Jump to content

Neil Gaiman


Recommended Posts

Νίκη

Διάβασα το M is for Magic. Είναι το τελευταίο βιβλίο με ιστοριούλες που έβγαλε πρόσφατα. Απ' ότι κατάλαβα, μια τουλάχιστον είναι παλιά που την ανακύκλωσε για το βιβλίο, ενώ μια άλλη είναι ντραφτ ενός μυθιστορήματος του, του βιβλίου του νεκροταφείου. Αυτό δεν είναι πολύ καλό για τους φανς του, που ήδη μπορεί να τα έχουν διαβάσει αυτά.

Διάβασα γενικά πολύ κακά σχόλια για αυτή τη συλλογή, αφού όμως την είχα πάρει ήδη. Πιστεύω όμως ότι το λάθος είναι ότι προωθήθηκε ως βιβλίο για εφήβους/παιδιά, καθώς τα δυσσάρεστα σχόλια αφορούσαν στην ενήλικη θεματική των διηγημάτων. 

Θα γράψω ορισμένα σχόλια για τα διηγήματα:

The case of the four and twenty Blackbbird: αυτό είναι ένα νουάρ με όλα τα χαρακτηριστικά του είδους, δηλαδή μοιραίες γυναίκες, απατεώνες και σκληροτράχηλους ντεντέκτιβ. Έχει όμως μια διαφορά, που το κάνει πιο ιδιαίτερο: όλοι οι ήρωες είναι πρόσωπα από διάφορα αγγλικά παιδικά τραγουδάκια! Επίσης, χρησιμοποιείται αργκό, όπου πολλές φορές οι μεταφορικές εκφράσεις γίνονται κυριολεκτικές. Μάλλον χαριτωμένο και έξυπνο διήγημα,  αλλά πρέπει να ξέρει κανείς τα εν λόγω παιδικά τραγουδάκια για να το καταλάβει. Εγώ ευτυχώς τα περισσότερα τα ξέρω, λόγω των μυθιστορημάτων της Άγκαθα Κρίστι.

Troll Bridge: Πάρα πολύ ωραίο διήγημα, αλλά εξαιρετικά τραγικό. Μιλάει για την ενηλικίωση και το χάσιμο της αθωότητας. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το εν λόγω τρολ συμβολίζει την κατάθλιψη.  Δεν απευθύνεται σε παιδιά, καθώς έχει ενήλικες κατααστάσεις, είναι πολύ τραγικό και αναφέρει γεννητικά όργανα (ναι έτσι στο άσχετο στην περιγραφή του τρολ). Σε σχολιασμό είχα διαβάσει ότι κάποιον τον πείραξε που ο πρωταγωνιστής προσφέρει δικούς του ανθρώπους στο τρολ.

Dont Ask Jack: ατμοσφαιρικότατο διηγηματάκι τρόμου, όπου θα ήθελα κι άλλο. Απαιτούνται εξηγήσεις: πώς βρέθηκε στο συγκεκριμένο το συγκεκριμένο παιχνίδι και γιατί έχει βεβαρυμένο παρελθόν/σκοτεινές δυνάμεις, Υποψιάζομαι πάντως ότι μάλλον είναι συμβολικό. Θεωρώ ότι το εν λόγω παιχνίδι συμβολίζει το φόβο του θανάτου ή της ενηλικίωσης.

How to sell the Ponti Bridge: αυτό που λέει ο τίτλος. Ένα κόλπο που διηγείται κάποιος σε ένα διαγαλαξιακό κλαμπ απατεώνων. Είναι υποτίθεται επιστημονικής φαντασίας, αλλά παλιομοδίτικου στυλ, καθώς φαίνεται σαν να μιλάει για την αναγέννηση. Η τοπογραφία της Ponti Bridge μου θύμισε, για κάποιον άγνωστο λόγο, την Κωνσταντινούπολη και τη γέφυρα που υπάρχει εκεί πάνω απ' το Βόσπορο. Το συγκεκριμένο δεν μ' άρεσε τόσο γιατί δεν ένιωσα τίποτε για τους ήρωες, όσο και επειδή με ξένισε ο συνδυασμός επιστημονική φαντασία με αναγεννησιακό στυλ.

October in the chair: Όμορφη ιστορία, κι αυτή πολύ τραγική καθώς μιλάει για αυτοκτονία. Δεν κατάλαβα το πλαίσιο, δηλαδή τους 12 μήνες που λένε ιστορίες. Εννοώ, συνδέεται κάπως με την ιστορία; Γιατί λένε ιστορίες οι 12 μήνες κι όχι μια παρέα κατασκηνωτών δηλαδή;  

Spoiler

Μήπως ο Οκτώβρης είναι ο μικρός πρωταγωνιστής που αυτοκτόνησε;

Ή είναι απλώς το Hallowen και για αυτό ο Οκτώβρης διηγείται μια τρομακτική ιστορία;

Chivalry: Αξιαγάπητη ιστοριούλα, και αυτή θλιβερή κατά βάθος, καθώς μιλάει για τη μοναχικότητα των γηρατειών. Πιο πολύ μαγικός ρεαλισμός μου φαίνεται, παρά fantasy, καθώς σε έναν πεζό κόσμο εμφανίζονται στα καλά καθούμενα μαγικά αντικείμενα και ήρωες.

The price: όμορφο και πολύ συγκινητικό διήγημα, ειδικά για γατόφιλους!😍 Από τα λίγα διηγήματα του βιβλίου που είναι πραγματικά για παιδιά.

How to talks to the girls at parties: Χαριτωμένο και διασκεδαστικό διήγημα επιστημονικής φαντασίας, που απεικονίζει όμορφα και έξυπνα τη νοοτροπία των νέων αγοριών ως προς το άλλο φύλο. 

Sunbird: Ως τη μέση αφήνει μια αίσθηση σαπίλας και παρακμής. Υπέφερα μέχρι να το φτάσω στο καλό σημείο. Μετά όμως απ' αυτό το σημείο, γίνεται ένα θαύμα και προκύπτει η πιο γοητευτική ανατροπή που έγινε ποτέ. Υποθέτω σατιρίζει τον υλισμό και μιλάει για τις γενιές της ζωής. Το μόνο θέμα είναι ότι θα ήθελα να μάθω περισσότερα για τον Zebediah T. Crawcastle, καθώς έχει κάποιες αλλόκοτες δυνάμεις και μάλλον είναι και αθάνατος. Σημείωση: ο τίτλος είναι σπόιλερ.

The witche's Headstone: ωραίο διήγημα με πρωταγωνιστή ένα παιδάκι που μπλέκεται σε περιπέτειες στον ενήλικο έξω κόσμο. Ο πρωταγωνιστής όμως δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδί, καθώς, αν και ζωντανός, η οικογένειά του είναι φαντάσματα και ζωντανοί νεκροί. Μιλάει για τη φιλία μεταξύ δυο παιδιών και είναι πολύ όμορφο, έχει όμως θανάτους και περιγραφή των βασανιστηρίων που υπέστη η μικρή μάγισσα. Διάβασα όμως ότι σε κάποιον σχολιαστή δεν άρεσε 

Spoiler

που η μικρή μάγισσα εκδικείται το χωριό που τη σκότωσε

Εγώ παραδέχομαι ότι αυτό δεν το πρόσεξα καθόλου. Τέλος, το εν λόγω διήγημα θα αρέσει εξαιρετικά σε όσους συμπάθησαν τις Hempstok στον Ωκεανό στο τέλος του δρόμου, αφού εμφανίζεται ένα μέλος της οικογένειας αυτής.

Instruction: Αυτό είναι ποιήμα, με το οποίο ξετρελλάθηκα. Μοτίβα από παραμύθια κι από ιστορίες του Gaiman συμφύρονται, φτιάχνοντας ένα μεγάλο παραμύθι.  Το οποίο είναι ίσως η ίδια η ζωή συμβολικά;

Θεωρώ ότι ο Gaiman νοιάζεται κυρίως για  την ίδια την αφήγηση. Για αυτό τα διηγήματά του θυμίζουν παραμύθια. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
  • Replies 101
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • northerain

    9

  • BladeRunner

    8

  • Διγέλαδος

    7

  • Nienor

    6

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Διάβασα το "Ο ωκεανός στο τέλος του δρόμου".   Πολύ ωραίο, αν και όχι του στυλ μου. Παιδάκια που ζουν περίεργα/εφιαλτικά πράγματα... βαριέμαι συνήθως. Εντάξει, κι αυτό δεν με κράτησε από τα μαλλιά,

Coraline/Το Σπίτι στην Ομίχλη (Εκδόσεις Οξύ) Άλλο ένα βιβλίο του Gaiman που διαβάζω και μου άρεσε αρκετά. Απ' όσα έχω διαβάσει είναι σίγουρα το πιο παιδικό και επίσης το πιο αδύναμο, αλλά και πάλι ή

Διάβασα την καινούρια συλλογή διηγημάτων του Gaiman, με τίτλο Trigger Warning (9 χρόνια μετά το Fragile Things). Το ακόλουθο δεν είναι ακριβώς review, αλλά πιο πολύ η υποφαινόμενη που fangirlίζει ακατ

Posted Images

Steel Guardian

Coraline/Το Σπίτι στην Ομίχλη (Εκδόσεις Οξύ)
Άλλο ένα βιβλίο του Gaiman που διαβάζω και μου άρεσε αρκετά. Απ' όσα έχω διαβάσει είναι σίγουρα το πιο παιδικό και επίσης το πιο αδύναμο, αλλά και πάλι ήταν καλό.
Βασικά είναι μια horror ιστορία για μικρά παιδιά. Έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα και μερικές πολύ καλές τρομοσκηνές (χωρίς όμως βία, αίματα, κτλ), και διαβάζεται νεράκι. Σε αυτό βοηθάει και η γραφή του Gaiman, που κατά τη γνώμη μου είναι πάντα πολύ καλή, χωρίς όμως να είναι φορτωμένη.
Το μεγαλύτερο αρνητικό είναι για 'μένα οι χαρακτήρες, οι οποίοι, εκτός από τη γάτα (που γαμάει), είναι εντελώς αδιάφοροι και χωρίς βάθος. Βέβαια είναι πολύ μικρό το βιβλίο και με αρκετή πλοκή για το μέγεθος του, οπότε δεν μένει πολύς χώρος για τους χαρακτήρες.
Σε κάθε περίπτωση μου άρεσε γενικά και είναι ιδανικό ώστε να έρθουν μικρά παιδιά σε επαφή με την λογοτεχνία τρόμου, χωρίς η εμπειρία να είναι "τραυματική".

  • Like 4
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..