάει πολύ νερό. Πήρε μαζί του του απόσπασμα που είχε αντιγράψει στη βιβλιοθήκη για να το διαβάσει ενώ χαλάρωνε στο ζεστό νερό. Στη συνέχεια, έβγαλε τα ρούχα του και μπήκε στη μπανιέρα.

 

Για λίγο βυθίστηκε όλος από κάτω και αφέθηκε στη γλυκιά απομόνωση από τον έξω κόσμο, αλλά προτίστως από τον μέσα κόσμο, τις σκέψεις του. Δεν σκεφτόταν τίποτα, και του άρεσε. Ένοιωθε όπως είχε διαβάσει ότι ένοιωθαν τα μωρά στις μήτρες των μητέρων τους. Θαλπωρή και ασφάλεια.

 

Κράτησε το χαρτί στα βρεγμένα δάχτυλά του, μουλιάζοντας λίγο τις άκρες του, και το ξαναδιάβασε. Σκέψεις, απρόσκλητες σκέψεις, κυρίευσαν πάλι του μυαλό του μονοπωλώντας το συνειδητό αλλά και το ασυνείδητό του.

 

Η θαλπωρή και η ζεστασιά που αισθάνομαι είναι αισθήματα. Μπορώ όμως να εμπιστευθώ τα αισθήματά μου; Ή,όπως είπε και ο αρχαίος φιλόσοφος, ζούμε όλοι σε μια σπηλιά, γυρισμένοι προς τον τοίχο της και αλυσοδεμένοι, βλέποντας μόνο τη σκιά μιας φωτιάς που καίει πίσω μας; Λυπάμαι μόνο αυτόν που θα σπάσει τα δεσμά του και, αφού δει τον έξω κόσμο, αποφασίσει να επιστρέψει για να πληροφορήσει για αυτόν και τους υπόλοιπους. Μα είναι σίγουρο ότι θα τον σκοτώσουν τον άμοιρο, επειδή τόλμησε, έστω και για λίγο, να τους βγάλει από την κατάσταση που τόσο είχαν συνηθίσει. Ακόμα και αν ήταν εντελώς ψεύτικη. Όμως δεν ήταν ηθικό του χρέος να το πράξει αυτό; Αλλιώς τι θα κάνει; Θα ελέγχει τους υπόλοιπους για τους δικούς του, εγωιστικούς σκοπούς; Λίγο δύσκολο να ξυπνήσει κάποιος που σκέφτεται έτσι. Ξυπνάνε μόνο τα κορόιδα που θα επιστρέψουν στη σπηλιά για να βοηθήσουν αυτούς που αργότερα θα γίνουν οι δολοφόνοι τους.

 

Τότε, ποιό το όφελος; Μήπως τελικά η ζωή είναι μία πολύ σκληρή φάρσα; Μήπως έχουν δίκιο όσοι αυτοκτονούν; Αλλά όχι! Δε θα σκεφτώ έτσι. Αυτοκτονούν μόνο όσοι είναι είτε αδύναμοι να αντιμετωπίσουν τη ζωή, είτε θεωρούν ότι δε θέλουν να ζουν, αφού στο κάτω-κάτω της γραφής δεν του ρώτησε κανείς αν το ήθελαν.

 

Και ο Θεός; Υπάρχει ο Θεός; Ή ο άνθρωπος υποσυνείδητα καταλάβαινε ότι κάποτε όλα θα τελειώσουν και, θέλοντας να συνεχίσει να ζει, έφτιαξε θρησκείες που υπόσχονταν τη μεταθάνατο ζωή; Τόσες θρησκείες στον κόσμο, αυτό το κοινό έχουν. Μα και όλα τα ανεξήγητα που συμβαίνουν; Αυτοί που παραλίγο να πεθάνουν και έχουν επιστρέψει; Όλοι, ή σχεδόν όλοι, μιλάνε για κάτι κοινό. Όμως όχι... μπορεί να εξηγηθεί αυτό. Πότε, πριν από κάποια χρόνια δε διάβασα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος λίγο πριν πεθάνει παράγει κάποιες ουσίες που προκαλούν αυτά τα οράματα; Ναι, ένας επιστήμονας μάλιστα τις είχε αναπαράγει και έβλεπε αγγελάκια, φωτεινές σύραγγες και άκουγε τη φωνή της αγαπημένης του γιαγιάς που είχε πεθάνει πριν χρόνια να τον καλοσορίζει... Τα ανεξήγητα, τελικά, μπορούν να εξηγηθούν –ή θα μπορούν, σε μερικά χρόνια.

 

Όμως ποιός μας λέει ότι η λογική είναι καθολική; Μήπως η λογική δε βασίζεται στις αισθήσεις του ανθρώπου για να αντιλαμβάνεται τη φύση γύρω του; Ποιός μας λέει ότι όσα βλέπουμε είναι αλήθεια; Το Matrix τα είπε πολύ καλά. Ποιός μας λέει ότι δεν ισχύει κάτι παρόμοιο; Ίσως τελικά και η λογική αποτελεί θέμα πίστης. Πίστη στη λογική. Τότε, γιατί να μην πιστεύουμε σε ό,τι επιλέξουμε εμείς, εντελώς αυθαίρετα; Τελικά μήπως θα έπρεπε να σβήσω τη λέξη «γνωρίζω» από το λεξιλόγιό μου και να την αντικαταστήσω με τη λέξη «πιστεύω»;

 

Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τίποτα δεν μοιάζει απόλυτο. Όλα είναι σχετικά. Ίσως απόλυτα σχετικά. Και «ένα ξέρω, ότι δε ξέρω.» Εκείνη τη στιγμή θλίψη βαριά, χωρίς να γνωρίζει το γιατί, πλημύρισε το Νίκο, εκεί που άλλες φορές μετά από παρόμοιες σκέψεις τυο, πλημύριζε χαρά και ελπίδα για τον ίδιο ανεξήγητο λόγο. Ίσως ελπίδα ότι κάποτε θα κατάφερνε να βρει μια μικρή άκρη. Όμως τώρα αισθανόταν μόνο λύπη και απελπισία. Ίσως και να ξεπέρασε τις αντοχές του και να έσπασε. Ίσως...

 

Με το αριστερό του χέρι έπιασε ένα ξυραφάκι, ενώ με το δεξί του συνέχιζε να κρατάει το απόσπασμα. Η κίνηση ήταν αργή, σχεδόν μηχανική. Ένα όμως ήταν το σίγουρο: δεν σκεφτόταν. Πλησίασε το ξυράφι στο δεξί του καρπό, ενώ συνέχισε να σκέφτεται πράγματα λυπηρά και απαισιόδοξα. Παράλληλα πάντα, διάβαζε και ξαναδιάβαζε το απόσπασμα. Ίσως αυτό να έλεγχε το χέρι του που κράταγε το ξυράφι. Ένα μέρος του εαυτού του όμως πάλευε, του έλεγε να σταματήσει. Όμως δε σταμάτησε. Είχε πια κουραστεί. Είχε κουραστεί να σκέφτεται συνέχεια χωρίς να βγάζει κάποιο αποτέλεσμα, είχε κουραστεί να μην μπορεί να κανέναν να τον καταλάβει, είχε κουραστεί να είναι μόνος του σε ένα γκρίζο κόμο ψεύτικης χαράς.

 

Ο πόνος στις φλέβες του ήταν οξύς και γρήγορος. Το αίμα έτρεξε ζωηρό μέσα στο νερό, αλλάζοντάς του το χρώμα. Μερικές σταγόνες έπεσαν και πάνω στο χαρτί χορταίνοντας, ίσως, αυτά που έγραφε.

 

Η λογική υπερίσχυσε για λίγο και το αριστερό χέρι πέταξε το ξυράφι έξω από τη μπανιέρα. Κράτησε σφικτά το σημείο που είχε γίνει η τομή. Όμως η μπερδεμένη ματιά του Νίκου έπεσε και πάλι στο απόσπασμα. Άφησε το χέρι, άφησε και το χαρτί κάτω και βυθίστηκε για ακόμη μία φορά στο –κόκκινο αυτή τη φορά- νερό. Ένοιωσε πάλι τη θαλπωρή και τη ζεστασιά, μαζί με μία υπνηλία. Σιγά-σιγά η όραση και η ακοή άρχισαν να υποχωρούν.

 

Η τελευταία σκέψη που πρόλαβε να κάνει ήταν ότι δεν ήθελε να αισθάνεται αγαλλίαση και θαλπωρή. Είχε σκεφτεί και είχε αποφανθεί ότι τα συναισθήματα δεν εξυπηρετούσαν κάποιο σκοπό στην αναζήτηση της αλήθειας. Όμως τελικά, είναι τα πιο δυνατά από όλα, ψιθύρισε μέσα του πρωτού αφεθεί στη γλυκιά αγκαλιά της λήθης. Ο κύκλος της σκέψης του είχε φτάσει πια στο κέντρο. Δεν ήταν πια φαύλος... Ξεκούραση από τη σκέψη τώρα, πολυπόθητη!

 

* * * * *

 

Τον βρήκαν μετά από λίγες ώρες να επιπλέει στη μπανιέρα, με μία γαλήνια έκφραση στο πρόσωπό του. Η μητέρα του άφησε ό,τι κρατούσε να πέσει στο πάτωμα όταν τον είδε έτσι. Μετά από αρκετή ώρα, όταν ξαναβρήκε τις αισθήσεις της, της έδειξαν ένα χειρόγραφο με μερικές σταγόνες αίματος να το λεκιάζουν στο κάτω μέρος του:

 

ΔΑΝΤΗΣ

Η ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ

Η ΚΟΛΑΣΗ

 

Άσμα 13ο

Το πνεύμα του δέντρου φύσηξε

κι έγινε ο αέρας ιαχή και λόγος:

«Με λίγα λόγια θα σας πω.

η άγρια ψυχή που φαύγει από το σώμα,

γιατί αυτή πρώτα το διάλεξε,

στον έβδομο λάκκο στέλνεται από το Μίνωα.

Στο δάσος πέφτει τότε σαν χαμένη

κι όπου σταθεί φυτρώνει σπόρος,

που γίνεται βλαστός και μεγαλώνει σαν άγριο δέντρο.

Οι Άρπυιες τα φύλλα της αρπάζουν για να ζήσουν,

πληγώνονται αυτές κι απ’ τις πληγές στενάζει ο πόνος.

Κι όταν το πλήρωμα του χρόνου φτάσει.

καθώς όλες θα σπεύσουν οι ψυχές

να ενδυθούν τα κορμιά τους,

εμείς δε θα μπορέσουμε,

αφού δεν είναι μπορετό

αυτό που αφήνεις με τη θέλησή σου,

πίσω να ξαναπάρεις.

Εδώ θα φέρουμε με κόπο τα ξένα σώματά μας,

στο πικραμένο δάσος θα τα κρεμάσουμε,

τσαμπιά στα δέντρα της ψυχής μας.»

 

* * * * *

 

Ο Κώστας ακούμπησε μαλακά την πένα στο γραφείο του. Ο Νίκος μπορεί να πέθανε μέσα του, αλλά οι ιδέες και οι σκέψεις του σαν φοίνικας ξαναγεννήθηκαν από τις στάχτες τους. Βλέπετε, ο Κώστας σαν συγγραφέας έχει την πολυτέλεια να εξερευνά με το γράψιμό του διάφορες εκφάνσεις και τροπές που θα μπορούσε να αποφασίσει για τη ζωή του και, πολλές φορές σε αντίθεση με τους ήρωές του, να συνεχίσει να ζει. Και να συνεχίσει να αναρωτιέται. Και να συνεχίσει να σκέφτεται μήπως και βγάλει κάποια άκρη από αυτή τη τόσο περίεργη κατάσταση που λέγεται ζωή. Και που ξέρεις, ίσως κάτι καλύτερο καταφέρει από τα αδιέξοδα των χαρακτήρων του. Ίσως συνεχίσει να κρατάει ζωντανή τη φλόγα της ελπίδας και της αγάπης μέσα του για να συνεχίσει να φωτίζει το δρόμο της αναζήτησης που σαν ένας άλλος οδοιπόρος ακολουθεί.

Εγώ τουλάχιστον, αυτό προσπαθώ να κάνω...

Edited by Elsanor

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Οπ! Βλέπω έριξες τρέλη πενιά, κοπέλι μ'! Ωραίος.

 

Θα το διαβάσω μόλις προλάβω και θα απαντήσω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Εύγε!

 

Καλογραμμένο και κυλούσε όμορφα. Όπως είπες κι εσύ υπάρχουν κάτι ψιλά ορθογραφικά, αλλά δεν είναι τίποτα που δεν μπορείς να "στρώσεις" αυτόματα με το word και με ένα τσεκάρισμα από σένα.

 

Βρήκα κάποιες σκέψεις μου στην ιστορία, όπως, πιστεύω, θα βρει και κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος. ;) Το μόνο μείον που θα μπορούσα να του προσάψω είναι ότι, βασικά, δεν έχει πλοκή, και πρόκειται κυρίως για τις σκέψεις του Νίκου. Αλλά ο τρόπος που ο χαρακτήρας σου κινείται μέσα στην ιστορία, πηγαίνοντας από το ένα μέρος στο άλλο, δημιουργεί μια ψευδαίσθηση πλοκής, που δεν αφήνει τον αναγνώστη να χαλαρώσει.

 

Ωραίος και ο τρόπος που η ιστορία είναι συρταρωτή: ο Νίκος γράφεται από τον Κώστα, και ο Κώστας από τον Συγγραφέα, όπως αποκαλύπτει η τελευταία σειρά.

 

Λεπτομέρεια: το Βήμα, αφού πρόκειται για εφημερίδα πρέπει να γράφεται με κεφαλαίο και πλάγια γραφή, ή με κεφαλαίο και μέσα σε "".

 

 

Πολύ καλή δουλειά. Συνέχισε να συγγράφεις!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Σε ευχαριστώ Βάρδε για τα καλά σου λόγια. :)

 

Αναφέρεσαι στο "άνοιξε το βήμα του" στην αρχή; Αν ναι, εννοούσα το περπάτημά του. :D

 

Δυστυχώς το word δε μου τα διορθώνει ρε γαμώτο. Πάντως το πέρασα κατευθείαν στον υπολογιστή και δεν το ξαναέλεγξα για λάθη, συντακτικά ή γραμματικά. Κάποια στιγμή που θα έχω χρόνο θα κάτσω να το φτιάξω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος
Αναφέρεσαι στο "άνοιξε το βήμα του" στην αρχή; Αν ναι, εννοούσα το περπάτημά του.  :D

Ops! Δεν έχω ξανακούσει την έκφραση "ανοίγω το βήμα μου". Ίσως θα έπρεπε να το είχες εκφραστεί καλύτερα: πχ, "επιτάχυνε το βήμα του". Τέσπα. Τα λέμε.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μελδόκιος

Ελσάνορα :cool2: :thumbsup:

 

Όσο για το "ανοίγω το βήμα μου" εχω την εντύπωση πως είναι γνωστή έκφραση, αλλά και να μην είναι μου φαίνετε πως στέκεται ωραία.

Edited by Μελδόκιος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Καλό Elsanor, αλλά κάτι δε μου άρεσε στην όλη ιστορία θεματικά. Συγγραφικά είναι πολύ καλή, απλά είμαι πολύ κυνικός αυτή τη στιγμή για να μου κάνει κλικ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Lord_Velkion

Πολύ ωραία η ιστορία σου. Μου άρεσε που υπήρχαν μέσα αρκετά στοιχεία της καθημερινότητάς μας. Έτσι ο πρωταγωνιστής δεν φαίνεται ουρανοκατέβατος. Ο τρόπος σκέψης του, ακόμα και πολλές από τις ίδιες του τις σκέψεις, είναι κομμάτι του σύγχρονου νέου (Έλληνα) (όταν αυτός αποφασίσει να αρχίσει να σκέφτεται... ;) ).

 

Να προσθέσω λίγα στοιχάκια. Νομίζω πως ταιριάζουν:

 

"How can I feel abandoned even when the world surrounds me

How can I bite the hand that feeds the strangers all around me

How can I know so many

Never really knowing anyone

 

If I seem superhuman

I have been

Misunderstood"

 

- Dream Theater - Misunderstood

 

"Needless to say, another day has passed away

Yet everything, and nothing, has changed

Awake I lie, my thoughts get lost up in the sky

Needless to say, nothing will change...

 

Maybe a mystic - with fortunes to tell...

Surrender my coin at the old wishing well...

Maybe the stars will align in the night...

To show me the path that is right

 

'Would've been's and 'could've been's

they waste my days away

the colors of my life dissolve and fade to gray

 

So many paths of promise

Indecision poisons my mind

If only I had seen the signs - so blind

 

Yet I must journey on - on and on

 

A haunting vision torments me

It smothers and steals my dreams

I see an old man in the mirror

cold and bitter starring back at me

 

Here I am - at the crossing of life I stand

On my own - looking down the road

Hear my cry - answer me

Still I'm searching yet the truth is unknown - though the night is cold

I walk the road alone"

 

- Symphony X - Awakenings

 

"A groan of tedium escapes me,

Startling the fearful.

Is this a test? It has to be,

Otherwise I can't go on.

Draining patience, drain vitality.

This paranoid, paralyzed vampire act's a little old.

 

But I'm still right here

Giving blood, keeping faith

And I'm still right here.

 

Wait it out,

Gonna wait it out,

Be patient (wait it out).

 

If there were no rewards to reap,

No loving embrace to see me through

This tedious path I've chosen here,

I certainly would've walked away by now.

Gonna wait it out.

 

If there were no desire to heal

The damaged and broken met along

This tedious path I've chosen here

I certainly would've walked away by now.

 

And I still may ... I still may.

 

Be patient.

I must keep reminding myself of this.

 

And if there were no rewards to reap,

No loving embrace to see me through

This tedious path I've chosen here,

I certainly would've walked away by now.

And I still may.

 

Gonna wait it out."

 

- Tool - The Patient

Edited by Lord_Velkion

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drunk Elf

Διέκρινα κάποιες σκέψεις που πολύ πιθανό να ανήκουν στον ίδιο τον Elsanor και (όπως είπε και ο Βάρδος, σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο).

Σαν σύνολο μου άρεσε και φυσικά πρέπει να συνεχίσεις να γράφεις.

Στην αρχή υπάρχουν κάποια ορθογραφικά λάθη αλλά όσο προχωράει η ιστορία ή δεν υπάρχουν ή εγώ δεν τα είδα ;)

 

Το "άνοιξε το βήμα του" υπάρχει σαν έκφραση by the way... B)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Φχαριστώ! :guitar:

 

DA κι εγώ που το διαβάζω μερικές φορές δε μου κάνει "κλικ" όπως λες. Εξαρτάται από τη διάθεσή μου.

 

Velkion ευχαριστώ για τους στίχους!

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

eyge paidi mou...poly kalh.Sorry pou den commentara noritera.Mou 8ymizei ligo mian istoria mou pou ebala prosfata sto Basileio. :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Άντε ρε! Πάω να διαβάσω. :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ondairos

well done polu oreo...xairome pou blepw pos den eimai o monos pou exei tetoies skepsheis...kai pos iparxoun akoma anthropoi pou skeftontai auta ta opoia anarotiese ekei mesa... kai pali bravo...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Μετά από πολύ καιρό είπα να το ξαναπιάσω για να διορθώσω κυρίως μερικά πράγματα τεχνικής φύσεως, και όχι μόνο. Η αλήθεια είναι ότι το ψιλο-απέφευγα όσο μπορούσα γιατί θα έξυνα παλιές πληγές, αλλά έπρεπε κάποια στιγμή να το κάνω κι αυτό. Ξαναβίωσα την όλη κατάσταση από την αρχή, δυστυχώς και ευτυχώς.

 

Σας το παραχωρώ λοιπόν, διορθωμένο, έτοιμο για την κριτική σας. :)

Νίκος.doc

Share this post


Link to post
Share on other sites
distaros

Σκατά...Θα ήθελα να έιμαι κάπως πιο καλός,μα δεν μπορώ.Ο Δαίμονας της Κριτικής με βαράει με ένα σφυρί στο κούτελο και δεν μπορώ να κάνω πίσω...

Λοιπόν,η ιστορία ήταν καλή,το γράψιμο στρωτό,κυλούσε όμορφα και σε κρατούσε σε ενδιαφέρον αν και δεν υπήρχε ουσιαστική πλοκή.

Τα ορθογραφικά λάθη δεν τα προσέχω ποτέ,δεν με ενδιαφέρουν.

Με χάλασε πολύ το θέμα...Το βρήκα κάπως κοινότυπο και κάπως υπερβολικό...Σαν εκείνες τις δακρύβρεχτες αμερικάνικες ταινίες με διάφορα ξεχωριστά παιδάκια ή έφηβους που σκέφτονται πιο πολύ από τους γύρω τους και τελικά πάντα μα πάντα καταλήγουν σε ένα τραγικό τέλος.

Καλή δουλειά πάντως.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Pooka

Ελσανόριε, είχα διαβάσει και πιο παλιά την ιστορία σου (στο dungeon.gr i think) και μου είχε αρέσει πάρα πολύ. Όχι τόσο από άποψη πλοκής, αλλά γραψίματος και σύλληψης. Η τελευταία παράγραφος, ειδικά, δίνει ρέστα.

 

Ο τρόπος γραφής σου είναι τόσο άμεσος, που μπορώ να δω μπροστά μου τον ήρωα και να νιώσω το αδιέξοδό του.

 

Και προβληματίζομαι: μήπως κι εμείς είμαστε οι ήρωες κάποιου άλλου συγγραφέα; Που μας χρησιμοποιεί για να εκδηλώσει και να ξεπεράσει ο ίδιος τα αδιέξοδά του;

 

(οκ, σκάω, πολύς πονοκέφαλος έπεσε :p )

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elsanor

Άνεργε δίκιο έχεις, έτσι φαίνεται. Φάση ήτανε κι αυτή από τις πολλές. Διάβασα κι από πάνω την Κόλαση του Δάντη και παράγινε το θέμα. Όσο για τους "ξεχωριστούς" (κάπως άτοπο μιας και όλοι μας είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους - απλά πολλές φορές βοηθάει τον εγωισμό μας να πιστεύουμε ότι είμαστε εμείς και οι άλλοι) ανθρώπους που λες συνήθως, στην πραγματική ζωή, δεν καταλήγουν να έχουν τραγικό τέλος. Απλά αφομοιώνονται και μπαίνουν κι εκείνοι στο λούκι τις περισσότερες φορές όσο κι αν πιστεύουν διαφορετικά για τους εαυτούς τους. Σε ευχαριστώ πάντως για τα ειλικρινή σου λόγια φίλε. :)

 

Pooka αν έχεις διαβάσει τον "Κόσμο της Σοφίας" του Γκάαρνερ θα δεις αυτό που αναφέρεις σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Είναι πραγματικά φοβιστικό άμα το σκεφτείς. :blink:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Throgos
Pooka αν έχεις διαβάσει τον "Κόσμο της Σοφίας" του Γκάαρνερ θα δεις αυτό που αναφέρεις σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Είναι πραγματικά φοβιστικό άμα το σκεφτείς. :blink:

 

Η θαλπωρή και η ζεστασιά που αισθάνομαι είναι αισθήματα. Μπορώ όμως να εμπιστευθώ τα αισθήματά μου; Ή,όπως είπε και ο αρχαίος φιλόσοφος, ζούμε όλοι σε μια σπηλιά, γυρισμένοι προς τον τοίχο της και αλυσοδεμένοι, βλέποντας μόνο τη σκιά μιας φωτιάς που καίει πίσω μας; Λυπάμαι μόνο αυτόν που θα σπάσει τα δεσμά του και, αφού δει τον έξω κόσμο, αποφασίσει να επιστρέψει για να πληροφορήσει για αυτόν και τους υπόλοιπους. Μα είναι σίγουρο ότι θα τον σκοτώσουν τον άμοιρο, επειδή τόλμησε, έστω και για λίγο, να τους βγάλει από την κατάσταση που τόσο είχαν συνηθίσει. Ακόμα και αν ήταν εντελώς ψεύτικη. Όμως δεν ήταν ηθικό του χρέος να το πράξει αυτό; Αλλιώς τι θα κάνει; Θα ελέγχει τους υπόλοιπους για τους δικούς του, εγωιστικούς σκοπούς; Λίγο δύσκολο να ξυπνήσει κάποιος που σκέφτεται έτσι. Ξυπνάνε μόνο τα κορόιδα που θα επιστρέψουν στη σπηλιά για να βοηθήσουν αυτούς που αργότερα θα γίνουν οι δολοφόνοι τους.

 

Και έλεγα πού έχω διαβάσει κάτι παρόμοιο, πού έχω διαβάσει κάτι παρόμοιο... Με έσωσες. Στον Κόσμο της Σοφίας. Πολύ ωραίο κείμενο, εμένα μου έκανε κλικ λόγω της ομοιότητας με τον πρωταγωνιστή :) . Δε νομίζω ότι υποπίπτει στο αρμάρτημα της δκαρύβρεχτης αμερικάνικης ιστορίας με τον μοναχικό έφηβο. Συνήθως αυτές οι ταινίες έχουν ρηχό νόημα, ενώ η δικιά σου προβληματίζει, όπως και προβληματίζει τον συγγραφέα στο τέλος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Καλογραμμένο αλλά ελαφρά εφηβικό, θα συμφωνήσω με όσους το ανέφεραν. Go beyond those questions.... and there are deeper and deeper ones...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Isis
Σκέψεις που δύσκολα θα χαρακτηρίζονταν αισιόδοξες, σκέφτηκε και χαμογέλασε με ένα ίχνος πικρίας.

 

Αφού έτσι κι αλλιώς χρησιμοποιείς πλάγια γραφή (που υποδηλώνει - όπως έμαθα πρόσφατα - σκέψεις και παραθέματα), το "σκέφτηκε" είναι πλεονασμός.

 

Διαφωνώ με το χαρακτηρισμό των προβληματισμών ως "εφηβικοί", άλλωστε κανείς δεν ανέπτυξε "βαθειά" φιλοσοφία από το μηδέν, όλοι από τους εφηβικούς προβληματισμούς ξεκινούν την προσωπική τους αναζήτηση (εκτός ίσως από μένα που κατέληξα εκεί :p )

 

Ο Μορφέας ήταν καλόψυχος και, αντί να αρχίσει πάλι να σκέφτεται, αποκοιμήθηκε.

 

Για να ολοκληρώνεται το νόημα που υποδηλώνεις, είτε θα πεις:

 

Ο Μορφέας αυτή τη φορά ήταν καλόψυχος και, αντί να αρχίσει πάλι να σκέφτεται, αποκοιμήθηκε.

 

είτε θα αλλάξεις τη λέξη "καλόψυχος" με κάποια που να υποδηλώνει ασταθή ψυχολογική κατάσταση και όχι καλοψυχία (που είναι μια περισσότερο σταθερή αξία):

 

Ο Μορφέας αυτή τη φορά ήταν φιλεύσπλαχνος/ελεήμων/"στις καλές του" (κλπ) και, αντί να αρχίσει πάλι να σκέφτεται, αποκοιμήθηκε.

 

Εξαιρετικό σε άποψη και τρόπο παρουσίασης και η ανατροπή εξίσου καλή! Μ'αρέσει!

 

:thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..