Jump to content

Ποια κόμικς διαβάζετε?


Recommended Posts

Steel Guardian
Quote

2020

1. East of West, vol.1-vol.10 (Jonathan Hickman):
Μίξη επιστημονική φαντασίας, σκέτης φαντασίας και western, όλα αυτά σε μια αποκαλυπτική ιστορία. Πολύ ευφάνταστο και πρωτότυπο από αρκετές απόψεις, κάπως κλισέ από άλλες. Όμως ακόμα και όταν είναι κλισέ είναι καλό.
Ίσως θα ήταν καλύτερα αν ήταν λίγο πιο σύντομο και δεν ήμουν φαν του τέλους, αλλά το συνολικό πρόσημο είναι σίγουρα θετικό. Βασικά μου άρεσε πολύ, όμως δεν με ξετρέλανε. Πολύ δυνατό είναι και το artwork.

2. From Hell (Alan Moore): Jack the Ripper από τον Alan Moore στα πολύ καλά του. Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο. Εξαιρετικό.

3. Siegfried, vol.1-vol.3 (Alex Alice): Μία αρκετά διαφορετική και ενδιαφέρουσα εκδοχή του Nibelungenlied/Ring Cycle. Η ιστορία ξετυλίγεται με κάπως ιδιαίτερο και μη γραμμικό τρόπο, που σε κάποια σημεία ίσως μπερδεύει, αλλά στο τέλος όλα μπαίνουν στη θέση τους και αυτός ο τρόπος αφήγησης ενισχύει αρκετά το συνολικό αποτέλεσμα.
Το artwork είναι πραγματικά απίστευτο, πολύ ανώτερο των συνηθισμένων και θα έλεγα ότι και μια μέτρια ιστορία θα άξιζε μόνο και μόνο για αυτό, πόσο μάλλον η συγκεκριμένη.
Το μοναδικό πρόβλημα είναι ότι έχει κάποιες ασυνέπειες στο ύφος του. Συγκεκριμένα ένας (κυρίως) κωμικός χαρακτήρας φαντάζει κάπως παιδικός και είναι αταίριαστος με τα υπόλοιπα, αλλά αυτό είναι μικρή λεπτομέρεια.

4. Shanghai Red (Christopher Sebela): Μια ιστορία εκδίκησης με ιστορικό υπόβαθρο. Ξεκινάει πολύ δυνατά, αλλά προς το τέλος ξεφουσκώνει αρκετά. Το artwork είναι μάλλον μέτριο, αλλά έχει πολύ ωραία χρώματα, που βοηθούν την ιστορία και ενισχύουν την ατμόσφαιρα.

5. Hillbilly, vol.1-vol.3 (Eric Powell): Δεύτερο έργο του Eric Powell που διαβάζω, μετά το αρκετά καλό και τρομερά διασκεδαστικό Billy the Kid's Old Timey Oddities. Για άλλη μία φορά έμεινα ευχαριστημένος και σίγουρα θα διαβάσω και το The Goon το πιο γνωστό του comic. Εδώ έχουμε μία αρκετά ενδιαφέρουσα μίξη sword & sorcery, φολκλορικού τρόμου, και Αμερικάνικης βλαχιάς, σε μία ψευδομεσαιωνική Αμερική. Όλα αυτά μαζί με μερικό χιούμορ και οργανικά δεμένα, όσο και αν ακούγεται δύσκολο.
Τα δύο πρώτα volumes είναι στην ουσία συλλογές αυτοτελών ιστοριών οι οποίες όμως συνδυάζονται όλες μαζί στο τρίτο volume για να δώσουν ένα επικό φινάλε.
Το artwork είναι πολύ δυνατό και ξεχειλίζει προσωπικότητα.
Το μόνο μεγάλο του πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές παραέχει πολύ κείμενο για comic, χωρίς ουσιαστικό λόγο, κι έτσι γίνεται κάπως φλύαρο και όπως όλες οι συλλογές ιστοριών (γιατί στην πραγματικότητα για κάτι τέτοιο πρόκειται, αλλά σε μορφή comic) έχει και κάποιες πιο αδύναμες στιγμές, αλλά γενικά είναι πολύ καλό και σίγουρα αξίζει να του ρίξει κανείς μια ματιά.

6. Maggy Garrison, vol.1-vol.3 (Lewis Trondheim): Γαλλικό, σχετικά ανάλαφρο, noir που όμως διαδραματίζεται στην Αγγλία. Δεν είναι κωμωδία, αλλά έχει και αρκετό χιούμορ. Γενικά ήταν πολύ διασκεδαστικό και αρκετά καλό, αλλά όχι κάτι εξαιρετικό. Δεν μου άρεσε και το artwork.

7. The Old Geezers, vol.1-vol.5 (Wilfrid Lupano): Καταπληκτικό κοινωνικό comic, με αρκετά στοιχεία κωμωδίας, που ακολουθεί τις "περιπέτειες" τριών (πολύ) ηλικιωμένων ανδρών, οι οποίοι είναι φίλοι από την παιδική τους ηλικία, καθώς και της εγγονής ενός εξ αυτών. Μπρεί και γίνεται ταυτοχρόνως συγκινητικό και αστείο, χαρούμενο και λυπητερό, σοβαρό και ανάλαφρο και έχει μια διαρκή διάθεση νοσταλγικότητας χωρίς όμως να κάνει το λάθος να παραβλέπει τα όποια κακά του παρελθόντος και να θεωρεί ότι τα πάντα σήμερα είναι στραβά. Επίσης το artwork είναι τρομερά καλό και ταιριαστό με το ύφος της ιστορίας. Κάτι που ίσως θα μπορούσε να ενοχλήσει κάποιους αναγνώστες είναι ότι έχει και ένα ξεκάθαρο πολιτικό πρόσημο, αλλά προσωπικά δεν θεωρώ ότι αυτό είναι κάτι μεμπτό.

8. Outer Darkness, vol.1-vol.2 (John Layman): Ένας συνδυασμός space-opera και κοσμικού τρόμου. Αρκετά καλό, αλλά με τέτοιο concept θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερο. Σε κάποιες φάσεις μου έδινε την εντύπωση ότι βιαζόταν και δεν εκμεταλλευόταν πλήρως τις διάφορες (πολύ καλές) ιδέες που είχε. Επίσης το artwork ήταν σχετικά αδύναμο κατά τη γνώμη μου. Σε κάθε περίπτωση μου άρεσε πάντως. Απλά αξίζει να αναφέρω ότι "κόπηκε" πριν το τέλος που είχε ο Layman στο μυαλό του. Το τέλος κλείνει αρκετά μέτωπα και απαντά ορισμένα ερωτήματα, αλλά ανοίγει και διάφορες καινούργιες υποθέσεις.

9. Maestros (Steve Skroce): Μία αρκετά διαφορετική και ευφάνταστη fantasy. Λίγο βιαστική και μερικές φορές με παιδιάστικο χιούμορ, ενώ η όλη ιστορία ήταν κάθε άλλο πάρα παιδιάστικη. Όμως σε γενικές γραμμές μου άρεσε αρκετά, χωρίς όμως να με ξετρελάνει. Θα έλεγα ότι θυμίζει λίγο Mark Millar, στα (σχετικά) καλά του.
Μου άρεσε πολύ και το σκίτσο, αλλά όχι τα χρώματα.

10. Klaus, vol.1-vol.2 (Grant Morrison): Ο πρώτος τόμος είναι ένα epic fantasy origin του Άι-Βασίλη, ενώ ο δεύτερος είναι διάφορες αυτοτελείς περιπέτειες του (εδώ ξεφεύγουμε από το απλό epic fantasy και έχουμε και κάποια στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και ένα σορό άλλες περίεργες, με την καλή έννοια, ιδέες). Όπως και το προηγούμενο μου άρεσε αρκετά, ήταν καλούτσικο, αλλά μέχρι εκεί. Το  artwork όμως είναι πάρα πολύ καλό και δίνει έξτρα πόντους.

11. Teen Titans: Earth One, vol.1-vol.2 (Jeff Lemire): Είχα πάρα πολλά χρόνια να διαβάσω ιστορίες από την DC (η Vertigo δεν μετράει) ή τη Marvel, αλλά μου ήρθε η παρόρμηση να το κάνω. Διαλέξα με βάση την προσβασιμότητα και το γεγονός ότι άλλες δουλείες του Lemire μου άρεσαν πολύ (το Descender και κυρίως το Sweet Tooth).
Δυστυχώς δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω. Ναι, ως προς την προσβασιμότητα είναι 100% τέλειο για καινούργιους αναγνώστες που δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με superheroes και το continuity τους, αλλά γενικά ήταν πάρα πολύ μέτριο. Βασικά είχε μερικές καλές ιδέες, αλλά τα πασάλειβε όλα κακήν κακώς. Πιο πολύ μου έδωσε την εντύπωση ότι διαβάζω μια βιαστική σύνοψη για μια ιστορία, παρά μια αυτούσια ιστορία. Το μετρίοτατο προς κακό artwork, επίσης, δεν βοήθησε καθόλου.

12. Mister Miracle (Tom King): Άλλη μια superhero ιστορία από την DC που διαλέχτηκε με τα ίδια κριτίρια που ανέφερα παραπάνω (εδώ αυτό που είχα διαβάσει από τον Tom King είναι το Sheriff of Babylon). Όσο απογοητευτικό ήταν το προηγούμενο, άλλο τόσο ευχάριστη έκλπηξη ήταν αυτό εδώ.
Πραγματικά ένα πολύ καλό comic ανεξαρτήτως εκδότη ή είδους. Επίσης θα έλεγα ότι ήταν και αρκετά πρωτότυπο και διαφορετικό. Είναι σχεδόν αδύνατο να περιγράψω την υπόθεση, οπότε θα πω απλά ότι αξίζει τον κόπο και ότι αν και στην αρχή (ειδικά στο πρώτο τέυχος) φαίνεται μπερδεμένο, τελικά όλα κουμπώνουν και βγάζουν νόημα, ενώ υποθέτω ότι μια δεύτερη ανάγνωση θα είναι πολύ διαφορετική εμπειρία.
Το artwork είναι πάρα πολύ καλό, όχι μόνο από πλευράς του πόσο ωραίο είναι, αλλά και από πλευράς του τι υπάρχει στο κάθε panel και πως "επικοινωνούν" τα panels μεταξύ τους. Προτείνεται ανεπιφύλακτα, ειδικά αφού είναι και αυτό ένα ανάγνωσμα που μπορεί να διαβάσει κανείς χωρίς να έχει καμία προηγούμενη σχέση ή γνώση με τα superhero comics της DC.



13. Pulp (Ed Brubaker): Άλλο ένα πολύ δυνατό comic από τους Ed Brubaker και Sean Phillips. Αυτή τη φορά η (κλασσικά) noir ιστορία συνδυάζεται κάπως με το western. Έχοντας διαβάσει (σχεδόν;) όλα τους τα comics είδα μερικές από τις ανατροπές να έρχονται και για μερικές ήξερα και πότε ακριβώς θα έρθουν, αλλά αυτό δεν μείωσε καθόλου την ευχαρίστηση που μου προσέφερε η ιστορία. Η αλήθεια να λέγεται είναι κάπως κλισέ και σε σημεία θυμίζει το, γαμάτο, Unforgiven του Eastwood, αλλά αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό.
Επίσης θα έλεγα ότι είναι και από τις πιο δυνατές δουλείες του Phillips. Προτείνεται και ως πρώτη γνωριμία με αυτό δημιουργικό δίδυμο, που εδώ χρόνια μας δίνουν μερικά από τα καλύτερα crime comics που υπάρχουν και σίγουρα προτείνεται και σε όσους είναι ήδη φανς.

14. Royal City, vol.1-vol.3 (Jeff Lemire): Ενώ οι creator-owned δουλείες του Lemire που είχα διαβάσει μου άρεσαν από πάρα πολύ (Sweet Tooth) έως αρκετά (Descender) το Teen Titans: Earth One με την DC μου έκανε πολύ κακή εντύπωση. Έτσι είπα να ξαναδιαβάσω κάτι creator owned δικό του για να μου "διώξει την άσχημη γεύση".
Ευτυχώς το Royal City, μια μάλλον κοινωνική ιστορία (με ένα μικρό twist), έκανε τη δουλεία. Σίγουρα δεν φτάνει τα ύψη του Sweet Tooth ή το Descender όταν ήταν στα καλά του, αλλά είναι πολύ καλό σε κάθε περίπτωση. Επίσης έχει πολύ καλό ρυθμό και εύκολα διαβάζετε ολόκληρο μονοκοπανιά.
Το artwork του Lemire είναι λίγο περίεργο και σίγουρα όχι για όλα τα γούστα (προσωπικά δεν με τρελαίνει, αλλά δεν θεωρώ και ότι είναι πρόβλημα ή ότι ρίχνει το comic), αλλά τα χρώματα είναι παρά πολύ καλά και η χρήση των panels αρκετά δημιουργική.

15. Death or Glory, vol.1-vol.2 (Rick Remender): Μια όσο πιο action πάει ιστορία. Μάλλον από τις πιο αδύναμες δουλείες του Remender που έχω διαβάσει, αλλά σε κάθε περίπτωση διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα, ενώ το artwork του Bengal είναι εξαιρετικό στο να δίνει την αίσθηση της κινητικότητας και της ταχύτητας που χρειάζεται μια ιστορία με τόσο πολύ δράση και τόσο πολλές καταδιώξεις όπως αυτή εδώ.

16. Bad Weekend (Ed Brubaker): Αυτό, όπως και το My Heroes Have Always Been Junkies, είναι ένα αυτοτελής ιστορία που διαδραματίζεται στο ίδιο setting με το Criminal, το comic που έβαλε του Brubaker και Phillips στον χάρτη. Είναι (κλασσικά) νουάρ, αλλά αυτή τη φορά έχει να κάνει και με την βιομηχανία των comics, έναν χώρο για τον οποίο προφανώς έχουν πολλές γνώσεις οι δημιουργοί. Αυτό είναι λιγότερο κλισέ από το Pulp (που δεν έχει κάποια σχέση με το Criminal) και δεν έβλεπα τις διάφορες ανατροπές να έρχονται.
Και αυτό προτείνεται άφοβα τόσο για τους φανς όσο και όσους δεν έχουν διαβάσει ακόμα Brubaker (μαζί με Phillips).

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
  • Replies 463
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • BladeRunner

    130

  • Nihilio

    36

  • Naroualis

    32

  • Steel Guardian

    29

Top Posters In This Topic

Popular Posts

1. Descender, vol.1-vol.6 (Jeff Lemire): Αρκετά καλή space-Opera.Ξεκινάει και συνεχίζει μέχρι, περίπου, τη μέση εξαιρετικά, αλλά από εκεί και μετά πέφτει αισθητά. Γίνεται πολύ "αμερικανία-blockbuster"

Μέχρι στιγμής το 2017 έχω διαβάσει τα παρακάτω: 1. Loveless, vol.1-vol.3 (Brian Azzarello): Ένα σκληρό western που διαδραματίζεται στο νότο των Η.Π.Α. πολύ λίγο καιρό μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Το artwo

Conan. Dark Horse κάτι παλιά. Πρόσφατα διάβασα και τις περιπέτειες του Μύθου του Κώστα Φραγκιαδάκη.

Posted Images

BladeRunner

Με κόκκινο οι νέες προσθήκες στη λίστα.

2020

01. Goscinny/Uderzo - Αστερίξ: "Ο Αστερίξ στους Ελβετούς" (9/10)
02. Hergé - Τεντέν: "Οι 7 κρυστάλλινες μπάλες" (8.5/10)
03. Hergé - Τεντέν: "Ο ναός του Ήλιου" (8.5/10)
04. Masiero/Cremona/Avallone - Mister No Revolution: "Αμαζονία" (9/10)

05. Brubaker/Epting - Captain America: Στρατιώτης του Χειμώνα (8.5/10)
06. Claremont/Miller - Wolverine (9/10)
07. Burattini/Vincenzo/Piccioni/Freghieri - Ζαγκόρ: "Ο ήρωας του Ντάρκγουντ" (9.5/10)
08. Hugo Pratt - Κόρτο Μαλτέζε: "Τα νεανικά χρόνια" (7/10)
09. Miller/David Mazzucchelli - Daredevil: Αναγέννηση (9.5/10)
10. Rauch/Pesce - Ζαγκόρ: "Η εκδίκηση της Γκάμπιτ" (8/10)
11. Lynd Ward - Άγρια περιπλάνηση (7/10)
12. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Ο κληρονόμος" (8.5/10)
13. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Το W Group" (8.5/10)
14. Rieber/Cassaday - Captain America: Νέο καθεστώς (7/10)
15. Burattini/Ravera/Barison - Ζαγκόρ: "Ουίτικο!" (7.5/10)
16. Brubaker/Phillips - Pulp (10/10)
17. Brian Ralph - Daybreak (7.5/10)
18. David Almond - Το αγρίμι (6.5/10)
19. Hergé - Τεντέν: "Αποστολή στη Σελήνη" (8/10)
20. Morris/Goscinny - Λούκυ Λουκ: "Μαύροι Λόφοι" (8.5/10)
21. Frans Masereel - The City: A Vision in Woodcuts (9.5/10)
22. Fraction/Dwyer - Last of the Independents (8/10)
23. Αθανασιάδης/Κούρτης - Berlin: Πρώτος θάνατος (9/10)
24. Greenberg/Rubess - The Pop-Up Book of Phobias (7.5/10)
25. Obradović/Slavković/Plavšić - Ο θρυλικός Μπλεκ (7.5/10)
26. Hergé - Τεντέν: "Βήματα στη Σελήνη" (8.5/10)

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...

Dune: The Graphic Novel
Dune: The Graphic Novel (Book 1)
Είχε ωραία εικονογράφηση και η ιστορία του πρώτου βιβλίου ήταν καλή. (7/10)
 

                1                              2                                3                           4                                 5                  
Clive Barker's Hellraiser: Pursuit of the Flesh #1 Clive Barker's Hellraiser, Vol. 2: Requiem Clive Barker's Hellraiser Vol. 3: Heaven's Reply Clive Barker's Hellraiser: Hell Hath No Fury (Vol. 4) Clive Barker's Hellraiser: Blood Communion #1 - Volume 5 (Issue)

                                               1. Clive Barker's Hellraiser v01 - Pursuit of the Flesh (2011)
                                               2. 
Clive Barker's Hellraiser v02 - Requiem (2012)
                                               3. Clive Barker's Hellraiser v03 - Heaven's Reply (2012)
                                               4. Clive Barker's Hellraiser v04 - Hell Hath No Fury (2012)
                                               5. Clive Barker's Hellraiser v05 - Blood Communion (2013)

Μου άρεσε πολύ το συγκεκριμένο κόμικ. Είναι αρκετά σκοτεινό και έχει και μπόλικες μακάβριες σκηνές. Βαθμολογία και για τα πέντε τεύχη: (7/10)

                                       
Hellraiser: The Dark Watch #1 Hellraiser: The Dark Watch #2 Hellraiser: The Dark Watch #3 Hellraiser: The Dark Watch #4 Hellraiser: The Dark Watch #5
      
Hellraiser: The Dark Watch #6 Hellraiser: The Dark Watch #7 Hellraiser: The Dark Watch #8 Hellraiser: The Dark Watch #9 Hellraiser: The Dark Watch #10
  
Hellraiser: The Dark Watch #11 Hellraiser: The Dark Watch #12
Clive Barker's Hellraiser: The Dark Watch (2013-2014) 12 τεύχη
Μου άρεσε λίγο περισσότερο αυτή η σειρά. Θα έλεγα ότι έχει καλύτερη εικονογράφηση από τα προηγούμενα 5 τεύχη (2011-2013) και η συνέχεια της ιστορίας είναι εξίσου σκοτεινή και μακάβρια. Βαθμολογία και για τα δώδεκα τεύχη: (7,5/10)

Edited by Spark
Διόρθωση θέσης εικόνων και κειμένου.
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
Steel Guardian
Quote

2020

1. East of West, vol.1-vol.10 (Jonathan Hickman):
Μίξη επιστημονική φαντασίας, σκέτης φαντασίας και western, όλα αυτά σε μια αποκαλυπτική ιστορία. Πολύ ευφάνταστο και πρωτότυπο από αρκετές απόψεις, κάπως κλισέ από άλλες. Όμως ακόμα και όταν είναι κλισέ είναι καλό.
Ίσως θα ήταν καλύτερα αν ήταν λίγο πιο σύντομο και δεν ήμουν φαν του τέλους, αλλά το συνολικό πρόσημο είναι σίγουρα θετικό. Βασικά μου άρεσε πολύ, όμως δεν με ξετρέλανε. Πολύ δυνατό είναι και το artwork.

2. From Hell (Alan Moore): Jack the Ripper από τον Alan Moore στα πολύ καλά του. Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο. Εξαιρετικό.

3. Siegfried, vol.1-vol.3 (Alex Alice): Μία αρκετά διαφορετική και ενδιαφέρουσα εκδοχή του Nibelungenlied/Ring Cycle. Η ιστορία ξετυλίγεται με κάπως ιδιαίτερο και μη γραμμικό τρόπο, που σε κάποια σημεία ίσως μπερδεύει, αλλά στο τέλος όλα μπαίνουν στη θέση τους και αυτός ο τρόπος αφήγησης ενισχύει αρκετά το συνολικό αποτέλεσμα.
Το artwork είναι πραγματικά απίστευτο, πολύ ανώτερο των συνηθισμένων και θα έλεγα ότι και μια μέτρια ιστορία θα άξιζε μόνο και μόνο για αυτό, πόσο μάλλον η συγκεκριμένη.
Το μοναδικό πρόβλημα είναι ότι έχει κάποιες ασυνέπειες στο ύφος του. Συγκεκριμένα ένας (κυρίως) κωμικός χαρακτήρας φαντάζει κάπως παιδικός και είναι αταίριαστος με τα υπόλοιπα, αλλά αυτό είναι μικρή λεπτομέρεια.

4. Shanghai Red (Christopher Sebela): Μια ιστορία εκδίκησης με ιστορικό υπόβαθρο. Ξεκινάει πολύ δυνατά, αλλά προς το τέλος ξεφουσκώνει αρκετά. Το artwork είναι μάλλον μέτριο, αλλά έχει πολύ ωραία χρώματα, που βοηθούν την ιστορία και ενισχύουν την ατμόσφαιρα.

5. Hillbilly, vol.1-vol.3 (Eric Powell): Δεύτερο έργο του Eric Powell που διαβάζω, μετά το αρκετά καλό και τρομερά διασκεδαστικό Billy the Kid's Old Timey Oddities. Για άλλη μία φορά έμεινα ευχαριστημένος και σίγουρα θα διαβάσω και το The Goon το πιο γνωστό του comic. Εδώ έχουμε μία αρκετά ενδιαφέρουσα μίξη sword & sorcery, φολκλορικού τρόμου, και Αμερικάνικης βλαχιάς, σε μία ψευδομεσαιωνική Αμερική. Όλα αυτά μαζί με μερικό χιούμορ και οργανικά δεμένα, όσο και αν ακούγεται δύσκολο.
Τα δύο πρώτα volumes είναι στην ουσία συλλογές αυτοτελών ιστοριών οι οποίες όμως συνδυάζονται όλες μαζί στο τρίτο volume για να δώσουν ένα επικό φινάλε.
Το artwork είναι πολύ δυνατό και ξεχειλίζει προσωπικότητα.
Το μόνο μεγάλο του πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές παραέχει πολύ κείμενο για comic, χωρίς ουσιαστικό λόγο, κι έτσι γίνεται κάπως φλύαρο και όπως όλες οι συλλογές ιστοριών (γιατί στην πραγματικότητα για κάτι τέτοιο πρόκειται, αλλά σε μορφή comic) έχει και κάποιες πιο αδύναμες στιγμές, αλλά γενικά είναι πολύ καλό και σίγουρα αξίζει να του ρίξει κανείς μια ματιά.

6. Maggy Garrison, vol.1-vol.3 (Lewis Trondheim): Γαλλικό, σχετικά ανάλαφρο, noir που όμως διαδραματίζεται στην Αγγλία. Δεν είναι κωμωδία, αλλά έχει και αρκετό χιούμορ. Γενικά ήταν πολύ διασκεδαστικό και αρκετά καλό, αλλά όχι κάτι εξαιρετικό. Δεν μου άρεσε και το artwork.

7. The Old Geezers, vol.1-vol.5 (Wilfrid Lupano): Καταπληκτικό κοινωνικό comic, με αρκετά στοιχεία κωμωδίας, που ακολουθεί τις "περιπέτειες" τριών (πολύ) ηλικιωμένων ανδρών, οι οποίοι είναι φίλοι από την παιδική τους ηλικία, καθώς και της εγγονής ενός εξ αυτών. Μπρεί και γίνεται ταυτοχρόνως συγκινητικό και αστείο, χαρούμενο και λυπητερό, σοβαρό και ανάλαφρο και έχει μια διαρκή διάθεση νοσταλγικότητας χωρίς όμως να κάνει το λάθος να παραβλέπει τα όποια κακά του παρελθόντος και να θεωρεί ότι τα πάντα σήμερα είναι στραβά. Επίσης το artwork είναι τρομερά καλό και ταιριαστό με το ύφος της ιστορίας. Κάτι που ίσως θα μπορούσε να ενοχλήσει κάποιους αναγνώστες είναι ότι έχει και ένα ξεκάθαρο πολιτικό πρόσημο, αλλά προσωπικά δεν θεωρώ ότι αυτό είναι κάτι μεμπτό.

8. Outer Darkness, vol.1-vol.2 (John Layman): Ένας συνδυασμός space-opera και κοσμικού τρόμου. Αρκετά καλό, αλλά με τέτοιο concept θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερο. Σε κάποιες φάσεις μου έδινε την εντύπωση ότι βιαζόταν και δεν εκμεταλλευόταν πλήρως τις διάφορες (πολύ καλές) ιδέες που είχε. Επίσης το artwork ήταν σχετικά αδύναμο κατά τη γνώμη μου. Σε κάθε περίπτωση μου άρεσε πάντως. Απλά αξίζει να αναφέρω ότι "κόπηκε" πριν το τέλος που είχε ο Layman στο μυαλό του. Το τέλος κλείνει αρκετά μέτωπα και απαντά ορισμένα ερωτήματα, αλλά ανοίγει και διάφορες καινούργιες υποθέσεις.

9. Maestros (Steve Skroce): Μία αρκετά διαφορετική και ευφάνταστη fantasy. Λίγο βιαστική και μερικές φορές με παιδιάστικο χιούμορ, ενώ η όλη ιστορία ήταν κάθε άλλο πάρα παιδιάστικη. Όμως σε γενικές γραμμές μου άρεσε αρκετά, χωρίς όμως να με ξετρελάνει. Θα έλεγα ότι θυμίζει λίγο Mark Millar, στα (σχετικά) καλά του.
Μου άρεσε πολύ και το σκίτσο, αλλά όχι τα χρώματα.

10. Klaus, vol.1-vol.2 (Grant Morrison): Ο πρώτος τόμος είναι ένα epic fantasy origin του Άι-Βασίλη, ενώ ο δεύτερος είναι διάφορες αυτοτελείς περιπέτειες του (εδώ ξεφεύγουμε από το απλό epic fantasy και έχουμε και κάποια στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και ένα σορό άλλες περίεργες, με την καλή έννοια, ιδέες). Όπως και το προηγούμενο μου άρεσε αρκετά, ήταν καλούτσικο, αλλά μέχρι εκεί. Το  artwork όμως είναι πάρα πολύ καλό και δίνει έξτρα πόντους.

11. Teen Titans: Earth One, vol.1-vol.2 (Jeff Lemire): Είχα πάρα πολλά χρόνια να διαβάσω ιστορίες από την DC (η Vertigo δεν μετράει) ή τη Marvel, αλλά μου ήρθε η παρόρμηση να το κάνω. Διαλέξα με βάση την προσβασιμότητα και το γεγονός ότι άλλες δουλείες του Lemire μου άρεσαν πολύ (το Descender και κυρίως το Sweet Tooth).
Δυστυχώς δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω. Ναι, ως προς την προσβασιμότητα είναι 100% τέλειο για καινούργιους αναγνώστες που δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με superheroes και το continuity τους, αλλά γενικά ήταν πάρα πολύ μέτριο. Βασικά είχε μερικές καλές ιδέες, αλλά τα πασάλειβε όλα κακήν κακώς. Πιο πολύ μου έδωσε την εντύπωση ότι διαβάζω μια βιαστική σύνοψη για μια ιστορία, παρά μια αυτούσια ιστορία. Το μετρίοτατο προς κακό artwork, επίσης, δεν βοήθησε καθόλου.

12. Mister Miracle (Tom King): Άλλη μια superhero ιστορία από την DC που διαλέχτηκε με τα ίδια κριτίρια που ανέφερα παραπάνω (εδώ αυτό που είχα διαβάσει από τον Tom King είναι το Sheriff of Babylon). Όσο απογοητευτικό ήταν το προηγούμενο, άλλο τόσο ευχάριστη έκλπηξη ήταν αυτό εδώ.
Πραγματικά ένα πολύ καλό comic ανεξαρτήτως εκδότη ή είδους. Επίσης θα έλεγα ότι ήταν και αρκετά πρωτότυπο και διαφορετικό. Είναι σχεδόν αδύνατο να περιγράψω την υπόθεση, οπότε θα πω απλά ότι αξίζει τον κόπο και ότι αν και στην αρχή (ειδικά στο πρώτο τέυχος) φαίνεται μπερδεμένο, τελικά όλα κουμπώνουν και βγάζουν νόημα, ενώ υποθέτω ότι μια δεύτερη ανάγνωση θα είναι πολύ διαφορετική εμπειρία.
Το artwork είναι πάρα πολύ καλό, όχι μόνο από πλευράς του πόσο ωραίο είναι, αλλά και από πλευράς του τι υπάρχει στο κάθε panel και πως "επικοινωνούν" τα panels μεταξύ τους. Προτείνεται ανεπιφύλακτα, ειδικά αφού είναι και αυτό ένα ανάγνωσμα που μπορεί να διαβάσει κανείς χωρίς να έχει καμία προηγούμενη σχέση ή γνώση με τα superhero comics της DC.

13. Pulp (Ed Brubaker): Άλλο ένα πολύ δυνατό comic από τους Ed Brubaker και Sean Phillips. Αυτή τη φορά η (κλασσικά) noir ιστορία συνδυάζεται κάπως με το western. Έχοντας διαβάσει (σχεδόν;) όλα τους τα comics είδα μερικές από τις ανατροπές να έρχονται και για μερικές ήξερα και πότε ακριβώς θα έρθουν, αλλά αυτό δεν μείωσε καθόλου την ευχαρίστηση που μου προσέφερε η ιστορία. Η αλήθεια να λέγεται είναι κάπως κλισέ και σε σημεία θυμίζει το, γαμάτο, Unforgiven του Eastwood, αλλά αυτό δεν είναι αναγκαστικά κακό.
Επίσης θα έλεγα ότι είναι και από τις πιο δυνατές δουλείες του Phillips. Προτείνεται και ως πρώτη γνωριμία με αυτό δημιουργικό δίδυμο, που εδώ χρόνια μας δίνουν μερικά από τα καλύτερα crime comics που υπάρχουν και σίγουρα προτείνεται και σε όσους είναι ήδη φανς.

14. Royal City, vol.1-vol.3 (Jeff Lemire): Ενώ οι creator-owned δουλείες του Lemire που είχα διαβάσει μου άρεσαν από πάρα πολύ (Sweet Tooth) έως αρκετά (Descender) το Teen Titans: Earth One με την DC μου έκανε πολύ κακή εντύπωση. Έτσι είπα να ξαναδιαβάσω κάτι creator owned δικό του για να μου "διώξει την άσχημη γεύση".
Ευτυχώς το Royal City, μια μάλλον κοινωνική ιστορία (με ένα μικρό twist), έκανε τη δουλεία. Σίγουρα δεν φτάνει τα ύψη του Sweet Tooth ή το Descender όταν ήταν στα καλά του, αλλά είναι πολύ καλό σε κάθε περίπτωση. Επίσης έχει πολύ καλό ρυθμό και εύκολα διαβάζετε ολόκληρο μονοκοπανιά.
Το artwork του Lemire είναι λίγο περίεργο και σίγουρα όχι για όλα τα γούστα (προσωπικά δεν με τρελαίνει, αλλά δεν θεωρώ και ότι είναι πρόβλημα ή ότι ρίχνει το comic), αλλά τα χρώματα είναι παρά πολύ καλά και η χρήση των panels αρκετά δημιουργική.

15. Death or Glory, vol.1-vol.2 (Rick Remender): Μια όσο πιο action πάει ιστορία. Μάλλον από τις πιο αδύναμες δουλείες του Remender που έχω διαβάσει, αλλά σε κάθε περίπτωση διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα, ενώ το artwork του Bengal είναι εξαιρετικό στο να δίνει την αίσθηση της κινητικότητας και της ταχύτητας που χρειάζεται μια ιστορία με τόσο πολύ δράση και τόσο πολλές καταδιώξεις όπως αυτή εδώ.

16. Bad Weekend (Ed Brubaker): Αυτό, όπως και το My Heroes Have Always Been Junkies, είναι ένα αυτοτελής ιστορία που διαδραματίζεται στο ίδιο setting με το Criminal, το comic που έβαλε του Brubaker και Phillips στον χάρτη. Είναι (κλασσικά) νουάρ, αλλά αυτή τη φορά έχει να κάνει και με την βιομηχανία των comics, έναν χώρο για τον οποίο προφανώς έχουν πολλές γνώσεις οι δημιουργοί. Αυτό είναι λιγότερο κλισέ από το Pulp (που δεν έχει κάποια σχέση με το Criminal) και δεν έβλεπα τις διάφορες ανατροπές να έρχονται.
Και αυτό προτείνεται άφοβα τόσο για τους φανς όσο και όσους δεν έχουν διαβάσει ακόμα Brubaker (μαζί με Phillips).


17. Criminal (2019) (Ed Brubaker): Συνέχεια του original Criminal, που εδραίωσε τον Brubaker πριν χρόνια. Στο ίδιο εξαιρετικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο. Απλά (κάτι που δεν ήξερα) το Bad Weekend, για το οποίο έγραψα την προηγούμενη φορά, είναι δύο από τα τεύχη αυτής της "φουρνιάς" του Criminal με μερικό έξτρα υλικό, όχι ένα ξεχωριστό graphic novel στο ίδιο "σύμπαν".

18.+19. Wolverine (1982) + God Loves, Man Kills (Chril Claremont): Άλλη μία προσπάθεια να "αναθερμάνω" τη σχέση μου τα κλασσικά superhero comics από της δύο μεγάλες εταιρίες. Δυστυχώς είναι και άλλη μία απογοήτευση. Εκτός του ότι δείχνουν την ηλικία τους με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, είναι και μίλια χειρότερα από άλλα κλασσικά comics της ίδιας δεκαετίας.
Υπάρχουν διάφορες καλές ιδέες κριμένες μέσα και στα δύο, αλλά η εκτέλεση είναι κάκιστη.

20. Sex Criminals, vol.1-vol.6 (Matt Fraction): Παρά την απογοήτευση των δύο προηγούμενων η αναγνωστική χρονιά (από πλευράς comics τουλάχιστον) έκλεισε πολύ δυνατά. Νομίζω ότι όσο λιγότερα ξέρει κανείς γύρω από την υπόθεση τόσο περισσότερο θα το απολαύσει, οπότε ας πω μόνο ότι είναι ένας συνδυασμός κωμωδίας και δράματος, που περιστρέφεται γύρω από το σεξ και γενικότερα τις σχέσεις, αλλά έχει και ένα sff twist.
Αυτό που αξίζει όμως δεν είναι τόσο η κεντρική ιδέα ή υπόθεση (αν και τα δύο είναι καλά), αλλά η προσέγγιση των θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται. Είναι όποτε πρέπει σοβαρό και ώριμο και όποτε πρέπει έχει πάρα πολύ πλάκα, τόσο στο τι γίνεται και λέγεται, όσο και στον τρόπο με τον οποίο αφηγείται και είναι δομημένη η ιστορία.
Αν και η αλήθεια είναι ότι ενίοτε καταφεύγει και σε λίγο εφηβικό χιούμορ τύπου dick jokes και τα συναφή, κάτι που δεν ταιριάζει πάντα με το, σε γενικές γραμμές, πιο προσγειωμένο ύφος που έχει.



Βλέποντας τα όλα μαζί θα έλεγα ότι αυτά που ξεχώρισαν είναι (τα αναφέρω με τη σειρά που τα διάβασα, όχι με σειρά προτίμησης):

1. From Hell
2. The Old Geezers
3. Mister Miracle
4. Royal City
5. Ό,τι διάβασα από Brubaker (Pulp, Bad Weekend, Criminal 2019)
6. Sex Criminals.

Edited by Steel Guardian
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

2020

01. Goscinny/Uderzo - Αστερίξ: "Ο Αστερίξ στους Ελβετούς" (9/10)
02. Hergé - Τεντέν: "Οι 7 κρυστάλλινες μπάλες" (8.5/10)
03. Hergé - Τεντέν: "Ο ναός του Ήλιου" (8.5/10)
04. Masiero/Cremona/Avallone - Mister No Revolution: "Αμαζονία" (9/10)

05. Brubaker/Epting - Captain America: Στρατιώτης του Χειμώνα (8.5/10)
06. Claremont/Miller - Wolverine (9/10)
07. Burattini/Vincenzo/Piccioni/Freghieri - Ζαγκόρ: "Ο ήρωας του Ντάρκγουντ" (9.5/10)
08. Hugo Pratt - Κόρτο Μαλτέζε: "Τα νεανικά χρόνια" (7/10)
09. Miller/David Mazzucchelli - Daredevil: Αναγέννηση (9.5/10)
10. Rauch/Pesce - Ζαγκόρ: "Η εκδίκηση της Γκάμπιτ" (8/10)
11. Lynd Ward - Άγρια περιπλάνηση (7/10)
12. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Ο κληρονόμος" (8.5/10)
13. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Το W Group" (8.5/10)
14. Rieber/Cassaday - Captain America: Νέο καθεστώς (7/10)
15. Burattini/Ravera/Barison - Ζαγκόρ: "Ουίτικο!" (7.5/10)
16. Brubaker/Phillips - Pulp (10/10)
17. Brian Ralph - Daybreak (7.5/10)
18. David Almond - Το αγρίμι (6.5/10)
19. Hergé - Τεντέν: "Αποστολή στη Σελήνη" (8/10)
20. Morris/Goscinny - Λούκυ Λουκ: "Μαύροι Λόφοι" (8.5/10)
21. Frans Masereel - The City: A Vision in Woodcuts (9.5/10)
22. Fraction/Dwyer - Last of the Independents (8/10)
23. Αθανασιάδης/Κούρτης - Berlin: Πρώτος θάνατος (9/10)
24. Greenberg/Rubess - The Pop-Up Book of Phobias (7.5/10)
25. Obradović/Slavković/Plavšić - Ο θρυλικός Μπλεκ (7.5/10)
26. Hergé - Τεντέν: "Βήματα στη Σελήνη" (8.5/10)
27. Nolitta/Ferri - Ζαγκόρ: "Ζαγκόρ εναντίον βρικόλακα" (9/10)
28. Ennis/Dillon - The Punisher: Η επιστροφή (8.5/10)
29. Goscinny/Uderzo - Αστερίξ: "Η διχόνοια" (9/10)
30. Van Hamme/Franq - Λάργκο Γουίντς: "Προσφορά εξαγοράς" (7/10)

Αυτή είναι η πλήρης λίστα με τα κόμικς που διάβασα φέτος. Δέκα λιγότερα σε σχέση με πέρυσι, ελπίζω το 2021 να διαβάσω πολλά περισσότερα (τόσα έχω!).

Link to post
Share on other sites
Steel Guardian

759886967_BaltimoreOmnibusVol.1.thumb.jpg.f237b5259833b69416b30a9ceb4eba31.jpg  239685438_BaltimoreOmnibusVol.2.thumb.jpg.f418cf651e97f39cbd8a52ccb4f93fd7.jpg

2021

1. Baltimore Omnibus, vol.1-vol.2 (Mike Mignola & Christopher Golden): Πάρα πολύ καλό. Λίγο πολύ ό,τι περίμενα από τον Mignola αφού διάβασα το Hellboy, δηλαδή μία πολύ πετυχημένη και ατμοσφαιρική μίξη fantasy και horror.
Είναι κάπως πιο προσγειωμένο και λιγότερο fantasy απ' το Hellboy, αλλά θα έλεγα ότι γενικά είναι πιο συνεπές. Δεν φτάνει το Hellboy όταν αυτό είναι στα τοπ του, αλλά το πλησιάζει αρκετά και κάνει λιγότερες κοιλίες.
Στη μέση αλλάζει ο artist (στο πρώτο μισό είναι ο Ben Stenbeck, στο δεύτερο ο Peter Bergting). Προτιμούσα σαφώς τη δουλειά του πρώτου, αλλά και ο δεύτερος είναι καλός.
Γενικά, όπως προείπα, είναι πάρα πολύ καλό και θα το πρότεινα άφοβα σε όλους τους φαν του Hellboy (και αντιστρόφως θα πρότεινα το Hellboy σε όλους τους φαν του Baltimore), καθώς και σε ανθρώπους που θα τους ενδιέφερε αυτή η μίξη fantasy-horror και σε ανθρώπους που τους αρέσει το sword & sorcery, καθώς έχει πολλά γνωρίσματα του είδους, χωρίς να ανήκει σε αυτό.

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα των κόμικς.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
Steel Guardian
Quote

759886967_BaltimoreOmnibusVol.1.thumb.jpg.f237b5259833b69416b30a9ceb4eba31.jpg  239685438_BaltimoreOmnibusVol.2.thumb.jpg.f418cf651e97f39cbd8a52ccb4f93fd7.jpg

2021

1. Baltimore Omnibus, vol.1-vol.2 (Mike Mignola & Christopher Golden):
Πάρα πολύ καλό. Λίγο πολύ ό,τι περίμενα από τον Mignola αφού διάβασα το Hellboy, δηλαδή μία πολύ πετυχημένη και ατμοσφαιρική μίξη fantasy και horror.
Είναι κάπως πιο προσγειωμένο και λιγότερο fantasy απ' το Hellboy, αλλά θα έλεγα ότι γενικά είναι πιο συνεπές. Δεν φτάνει το Hellboy όταν αυτό είναι στα τοπ του, αλλά το πλησιάζει αρκετά και κάνει λιγότερες κοιλίες.
Στη μέση αλλάζει ο artist (στο πρώτο μισό είναι ο Ben Stenbeck, στο δεύτερο ο Peter Bergting). Προτιμούσα σαφώς τη δουλειά του πρώτου, αλλά και ο δεύτερος είναι καλός.
Γενικά, όπως προείπα, είναι πάρα πολύ καλό και θα το πρότεινα άφοβα σε όλους τους φαν του Hellboy (και αντιστρόφως θα πρότεινα το Hellboy σε όλους τους φαν του Baltimore), καθώς και σε ανθρώπους που θα τους ενδιέφερε αυτή η μίξη fantasy-horror και σε ανθρώπους που τους αρέσει το sword & sorcery, καθώς έχει πολλά γνωρίσματα του είδους, χωρίς να ανήκει σε αυτό.

 

1986580835_LongJohnSilverVol.1.jpg.d3365d398ef5c49ca5276666c6498e3c.jpg  582776015_LongJohnSilverVol.2.jpg.a3701183d6bc5e52fe435116d8401023.jpg  1762978254_LongJohnSilverVol.3.jpg.524faf8a5579171f18d47dec85f40415.jpg  1042573663_LongJohnSilverVol.4.jpg.444503c9eaacd3083207b4d97d082585.jpg

2. Long John Silver, vol.1-vol.4 (Xavier Dorrison): Μία πολύ ευχάριστη περιπέτεια με ιστορικό υπόβαθρο (αν και έχει και κάποια ελαφριά fantasy στοιχεία) και με τον χαρακτήρα που δημιούργησε ο Robert Louis Stevenson στο Treasure Island να έχει βασικό ρόλο.
Είναι ξεκάθαρα "ευρωπαϊκής κοπής" comic, τόσο όσον αφορά τον τρόπο αφήγησης της ιστορίας, τον ρυθμό του αλλά και το artwork που είναι πολύ καλό, αλλά ελαφρώς παλιομοδίτικο.
Γενικά μου άρεσε αρκετά, χωρίς όμως και να με συναρπάσει, αλλά θα το πρότεινα άφοβα σε όποιον ενδιαφέρεται για μια περιπέτεια με πειρατές, πλοία, και χαμένες αρχαίες πόλεις γεμάτες θησαυρούς.

 

1285484615_HouseofX-PowersofX.thumb.jpg.18e421bd803cc9da672ad5ebce5c1f2f.jpg

3. House of X/Powerd of X (Jonathan Hickman): Στην ουσία πρόκειται για ένα soft reboot των X-Men (και όλων των σχετικών με αυτούς comic). Είναι αρκετά προσιτό σε καινούργιους αναγνώστες που έχουν μόνο μια πολύ γενική ιδέα για το ποιοι είναι οι X-Men και καταφέρνει να φτιάξει ένα καινούργιο (και αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα) status-quo γύρω από αυτούς. Επομένως σαν reboot και σημείο εισαγωγής για καινούργιους αναγνώστες λειτουργεί πάρα πολύ καλά.
Όμως σαν ιστορία μόνο του είναι λίγο άνισο, χωρίς όμως να είναι κακό. Είναι αρκετά ευρηματικό με τον τρόπο που αφήνει την αφήγηση να "ξεδιπλωθεί" και διάφορα μπρος-πίσω που κάνει και έχει και μερικές πολύ καλά σημεία, αλλά σε μερικές φάσεις είναι λίγο βιαστικό, ενώ δίνει και την αίσθηση ότι απλά προετοιμάζει το έδαφος για τα διάφορα που θα ακολουθήσουν.

 

949288561_4KidsWalkintoaBank.jpg.3ce74bd4516f52618dfb6e71b3689160.jpg

4. 4 Kids Walk Into a Bank (Matthew Rosenberg): Πολύ, πολύ διασκεδαστική και αστεία crime ιστορία με πρωταγωνιστές μια παρέα εφήβους. Η αλήθεια είναι ότι ανά φάσεις η υπόθεση είναι λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και γενικά το διακατέχει μια υπερβολή, αλλά ξέρει εντελώς τι είναι και ο σκοπός του είναι να διασκεδάσει και όχι να αφηγηθεί μια ρεαλιστική ιστορία, οπότε αυτό δεν είναι τόσο πρόβλημα.
Σίγουρα θα το πρότεινα χωρίς κανέναν ενδοιασμό σε όποιον θέλει να διαβάσει μια ανάλαφρη, ευχάριστη και λίγο διαφορετική από τα συνηθισμένα crime ιστορία.

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα των κόμικς.
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
BladeRunner

1071813505_.thumb.jpg.c9e270f581793994ca43d2043379eb27.jpg  1614663430_-Cover2.jpg.6d4891f48c4f2fbf087c30c3d863b7f2.jpg  488711423_.jpg.5639d4db39d1ed4fa63f1ced308f896d.jpg  2082394448_SharkNation.jpg.d279bcf81d02b816742db63858cd1175.jpg

1160875804_DifferentUgliness-Differentmadness-Cover2.thumb.jpg.777711fb29ef837c4ad46aff94235a2c.jpg  468829982_DifferentUgliness-Differentmadness.jpg.13347a7566e632afcda6d0b3e833ede8.jpg  

2021

01. Hugo Pratt - Κόρτο Μαλτέζε: "Τανγκό" (9/10)
02. Αρκάς - Τα μαύρα (7.5/10)
03. Σπύρος Δερβενιώτης - Shark Nation (8/10)
04. Marc Malès - Different Ugliness, Different Madness (9/10)

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα των κόμικς.
Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
Steel Guardian
Quote

2021

759886967_BaltimoreOmnibusVol.1.thumb.jpg.f237b5259833b69416b30a9ceb4eba31.jpg  239685438_BaltimoreOmnibusVol.2.thumb.jpg.f418cf651e97f39cbd8a52ccb4f93fd7.jpg

1. Baltimore Omnibus, vol.1-vol.2 (Mike Mignola & Christopher Golden): Πάρα πολύ καλό. Λίγο πολύ ό,τι περίμενα από τον Mignola αφού διάβασα το Hellboy, δηλαδή μία πολύ πετυχημένη και ατμοσφαιρική μίξη fantasy και horror.
Είναι κάπως πιο προσγειωμένο και λιγότερο fantasy απ' το Hellboy, αλλά θα έλεγα ότι γενικά είναι πιο συνεπές. Δεν φτάνει το Hellboy όταν αυτό είναι στα τοπ του, αλλά το πλησιάζει αρκετά και κάνει λιγότερες κοιλίες.
Στη μέση αλλάζει ο artist (στο πρώτο μισό είναι ο Ben Stenbeck, στο δεύτερο ο Peter Bergting). Προτιμούσα σαφώς τη δουλειά του πρώτου, αλλά και ο δεύτερος είναι καλός.
Γενικά, όπως προείπα, είναι πάρα πολύ καλό και θα το πρότεινα άφοβα σε όλους τους φαν του Hellboy (και αντιστρόφως θα πρότεινα το Hellboy σε όλους τους φαν του Baltimore), καθώς και σε ανθρώπους που θα τους ενδιέφερε αυτή η μίξη fantasy-horror και σε ανθρώπους που τους αρέσει το sword & sorcery, καθώς έχει πολλά γνωρίσματα του είδους, χωρίς να ανήκει σε αυτό.

 

1986580835_LongJohnSilverVol.1.jpg.d3365d398ef5c49ca5276666c6498e3c.jpg  582776015_LongJohnSilverVol.2.jpg.a3701183d6bc5e52fe435116d8401023.jpg  1762978254_LongJohnSilverVol.3.jpg.524faf8a5579171f18d47dec85f40415.jpg  1042573663_LongJohnSilverVol.4.jpg.444503c9eaacd3083207b4d97d082585.jpg

2. Long John Silver, vol.1-vol.4 (Xavier Dorrison): Μία πολύ ευχάριστη περιπέτεια με ιστορικό υπόβαθρο (αν και έχει και κάποια ελαφριά fantasy στοιχεία) και με τον χαρακτήρα που δημιούργησε ο Robert Louis Stevenson στο Treasure Island να έχει βασικό ρόλο.
Είναι ξεκάθαρα "ευρωπαϊκής κοπής" comic, τόσο όσον αφορά τον τρόπο αφήγησης της ιστορίας, τον ρυθμό του αλλά και το artwork που είναι πολύ καλό, αλλά ελαφρώς παλιομοδίτικο.
Γενικά μου άρεσε αρκετά, χωρίς όμως και να με συναρπάσει, αλλά θα το πρότεινα άφοβα σε όποιον ενδιαφέρεται για μια περιπέτεια με πειρατές, πλοία, και χαμένες αρχαίες πόλεις γεμάτες θησαυρούς.

 

1285484615_HouseofX-PowersofX.thumb.jpg.18e421bd803cc9da672ad5ebce5c1f2f.jpg

3. House of X/Powerd of X (Jonathan Hickman): Στην ουσία πρόκειται για ένα soft reboot των X-Men (και όλων των σχετικών με αυτούς comic). Είναι αρκετά προσιτό σε καινούργιους αναγνώστες που έχουν μόνο μια πολύ γενική ιδέα για το ποιοι είναι οι X-Men και καταφέρνει να φτιάξει ένα καινούργιο (και αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα) status-quo γύρω από αυτούς. Επομένως σαν reboot και σημείο εισαγωγής για καινούργιους αναγνώστες λειτουργεί πάρα πολύ καλά.
Όμως σαν ιστορία μόνο του είναι λίγο άνισο, χωρίς όμως να είναι κακό. Είναι αρκετά ευρηματικό με τον τρόπο που αφήνει την αφήγηση να "ξεδιπλωθεί" και διάφορα μπρος-πίσω που κάνει και έχει και μερικές πολύ καλά σημεία, αλλά σε μερικές φάσεις είναι λίγο βιαστικό, ενώ δίνει και την αίσθηση ότι απλά προετοιμάζει το έδαφος για τα διάφορα που θα ακολουθήσουν.


949288561_4KidsWalkintoaBank.jpg.3ce74bd4516f52618dfb6e71b3689160.jpg

4. 4 Kids Walk Into a Bank (Matthew Rosenberg): Πολύ, πολύ διασκεδαστική και αστεία crime ιστορία με πρωταγωνιστές μια παρέα εφήβους. Η αλήθεια είναι ότι ανά φάσεις η υπόθεση είναι λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και γενικά το διακατέχει μια υπερβολή, αλλά ξέρει εντελώς τι είναι και ο σκοπός του είναι να διασκεδάσει και όχι να αφηγηθεί μια ρεαλιστική ιστορία, οπότε αυτό δεν είναι τόσο πρόβλημα.
Σίγουρα θα το πρότεινα χωρίς κανέναν ενδοιασμό σε όποιον θέλει να διαβάσει μια ανάλαφρη, ευχάριστη και λίγο διαφορετική από τα συνηθισμένα crime ιστορία.

 

1165892091_Lowvol.1.jpg.88fb031e52538714baeab4fa64ccbb52.jpg  1201746841_Lowvol.2.jpg.124e7905821fd0ac247eb1ce4455d1fd.jpg  1726673781_Lowvol.3.jpg.f0da06c36bee0e654a84a11e8187073b.jpg  494842896_Lowvol.4.jpg.69eda60ee2a4b35d5da3fb22c5e63c6e.jpg  1870211682_Lowvol.5.jpg.5259f35408c255645b419abee05447ac.jpg

5. Low, vol.1-vol.5 (Rick Remender): Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία επιστημονικής φαντασίας, με την ανθρωπότητα να ζει σε υποβρύχιες πόλεις στον βυθό της θάλασσας, μιας και η επιφάνεια της Γης είναι μη κατοικήσιμη. Ξεκινάει πολύ δυνατά, κυρίως βασιζόμενο στην ιντριγκαδόρικη ιδέα και το γαμάτο, πανέμορφο (αλλά και χαοτικό) artwork του Gregg Tocchini, όμως προς το τέλος το χάνει.
Κυρίως για δύο λόγους, πρώτον το δεύτερο μισό (τα δύο τελευταία volumes/arcs για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι) είναι τρομερά βιαστικό/στο πόδι σε σχέση με το προηγούμενο και δεύτερον επαναλαμβάνεται (όσον αφορά τις θεματικές του και τα "μηνύματα" που θέλει να περάσει) τρομερά πολύ. Αυτό το τελευταίο είναι κάτι που γίνεται από την αρχή, αλλά όσο πάει κουράζει και περισσότερο. Ειδικά όταν ακόμα και στο τελευταίο τεύχος σχεδόν όλο το κείμενο που υπάρχει είναι αυτά που έχουμε διαβάσει ξανά και ξανά και ξανά σε όλη τη σειρά.
Αποφύγετέ το, από τις κακές στιγμές του Remender.


1102256635_TheseSavageShores.thumb.png.e75cc1caeae0b1848f266d8637045019.png

6. These Savage Shores (Ram V): Πολύ ενδιαφέρον πάντρεμα ιστορικής αφήγησης (για τον εποικισμό την Ινδίας από την Αγγλία), τρομο-ιστορίας με βαμπίρ και κάποιων στοιχείων ινδικής μυθολογίας. Γενικά πολύ καλό και με πολύ δυνατό artwork, από τον Sumit Kumar. Το μόνο μείον ότι, κατά τη γνώμη μου, θα δούλευε ακόμα καλύτερα αν ήταν λίγο μεγαλύτερο και είχε λίγο παραπάνω χώρο να "αναπνεύσει" γιατί γίνονται πάρα πολύ πράγματα και είναι μόνο 6 τεύχη.


1536885590_PaperGirlsVol.1.jpg.df924fd7f3982cba93daaa175d8c6d1f.jpg  563212163_PaperGirlsVol.1-Cover2.jpg.c679894a0e1bfa7c6abb739a73d01ccf.jpg  392649949_PaperGirlsVol.2.jpg.11ada47d72e2a854fa3bd98f1ca8d893.jpg  1568685339_PaperGirlsVol.2-Cover2.jpg.3cd721556a1d13691edafa430657723b.jpg 

537580186_PaperGirlsVol.3.jpg.c0d726a0ce5cef788a6fa37a7cfa0df0.jpg  271442725_PaperGirlsVol.3-Cover2.jpg.32820a702630ac2a9c024ebd3deef033.jpg  2034855472_PaperGirlsVol.4.thumb.jpg.b22c23583d73587fc8a671740e36538a.jpg  1927159749_PaperGirlsVol.4-Cover2.thumb.jpg.3123a9e11d3a495f8050e2bb01cd1150.jpg  

217518698_PaperGirlsVol.5.jpg.59d9af56053eef7665e8fe3e53eb9f7f.jpg  1457193692_PaperGirlsVol.5-Cover2.jpg.11227afebad5d0d73ec0c00d0fa5ee4c.jpg  1607835459_PaperGirlsVol.6.jpg.07c1cc014e775f1d0d4fabb6893324e1.jpg  64914599_PaperGirlsVol.6-Cover2.jpg.1aae042556f82bf774cd785511564249.jpg  

7. Paper Girls, vol.1-vol.6 (Brian K. Vaughan): Δεύτερη επαφή μου με τη δουλειά του Vaughan, μετά το Y: The Last Man, που ήταν ένα από τα αγαπημένα μου comic που διάβασα το '19 (και γενικά ένα από τα αγαπημένα μου comic τελεία). Και αυτή τη φορά έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος (αν και νομίζω δεν είναι ΤΟΣΟ καλό όσο το Y).
Πάνω κάτω έχουμε να κάνουμε με πια πολύ διασκεδαστική, ευρηματική (και πολλές φορές αστεία) ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ταξίδια στο χρόνο (και όχι μόνο), στην οποία πρωταγωνιστούν μια παρέα έφηβες από τη δεκαετία του '80.
Το ύφος γενικά είναι μάλλον ανάλαφρο, χωρίς όμως να λείπουν οι πιο σοβαρές, δραματικές ή και συγκινητικές στιγμές. Θα έλεγα ότι η προσεκτική (και η "όλο μαζεμένο με τη μία") ανάγνωση ενδείκνυται καθώς το να δει κανείς πως ταιριάζουν μεταξύ τους τα διάφορα "κομμάτια του παζλ" όσον αφορά τα timelines κτλ ήταν κάτι πολύ ευχάριστο.
Και το artwork από τον Cliff Chiang είναι καλό, αλλά ειδικά τα χρώματα του Matthew Wilson ξεχωρίζουν και το ανεβάζουν πάρα πολύ.

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα των κόμικς.
  • Like 3
Link to post
Share on other sites
  • 2 months later...
Steel Guardian
Posted (edited)
Quote

2021


759886967_BaltimoreOmnibusVol.1.thumb.jpg.f237b5259833b69416b30a9ceb4eba31.jpg  239685438_BaltimoreOmnibusVol.2.thumb.jpg.f418cf651e97f39cbd8a52ccb4f93fd7.jpg

1. Baltimore Omnibus, vol.1-vol.2 (Mike Mignola & Christopher Golden): Πάρα πολύ καλό. Λίγο πολύ ό,τι περίμενα από τον Mignola αφού διάβασα το Hellboy, δηλαδή μία πολύ πετυχημένη και ατμοσφαιρική μίξη fantasy και horror.
Είναι κάπως πιο προσγειωμένο και λιγότερο fantasy απ' το Hellboy, αλλά θα έλεγα ότι γενικά είναι πιο συνεπές. Δεν φτάνει το Hellboy όταν αυτό είναι στα τοπ του, αλλά το πλησιάζει αρκετά και κάνει λιγότερες κοιλίες.
Στη μέση αλλάζει ο artist (στο πρώτο μισό είναι ο Ben Stenbeck, στο δεύτερο ο Peter Bergting). Προτιμούσα σαφώς τη δουλειά του πρώτου, αλλά και ο δεύτερος είναι καλός.
Γενικά, όπως προείπα, είναι πάρα πολύ καλό και θα το πρότεινα άφοβα σε όλους τους φαν του Hellboy (και αντιστρόφως θα πρότεινα το Hellboy σε όλους τους φαν του Baltimore), καθώς και σε ανθρώπους που θα τους ενδιέφερε αυτή η μίξη fantasy-horror και σε ανθρώπους που τους αρέσει το sword & sorcery, καθώς έχει πολλά γνωρίσματα του είδους, χωρίς να ανήκει σε αυτό.


1986580835_LongJohnSilverVol.1.jpg.d3365d398ef5c49ca5276666c6498e3c.jpg  582776015_LongJohnSilverVol.2.jpg.a3701183d6bc5e52fe435116d8401023.jpg  1762978254_LongJohnSilverVol.3.jpg.524faf8a5579171f18d47dec85f40415.jpg  1042573663_LongJohnSilverVol.4.jpg.444503c9eaacd3083207b4d97d082585.jpg

2. Long John Silver, vol.1-vol.4 (Xavier Dorrison): Μία πολύ ευχάριστη περιπέτεια με ιστορικό υπόβαθρο (αν και έχει και κάποια ελαφριά fantasy στοιχεία) και με τον χαρακτήρα που δημιούργησε ο Robert Louis Stevenson στο Treasure Island να έχει βασικό ρόλο.
Είναι ξεκάθαρα "ευρωπαϊκής κοπής" comic, τόσο όσον αφορά τον τρόπο αφήγησης της ιστορίας, τον ρυθμό του αλλά και το artwork που είναι πολύ καλό, αλλά ελαφρώς παλιομοδίτικο.
Γενικά μου άρεσε αρκετά, χωρίς όμως και να με συναρπάσει, αλλά θα το πρότεινα άφοβα σε όποιον ενδιαφέρεται για μια περιπέτεια με πειρατές, πλοία, και χαμένες αρχαίες πόλεις γεμάτες θησαυρούς.


1285484615_HouseofX-PowersofX.thumb.jpg.18e421bd803cc9da672ad5ebce5c1f2f.jpg

3. House of X/Powerd of X (Jonathan Hickman): Στην ουσία πρόκειται για ένα soft reboot των X-Men (και όλων των σχετικών με αυτούς comic). Είναι αρκετά προσιτό σε καινούργιους αναγνώστες που έχουν μόνο μια πολύ γενική ιδέα για το ποιοι είναι οι X-Men και καταφέρνει να φτιάξει ένα καινούργιο (και αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα) status-quo γύρω από αυτούς. Επομένως σαν reboot και σημείο εισαγωγής για καινούργιους αναγνώστες λειτουργεί πάρα πολύ καλά.
Όμως σαν ιστορία μόνο του είναι λίγο άνισο, χωρίς όμως να είναι κακό. Είναι αρκετά ευρηματικό με τον τρόπο που αφήνει την αφήγηση να "ξεδιπλωθεί" και διάφορα μπρος-πίσω που κάνει και έχει και μερικές πολύ καλά σημεία, αλλά σε μερικές φάσεις είναι λίγο βιαστικό, ενώ δίνει και την αίσθηση ότι απλά προετοιμάζει το έδαφος για τα διάφορα που θα ακολουθήσουν.


949288561_4KidsWalkintoaBank.jpg.3ce74bd4516f52618dfb6e71b3689160.jpg

4. 4 Kids Walk Into a Bank (Matthew Rosenberg): Πολύ, πολύ διασκεδαστική και αστεία crime ιστορία με πρωταγωνιστές μια παρέα εφήβους. Η αλήθεια είναι ότι ανά φάσεις η υπόθεση είναι λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και γενικά το διακατέχει μια υπερβολή, αλλά ξέρει εντελώς τι είναι και ο σκοπός του είναι να διασκεδάσει και όχι να αφηγηθεί μια ρεαλιστική ιστορία, οπότε αυτό δεν είναι τόσο πρόβλημα.
Σίγουρα θα το πρότεινα χωρίς κανέναν ενδοιασμό σε όποιον θέλει να διαβάσει μια ανάλαφρη, ευχάριστη και λίγο διαφορετική από τα συνηθισμένα crime ιστορία.


1165892091_Lowvol.1.jpg.88fb031e52538714baeab4fa64ccbb52.jpg  1201746841_Lowvol.2.jpg.124e7905821fd0ac247eb1ce4455d1fd.jpg  1726673781_Lowvol.3.jpg.f0da06c36bee0e654a84a11e8187073b.jpg  494842896_Lowvol.4.jpg.69eda60ee2a4b35d5da3fb22c5e63c6e.jpg  1870211682_Lowvol.5.jpg.5259f35408c255645b419abee05447ac.jpg

5. Low, vol.1-vol.5 (Rick Remender): Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία επιστημονικής φαντασίας, με την ανθρωπότητα να ζει σε υποβρύχιες πόλεις στον βυθό της θάλασσας, μιας και η επιφάνεια της Γης είναι μη κατοικήσιμη. Ξεκινάει πολύ δυνατά, κυρίως βασιζόμενο στην ιντριγκαδόρικη ιδέα και το γαμάτο, πανέμορφο (αλλά και χαοτικό) artwork του Gregg Tocchini, όμως προς το τέλος το χάνει.
Κυρίως για δύο λόγους, πρώτον το δεύτερο μισό (τα δύο τελευταία volumes/arcs για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι) είναι τρομερά βιαστικό/στο πόδι σε σχέση με το προηγούμενο και δεύτερον επαναλαμβάνεται (όσον αφορά τις θεματικές του και τα "μηνύματα" που θέλει να περάσει) τρομερά πολύ. Αυτό το τελευταίο είναι κάτι που γίνεται από την αρχή, αλλά όσο πάει κουράζει και περισσότερο. Ειδικά όταν ακόμα και στο τελευταίο τεύχος σχεδόν όλο το κείμενο που υπάρχει είναι αυτά που έχουμε διαβάσει ξανά και ξανά και ξανά σε όλη τη σειρά.
Αποφύγετέ το, από τις κακές στιγμές του Remender.


1102256635_TheseSavageShores.thumb.png.e75cc1caeae0b1848f266d8637045019.png

6. These Savage Shores (Ram V): Πολύ ενδιαφέρον πάντρεμα ιστορικής αφήγησης (για τον εποικισμό την Ινδίας από την Αγγλία), τρομο-ιστορίας με βαμπίρ και κάποιων στοιχείων ινδικής μυθολογίας. Γενικά πολύ καλό και με πολύ δυνατό artwork, από τον Sumit Kumar. Το μόνο μείον ότι, κατά τη γνώμη μου, θα δούλευε ακόμα καλύτερα αν ήταν λίγο μεγαλύτερο και είχε λίγο παραπάνω χώρο να "αναπνεύσει" γιατί γίνονται πάρα πολύ πράγματα και είναι μόνο 6 τεύχη.

 

1536885590_PaperGirlsVol.1.jpg.df924fd7f3982cba93daaa175d8c6d1f.jpg  563212163_PaperGirlsVol.1-Cover2.jpg.c679894a0e1bfa7c6abb739a73d01ccf.jpg  392649949_PaperGirlsVol.2.jpg.11ada47d72e2a854fa3bd98f1ca8d893.jpg  1568685339_PaperGirlsVol.2-Cover2.jpg.3cd721556a1d13691edafa430657723b.jpg 

537580186_PaperGirlsVol.3.jpg.c0d726a0ce5cef788a6fa37a7cfa0df0.jpg  271442725_PaperGirlsVol.3-Cover2.jpg.32820a702630ac2a9c024ebd3deef033.jpg  2034855472_PaperGirlsVol.4.thumb.jpg.b22c23583d73587fc8a671740e36538a.jpg  1927159749_PaperGirlsVol.4-Cover2.thumb.jpg.3123a9e11d3a495f8050e2bb01cd1150.jpg  

217518698_PaperGirlsVol.5.jpg.59d9af56053eef7665e8fe3e53eb9f7f.jpg  1457193692_PaperGirlsVol.5-Cover2.jpg.11227afebad5d0d73ec0c00d0fa5ee4c.jpg  1607835459_PaperGirlsVol.6.jpg.07c1cc014e775f1d0d4fabb6893324e1.jpg  64914599_PaperGirlsVol.6-Cover2.jpg.1aae042556f82bf774cd785511564249.jpg

7. Paper Girls, vol.1-vol.6 (Brian K. Vaughan): Δεύτερη επαφή μου με τη δουλειά του Vaughan, μετά το Y: The Last Man, που ήταν ένα από τα αγαπημένα μου comic που διάβασα το '19 (και γενικά ένα από τα αγαπημένα μου comic τελεία). Και αυτή τη φορά έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος (αν και νομίζω δεν είναι ΤΟΣΟ καλό όσο το Y).
Πάνω κάτω έχουμε να κάνουμε με πια πολύ διασκεδαστική, ευρηματική (και πολλές φορές αστεία) ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ταξίδια στο χρόνο (και όχι μόνο), στην οποία πρωταγωνιστούν μια παρέα έφηβες από τη δεκαετία του '80.
Το ύφος γενικά είναι μάλλον ανάλαφρο, χωρίς όμως να λείπουν οι πιο σοβαρές, δραματικές ή και συγκινητικές στιγμές. Θα έλεγα ότι η προσεκτική (και η "όλο μαζεμένο με τη μία") ανάγνωση ενδείκνυται καθώς το να δει κανείς πως ταιριάζουν μεταξύ τους τα διάφορα "κομμάτια του παζλ" όσον αφορά τα timelines κτλ ήταν κάτι πολύ ευχάριστο.
Και το artwork από τον Cliff Chiang είναι καλό, αλλά ειδικά τα χρώματα του Matthew Wilson ξεχωρίζουν και το ανεβάζουν πάρα πολύ.

 

863118972_TheWoodsvol.1.thumb.jpg.600e99f43481632ced312ac8d6837e6f.jpg  1928134452_TheWoodsvol.2.thumb.jpg.4f7a65107875e984f0b16ec59c648e03.jpg  1465644723_TheWoodsvol.3.thumb.jpg.0aaad38b6ca80f78bd4164504f9b90da.jpg  302047307_TheWoodsvol.4.thumb.jpg.b26ddce98754f9bf013e1079ef5330c7.jpg 


792000436_TheWoodsvol.5.thumb.jpg.7b3c746942a268d7c19f80dca06bc12b.jpg  490555076_TheWoodsvol.6.thumb.jpg.3f41ec74cae53d69749f22ad2d3c2747.jpg  618891022_TheWoodsvol.7.thumb.jpg.e88a7e3ce3dd83025fb6692570c62002.jpg  1304807462_TheWoodsvol.8.thumb.jpg.97ffb56de2d3c0b942446a9715a397d4.jpg

64193103_TheWoodsvol.9.thumb.jpg.2f5b45093b912d42e436f8c6a550664d.jpg

8. The Woods, vol.1-vol.9 (James Tynion IV): Πολύ καλό science fiction comic, που μου θύμισε λίγο το Lost (χωρίς όμως να το αντιγράφει). Βασικά κάποια τυχαία στιγμή ένα λύκειο, μαζί με τους μαθητές και το προσωπικό του, μεταφέρεται σε έναν άγνωστο πλανήτη που είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου καλυμμένος με δάση.

Έχει αρκετό ενδιαφέρον τόσο ως προς τα "γιατί;" και "πως;" της μεταφοράς, όσο και προς το τι θα κάνουν οι χαρακτήρες στον καινούργιο πλανήτη. Γενικά οι χαρακτήρες είναι αρκετά καλοδουλεμόνοι και έχουν κάποιο βάθος, ενώ ο Tynion αποφεύγει τα περισσότερα κλισέ που βλέπουμε συνήθως σε ιστορίες με λυκειόπαιδα.
Το artwork του Mickael Dialynas είναι πάρα πολύ καλό, αλλά λίγο "καρτουνέ" και μπορεί να μην αρέσει σε όλους. Προσωπικά μου άρεσε πολύ και πιστεύω ότι έκανε και τρομερή δουλειά με τις εκφράσεις των διάφορων χαρακτήρων, κάτι που πολλά comic δεν καταφέρνουν.
Το μόνο μου μεγάλο παράπονο είναι ότι ο ρυθμός του θα μπορούσε να είναι καλύτερος και πιο συνεπής. Αν ήταν κάνα-δυο volumes μικρότερο μάλλον θα δούλευα ακόμα καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση όμως μου άρεσε πολύ και το προτείνω άφοβα.


645766645_SweetTooth-TheReturn.thumb.jpg.a1daac0184d820e70fb21f6814d1c0e0.jpg

9. Sweet Tooth: The Return (Jeff Lemire): Sequel του εξαιρετικού Sweet Tooth. Δυστυχώς ούτε καν πλησιάζει το original σε ποιότητα. Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι ούτε ιδιαίτερα καλό και είναι τρομερά βιαστικό. Μάλλον μια αξιοπρεπής αρπαχτή παρά οτιδήποτε άλλο. Αξίζει, ίσως, να διαβαστεί από φανς του Sweet Tooth, αλλά και να το προσπεράσουν δεν θα χάσουν κάτι. Όσοι δεν έχουν διαβάσει το Sweet Tooth δεν έχουν απολύτως κανέναν λόγο να ασχοληθούν με αυτό εδώ (και να πάνε να διαβάσουν το Sweet Tooth γιατί είναι γαμάτο).


337639239_WonderWoman-DeadEarth.jpg.d6898b9b7b59e13308c5356ae25b1021.jpg

10. Wonder Woman: Dead Earth (Daniel Warren Johnson): Αυτό το διάβασα επειδή μου άρεσαν αρκετά οι δύο προηγούμενες δουλειές του Daniel Warren Johnson, τα Extremity και Murder Falcon. Σε γενικές γραμμές έμεινα ευχαριστημένος, χωρίς όμως να ενθουσιαστώ.
Στα συν το artowrk του Johnson που είναι, όπως πάντα, καλό, οι πολύ δυνατές σκηνές δράσεις, και οι γρήγοροι ρυθμοί. Στα πλην η πολύ "hollywood" (αν και καλοφτιαγμένη) υπόθεση και οι, εκτός Wonder Woman, χαρακτήρες που είναι ψιλοαδιάφοροι. Η Wonder Woman έχει μια χαρά ανάπτυξη και δουλεύει καλά για την εν λόγω ιστορία.
Είναι σχετικά καλό, αλλά μέχρι εκεί.

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα των κόμικς.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Steel Guardian
Quote

2021

 

759886967_BaltimoreOmnibusVol.1.thumb.jpg.f237b5259833b69416b30a9ceb4eba31.jpg  239685438_BaltimoreOmnibusVol.2.thumb.jpg.f418cf651e97f39cbd8a52ccb4f93fd7.jpg

1. Baltimore Omnibus, vol.1-vol.2 (Mike Mignola & Christopher Golden): Πάρα πολύ καλό. Λίγο πολύ ό,τι περίμενα από τον Mignola αφού διάβασα το Hellboy, δηλαδή μία πολύ πετυχημένη και ατμοσφαιρική μίξη fantasy και horror.
Είναι κάπως πιο προσγειωμένο και λιγότερο fantasy απ' το Hellboy, αλλά θα έλεγα ότι γενικά είναι πιο συνεπές. Δεν φτάνει το Hellboy όταν αυτό είναι στα τοπ του, αλλά το πλησιάζει αρκετά και κάνει λιγότερες κοιλίες.
Στη μέση αλλάζει ο artist (στο πρώτο μισό είναι ο Ben Stenbeck, στο δεύτερο ο Peter Bergting). Προτιμούσα σαφώς τη δουλειά του πρώτου, αλλά και ο δεύτερος είναι καλός.
Γενικά, όπως προείπα, είναι πάρα πολύ καλό και θα το πρότεινα άφοβα σε όλους τους φαν του Hellboy (και αντιστρόφως θα πρότεινα το Hellboy σε όλους τους φαν του Baltimore), καθώς και σε ανθρώπους που θα τους ενδιέφερε αυτή η μίξη fantasy-horror και σε ανθρώπους που τους αρέσει το sword & sorcery, καθώς έχει πολλά γνωρίσματα του είδους, χωρίς να ανήκει σε αυτό.


1986580835_LongJohnSilverVol.1.jpg.d3365d398ef5c49ca5276666c6498e3c.jpg  582776015_LongJohnSilverVol.2.jpg.a3701183d6bc5e52fe435116d8401023.jpg  1762978254_LongJohnSilverVol.3.jpg.524faf8a5579171f18d47dec85f40415.jpg 1042573663_LongJohnSilverVol.4.jpg.444503c9eaacd3083207b4d97d082585.jpg

2. Long John Silver, vol.1-vol.4 (Xavier Dorrison): Μία πολύ ευχάριστη περιπέτεια με ιστορικό υπόβαθρο (αν και έχει και κάποια ελαφριά fantasy στοιχεία) και με τον χαρακτήρα που δημιούργησε ο Robert Louis Stevenson στο Treasure Island να έχει βασικό ρόλο.
Είναι ξεκάθαρα "ευρωπαϊκής κοπής" comic, τόσο όσον αφορά τον τρόπο αφήγησης της ιστορίας, τον ρυθμό του αλλά και το artwork που είναι πολύ καλό, αλλά ελαφρώς παλιομοδίτικο.
Γενικά μου άρεσε αρκετά, χωρίς όμως και να με συναρπάσει, αλλά θα το πρότεινα άφοβα σε όποιον ενδιαφέρεται για μια περιπέτεια με πειρατές, πλοία, και χαμένες αρχαίες πόλεις γεμάτες θησαυρούς.


1285484615_HouseofX-PowersofX.thumb.jpg.18e421bd803cc9da672ad5ebce5c1f2f.jpg

3. House of X/Powerd of X (Jonathan Hickman): Στην ουσία πρόκειται για ένα soft reboot των X-Men (και όλων των σχετικών με αυτούς comic). Είναι αρκετά προσιτό σε καινούργιους αναγνώστες που έχουν μόνο μια πολύ γενική ιδέα για το ποιοι είναι οι X-Men και καταφέρνει να φτιάξει ένα καινούργιο (και αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα) status-quo γύρω από αυτούς. Επομένως σαν reboot και σημείο εισαγωγής για καινούργιους αναγνώστες λειτουργεί πάρα πολύ καλά.
Όμως σαν ιστορία μόνο του είναι λίγο άνισο, χωρίς όμως να είναι κακό. Είναι αρκετά ευρηματικό με τον τρόπο που αφήνει την αφήγηση να "ξεδιπλωθεί" και διάφορα μπρος-πίσω που κάνει και έχει και μερικές πολύ καλά σημεία, αλλά σε μερικές φάσεις είναι λίγο βιαστικό, ενώ δίνει και την αίσθηση ότι απλά προετοιμάζει το έδαφος για τα διάφορα που θα ακολουθήσουν.


949288561_4KidsWalkintoaBank.jpg.3ce74bd4516f52618dfb6e71b3689160.jpg

4. 4 Kids Walk Into a Bank (Matthew Rosenberg): Πολύ, πολύ διασκεδαστική και αστεία crime ιστορία με πρωταγωνιστές μια παρέα εφήβους. Η αλήθεια είναι ότι ανά φάσεις η υπόθεση είναι λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και γενικά το διακατέχει μια υπερβολή, αλλά ξέρει εντελώς τι είναι και ο σκοπός του είναι να διασκεδάσει και όχι να αφηγηθεί μια ρεαλιστική ιστορία, οπότε αυτό δεν είναι τόσο πρόβλημα.
Σίγουρα θα το πρότεινα χωρίς κανέναν ενδοιασμό σε όποιον θέλει να διαβάσει μια ανάλαφρη, ευχάριστη και λίγο διαφορετική από τα συνηθισμένα crime ιστορία.


1165892091_Lowvol.1.jpg.88fb031e52538714baeab4fa64ccbb52.jpg  1201746841_Lowvol.2.jpg.124e7905821fd0ac247eb1ce4455d1fd.jpg  1726673781_Lowvol.3.jpg.f0da06c36bee0e654a84a11e8187073b.jpg  494842896_Lowvol.4.jpg.69eda60ee2a4b35d5da3fb22c5e63c6e.jpg  1870211682_Lowvol.5.jpg.5259f35408c255645b419abee05447ac.jpg

5. Low, vol.1-vol.5 (Rick Remender): Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία επιστημονικής φαντασίας, με την ανθρωπότητα να ζει σε υποβρύχιες πόλεις στον βυθό της θάλασσας, μιας και η επιφάνεια της Γης είναι μη κατοικήσιμη. Ξεκινάει πολύ δυνατά, κυρίως βασιζόμενο στην ιντριγκαδόρικη ιδέα και το γαμάτο, πανέμορφο (αλλά και χαοτικό) artwork του Gregg Tocchini, όμως προς το τέλος το χάνει.
Κυρίως για δύο λόγους, πρώτον το δεύτερο μισό (τα δύο τελευταία volumes/arcs για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι) είναι τρομερά βιαστικό/στο πόδι σε σχέση με το προηγούμενο και δεύτερον επαναλαμβάνεται (όσον αφορά τις θεματικές του και τα "μηνύματα" που θέλει να περάσει) τρομερά πολύ. Αυτό το τελευταίο είναι κάτι που γίνεται από την αρχή, αλλά όσο πάει κουράζει και περισσότερο. Ειδικά όταν ακόμα και στο τελευταίο τεύχος σχεδόν όλο το κείμενο που υπάρχει είναι αυτά που έχουμε διαβάσει ξανά και ξανά και ξανά σε όλη τη σειρά.
Αποφύγετέ το, από τις κακές στιγμές του Remender.


1102256635_TheseSavageShores.thumb.png.e75cc1caeae0b1848f266d8637045019.png

6. These Savage Shores (Ram V): Πολύ ενδιαφέρον πάντρεμα ιστορικής αφήγησης (για τον εποικισμό την Ινδίας από την Αγγλία), τρομο-ιστορίας με βαμπίρ και κάποιων στοιχείων ινδικής μυθολογίας. Γενικά πολύ καλό και με πολύ δυνατό artwork, από τον Sumit Kumar. Το μόνο μείον ότι, κατά τη γνώμη μου, θα δούλευε ακόμα καλύτερα αν ήταν λίγο μεγαλύτερο και είχε λίγο παραπάνω χώρο να "αναπνεύσει" γιατί γίνονται πάρα πολύ πράγματα και είναι μόνο 6 τεύχη.


1536885590_PaperGirlsVol.1.jpg.df924fd7f3982cba93daaa175d8c6d1f.jpg  563212163_PaperGirlsVol.1-Cover2.jpg.c679894a0e1bfa7c6abb739a73d01ccf.jpg  392649949_PaperGirlsVol.2.jpg.11ada47d72e2a854fa3bd98f1ca8d893.jpg  1568685339_PaperGirlsVol.2-Cover2.jpg.3cd721556a1d13691edafa430657723b.jpg 

537580186_PaperGirlsVol.3.jpg.c0d726a0ce5cef788a6fa37a7cfa0df0.jpg  271442725_PaperGirlsVol.3-Cover2.jpg.32820a702630ac2a9c024ebd3deef033.jpg  2034855472_PaperGirlsVol.4.thumb.jpg.b22c23583d73587fc8a671740e36538a.jpg  1927159749_PaperGirlsVol.4-Cover2.thumb.jpg.3123a9e11d3a495f8050e2bb01cd1150.jpg 

217518698_PaperGirlsVol.5.jpg.59d9af56053eef7665e8fe3e53eb9f7f.jpg  1457193692_PaperGirlsVol.5-Cover2.jpg.11227afebad5d0d73ec0c00d0fa5ee4c.jpg  1607835459_PaperGirlsVol.6.jpg.07c1cc014e775f1d0d4fabb6893324e1.jpg  64914599_PaperGirlsVol.6-Cover2.jpg.1aae042556f82bf774cd785511564249.jpg

7. Paper Girls, vol.1-vol.6 (Brian K. Vaughan): Δεύτερη επαφή μου με τη δουλειά του Vaughan, μετά το Y: The Last Man, που ήταν ένα από τα αγαπημένα μου comic που διάβασα το '19 (και γενικά ένα από τα αγαπημένα μου comic τελεία). Και αυτή τη φορά έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος (αν και νομίζω δεν είναι ΤΟΣΟ καλό όσο το Y).
Πάνω κάτω έχουμε να κάνουμε με πια πολύ διασκεδαστική, ευρηματική (και πολλές φορές αστεία) ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ταξίδια στο χρόνο (και όχι μόνο), στην οποία πρωταγωνιστούν μια παρέα έφηβες από τη δεκαετία του '80.
Το ύφος γενικά είναι μάλλον ανάλαφρο, χωρίς όμως να λείπουν οι πιο σοβαρές, δραματικές ή και συγκινητικές στιγμές. Θα έλεγα ότι η προσεκτική (και η "όλο μαζεμένο με τη μία") ανάγνωση ενδείκνυται καθώς το να δει κανείς πως ταιριάζουν μεταξύ τους τα διάφορα "κομμάτια του παζλ" όσον αφορά τα timelines κτλ ήταν κάτι πολύ ευχάριστο.
Και το artwork από τον Cliff Chiang είναι καλό, αλλά ειδικά τα χρώματα του Matthew Wilson ξεχωρίζουν και το ανεβάζουν πάρα πολύ.


863118972_TheWoodsvol.1.thumb.jpg.600e99f43481632ced312ac8d6837e6f.jpg  1928134452_TheWoodsvol.2.thumb.jpg.4f7a65107875e984f0b16ec59c648e03.jpg  1465644723_TheWoodsvol.3.thumb.jpg.0aaad38b6ca80f78bd4164504f9b90da.jpg  302047307_TheWoodsvol.4.thumb.jpg.b26ddce98754f9bf013e1079ef5330c7.jpg 

792000436_TheWoodsvol.5.thumb.jpg.7b3c746942a268d7c19f80dca06bc12b.jpg  490555076_TheWoodsvol.6.thumb.jpg.3f41ec74cae53d69749f22ad2d3c2747.jpg  618891022_TheWoodsvol.7.thumb.jpg.e88a7e3ce3dd83025fb6692570c62002.jpg  1304807462_TheWoodsvol.8.thumb.jpg.97ffb56de2d3c0b942446a9715a397d4.jpg

64193103_TheWoodsvol.9.thumb.jpg.2f5b45093b912d42e436f8c6a550664d.jpg

8. The Woods, vol.1-vol.9 (James Tynion IV): Πολύ καλό science fiction comic, που μου θύμισε λίγο το Lost (χωρίς όμως να το αντιγράφει). Βασικά κάποια τυχαία στιγμή ένα λύκειο, μαζί με τους μαθητές και το προσωπικό του, μεταφέρεται σε έναν άγνωστο πλανήτη που είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου καλυμμένος με δάση.
Έχει αρκετό ενδιαφέρον τόσο ως προς τα "γιατί;" και "πως;" της μεταφοράς, όσο και προς το τι θα κάνουν οι χαρακτήρες στον καινούργιο πλανήτη. Γενικά οι χαρακτήρες είναι αρκετά καλοδουλεμόνοι και έχουν κάποιο βάθος, ενώ ο Tynion αποφεύγει τα περισσότερα κλισέ που βλέπουμε συνήθως σε ιστορίες με λυκειόπαιδα.
Το artwork του Mickael Dialynas είναι πάρα πολύ καλό, αλλά λίγο "καρτουνέ" και μπορεί να μην αρέσει σε όλους. Προσωπικά μου άρεσε πολύ και πιστεύω ότι έκανε και τρομερή δουλειά με τις εκφράσεις των διάφορων χαρακτήρων, κάτι που πολλά comic δεν καταφέρνουν.
Το μόνο μου μεγάλο παράπονο είναι ότι ο ρυθμός του θα μπορούσε να είναι καλύτερος και πιο συνεπής. Αν ήταν κάνα-δυο volumes μικρότερο μάλλον θα δούλευα ακόμα καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση όμως μου άρεσε πολύ και το προτείνω άφοβα.


645766645_SweetTooth-TheReturn.thumb.jpg.a1daac0184d820e70fb21f6814d1c0e0.jpg

9. Sweet Tooth: The Return (Jeff Lemire): Sequel του εξαιρετικού Sweet Tooth. Δυστυχώς ούτε καν πλησιάζει το original σε ποιότητα. Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι ούτε ιδιαίτερα καλό και είναι τρομερά βιαστικό. Μάλλον μια αξιοπρεπής αρπαχτή παρά οτιδήποτε άλλο. Αξίζει, ίσως, να διαβαστεί από φανς του Sweet Tooth, αλλά και να το προσπεράσουν δεν θα χάσουν κάτι. Όσοι δεν έχουν διαβάσει το Sweet Tooth δεν έχουν απολύτως κανέναν λόγο να ασχοληθούν με αυτό εδώ (και να πάνε να διαβάσουν το Sweet Tooth γιατί είναι γαμάτο).


337639239_WonderWoman-DeadEarth.jpg.d6898b9b7b59e13308c5356ae25b1021.jpg

10. Wonder Woman: Dead Earth (Daniel Warren Johnson): Αυτό το διάβασα επειδή μου άρεσαν αρκετά οι δύο προηγούμενες δουλειές του Daniel Warren Johnson, τα Extremity και Murder Falcon. Σε γενικές γραμμές έμεινα ευχαριστημένος, χωρίς όμως να ενθουσιαστώ.
Στα συν το artowrk του Johnson που είναι, όπως πάντα, καλό, οι πολύ δυνατές σκηνές δράσεις, και οι γρήγοροι ρυθμοί. Στα πλην η πολύ "hollywood" (αν και καλοφτιαγμένη) υπόθεση και οι, εκτός Wonder Woman, χαρακτήρες που είναι ψιλοαδιάφοροι. Η Wonder Woman έχει μια χαρά ανάπτυξη και δουλεύει καλά για την εν λόγω ιστορία.
Είναι σχετικά καλό, αλλά μέχρι εκεί.

 

698159756_FarSector.thumb.jpg.23787accffc26960beb65999fc790fad.jpg

11. Far Sector (N.K. Jemisin): Αυτό το διάβασα περισσότερο λόγο της φήμης της Jemisin, παρά επειδή με ενδιέφερε μια ιστορία για τους Green Lanterns της DC. Ευτυχώς οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν και πατούσε στα ίδια μονοπάτια με το εξαιρετικό Omega Men του Tom King, που είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια. Δηλαδή, με λίγα λόγια, είναι μια πολύ καλή space-opera που έχει ελάχιστες διασυνδέσεις με το σύμπαν της DC και στέκεται πολύ άνετα μόνο του.
Επίσης έχει απίστευτο artwork, με εξαιρετικά χρώματα.


905969806_JoeGolemOccultDetectivevol.1.jpg.1336dd8e1d9e3f99e17541e759b40794.jpg  1125606607_JoeGolemOccultDetectivevol.2.jpg.06dadefd6257aba79fa0ad5e086d3f19.jpg  724704729_JoeGolemOccultDetectivevol.4.jpg.52cf6809baefc56535c2afd3deabd43e.jpg  131443470_JoeGolemOccultDetectivevol.3.jpg.0f11862a04df6bb7543de1e6726da920.jpg

1456510263_JoeGolemOccultDetectivevol.5.jpg.2963bac1b0cb908eca0ae3782026178d.jpg  1743154185_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover2.jpg.b0ddde564da838cee1a65f2d2b30f408.jpg  1503949696_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover3.jpg.c406bcd96bcbea4deccc6d7f51926786.jpg  1401785339_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover4.jpg.1d08dad144bf93adc44732854bdb1b3a.jpg

55617185_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover2.jpg.0bc41b55c2ec52dcd0b0d888444df93b.jpg  741798012_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover3.jpg.24436f65ef1ad44865999f23406af99d.jpg  1939940326_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover4.jpg.de82384558aa4d3ff105f7bdeef2c48c.jpg  2004679606_JoeGolemOccultDetectivevol.3-Cover2.jpg.984d54481e0f32c155c4c0edbc67cac3.jpg

1689512458_JoeGolemOccultDetectivevol.3-Cover3.jpg.006507fda185a8ba3b30b7954bf2e12c.jpg  195083115_JoeGolemOccultDetectivevol.4-Cover2.jpg.fc2861b6ba147ff595c060bf52ed46cf.jpg  1488696745_JoeGolemOccultDetectivevol.4-Cover3.jpg.cb7a7f56382fb110c1ea197867c89b3e.jpg  1335104575_JoeGolemOccultDetectivevol.5-Cover2.jpg.179f2c62179577f4a3a731f75224f165.jpg

1330083519_JoeGolemOccultDetectivevol.5-Cover3.jpg.0619efc949cd374ebcbbc116a1bce8d6.jpg

12. Joe Golem, Occult Detective, vol.1-vol.6 (Mike Mignola & Christopher Golden): Κλασσικός Mignola, λίγος αποκρυφισμός, λίγος τρόμος, λίγο pulp-περιπέτεια, λίγο (επιστημονική και μη φαντασία) και όλα αυτά αρκετά οργανικά δεμένα. Δεν είναι από τις πιο καλές του στιγμές, αλλά ακόμα είναι αρκετά καλό και διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Ειδικά το πρώτο μισό, στο δεύτερο μισό αλλάζει ο σκιτσογράφος (προς το αρκετά χειρότερο) και είναι και ιστορία λίγο πιο βιαστική/πρόχειρη.
Διαδραματίζεται στο ίδιο setting με το Baltimore, αλλά πέρα από πολύ λίγες αναφορές εδώ κι εκεί δεν έχουν άλλη σχέση.


2144121620_StrayDogs.thumb.jpg.eb25f69819b85d9b550d4699d2ce9e21.jpg

13. Stray Dogs (Tony Fleecs): Συνδυασμός αστυνομικού, ψυχολογικού θρίλερ και ταινίας Disney με ζώα που μιλάνε. Πολύ καλό, αλλά σε μερικά σημείο ίσως παραείναι fucked-up. Το δε σχέδιο θυμίζει όντως παλιές 2D ταινίες κινουμένων σχεδίων.

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα των κόμικς.
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • Spark pinned this topic
Steel Guardian
Quote

2021

 

759886967_BaltimoreOmnibusVol.1.thumb.jpg.f237b5259833b69416b30a9ceb4eba31.jpg  239685438_BaltimoreOmnibusVol.2.thumb.jpg.f418cf651e97f39cbd8a52ccb4f93fd7.jpg

1. Baltimore Omnibus, vol.1-vol.2 (Mike Mignola & Christopher Golden): Πάρα πολύ καλό. Λίγο πολύ ό,τι περίμενα από τον Mignola αφού διάβασα το Hellboy, δηλαδή μία πολύ πετυχημένη και ατμοσφαιρική μίξη fantasy και horror.
Είναι κάπως πιο προσγειωμένο και λιγότερο fantasy απ' το Hellboy, αλλά θα έλεγα ότι γενικά είναι πιο συνεπές. Δεν φτάνει το Hellboy όταν αυτό είναι στα τοπ του, αλλά το πλησιάζει αρκετά και κάνει λιγότερες κοιλίες.
Στη μέση αλλάζει ο artist (στο πρώτο μισό είναι ο Ben Stenbeck, στο δεύτερο ο Peter Bergting). Προτιμούσα σαφώς τη δουλειά του πρώτου, αλλά και ο δεύτερος είναι καλός.
Γενικά, όπως προείπα, είναι πάρα πολύ καλό και θα το πρότεινα άφοβα σε όλους τους φαν του Hellboy (και αντιστρόφως θα πρότεινα το Hellboy σε όλους τους φαν του Baltimore), καθώς και σε ανθρώπους που θα τους ενδιέφερε αυτή η μίξη fantasy-horror και σε ανθρώπους που τους αρέσει το sword & sorcery, καθώς έχει πολλά γνωρίσματα του είδους, χωρίς να ανήκει σε αυτό.


1986580835_LongJohnSilverVol.1.jpg.d3365d398ef5c49ca5276666c6498e3c.jpg  582776015_LongJohnSilverVol.2.jpg.a3701183d6bc5e52fe435116d8401023.jpg  1762978254_LongJohnSilverVol.3.jpg.524faf8a5579171f18d47dec85f40415.jpg 1042573663_LongJohnSilverVol.4.jpg.444503c9eaacd3083207b4d97d082585.jpg

2. Long John Silver, vol.1-vol.4 (Xavier Dorrison): Μία πολύ ευχάριστη περιπέτεια με ιστορικό υπόβαθρο (αν και έχει και κάποια ελαφριά fantasy στοιχεία) και με τον χαρακτήρα που δημιούργησε ο Robert Louis Stevenson στο Treasure Island να έχει βασικό ρόλο.
Είναι ξεκάθαρα "ευρωπαϊκής κοπής" comic, τόσο όσον αφορά τον τρόπο αφήγησης της ιστορίας, τον ρυθμό του αλλά και το artwork που είναι πολύ καλό, αλλά ελαφρώς παλιομοδίτικο.
Γενικά μου άρεσε αρκετά, χωρίς όμως και να με συναρπάσει, αλλά θα το πρότεινα άφοβα σε όποιον ενδιαφέρεται για μια περιπέτεια με πειρατές, πλοία, και χαμένες αρχαίες πόλεις γεμάτες θησαυρούς.


1285484615_HouseofX-PowersofX.thumb.jpg.18e421bd803cc9da672ad5ebce5c1f2f.jpg

3. House of X/Powerd of X (Jonathan Hickman): Στην ουσία πρόκειται για ένα soft reboot των X-Men (και όλων των σχετικών με αυτούς comic). Είναι αρκετά προσιτό σε καινούργιους αναγνώστες που έχουν μόνο μια πολύ γενική ιδέα για το ποιοι είναι οι X-Men και καταφέρνει να φτιάξει ένα καινούργιο (και αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα) status-quo γύρω από αυτούς. Επομένως σαν reboot και σημείο εισαγωγής για καινούργιους αναγνώστες λειτουργεί πάρα πολύ καλά.
Όμως σαν ιστορία μόνο του είναι λίγο άνισο, χωρίς όμως να είναι κακό. Είναι αρκετά ευρηματικό με τον τρόπο που αφήνει την αφήγηση να "ξεδιπλωθεί" και διάφορα μπρος-πίσω που κάνει και έχει και μερικές πολύ καλά σημεία, αλλά σε μερικές φάσεις είναι λίγο βιαστικό, ενώ δίνει και την αίσθηση ότι απλά προετοιμάζει το έδαφος για τα διάφορα που θα ακολουθήσουν.


949288561_4KidsWalkintoaBank.jpg.3ce74bd4516f52618dfb6e71b3689160.jpg

4. 4 Kids Walk Into a Bank (Matthew Rosenberg): Πολύ, πολύ διασκεδαστική και αστεία crime ιστορία με πρωταγωνιστές μια παρέα εφήβους. Η αλήθεια είναι ότι ανά φάσεις η υπόθεση είναι λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και γενικά το διακατέχει μια υπερβολή, αλλά ξέρει εντελώς τι είναι και ο σκοπός του είναι να διασκεδάσει και όχι να αφηγηθεί μια ρεαλιστική ιστορία, οπότε αυτό δεν είναι τόσο πρόβλημα.
Σίγουρα θα το πρότεινα χωρίς κανέναν ενδοιασμό σε όποιον θέλει να διαβάσει μια ανάλαφρη, ευχάριστη και λίγο διαφορετική από τα συνηθισμένα crime ιστορία.


1165892091_Lowvol.1.jpg.88fb031e52538714baeab4fa64ccbb52.jpg  1201746841_Lowvol.2.jpg.124e7905821fd0ac247eb1ce4455d1fd.jpg  1726673781_Lowvol.3.jpg.f0da06c36bee0e654a84a11e8187073b.jpg  494842896_Lowvol.4.jpg.69eda60ee2a4b35d5da3fb22c5e63c6e.jpg  1870211682_Lowvol.5.jpg.5259f35408c255645b419abee05447ac.jpg

5. Low, vol.1-vol.5 (Rick Remender): Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία επιστημονικής φαντασίας, με την ανθρωπότητα να ζει σε υποβρύχιες πόλεις στον βυθό της θάλασσας, μιας και η επιφάνεια της Γης είναι μη κατοικήσιμη. Ξεκινάει πολύ δυνατά, κυρίως βασιζόμενο στην ιντριγκαδόρικη ιδέα και το γαμάτο, πανέμορφο (αλλά και χαοτικό) artwork του Gregg Tocchini, όμως προς το τέλος το χάνει.
Κυρίως για δύο λόγους, πρώτον το δεύτερο μισό (τα δύο τελευταία volumes/arcs για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι) είναι τρομερά βιαστικό/στο πόδι σε σχέση με το προηγούμενο και δεύτερον επαναλαμβάνεται (όσον αφορά τις θεματικές του και τα "μηνύματα" που θέλει να περάσει) τρομερά πολύ. Αυτό το τελευταίο είναι κάτι που γίνεται από την αρχή, αλλά όσο πάει κουράζει και περισσότερο. Ειδικά όταν ακόμα και στο τελευταίο τεύχος σχεδόν όλο το κείμενο που υπάρχει είναι αυτά που έχουμε διαβάσει ξανά και ξανά και ξανά σε όλη τη σειρά.
Αποφύγετέ το, από τις κακές στιγμές του Remender.


1102256635_TheseSavageShores.thumb.png.e75cc1caeae0b1848f266d8637045019.png

6. These Savage Shores (Ram V): Πολύ ενδιαφέρον πάντρεμα ιστορικής αφήγησης (για τον εποικισμό την Ινδίας από την Αγγλία), τρομο-ιστορίας με βαμπίρ και κάποιων στοιχείων ινδικής μυθολογίας. Γενικά πολύ καλό και με πολύ δυνατό artwork, από τον Sumit Kumar. Το μόνο μείον ότι, κατά τη γνώμη μου, θα δούλευε ακόμα καλύτερα αν ήταν λίγο μεγαλύτερο και είχε λίγο παραπάνω χώρο να "αναπνεύσει" γιατί γίνονται πάρα πολύ πράγματα και είναι μόνο 6 τεύχη.


1536885590_PaperGirlsVol.1.jpg.df924fd7f3982cba93daaa175d8c6d1f.jpg  563212163_PaperGirlsVol.1-Cover2.jpg.c679894a0e1bfa7c6abb739a73d01ccf.jpg  392649949_PaperGirlsVol.2.jpg.11ada47d72e2a854fa3bd98f1ca8d893.jpg  1568685339_PaperGirlsVol.2-Cover2.jpg.3cd721556a1d13691edafa430657723b.jpg 

537580186_PaperGirlsVol.3.jpg.c0d726a0ce5cef788a6fa37a7cfa0df0.jpg  271442725_PaperGirlsVol.3-Cover2.jpg.32820a702630ac2a9c024ebd3deef033.jpg  2034855472_PaperGirlsVol.4.thumb.jpg.b22c23583d73587fc8a671740e36538a.jpg  1927159749_PaperGirlsVol.4-Cover2.thumb.jpg.3123a9e11d3a495f8050e2bb01cd1150.jpg 

217518698_PaperGirlsVol.5.jpg.59d9af56053eef7665e8fe3e53eb9f7f.jpg  1457193692_PaperGirlsVol.5-Cover2.jpg.11227afebad5d0d73ec0c00d0fa5ee4c.jpg  1607835459_PaperGirlsVol.6.jpg.07c1cc014e775f1d0d4fabb6893324e1.jpg  64914599_PaperGirlsVol.6-Cover2.jpg.1aae042556f82bf774cd785511564249.jpg

7. Paper Girls, vol.1-vol.6 (Brian K. Vaughan): Δεύτερη επαφή μου με τη δουλειά του Vaughan, μετά το Y: The Last Man, που ήταν ένα από τα αγαπημένα μου comic που διάβασα το '19 (και γενικά ένα από τα αγαπημένα μου comic τελεία). Και αυτή τη φορά έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος (αν και νομίζω δεν είναι ΤΟΣΟ καλό όσο το Y).
Πάνω κάτω έχουμε να κάνουμε με πια πολύ διασκεδαστική, ευρηματική (και πολλές φορές αστεία) ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ταξίδια στο χρόνο (και όχι μόνο), στην οποία πρωταγωνιστούν μια παρέα έφηβες από τη δεκαετία του '80.
Το ύφος γενικά είναι μάλλον ανάλαφρο, χωρίς όμως να λείπουν οι πιο σοβαρές, δραματικές ή και συγκινητικές στιγμές. Θα έλεγα ότι η προσεκτική (και η "όλο μαζεμένο με τη μία") ανάγνωση ενδείκνυται καθώς το να δει κανείς πως ταιριάζουν μεταξύ τους τα διάφορα "κομμάτια του παζλ" όσον αφορά τα timelines κτλ ήταν κάτι πολύ ευχάριστο.
Και το artwork από τον Cliff Chiang είναι καλό, αλλά ειδικά τα χρώματα του Matthew Wilson ξεχωρίζουν και το ανεβάζουν πάρα πολύ.


863118972_TheWoodsvol.1.thumb.jpg.600e99f43481632ced312ac8d6837e6f.jpg  1928134452_TheWoodsvol.2.thumb.jpg.4f7a65107875e984f0b16ec59c648e03.jpg  1465644723_TheWoodsvol.3.thumb.jpg.0aaad38b6ca80f78bd4164504f9b90da.jpg  302047307_TheWoodsvol.4.thumb.jpg.b26ddce98754f9bf013e1079ef5330c7.jpg 

792000436_TheWoodsvol.5.thumb.jpg.7b3c746942a268d7c19f80dca06bc12b.jpg  490555076_TheWoodsvol.6.thumb.jpg.3f41ec74cae53d69749f22ad2d3c2747.jpg  618891022_TheWoodsvol.7.thumb.jpg.e88a7e3ce3dd83025fb6692570c62002.jpg  1304807462_TheWoodsvol.8.thumb.jpg.97ffb56de2d3c0b942446a9715a397d4.jpg

64193103_TheWoodsvol.9.thumb.jpg.2f5b45093b912d42e436f8c6a550664d.jpg

8. The Woods, vol.1-vol.9 (James Tynion IV): Πολύ καλό science fiction comic, που μου θύμισε λίγο το Lost (χωρίς όμως να το αντιγράφει). Βασικά κάποια τυχαία στιγμή ένα λύκειο, μαζί με τους μαθητές και το προσωπικό του, μεταφέρεται σε έναν άγνωστο πλανήτη που είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου καλυμμένος με δάση.
Έχει αρκετό ενδιαφέρον τόσο ως προς τα "γιατί;" και "πως;" της μεταφοράς, όσο και προς το τι θα κάνουν οι χαρακτήρες στον καινούργιο πλανήτη. Γενικά οι χαρακτήρες είναι αρκετά καλοδουλεμόνοι και έχουν κάποιο βάθος, ενώ ο Tynion αποφεύγει τα περισσότερα κλισέ που βλέπουμε συνήθως σε ιστορίες με λυκειόπαιδα.
Το artwork του Mickael Dialynas είναι πάρα πολύ καλό, αλλά λίγο "καρτουνέ" και μπορεί να μην αρέσει σε όλους. Προσωπικά μου άρεσε πολύ και πιστεύω ότι έκανε και τρομερή δουλειά με τις εκφράσεις των διάφορων χαρακτήρων, κάτι που πολλά comic δεν καταφέρνουν.
Το μόνο μου μεγάλο παράπονο είναι ότι ο ρυθμός του θα μπορούσε να είναι καλύτερος και πιο συνεπής. Αν ήταν κάνα-δυο volumes μικρότερο μάλλον θα δούλευα ακόμα καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση όμως μου άρεσε πολύ και το προτείνω άφοβα.


645766645_SweetTooth-TheReturn.thumb.jpg.a1daac0184d820e70fb21f6814d1c0e0.jpg

9. Sweet Tooth: The Return (Jeff Lemire): Sequel του εξαιρετικού Sweet Tooth. Δυστυχώς ούτε καν πλησιάζει το original σε ποιότητα. Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι ούτε ιδιαίτερα καλό και είναι τρομερά βιαστικό. Μάλλον μια αξιοπρεπής αρπαχτή παρά οτιδήποτε άλλο. Αξίζει, ίσως, να διαβαστεί από φανς του Sweet Tooth, αλλά και να το προσπεράσουν δεν θα χάσουν κάτι. Όσοι δεν έχουν διαβάσει το Sweet Tooth δεν έχουν απολύτως κανέναν λόγο να ασχοληθούν με αυτό εδώ (και να πάνε να διαβάσουν το Sweet Tooth γιατί είναι γαμάτο).


337639239_WonderWoman-DeadEarth.jpg.d6898b9b7b59e13308c5356ae25b1021.jpg

10. Wonder Woman: Dead Earth (Daniel Warren Johnson): Αυτό το διάβασα επειδή μου άρεσαν αρκετά οι δύο προηγούμενες δουλειές του Daniel Warren Johnson, τα Extremity και Murder Falcon. Σε γενικές γραμμές έμεινα ευχαριστημένος, χωρίς όμως να ενθουσιαστώ.
Στα συν το artowrk του Johnson που είναι, όπως πάντα, καλό, οι πολύ δυνατές σκηνές δράσεις, και οι γρήγοροι ρυθμοί. Στα πλην η πολύ "hollywood" (αν και καλοφτιαγμένη) υπόθεση και οι, εκτός Wonder Woman, χαρακτήρες που είναι ψιλοαδιάφοροι. Η Wonder Woman έχει μια χαρά ανάπτυξη και δουλεύει καλά για την εν λόγω ιστορία.
Είναι σχετικά καλό, αλλά μέχρι εκεί.
 

698159756_FarSector.thumb.jpg.23787accffc26960beb65999fc790fad.jpg

11. Far Sector (N.K. Jemisin): Αυτό το διάβασα περισσότερο λόγο της φήμης της Jemisin, παρά επειδή με ενδιέφερε μια ιστορία για τους Green Lanterns της DC. Ευτυχώς οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν και πατούσε στα ίδια μονοπάτια με το εξαιρετικό Omega Men του Tom King, που είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια. Δηλαδή, με λίγα λόγια, είναι μια πολύ καλή space-opera που έχει ελάχιστες διασυνδέσεις με το σύμπαν της DC και στέκεται πολύ άνετα μόνο του.
Επίσης έχει απίστευτο artwork, με εξαιρετικά χρώματα.
 

905969806_JoeGolemOccultDetectivevol.1.jpg.1336dd8e1d9e3f99e17541e759b40794.jpg  1125606607_JoeGolemOccultDetectivevol.2.jpg.06dadefd6257aba79fa0ad5e086d3f19.jpg  724704729_JoeGolemOccultDetectivevol.4.jpg.52cf6809baefc56535c2afd3deabd43e.jpg  131443470_JoeGolemOccultDetectivevol.3.jpg.0f11862a04df6bb7543de1e6726da920.jpg

1456510263_JoeGolemOccultDetectivevol.5.jpg.2963bac1b0cb908eca0ae3782026178d.jpg  1743154185_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover2.jpg.b0ddde564da838cee1a65f2d2b30f408.jpg  1503949696_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover3.jpg.c406bcd96bcbea4deccc6d7f51926786.jpg  1401785339_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover4.jpg.1d08dad144bf93adc44732854bdb1b3a.jpg

55617185_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover2.jpg.0bc41b55c2ec52dcd0b0d888444df93b.jpg  741798012_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover3.jpg.24436f65ef1ad44865999f23406af99d.jpg  1939940326_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover4.jpg.de82384558aa4d3ff105f7bdeef2c48c.jpg  2004679606_JoeGolemOccultDetectivevol.3-Cover2.jpg.984d54481e0f32c155c4c0edbc67cac3.jpg

1689512458_JoeGolemOccultDetectivevol.3-Cover3.jpg.006507fda185a8ba3b30b7954bf2e12c.jpg  195083115_JoeGolemOccultDetectivevol.4-Cover2.jpg.fc2861b6ba147ff595c060bf52ed46cf.jpg  1488696745_JoeGolemOccultDetectivevol.4-Cover3.jpg.cb7a7f56382fb110c1ea197867c89b3e.jpg  1335104575_JoeGolemOccultDetectivevol.5-Cover2.jpg.179f2c62179577f4a3a731f75224f165.jpg

1330083519_JoeGolemOccultDetectivevol.5-Cover3.jpg.0619efc949cd374ebcbbc116a1bce8d6.jpg

12. Joe Golem, Occult Detective, vol.1-vol.6 (Mike Mignola & Christopher Golden): Κλασσικός Mignola, λίγος αποκρυφισμός, λίγος τρόμος, λίγο pulp-περιπέτεια, λίγο (επιστημονική και μη φαντασία) και όλα αυτά αρκετά οργανικά δεμένα. Δεν είναι από τις πιο καλές του στιγμές, αλλά ακόμα είναι αρκετά καλό και διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Ειδικά το πρώτο μισό, στο δεύτερο μισό αλλάζει ο σκιτσογράφος (προς το αρκετά χειρότερο) και είναι και ιστορία λίγο πιο βιαστική/πρόχειρη.
Διαδραματίζεται στο ίδιο setting με το Baltimore, αλλά πέρα από πολύ λίγες αναφορές εδώ κι εκεί δεν έχουν άλλη σχέση.
 

2144121620_StrayDogs.thumb.jpg.eb25f69819b85d9b550d4699d2ce9e21.jpg

13. Stray Dogs (Tony Fleecs): Συνδυασμός αστυνομικού, ψυχολογικού θρίλερ και ταινίας Disney με ζώα που μιλάνε. Πολύ καλό, αλλά σε μερικά σημείο ίσως παραείναι fucked-up. Το δε σχέδιο θυμίζει όντως παλιές 2D ταινίες κινουμένων σχεδίων.

 

1081727824_IsabellaeVolume1.thumb.jpg.4712091d762a77cd609eda074485942c.jpg 1727889740_IsabellaeVolume2.thumb.jpg.9f5aa073eda66f866fd45d548d2f9c59.jpg 1597652120_IsabellaeVolume3.thumb.jpg.1a59269a529c39d79766438456799890.jpg 1762010444_IsabellaeVolume4.thumb.jpg.fe9c0438133fe4391e709c4bfba5838e.jpg 

86271158_IsabellaeVolume5.thumb.jpg.19680fa7f7f981940ab0d904f9ffcc3d.jpg 448040133_IsabellaeVolume6.thumb.jpg.8f57a288574bb8256a1c58b30d96332e.jpg

14. Isabellae, vol.1-vol.6 (Raule): Μία αρκετά χαοτική ψευδο-ιστορική, fantasy ιστορία που ξεκινάει low fantasy στην φεουδαρχική Ιαπωνία και καταλήγει να γίνεται της πόρνης από φανταστικά στοιχεία (κυρίως της Ιρλανδικής και Χριστιαννικής/Εβραικής μυθολογίας) στην Ιρλανδία. Είναι κάπως άνισο και λίγο μπάχαλο ανά φάσεις, αλλά γενικά είναι μια ευχάριστη περιπέτεια, με το artwork του Gabor να βοηθάει πολύ. Πέρασα καλά μαζί του αλλά δεν τρελάθηκα.

 

841582107_Karmen(GuillemMarch).thumb.jpg.0689e4881a993cb7de77fa2e2f7489a8.jpg

15. Karmen (Guillem March): Μια κοινωνική ιστορία, με κάποια λίγα στοιχείο ρομάντζου, αλλά όλο αυτό μπλεγμένο με μια φανταστική ματιά γύρω από το θάνατο και την μετά θάνατο ζωή. Και αυτό είναι κάπως άνισο με μερικά σημεία να είναι πολύ καλά και άλλα ψιλοαδιάφορα, αλλά και αυτό έχει πολύ καλό artwork (κάτι μάλλον συνηθισμένο για τα Ευρωπαϊκής κοπής comics) και διαβάζεται πολύ άνετα.

 

30731824_Haha(W.MaxwellPrince).thumb.jpg.2fc684078766877d15e9cfe4e7f2d6d8.jpg

16. Haha (W. Maxwell Prince): Αυτό είναι μια ανθολογία, με κοινό στοιχείο μεταξύ όλων των ιστοριών τους κλόουν. Όπως οι περισσότερες ανθολογίες έχει μερικές καλές ιστορίες και μερικές που δεν δουλεύουν. Είχα όμως διαρκώς την εντύπωση ότι και οι καλές ιστορίες θα δούλευαν καλύτερα αν δεν ήταν μόνο ένα τεύχος η καθεμία και είχαν περισσότερο χώρο για να αναπνεύσουν. Το artwork είναι διαφορετικό σε κάθε ιστορία. Νομίζω ότι σε όλες ήταν οκ, αλλά δεν με ενθουσίασε σε καμία.

 

1901921582_MiddlewestVolume1.thumb.jpg.b7a0421b9a6ee39d9dc7109af59b457b.jpg 864940385_MiddlewestVolume2.thumb.jpg.c836a14532fcc793963bed0b61e2e82b.jpg 1274235473_MiddlewestVolume3.thumb.jpg.793b0b0b588604e2cb0db0215bdc26eb.jpg

17. Middlewest, vol.1-vol.3 (Skottie Young): Μια fantasy ιστορία που περιστρέφεται γύρω από τη σχέση ενός νεαρού με το πατέρα του. Έχει στοιχεία ιστορίας ενηλικίωσης, αλλά είναι κατά βάθος και ένα quest story. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο κόσμος της ιστορίας, ο οποίος στην αρχή δεν φαίνεται να διαφέρει σχεδόν σε τίποτα με τον δικό μας, αλλά όσο πάει ανακαλύπτουμε καινούργιες πιο φανταστικές πτυχές του.
Το artowrk του Jorge Corona είναι πολύ δυνατό. Κάπως καρτουνίστικο, αλλά γεμάτο προσωπικότητα και ταιριάζει πολύ με την ιστορία.
Νομίζω ότι το τέλος ήταν λίγο βιαστικό. Ένα-δύο τεύχη ακόμα ίσως βοηθούσαν. Σε κάθε περίπτωση όμως ήταν μια καλή ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ.

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα των κόμικς.
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...
Steel Guardian
Quote

2021

 

759886967_BaltimoreOmnibusVol.1.thumb.jpg.f237b5259833b69416b30a9ceb4eba31.jpg  239685438_BaltimoreOmnibusVol.2.thumb.jpg.f418cf651e97f39cbd8a52ccb4f93fd7.jpg

1. Baltimore Omnibus, vol.1-vol.2 (Mike Mignola & Christopher Golden): Πάρα πολύ καλό. Λίγο πολύ ό,τι περίμενα από τον Mignola αφού διάβασα το Hellboy, δηλαδή μία πολύ πετυχημένη και ατμοσφαιρική μίξη fantasy και horror.
Είναι κάπως πιο προσγειωμένο και λιγότερο fantasy απ' το Hellboy, αλλά θα έλεγα ότι γενικά είναι πιο συνεπές. Δεν φτάνει το Hellboy όταν αυτό είναι στα τοπ του, αλλά το πλησιάζει αρκετά και κάνει λιγότερες κοιλίες.
Στη μέση αλλάζει ο artist (στο πρώτο μισό είναι ο Ben Stenbeck, στο δεύτερο ο Peter Bergting). Προτιμούσα σαφώς τη δουλειά του πρώτου, αλλά και ο δεύτερος είναι καλός.
Γενικά, όπως προείπα, είναι πάρα πολύ καλό και θα το πρότεινα άφοβα σε όλους τους φαν του Hellboy (και αντιστρόφως θα πρότεινα το Hellboy σε όλους τους φαν του Baltimore), καθώς και σε ανθρώπους που θα τους ενδιέφερε αυτή η μίξη fantasy-horror και σε ανθρώπους που τους αρέσει το sword & sorcery, καθώς έχει πολλά γνωρίσματα του είδους, χωρίς να ανήκει σε αυτό.


1986580835_LongJohnSilverVol.1.jpg.d3365d398ef5c49ca5276666c6498e3c.jpg  582776015_LongJohnSilverVol.2.jpg.a3701183d6bc5e52fe435116d8401023.jpg  1762978254_LongJohnSilverVol.3.jpg.524faf8a5579171f18d47dec85f40415.jpg 1042573663_LongJohnSilverVol.4.jpg.444503c9eaacd3083207b4d97d082585.jpg

2. Long John Silver, vol.1-vol.4 (Xavier Dorrison): Μία πολύ ευχάριστη περιπέτεια με ιστορικό υπόβαθρο (αν και έχει και κάποια ελαφριά fantasy στοιχεία) και με τον χαρακτήρα που δημιούργησε ο Robert Louis Stevenson στο Treasure Island να έχει βασικό ρόλο.
Είναι ξεκάθαρα "ευρωπαϊκής κοπής" comic, τόσο όσον αφορά τον τρόπο αφήγησης της ιστορίας, τον ρυθμό του αλλά και το artwork που είναι πολύ καλό, αλλά ελαφρώς παλιομοδίτικο.
Γενικά μου άρεσε αρκετά, χωρίς όμως και να με συναρπάσει, αλλά θα το πρότεινα άφοβα σε όποιον ενδιαφέρεται για μια περιπέτεια με πειρατές, πλοία, και χαμένες αρχαίες πόλεις γεμάτες θησαυρούς.


1285484615_HouseofX-PowersofX.thumb.jpg.18e421bd803cc9da672ad5ebce5c1f2f.jpg

3. House of X/Powerd of X (Jonathan Hickman): Στην ουσία πρόκειται για ένα soft reboot των X-Men (και όλων των σχετικών με αυτούς comic). Είναι αρκετά προσιτό σε καινούργιους αναγνώστες που έχουν μόνο μια πολύ γενική ιδέα για το ποιοι είναι οι X-Men και καταφέρνει να φτιάξει ένα καινούργιο (και αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα) status-quo γύρω από αυτούς. Επομένως σαν reboot και σημείο εισαγωγής για καινούργιους αναγνώστες λειτουργεί πάρα πολύ καλά.
Όμως σαν ιστορία μόνο του είναι λίγο άνισο, χωρίς όμως να είναι κακό. Είναι αρκετά ευρηματικό με τον τρόπο που αφήνει την αφήγηση να "ξεδιπλωθεί" και διάφορα μπρος-πίσω που κάνει και έχει και μερικές πολύ καλά σημεία, αλλά σε μερικές φάσεις είναι λίγο βιαστικό, ενώ δίνει και την αίσθηση ότι απλά προετοιμάζει το έδαφος για τα διάφορα που θα ακολουθήσουν.


949288561_4KidsWalkintoaBank.jpg.3ce74bd4516f52618dfb6e71b3689160.jpg

4. 4 Kids Walk Into a Bank (Matthew Rosenberg): Πολύ, πολύ διασκεδαστική και αστεία crime ιστορία με πρωταγωνιστές μια παρέα εφήβους. Η αλήθεια είναι ότι ανά φάσεις η υπόθεση είναι λίγο τραβηγμένη από τα μαλλιά και γενικά το διακατέχει μια υπερβολή, αλλά ξέρει εντελώς τι είναι και ο σκοπός του είναι να διασκεδάσει και όχι να αφηγηθεί μια ρεαλιστική ιστορία, οπότε αυτό δεν είναι τόσο πρόβλημα.
Σίγουρα θα το πρότεινα χωρίς κανέναν ενδοιασμό σε όποιον θέλει να διαβάσει μια ανάλαφρη, ευχάριστη και λίγο διαφορετική από τα συνηθισμένα crime ιστορία.


1165892091_Lowvol.1.jpg.88fb031e52538714baeab4fa64ccbb52.jpg  1201746841_Lowvol.2.jpg.124e7905821fd0ac247eb1ce4455d1fd.jpg  1726673781_Lowvol.3.jpg.f0da06c36bee0e654a84a11e8187073b.jpg  494842896_Lowvol.4.jpg.69eda60ee2a4b35d5da3fb22c5e63c6e.jpg  1870211682_Lowvol.5.jpg.5259f35408c255645b419abee05447ac.jpg

5. Low, vol.1-vol.5 (Rick Remender): Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία επιστημονικής φαντασίας, με την ανθρωπότητα να ζει σε υποβρύχιες πόλεις στον βυθό της θάλασσας, μιας και η επιφάνεια της Γης είναι μη κατοικήσιμη. Ξεκινάει πολύ δυνατά, κυρίως βασιζόμενο στην ιντριγκαδόρικη ιδέα και το γαμάτο, πανέμορφο (αλλά και χαοτικό) artwork του Gregg Tocchini, όμως προς το τέλος το χάνει.
Κυρίως για δύο λόγους, πρώτον το δεύτερο μισό (τα δύο τελευταία volumes/arcs για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι) είναι τρομερά βιαστικό/στο πόδι σε σχέση με το προηγούμενο και δεύτερον επαναλαμβάνεται (όσον αφορά τις θεματικές του και τα "μηνύματα" που θέλει να περάσει) τρομερά πολύ. Αυτό το τελευταίο είναι κάτι που γίνεται από την αρχή, αλλά όσο πάει κουράζει και περισσότερο. Ειδικά όταν ακόμα και στο τελευταίο τεύχος σχεδόν όλο το κείμενο που υπάρχει είναι αυτά που έχουμε διαβάσει ξανά και ξανά και ξανά σε όλη τη σειρά.
Αποφύγετέ το, από τις κακές στιγμές του Remender.


1102256635_TheseSavageShores.thumb.png.e75cc1caeae0b1848f266d8637045019.png

6. These Savage Shores (Ram V): Πολύ ενδιαφέρον πάντρεμα ιστορικής αφήγησης (για τον εποικισμό την Ινδίας από την Αγγλία), τρομο-ιστορίας με βαμπίρ και κάποιων στοιχείων ινδικής μυθολογίας. Γενικά πολύ καλό και με πολύ δυνατό artwork, από τον Sumit Kumar. Το μόνο μείον ότι, κατά τη γνώμη μου, θα δούλευε ακόμα καλύτερα αν ήταν λίγο μεγαλύτερο και είχε λίγο παραπάνω χώρο να "αναπνεύσει" γιατί γίνονται πάρα πολύ πράγματα και είναι μόνο 6 τεύχη.


1536885590_PaperGirlsVol.1.jpg.df924fd7f3982cba93daaa175d8c6d1f.jpg  563212163_PaperGirlsVol.1-Cover2.jpg.c679894a0e1bfa7c6abb739a73d01ccf.jpg  392649949_PaperGirlsVol.2.jpg.11ada47d72e2a854fa3bd98f1ca8d893.jpg  1568685339_PaperGirlsVol.2-Cover2.jpg.3cd721556a1d13691edafa430657723b.jpg 

537580186_PaperGirlsVol.3.jpg.c0d726a0ce5cef788a6fa37a7cfa0df0.jpg  271442725_PaperGirlsVol.3-Cover2.jpg.32820a702630ac2a9c024ebd3deef033.jpg  2034855472_PaperGirlsVol.4.thumb.jpg.b22c23583d73587fc8a671740e36538a.jpg  1927159749_PaperGirlsVol.4-Cover2.thumb.jpg.3123a9e11d3a495f8050e2bb01cd1150.jpg 

217518698_PaperGirlsVol.5.jpg.59d9af56053eef7665e8fe3e53eb9f7f.jpg  1457193692_PaperGirlsVol.5-Cover2.jpg.11227afebad5d0d73ec0c00d0fa5ee4c.jpg  1607835459_PaperGirlsVol.6.jpg.07c1cc014e775f1d0d4fabb6893324e1.jpg  64914599_PaperGirlsVol.6-Cover2.jpg.1aae042556f82bf774cd785511564249.jpg

7. Paper Girls, vol.1-vol.6 (Brian K. Vaughan): Δεύτερη επαφή μου με τη δουλειά του Vaughan, μετά το Y: The Last Man, που ήταν ένα από τα αγαπημένα μου comic που διάβασα το '19 (και γενικά ένα από τα αγαπημένα μου comic τελεία). Και αυτή τη φορά έμεινα πάρα πολύ ικανοποιημένος (αν και νομίζω δεν είναι ΤΟΣΟ καλό όσο το Y).
Πάνω κάτω έχουμε να κάνουμε με πια πολύ διασκεδαστική, ευρηματική (και πολλές φορές αστεία) ιστορία επιστημονικής φαντασίας με ταξίδια στο χρόνο (και όχι μόνο), στην οποία πρωταγωνιστούν μια παρέα έφηβες από τη δεκαετία του '80.
Το ύφος γενικά είναι μάλλον ανάλαφρο, χωρίς όμως να λείπουν οι πιο σοβαρές, δραματικές ή και συγκινητικές στιγμές. Θα έλεγα ότι η προσεκτική (και η "όλο μαζεμένο με τη μία") ανάγνωση ενδείκνυται καθώς το να δει κανείς πως ταιριάζουν μεταξύ τους τα διάφορα "κομμάτια του παζλ" όσον αφορά τα timelines κτλ ήταν κάτι πολύ ευχάριστο.
Και το artwork από τον Cliff Chiang είναι καλό, αλλά ειδικά τα χρώματα του Matthew Wilson ξεχωρίζουν και το ανεβάζουν πάρα πολύ.


863118972_TheWoodsvol.1.thumb.jpg.600e99f43481632ced312ac8d6837e6f.jpg  1928134452_TheWoodsvol.2.thumb.jpg.4f7a65107875e984f0b16ec59c648e03.jpg  1465644723_TheWoodsvol.3.thumb.jpg.0aaad38b6ca80f78bd4164504f9b90da.jpg  302047307_TheWoodsvol.4.thumb.jpg.b26ddce98754f9bf013e1079ef5330c7.jpg 

792000436_TheWoodsvol.5.thumb.jpg.7b3c746942a268d7c19f80dca06bc12b.jpg  490555076_TheWoodsvol.6.thumb.jpg.3f41ec74cae53d69749f22ad2d3c2747.jpg  618891022_TheWoodsvol.7.thumb.jpg.e88a7e3ce3dd83025fb6692570c62002.jpg  1304807462_TheWoodsvol.8.thumb.jpg.97ffb56de2d3c0b942446a9715a397d4.jpg

64193103_TheWoodsvol.9.thumb.jpg.2f5b45093b912d42e436f8c6a550664d.jpg

8. The Woods, vol.1-vol.9 (James Tynion IV): Πολύ καλό science fiction comic, που μου θύμισε λίγο το Lost (χωρίς όμως να το αντιγράφει). Βασικά κάποια τυχαία στιγμή ένα λύκειο, μαζί με τους μαθητές και το προσωπικό του, μεταφέρεται σε έναν άγνωστο πλανήτη που είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου καλυμμένος με δάση.
Έχει αρκετό ενδιαφέρον τόσο ως προς τα "γιατί;" και "πως;" της μεταφοράς, όσο και προς το τι θα κάνουν οι χαρακτήρες στον καινούργιο πλανήτη. Γενικά οι χαρακτήρες είναι αρκετά καλοδουλεμόνοι και έχουν κάποιο βάθος, ενώ ο Tynion αποφεύγει τα περισσότερα κλισέ που βλέπουμε συνήθως σε ιστορίες με λυκειόπαιδα.
Το artwork του Mickael Dialynas είναι πάρα πολύ καλό, αλλά λίγο "καρτουνέ" και μπορεί να μην αρέσει σε όλους. Προσωπικά μου άρεσε πολύ και πιστεύω ότι έκανε και τρομερή δουλειά με τις εκφράσεις των διάφορων χαρακτήρων, κάτι που πολλά comic δεν καταφέρνουν.
Το μόνο μου μεγάλο παράπονο είναι ότι ο ρυθμός του θα μπορούσε να είναι καλύτερος και πιο συνεπής. Αν ήταν κάνα-δυο volumes μικρότερο μάλλον θα δούλευα ακόμα καλύτερα. Σε κάθε περίπτωση όμως μου άρεσε πολύ και το προτείνω άφοβα.


645766645_SweetTooth-TheReturn.thumb.jpg.a1daac0184d820e70fb21f6814d1c0e0.jpg

9. Sweet Tooth: The Return (Jeff Lemire): Sequel του εξαιρετικού Sweet Tooth. Δυστυχώς ούτε καν πλησιάζει το original σε ποιότητα. Δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι ούτε ιδιαίτερα καλό και είναι τρομερά βιαστικό. Μάλλον μια αξιοπρεπής αρπαχτή παρά οτιδήποτε άλλο. Αξίζει, ίσως, να διαβαστεί από φανς του Sweet Tooth, αλλά και να το προσπεράσουν δεν θα χάσουν κάτι. Όσοι δεν έχουν διαβάσει το Sweet Tooth δεν έχουν απολύτως κανέναν λόγο να ασχοληθούν με αυτό εδώ (και να πάνε να διαβάσουν το Sweet Tooth γιατί είναι γαμάτο).


337639239_WonderWoman-DeadEarth.jpg.d6898b9b7b59e13308c5356ae25b1021.jpg

10. Wonder Woman: Dead Earth (Daniel Warren Johnson): Αυτό το διάβασα επειδή μου άρεσαν αρκετά οι δύο προηγούμενες δουλειές του Daniel Warren Johnson, τα Extremity και Murder Falcon. Σε γενικές γραμμές έμεινα ευχαριστημένος, χωρίς όμως να ενθουσιαστώ.
Στα συν το artowrk του Johnson που είναι, όπως πάντα, καλό, οι πολύ δυνατές σκηνές δράσεις, και οι γρήγοροι ρυθμοί. Στα πλην η πολύ "hollywood" (αν και καλοφτιαγμένη) υπόθεση και οι, εκτός Wonder Woman, χαρακτήρες που είναι ψιλοαδιάφοροι. Η Wonder Woman έχει μια χαρά ανάπτυξη και δουλεύει καλά για την εν λόγω ιστορία.
Είναι σχετικά καλό, αλλά μέχρι εκεί.
 

698159756_FarSector.thumb.jpg.23787accffc26960beb65999fc790fad.jpg

11. Far Sector (N.K. Jemisin): Αυτό το διάβασα περισσότερο λόγο της φήμης της Jemisin, παρά επειδή με ενδιέφερε μια ιστορία για τους Green Lanterns της DC. Ευτυχώς οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν και πατούσε στα ίδια μονοπάτια με το εξαιρετικό Omega Men του Tom King, που είχα διαβάσει πριν μερικά χρόνια. Δηλαδή, με λίγα λόγια, είναι μια πολύ καλή space-opera που έχει ελάχιστες διασυνδέσεις με το σύμπαν της DC και στέκεται πολύ άνετα μόνο του.
Επίσης έχει απίστευτο artwork, με εξαιρετικά χρώματα.
 

905969806_JoeGolemOccultDetectivevol.1.jpg.1336dd8e1d9e3f99e17541e759b40794.jpg  1125606607_JoeGolemOccultDetectivevol.2.jpg.06dadefd6257aba79fa0ad5e086d3f19.jpg  724704729_JoeGolemOccultDetectivevol.4.jpg.52cf6809baefc56535c2afd3deabd43e.jpg  131443470_JoeGolemOccultDetectivevol.3.jpg.0f11862a04df6bb7543de1e6726da920.jpg

1456510263_JoeGolemOccultDetectivevol.5.jpg.2963bac1b0cb908eca0ae3782026178d.jpg  1743154185_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover2.jpg.b0ddde564da838cee1a65f2d2b30f408.jpg  1503949696_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover3.jpg.c406bcd96bcbea4deccc6d7f51926786.jpg  1401785339_JoeGolemOccultDetectivevol.1-Cover4.jpg.1d08dad144bf93adc44732854bdb1b3a.jpg

55617185_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover2.jpg.0bc41b55c2ec52dcd0b0d888444df93b.jpg  741798012_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover3.jpg.24436f65ef1ad44865999f23406af99d.jpg  1939940326_JoeGolemOccultDetectivevol.2-Cover4.jpg.de82384558aa4d3ff105f7bdeef2c48c.jpg  2004679606_JoeGolemOccultDetectivevol.3-Cover2.jpg.984d54481e0f32c155c4c0edbc67cac3.jpg

1689512458_JoeGolemOccultDetectivevol.3-Cover3.jpg.006507fda185a8ba3b30b7954bf2e12c.jpg  195083115_JoeGolemOccultDetectivevol.4-Cover2.jpg.fc2861b6ba147ff595c060bf52ed46cf.jpg  1488696745_JoeGolemOccultDetectivevol.4-Cover3.jpg.cb7a7f56382fb110c1ea197867c89b3e.jpg  1335104575_JoeGolemOccultDetectivevol.5-Cover2.jpg.179f2c62179577f4a3a731f75224f165.jpg

1330083519_JoeGolemOccultDetectivevol.5-Cover3.jpg.0619efc949cd374ebcbbc116a1bce8d6.jpg

12. Joe Golem, Occult Detective, vol.1-vol.6 (Mike Mignola & Christopher Golden): Κλασσικός Mignola, λίγος αποκρυφισμός, λίγος τρόμος, λίγο pulp-περιπέτεια, λίγο (επιστημονική και μη φαντασία) και όλα αυτά αρκετά οργανικά δεμένα. Δεν είναι από τις πιο καλές του στιγμές, αλλά ακόμα είναι αρκετά καλό και διαβάζεται πολύ ευχάριστα. Ειδικά το πρώτο μισό, στο δεύτερο μισό αλλάζει ο σκιτσογράφος (προς το αρκετά χειρότερο) και είναι και ιστορία λίγο πιο βιαστική/πρόχειρη.
Διαδραματίζεται στο ίδιο setting με το Baltimore, αλλά πέρα από πολύ λίγες αναφορές εδώ κι εκεί δεν έχουν άλλη σχέση.
 

2144121620_StrayDogs.thumb.jpg.eb25f69819b85d9b550d4699d2ce9e21.jpg

13. Stray Dogs (Tony Fleecs): Συνδυασμός αστυνομικού, ψυχολογικού θρίλερ και ταινίας Disney με ζώα που μιλάνε. Πολύ καλό, αλλά σε μερικά σημείο ίσως παραείναι fucked-up. Το δε σχέδιο θυμίζει όντως παλιές 2D ταινίες κινουμένων σχεδίων.
 

1081727824_IsabellaeVolume1.thumb.jpg.4712091d762a77cd609eda074485942c.jpg 1727889740_IsabellaeVolume2.thumb.jpg.9f5aa073eda66f866fd45d548d2f9c59.jpg 1597652120_IsabellaeVolume3.thumb.jpg.1a59269a529c39d79766438456799890.jpg 1762010444_IsabellaeVolume4.thumb.jpg.fe9c0438133fe4391e709c4bfba5838e.jpg 

86271158_IsabellaeVolume5.thumb.jpg.19680fa7f7f981940ab0d904f9ffcc3d.jpg 448040133_IsabellaeVolume6.thumb.jpg.8f57a288574bb8256a1c58b30d96332e.jpg

14. Isabellae, vol.1-vol.6 (Raule): Μία αρκετά χαοτική ψευδο-ιστορική, fantasy ιστορία που ξεκινάει low fantasy στην φεουδαρχική Ιαπωνία και καταλήγει να γίνεται της πόρνης από φανταστικά στοιχεία (κυρίως της Ιρλανδικής και Χριστιαννικής/Εβραικής μυθολογίας) στην Ιρλανδία. Είναι κάπως άνισο και λίγο μπάχαλο ανά φάσεις, αλλά γενικά είναι μια ευχάριστη περιπέτεια, με το artwork του Gabor να βοηθάει πολύ. Πέρασα καλά μαζί του αλλά δεν τρελάθηκα.

 

841582107_Karmen(GuillemMarch).thumb.jpg.0689e4881a993cb7de77fa2e2f7489a8.jpg

15. Karmen (Guillem March): Μια κοινωνική ιστορία, με κάποια λίγα στοιχείο ρομάντζου, αλλά όλο αυτό μπλεγμένο με μια φανταστική ματιά γύρω από το θάνατο και την μετά θάνατο ζωή. Και αυτό είναι κάπως άνισο με μερικά σημεία να είναι πολύ καλά και άλλα ψιλοαδιάφορα, αλλά και αυτό έχει πολύ καλό artwork (κάτι μάλλον συνηθισμένο για τα Ευρωπαϊκής κοπής comics) και διαβάζεται πολύ άνετα.

 

30731824_Haha(W.MaxwellPrince).thumb.jpg.2fc684078766877d15e9cfe4e7f2d6d8.jpg

16. Haha (W. Maxwell Prince): Αυτό είναι μια ανθολογία, με κοινό στοιχείο μεταξύ όλων των ιστοριών τους κλόουν. Όπως οι περισσότερες ανθολογίες έχει μερικές καλές ιστορίες και μερικές που δεν δουλεύουν. Είχα όμως διαρκώς την εντύπωση ότι και οι καλές ιστορίες θα δούλευαν καλύτερα αν δεν ήταν μόνο ένα τεύχος η καθεμία και είχαν περισσότερο χώρο για να αναπνεύσουν. Το artwork είναι διαφορετικό σε κάθε ιστορία. Νομίζω ότι σε όλες ήταν οκ, αλλά δεν με ενθουσίασε σε καμία.

 

1901921582_MiddlewestVolume1.thumb.jpg.b7a0421b9a6ee39d9dc7109af59b457b.jpg 864940385_MiddlewestVolume2.thumb.jpg.c836a14532fcc793963bed0b61e2e82b.jpg 1274235473_MiddlewestVolume3.thumb.jpg.793b0b0b588604e2cb0db0215bdc26eb.jpg

17. Middlewest, vol.1-vol.3 (Skottie Young): Μια fantasy ιστορία που περιστρέφεται γύρω από τη σχέση ενός νεαρού με το πατέρα του. Έχει στοιχεία ιστορίας ενηλικίωσης, αλλά είναι κατά βάθος και ένα quest story. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο κόσμος της ιστορίας, ο οποίος στην αρχή δεν φαίνεται να διαφέρει σχεδόν σε τίποτα με τον δικό μας, αλλά όσο πάει ανακαλύπτουμε καινούργιες πιο φανταστικές πτυχές του.
Το artowrk του Jorge Corona είναι πολύ δυνατό. Κάπως καρτουνίστικο, αλλά γεμάτο προσωπικότητα και ταιριάζει πολύ με την ιστορία.
Νομίζω ότι το τέλος ήταν λίγο βιαστικό. Ένα-δύο τεύχη ακόμα ίσως βοηθούσαν. Σε κάθε περίπτωση όμως ήταν μια καλή ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ.

 

1213210823_BogBodies(DeclanShalvey).jpg.bf91735cc89afd33a7796747de474bd0.jpg

18. Bog Bodies (Declan Shalvey): Μια αρκετά ενδιαφέρουσα crime ιστορία με σχετικά γρήγορους ρυθμούς και μια μικρή δόση χιούμορ. Μου άρεσε και κατάφερε να με εκπλήξει και κάποιες φορές. Το artwork είναι πολύ έντονα στυλιζαρισμένο, όχι πολύ του γούστου μου, αλλά είναι ιδιαίτερο και σε καμία περίπτωση κακό. Γενικά θα το πρότεινα.

 

90705196_BlueinGreen(RamV).thumb.jpg.4009a19f8ae61379cd081667aecf2b6f.jpg

19. Blue in Green (Ram V): Μια horror ιστορία γύρω από έναν αφροαμερικανό μουσικό της jazz. Διάφορες καλές ιδέες, πολύ καλό "πάντρεμα" των δύο διαφορετικών "ειδών" της ιστορίας και φουλ ατμοσφαιρικό. Σε αυτό βοηθάει πολύ και το artowrk του Anand R.K. που είναι εξαιρετικό, αλλά πολύ διαφορετικό και ασυνήθιστο για comic. Οι ρυθμοί της ιστορίας είναι αρκετά αργοί, ίσως πιο πολύ απ' όσο θα έπρεπε και γενικά έχει πολύ αφήγηση και λίγο διάλογο για comic. Σε κάθε περίπτωση όμως μου άρεσε πολύ και είμαι σίγουρος ότι έχει και έξτρα πράγματα να δώσει με πολλαπλές αναγνώσεις.

 

877759392_WriteItInBlood(RoryMcConville).jpg.12cb28a4806862c3bb01138f0f84ed94.jpg

20. Write It In Blood (Rory McConville): Άλλη μία crime ιστορία. Αυτή μάλλον πιο συμβατική, και με μπόλικο χιούμορ, χωρίς όμως ποτέ να χάνει τη σοβαρότητα της υπόθεσης του. Μου άρεσε πάρα πολύ, διασκέδασα και γέλασα πολύ μαζί του. Εύκολα θα διάβαζα και άλλες ιστορίες με τους ίδιους χαρακτήρες. Επίσης είχε εξαιρετικό ρυθμό και δεν με κούρασε ούτε στιγμή, ενώ το διάβασα με τη μία.

 

964626015_TheSevenDeadlySins(TzeChun).thumb.jpg.940b13fbea8f7afe93c8fc26b070fd61.jpg

21. The Seven Deadly Sins (Tze Chun): Αυτό είναι western. Αξιοπρεπέστατο, αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο.

Edited by Spark
Προστέθηκαν τα εξώφυλλα των κόμικς.
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...
smuggler

1955997000_GreetingsfromHellville.jpg.e4147435fec963f65592e01ecd1a40da.jpg

Greetings from Hellville / Thomas Ott.

Edited by Spark
Προστέθηκε το εξώφυλλο του κόμικ.
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..