Jump to content
trillian

Stephen King

Recommended Posts

Mesmer
11 hours ago, zefuros said:

Ξέρει κανείς που θα μπορούσα να βρω τα εξαντλημένα βιβλια του bachman (Οργή, Μακριά πορεία, Δρομέας, Αδύνατος;)

Σε ενδιαφέρουν μόνο τα βιβλία ή θέλεις απλά να τα διαβάσεις, έστω και σε ηλεκτρονική μορφή;

Edited by Mesmer

Share this post


Link to post
Share on other sites
zefuros

Κατά κύριο λόγο τα βιβλία. Εξάλλου δεν συγκρίνεται η ανάγνωση με τον παραδοσιακό τρόπο σε σχέση με τον ηλεκτρονικό. Αλλά αν τελικά δεν βρεθει τρόπος.... pdf και βλέπουμε :-)

Share this post


Link to post
Share on other sites
zefuros

Update

Ο Δρομέας Βρέθηκε, την Οργή την ανακάλυψα, η Μακριά Πορεία είναι ο επόμενος στόχος 🙂

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Διάβασα την τριλογία του ντετέκτιβ Μπιλ Χότζες. Και ήταν καλή, μου άρεσε. 

Καλογραμμένο το πρώτο μέρος με χαρακτήρα αντιήρωα που δεν μπορεί κανείς παρά να συμπαθήσει. Η δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει μετά την συνταξιοδότηση του προσδίδει αληθοφάνεια. Από την αφόρητη ρουτίνα του έρχεται να τον βγάλει η πρόκληση- πρόσκληση ενός ανθρωπόμορφου τέρατος και αυτός φυσικά θα ανταποκριθεί. Είχα προνοήσει να μην δω την σειρά έτσι ώστε να μην ξέρω τι παίζει. Μπόρεσα λοιπόν να το απολαύσω, και ακόμη περισσότερο το δεύτερο που ήταν και το καλύτερο. Για την αγωνιώδη του πλοκή, κυρίως όμως για τα της φυλακής και τα όσα -δικαίως- τράβηξε. Και είναι αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ στα βιβλία του Κινγκ. Οι μικρές υποιστορίες που χρωματίζουν την κύρια. Μακάρι να είχε περισσότερα επεισόδια. Οδυνηρά δυνατός ο θάνατος του αδερφού του Μπρέιντι Χάρτσφιλντ, θυμάμαι ότι σφίχτηκα. Έξτρα πλεονέκτημα η αφήγηση με φλας μπακ όσο και οι πάμπολλες κινηματογραφικές και λογοτεχνικές αναφορές. Δεν ξέρω αν ο Δρομέας θύμισε σε κανέναν τον Μαύρο Πύργο, εμένα πάντως ναι. Με όλο αυτό το ευρύ χρονικό διάστημα που χρειάστηκε και τις περίεργες προτροπές που έλαβε για να τον τελειώσει. Άτυπος παραλληλισμός, το ξέρω, μου ήρθε όμως αμέσως στο μυαλό. Το ''Τέλος Βάρδιας'' χωρίς να είναι κακό, ήταν το πιο αδύναμο. Ίσως επειδή με την πιο μεταφυσική του χροιά υστερούσε έναντι της ρεαλιστικότερης προσέγγισης των προηγούμενων. Μου άρεσε όμως η κοινωνική του ευαισθησία με την διάδοση των αυτοκτονικών τάσεων μέσω του διαδικτύου, μία από τις μεγάλες μάστιγες της εποχής μας. Και σε μικρότερο βαθμό, το κατηγορώ του εθισμού των ανθρώπων από τα κάθε λογής gadgetοειδή. Τέλος, ο θάνατος του...ξέρετε. Όσο και αν με λυπεί, συγχρόνως μου αρέσει όταν πεθαίνουν και καλοί χαρακτήρες. Όχι μόνο οι κακοί, το θεωρώ ευκολία που εξυπηρετεί υπερβολικά τις ανάγκες του βιβλίου. 

Ωραία λοιπόν σε γενικές γραμμές. Αν υπάρχουν τρεις κατηγορίες του, θα την έβαζα στη μέση. Στα αξιόλογα, ανάμεσα σε αριστουργήματα και φόλες :)

Edited by Δημήτρης
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Η ιστορία της Λίσι

«Χρωστάω» μία κριτική για ετούτο. Από τα πιο απολαυστικά βιβλία του Κινγκ που έχω διαβάσει, που, εδώ που τα λέμε βέβαια, δεν είναι και λίγα. Ο Κινγκ για άλλη μια φορά μεταφέρει τον αναγνώστη σε άγνωστα μονοπάτια, μονοπάτια φανταστικά και αρκετά γραφικά. Πρόκειται για την ιστορία μια γυναίκας, της Λίσι, η οποία αρχίζει σιγά σιγά να διαβαίνει τα κρυφά μονοπάτια, στα οποία συνήθιζε να χάνεται ο άντρας της. Ο Κινγκ είναι μαέστρος στο χτίσιμο φανταστικών κόσμων και τοπίων. Δεν ήταν λίγα τα σημεία που το γράψιμό του και ο τρόπος που παρουσίαζε τις εικόνες μού προκάλεσαν ανατριχίλα. Το μόνο αρνητικό που έχω να πω είναι ότι τη συγκεκριμένη ιδέα την έχουμε ξανασυναντήσει, πολλάκις ίσως, σε βιβλία του Κινγκ. Κατά γενική ομολογία, μία πολύ ωραία και απολαυστική ιστορία που δύσκολα ξεχνιέται.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Το Ινστιτούτο

Τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του Στίβεν Κινγκ ήταν πέρυσι τον Μάρτιο, ενώ γενικά τα τελευταία χρόνια έχω μειώσει αισθητά τον ρυθμό ανάγνωσης βιβλίων του, γιατί πολύ απλά δεν θέλω να ξεμείνω τόσο γρήγορα. Βέβαια, μιλάμε για τον Κινγκ, που γράφει με ρυθμούς πολυβόλου, αλλά και αυτός κάποια στιγμή θα κουραστεί (λέμε τώρα!). Αυτό είναι το τεσσαρακοστό όγδοο βιβλίο του που διαβάζω και μπορώ να πω ότι είναι από τα καλύτερά του. Και, αν δεν υπολογίσω τα βιβλία της σειράς του Μαύρου Πύργου που είναι μια κατηγορία από μόνα τους, τολμώ να πω ότι μπαίνει έστω και οριακά στη δεκάδα με τα καλύτερα βιβλία του που έχουν πέσει στα χέρια μου μέχρι στιγμής. Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ακόμα, αλλά αυτό δείχνει πόσο πολύ μου άρεσε.

Τούτο το χορταστικό και απολαυστικό τούβλο διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα περισσότερα έργα του Βασιλιά: Μια πλοκή γεμάτη ένταση, δράση, μυστήριο και πολλή αγωνία -η οποία καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον των αναγνωστών από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα-, κάποιους εξαιρετικά σκιαγραφημένους χαρακτήρες που εύκολα μπορείς να δεθείς μαζί τους, καθώς επίσης και μια εξαιρετική ατμόσφαιρα, που σε σημεία είναι ιδιαίτερα τεταμένη και αγωνιώδης. Και, φυσικά, η γραφή του Κινγκ είναι στα γνωστά επίπεδα ποιότητας, ευκολοδιάβαστη, γλαφυρή και άκρως εθιστική, με δυνατές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων, αλλά και με πολύ φυσικούς διαλόγους.

Μπορεί να πει κανείς ότι το "Το Ινστιτούτο" είναι το αποτέλεσμα που βγαίνει, αν βάλεις στο μίξερ το "Το Αυτό" και το "Πύρινη οργή". Από τη μια οι βασικότεροι πρωταγωνιστές είναι μικρά παιδιά, από την άλλη αυτά τα παιδιά έχουν κάποιες ιδιαίτερες δυνάμεις, που ένας σκοτεινός κυβερνητικός (;) οργανισμός προσπαθεί να τις αξιοποιήσει για άγνωστο σκοπό, χωρίς φυσικά τη σύμφωνη γνώμη των παιδιών και των γονιών τους. Και, εδώ που τα λέμε, ποιοτικά είναι κάπου ανάμεσα σ'αυτά τα δυο βιβλία, μιας και το "Το Αυτό" είναι ένα καθαρό δεκάρι για μένα, ενώ το "Πύρινη οργή" ένα εννιάρι. Και εδώ έβαλα εννιάμισι! Όπως και να'χει, είναι ένα βιβλίο δυνατό και απόλυτα ψυχαγωγικό, το οποίο πολύ εύκολα μπορεί να μεταφερθεί στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη, αρκεί βέβαια να μην το πετσοκόψουν.

9.5/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spyrex

Dreamcatcher

Άλλο ένα εξαιρετικά γραμμένο βιβλίο από τον King. Στο πρώτο μισό του βιβλίου δεν ήμουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος. Από κει και πέρα, όμως, η ιστορία παίρνει μια τροπή με μπόλικο δράμα και δράση.

Αυτό που κάνει το βιβλίο αυτό μοναδικό σε σχέση με τα υπόλοιπα βιβλία του είναι, κατά τη γνώμη μου, οι χαρακτήρες, η μεταξύ τους σχέση και οι σκέψεις που κάνει ο καθένας γι' αυτά που βιώνουν. Πρόκειται για τόσο καλά σκιαγραφημένους χαρακτήρες που δεν ήταν λίγες οι φορές που ανατρίχιασα ή και συγκινήθηκα διαβάζοντας κάποιον μεταξύ τους διάλογο. Ο Duddits είναι από τους πιο συμπαθητικούς χαρακτήρες που έχω διαβάσει σε βιβλίο. Με άγγιξε αρκετά το συγκεκριμένο βιβλίο. 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης
Posted (edited)

Διάβασα δύο βασιλιάδες τον τελευταίο καιρό.

Πρώτα ''Ο Ξένος''. Με την γνωστή πάντα, πετυχημένη συνταγή. Ανάγνωση και μετά ταινία ή σειρά. Η οποία btw διάβασα ότι είναι καλή, ίσως και ανώτερη του. Ωραίο αυτό γιατί το βιβλίο αν και δεν ήταν κακό, κάθε άλλο, δεν ήταν ωστόσο και τίποτα το τρομερό. Ικανοποιητική η μεταφυσική εξήγηση με την δολοφονία , περισσότερο όμως η πρότερη αγωνία. Με τα φρούτα που ανέφερε, Τεντ Μπάντι, Τζον Γουέιν Γκέισι, Ντείβιντ Μπέρκοβιτς. Αν βάδιζε προς αυτό μονοπάτι σαφώς και θα το είχα ευχαριστηθεί πιο πολύ. Επιβεβαιώνοντας έτσι το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει μέχρι τώρα. Ότι έχει την τάση να χειρίζεται τα ανθρώπινα τέρατα καλύτερα από τα φανταστικά. Τα οποία εννοείται ότι είναι και τρισχειρότερα.

Όπως π.χ. στο ''Ρόουζ Μάντερ''. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που το πρωτοδιάβασα, δεκαετία και βάλε. Δεν είχα ξεχάσει ότι ο άνδρας της ήταν κτήνος από τα λίγα. Και ανυπομονούσα να ξαναθυμηθώ την όλη παραφροσύνη. Αλλά είχα ξεχάσει με το διάστημα που μεσολάβησε λεπτομέρειες και σκηνές, σε βαθμό που τις διάβαζα ουσιαστικά σαν πρώτη φορά. Όπως ότι δεν περιοριζόταν μόνο να σακατεύει αλλά και να αποσύρει. Την κατάδυση στο ναό και το ταξίδι με την μοτοσυκλέτα. Όλες αυτές γενικά τις μικρές ή μεγάλες ιστορίες που παρεισφρύουν. Άλλες συγκινητικές και άλλες δηλητηριώδεις, προτιμώ τις δεύτερες χαχα! Παρών φυσικά και οι ατελείωτες αναφορές σε λογοτεχνικούς και μη χαρακτήρες. Με κάνουν να συνειδητοποιώ πόσα έχανα όταν διάβαζα νεότερος, όταν ακόμη η Google ήταν στα σπάργανα της. ''Ωραία'' ιστορία ενδοοικογενειακής βίας με πρωταγωνίστρια απελπισμένη γυναίκα που βρήκε το θάρρος -και πολύ καλά έκανε- να διεκδικήσει την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της. Με μαύρο χιούμορ και το αρχαιοελληνικό μυθολογικό στοιχείο να προσδίδει ξεχωριστό τόνο. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
yanni

Πύρινη οργή

Το βιβλίο αυτό γράφτηκε την περίοδο που η φαντασία του συγγραφέα πετούσε φλόγες. Από μια τέτοια φλόγα ξεπήδησε η μικρούλα Τσάρλι η οποία διαθέτει ένα τρομακτικό χάρισμα, να ανάβει φωτιές. Η κυβέρνηση ή μάλλον οι μυστικές υπηρεσίες θα προσπαθήσουν να κάνουν δικό τους αυτό το χάρισμα και ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό θα λάβει φορά, με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Ένα βιβλίο με μηδενική χαλάρωση στην αφήγηση, από την πρώτη, έφτασα στην τελευταία σελίδα χωρίς να το πάρω είδηση. Κατά τη γνώμη μου, ένας από τούς κρυμμένους πολύτιμους λίθους του βασιλιά, από τα καλύτερα του βιβλία. Αξίζει την προσοχή σας, λαμβάνοντας πάντα τα απαραίτητα μέτρα ατομικής προστασίας, απέναντι στη φωτιά!

 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..