Jump to content

Neil Gaiman


Recommended Posts

Νίκη

Διάβασα το M is for Magic. Είναι το τελευταίο βιβλίο με ιστοριούλες που έβγαλε πρόσφατα. Απ' ότι κατάλαβα, μια τουλάχιστον είναι παλιά που την ανακύκλωσε για το βιβλίο, ενώ μια άλλη είναι ντραφτ ενός μυθιστορήματος του, του βιβλίου του νεκροταφείου. Αυτό δεν είναι πολύ καλό για τους φανς του, που ήδη μπορεί να τα έχουν διαβάσει αυτά.

Διάβασα γενικά πολύ κακά σχόλια για αυτή τη συλλογή, αφού όμως την είχα πάρει ήδη. Πιστεύω όμως ότι το λάθος είναι ότι προωθήθηκε ως βιβλίο για εφήβους/παιδιά, καθώς τα δυσσάρεστα σχόλια αφορούσαν στην ενήλικη θεματική των διηγημάτων. 

Θα γράψω ορισμένα σχόλια για τα διηγήματα:

The case of the four and twenty Blackbbird: αυτό είναι ένα νουάρ με όλα τα χαρακτηριστικά του είδους, δηλαδή μοιραίες γυναίκες, απατεώνες και σκληροτράχηλους ντεντέκτιβ. Έχει όμως μια διαφορά, που το κάνει πιο ιδιαίτερο: όλοι οι ήρωες είναι πρόσωπα από διάφορα αγγλικά παιδικά τραγουδάκια! Επίσης, χρησιμοποιείται αργκό, όπου πολλές φορές οι μεταφορικές εκφράσεις γίνονται κυριολεκτικές. Μάλλον χαριτωμένο και έξυπνο διήγημα,  αλλά πρέπει να ξέρει κανείς τα εν λόγω παιδικά τραγουδάκια για να το καταλάβει. Εγώ ευτυχώς τα περισσότερα τα ξέρω, λόγω των μυθιστορημάτων της Άγκαθα Κρίστι.

Troll Bridge: Πάρα πολύ ωραίο διήγημα, αλλά εξαιρετικά τραγικό. Μιλάει για την ενηλικίωση και το χάσιμο της αθωότητας. Υποψιάζομαι μάλιστα ότι το εν λόγω τρολ συμβολίζει την κατάθλιψη.  Δεν απευθύνεται σε παιδιά, καθώς έχει ενήλικες κατααστάσεις, είναι πολύ τραγικό και αναφέρει γεννητικά όργανα (ναι έτσι στο άσχετο στην περιγραφή του τρολ). Σε σχολιασμό είχα διαβάσει ότι κάποιον τον πείραξε που ο πρωταγωνιστής προσφέρει δικούς του ανθρώπους στο τρολ.

Dont Ask Jack: ατμοσφαιρικότατο διηγηματάκι τρόμου, όπου θα ήθελα κι άλλο. Απαιτούνται εξηγήσεις: πώς βρέθηκε στο συγκεκριμένο το συγκεκριμένο παιχνίδι και γιατί έχει βεβαρυμένο παρελθόν/σκοτεινές δυνάμεις, Υποψιάζομαι πάντως ότι μάλλον είναι συμβολικό. Θεωρώ ότι το εν λόγω παιχνίδι συμβολίζει το φόβο του θανάτου ή της ενηλικίωσης.

How to sell the Ponti Bridge: αυτό που λέει ο τίτλος. Ένα κόλπο που διηγείται κάποιος σε ένα διαγαλαξιακό κλαμπ απατεώνων. Είναι υποτίθεται επιστημονικής φαντασίας, αλλά παλιομοδίτικου στυλ, καθώς φαίνεται σαν να μιλάει για την αναγέννηση. Η τοπογραφία της Ponti Bridge μου θύμισε, για κάποιον άγνωστο λόγο, την Κωνσταντινούπολη και τη γέφυρα που υπάρχει εκεί πάνω απ' το Βόσπορο. Το συγκεκριμένο δεν μ' άρεσε τόσο γιατί δεν ένιωσα τίποτε για τους ήρωες, όσο και επειδή με ξένισε ο συνδυασμός επιστημονική φαντασία με αναγεννησιακό στυλ.

October in the chair: Όμορφη ιστορία, κι αυτή πολύ τραγική καθώς μιλάει για αυτοκτονία. Δεν κατάλαβα το πλαίσιο, δηλαδή τους 12 μήνες που λένε ιστορίες. Εννοώ, συνδέεται κάπως με την ιστορία; Γιατί λένε ιστορίες οι 12 μήνες κι όχι μια παρέα κατασκηνωτών δηλαδή;  

Spoiler

Μήπως ο Οκτώβρης είναι ο μικρός πρωταγωνιστής που αυτοκτόνησε;

Ή είναι απλώς το Hallowen και για αυτό ο Οκτώβρης διηγείται μια τρομακτική ιστορία;

Chivalry: Αξιαγάπητη ιστοριούλα, και αυτή θλιβερή κατά βάθος, καθώς μιλάει για τη μοναχικότητα των γηρατειών. Πιο πολύ μαγικός ρεαλισμός μου φαίνεται, παρά fantasy, καθώς σε έναν πεζό κόσμο εμφανίζονται στα καλά καθούμενα μαγικά αντικείμενα και ήρωες.

The price: όμορφο και πολύ συγκινητικό διήγημα, ειδικά για γατόφιλους!😍 Από τα λίγα διηγήματα του βιβλίου που είναι πραγματικά για παιδιά.

How to talks to the girls at parties: Χαριτωμένο και διασκεδαστικό διήγημα επιστημονικής φαντασίας, που απεικονίζει όμορφα και έξυπνα τη νοοτροπία των νέων αγοριών ως προς το άλλο φύλο. 

Sunbird: Ως τη μέση αφήνει μια αίσθηση σαπίλας και παρακμής. Υπέφερα μέχρι να το φτάσω στο καλό σημείο. Μετά όμως απ' αυτό το σημείο, γίνεται ένα θαύμα και προκύπτει η πιο γοητευτική ανατροπή που έγινε ποτέ. Υποθέτω σατιρίζει τον υλισμό και μιλάει για τις γενιές της ζωής. Το μόνο θέμα είναι ότι θα ήθελα να μάθω περισσότερα για τον Zebediah T. Crawcastle, καθώς έχει κάποιες αλλόκοτες δυνάμεις και μάλλον είναι και αθάνατος. Σημείωση: ο τίτλος είναι σπόιλερ.

The witche's Headstone: ωραίο διήγημα με πρωταγωνιστή ένα παιδάκι που μπλέκεται σε περιπέτειες στον ενήλικο έξω κόσμο. Ο πρωταγωνιστής όμως δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδί, καθώς, αν και ζωντανός, η οικογένειά του είναι φαντάσματα και ζωντανοί νεκροί. Μιλάει για τη φιλία μεταξύ δυο παιδιών και είναι πολύ όμορφο, έχει όμως θανάτους και περιγραφή των βασανιστηρίων που υπέστη η μικρή μάγισσα. Διάβασα όμως ότι σε κάποιον σχολιαστή δεν άρεσε 

Spoiler

που η μικρή μάγισσα εκδικείται το χωριό που τη σκότωσε

Εγώ παραδέχομαι ότι αυτό δεν το πρόσεξα καθόλου. Τέλος, το εν λόγω διήγημα θα αρέσει εξαιρετικά σε όσους συμπάθησαν τις Hempstok στον Ωκεανό στο τέλος του δρόμου, αφού εμφανίζεται ένα μέλος της οικογένειας αυτής.

Instruction: Αυτό είναι ποιήμα, με το οποίο ξετρελλάθηκα. Μοτίβα από παραμύθια κι από ιστορίες του Gaiman συμφύρονται, φτιάχνοντας ένα μεγάλο παραμύθι.  Το οποίο είναι ίσως η ίδια η ζωή συμβολικά;

Θεωρώ ότι ο Gaiman νοιάζεται κυρίως για  την ίδια την αφήγηση. Για αυτό τα διηγήματά του θυμίζουν παραμύθια. 

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
  • Replies 102
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • northerain

    9

  • BladeRunner

    8

  • Διγέλαδος

    7

  • Nienor

    6

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Διάβασα το "Ο ωκεανός στο τέλος του δρόμου".   Πολύ ωραίο, αν και όχι του στυλ μου. Παιδάκια που ζουν περίεργα/εφιαλτικά πράγματα... βαριέμαι συνήθως. Εντάξει, κι αυτό δεν με κράτησε από τα μαλλιά,

Coraline/Το Σπίτι στην Ομίχλη (Εκδόσεις Οξύ) Άλλο ένα βιβλίο του Gaiman που διαβάζω και μου άρεσε αρκετά. Απ' όσα έχω διαβάσει είναι σίγουρα το πιο παιδικό και επίσης το πιο αδύναμο, αλλά και πάλι ή

Διάβασα την καινούρια συλλογή διηγημάτων του Gaiman, με τίτλο Trigger Warning (9 χρόνια μετά το Fragile Things). Το ακόλουθο δεν είναι ακριβώς review, αλλά πιο πολύ η υποφαινόμενη που fangirlίζει ακατ

Posted Images

Steel Guardian

Coraline/Το Σπίτι στην Ομίχλη (Εκδόσεις Οξύ)
Άλλο ένα βιβλίο του Gaiman που διαβάζω και μου άρεσε αρκετά. Απ' όσα έχω διαβάσει είναι σίγουρα το πιο παιδικό και επίσης το πιο αδύναμο, αλλά και πάλι ήταν καλό.
Βασικά είναι μια horror ιστορία για μικρά παιδιά. Έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα και μερικές πολύ καλές τρομοσκηνές (χωρίς όμως βία, αίματα, κτλ), και διαβάζεται νεράκι. Σε αυτό βοηθάει και η γραφή του Gaiman, που κατά τη γνώμη μου είναι πάντα πολύ καλή, χωρίς όμως να είναι φορτωμένη.
Το μεγαλύτερο αρνητικό είναι για 'μένα οι χαρακτήρες, οι οποίοι, εκτός από τη γάτα (που γαμάει), είναι εντελώς αδιάφοροι και χωρίς βάθος. Βέβαια είναι πολύ μικρό το βιβλίο και με αρκετή πλοκή για το μέγεθος του, οπότε δεν μένει πολύς χώρος για τους χαρακτήρες.
Σε κάθε περίπτωση μου άρεσε γενικά και είναι ιδανικό ώστε να έρθουν μικρά παιδιά σε επαφή με την λογοτεχνία τρόμου, χωρίς η εμπειρία να είναι "τραυματική".

  • Like 4
Link to post
Share on other sites
  • 4 weeks later...
Νίκη
On 2/13/2015 at 2:30 PM, elgalla said:

Διάβασα την καινούρια συλλογή διηγημάτων του Gaiman, με τίτλο Trigger Warning (9 χρόνια μετά το Fragile Things). Το ακόλουθο δεν είναι ακριβώς review, αλλά πιο πολύ η υποφαινόμενη που fangirlίζει ακατάσχετα. Παρόλα, αυτά, αντιγράφω από το blog

 

Trigger warning, όπως εξηγεί και ο Gaiman στην εισαγωγή του - την οποία, φυσικά, πρέπει να διαβάσετε γιατί οι εισαγωγές του Gaiman αξίζουν πολύ από μόνες τους, είναι μια φράση στην αρχή ενός κειμένου, η οποία προειδοποιεί για περιεχόμενο το οποίο μπορεί να ενοχλήσει συγκεκριμένους αναγνώστες. Είναι η τρίτη συλλογή του συγγραφέα και, όπως και οι προηγούμενες, επεξηγείται ως ένα βαθμό από τον τίτλο και τον υπότιτλό της. (Smoke and Mirrors: Short Fictions and Illusions, Fragile Things: Short Fictions and Wonders και, τώρα, Trigger Warning: Short Fictions and Disturbances). Να διαβάσετε, λοιπόν, την εισαγωγή και μετά να προχωρήσετε στο κυρίως πιάτο, που είναι οι ιστορίες. 
 
Making a Chair
 
Πιο πολύ ποίημα παρά ιστορία, αφηγείται ένα απόγευμα που ο συγγραφέας προσπαθούσε να γράψει αλλά δεν τα κατάφερνε και κατέληξε να φτιάχνει μια καρέκλα. Κλασικό μοτίβο του Gaiman το να ξεκινάει τις συλλογές του απρόσμενα, μπαίνοντας σ' αυτήν την ιστοριούλα ήδη φτιαγμένος απ' την εισαγωγή που διάβασες, την απολαμβάνεις πολύ. 
 
 
A Lunar Labyrinth
 
Ένας άντρας που αναζητά τα πιο παράξενα αξιοθέατα και ο οδηγός του μπαίνουν ένα βράδυ με πανσέληνο σ' ένα λαβύρινθο. Κι οι δυο τους σκοπεύουν να επιστρέψουν μόνοι. Αφιερωμένο στον Gene Wolfe, το A Lunar Labyrinth είναι ένα λυρικό και φιλοσοφικό διήγημα όπου κανένας από τους δύο πρωταγωνιστές δεν είναι καλός. 
 
 
The Thing About Cassandra
 
Από τις αγαπημένες μου ιστορίες και τόσο μα τόσο Gaiman. Ένας άντρας συναντά ξανά την πρώτη του κοπέλα, μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: η κοπέλα αυτή ήταν φανταστική. Παράξενο και ιδιαίτερο, με τον τρόπο που μόνο ο Neil μπορεί να γράψει μια τέτοια ιστορία. Νομίζω πως αυτό ήταν το σημείο στο οποίο άρχισα για τα καλά να μπαίνω στο πνεύμα της συλλογής.
 
 
Down to a Sunless Sea
 
Μικρή ιστορία για ένα βροχερό απόγευμα όπου μια τυχαία γυναίκα μοιράζεται την ιστορία της με τον πρωταγωνιστή: την ιστορία του πώς ο γιος της έφυγε στη θάλασσα και δεν ξαναγύρισε και πώς κουβαλάει ένα κόκαλό του πάνω της. Μάλλον θα την προτιμούσα μεγαλύτερη, όμως κι έτσι μου άρεσε.
 
 
The Truth is a Cave in the Black Mountains
 
Την ιστορία αυτή ήταν η τρίτη φορά που τη διάβασα και τη διάβασα και πάλι ολόκληρη, χωρίς να βαρεθώ ή να πηδήξω έστω μια φράση. Επίσης από τις αγαπημένες μου. Ένας νάνος και ο οδηγός του ξεκινούν για μια σπηλιά στα Μαύρα Βουνά, όπου υπάρχει ένας καταραμένος θησαυρός. Μόνο που δεν είναι όλα όπως φαίνονται κι οι προφητείες της γριάς που συναντούν στο δρόμο θα βγουν αληθινές με τους πιο απρόσμενους τρόπους. Εξαιρετικό διήγημα.
 
 
My Last Landlady
 
Παρόλο που το Brighton που περιγράφει ο Gaiman εδώ δεν είναι αυτό στο οποίο έζησα εγώ, μπορούσα να φανταστώ ακριβώς το μέρος όπου θα λάμβανε χώρα η ιστορία, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Τώρα, δεν θέλω να πω τίποτα για την υπόθεση γιατί θα σας το χαλάσω, αλλά ο τίτλος είναι πολύ επεξηγηματικός, πιστέψτε με.
 
 
Adventure Story
 
Τον αγαπώ τον Gaiman όταν κάνει κάτι τέτοια, τελείως meta πράγματα. Εδώ βλέπουμε πώς διαφέρουν οι οπτικές των ανθρώπων σχετικά με το τι μπορεί να είναι "περιπέτεια" και τι όχι. Έχουμε από τη μία τη μαμά κι από την άλλη το γιο και, κάπου στη μέση, ίσως ένα μαγικό αντικείμενο. Ίσως και όχι.
 
 
Orange
 
Η πιο πειραματική ιστορία της συλλογής, είναι γραμμένη σε μορφή ερωτηματολογίου κι έχει εξωγήινους. Έχει πολλή πλάκα και, βασικά, νομίζω ότι εκεί αποσκοπούσε κιόλας, όμως λειτουργεί άνετα ως απόδειξη της θεωρίας πως ένας καλός συγγραφέας μπορεί να γράψει μέχρι και ετικέτα απορρυπαντικού καλά. 
 
 
A Calendar of Tales
 
Μια ιστορία για κάθε μήνα. Κι αυτή ήταν μέσα στις αγαπημένες μου. Ουσιαστικά πρόκειται για πολύ σύντομες βινιέτες, που συνδέονται μέσω του θέματος του ημερολογίου. Ήταν ένα διαδραστικό project που έγραψε ο Gaiman με τη βοήθεια αναγνωστών του στο Twitter. 
 
 
The Case of Death and Honey
 
Ο Gaiman έχει γράψει κι άλλη ιστορία για το Sherlock Holmes, το A Study in Emerald, στο Smoke and Mirrors. Εδώ ο Mycroft πεθαίνει και αναθέτει στον αδερφό του να επιλύσει το μυστήριο του θανάτου του. Ο Sherlock το κάνει γιατί, φυσικά, δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια πρόκληση. Πολύ ωραία ιστορία κι αυτή. 
 
 
The Man Who Forgot Ray Bradbury
 
Το να έχεις έναν αγαπημένο σου συγγραφέα να γράφει για έναν άλλον αγαπημένο σου συγγραφέα είναι, νομίζω, το υγρό όνειρο κάθε αναγνώστη. Την ιστορία τη διάβασα κι έκλαιγα με λυγμούς. Δεν ξέρω αν θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα σε μη οπαδούς του Bradbury, όμως είναι αριστούργημα έτσι κι αλλιώς και το τέλος, όπως και η σύλληψή της, είναι συγκλονιστικά.
 
 
Jerusalem
 
Δεν ήξερα καν ότι υπήρχε σύνδρομο της Ιερουσαλήμ, αλλά απ' ό,τι φαίνεται έτσι είναι. Ζευγάρι επισκέπτεται την πόλη του τίτλου και μαθαίνει για την περίεργη νόσο. 
 
 
Click-clak the Rattlebag
 
Ετούτο εδώ είδα τον Neil Gaiman να το διαβάζει ζωντανά σε μια εκδήλωση στο Λονδίνο πριν δυο χρόνια. Είναι σπουδαία ιστορία για Halloween. Μυστήρια και παράξενη και τρομακτική ακριβώς όσο πρέπει, με απίστευτα δοσμένη ατμόσφαιρα και ανατριχιαστικό τέλος.
 
 
An Invocation of Incuriosity 
 
Μια ιστορία στο σύμπαν της Ετοιμοθάνατης Γης του Jack Vance, με έναν πατέρα κι ένα γιο που ζουν μαζί σ' ένα καλύβι στο τέλος του χρόνου. Απίστευτο διήγημα, υπέροχο πραγματικά. Έχει χιούμορ αλλά σ' αφήνει τελικά με μια γλυκόπικρη αίσθηση. 
 
 
And Weep, Like Alexander
 
Ο πρωταγωνιστής μας συναντά σε μια παμπ έναν ξε-εφευρέτη. Ιδιαίτερη ιστορία με πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Αγάπησα τον τίτλο και το νόημά του.
 
 
Nothing o' Clock
 
Να και μία για τους οπαδούς του Doctor Who. Ο γιατρός και η σύντροφός του ανακαλύπτουν ότι μια περίεργη και επικίνδυνη οντότητα ξέφυγε από τη φυλακή της και απειλεί να καταστρέψει όλη την ανθρωπότητα.
 
 
Diamonds and Pearls: A Fairy Tale
 
Η γνωστή ιστορία με την καλή αδερφή που απ' το στόμα της πετάγονται διαμάντια και μαργαριτάρια και την κακιά αδερφή που απ' το στόμα της πετάγονται φίδια και βάτραχοι παίρνει μια πιο σκοτεινή τροπή στα χέρια του Gaiman.
 
 
The Return of the Thin White Duke
 
Ο Έλρικ του Μελνιμπονέ συναντά τον David Bowie, θα μπορούσε να τιτλοφορείται αυτό το διήγημα. Έχει έναν αέρα παλιού -που όμως έχει γεράσει με χάρη- κι ένα τέλος απρόσμενο. Τη λάτρεψα, ειδικά τη συνομιλία με τη Βασίλισσα και τους γρίφους της. 
 
 
Feminine Endings
 
Ένας καλλιτέχνης του δρόμου που υποδύεται το άγαλμα γράφει ένα ερωτικό γράμμα σε μια κοπέλα. Creepy, stalkerish stuff. 
 
 
Observing the Formalities
 
Ποίημα κι αυτό πιο πολύ, από την πλευρά της κακιάς νεράιδας στην Ωραία Κοιμωμένη. 
 
 
The Sleeper and the Spindle
 
Εξαιρετική ιστορία που μπλέκει τη Χιονάτη και την Ωραία Κοιμωμένη με τρόπο πρωτότυπο και, κατά τόπους, τρομακτικό. Παρόλα αυτά, προτείνω να τη διαβάσετε ως εικονογραφημένο βιβλίο, με τα σχέδια του εκπληκτικού Chris Riddell. 
 
 
Witch Work
 
Το αγαπημένο μου από τα ποιήματα και από τις αγαπημένες μου στιγμές του βιβλίου γενικότερα.
 
 
In Relig Odhrain
 
Ποίημα κι αυτό, που αφηγείται μια ιστορία περίπου σαν το Γεφύρι της Άρτας. 
 
 
Black Dog
 
Ω ναι. Ιστορία με τον Shadow από το American Gods. Πολύ ωραία, πραγματικά, και χορταστική. Απ' ό,τι κατάλαβα από την εισαγωγή, μπορούμε να περιμένουμε κι άλλες ιστορίες με τον συγκεκριμένο πρωταγωνιστή στο μέλλον. Επίσης από τις αγαπημένες μου.
 
 
Ο τελικός μου απολογισμός λέει πως το Trigger Warning είναι εξαιρετικό βιβλίο και να φροντίσετε να το διαβάσετε άμεσα. 

Το διάβασα κι εγώ αυτό το βιβλίο, πραγματικά εξαιρετικό, αν και το The truth is a cave in the Black Mountains δεν καταλάβαινα πού κολλάει ο τίτλος 

Spoiler

ο τίτλος συνδέεται με το ότι το χρυσάφι της σπηλιάς αποκαλύπτει τις αληθινές προθέσεις των πρωταγωνιστών;

Επίσης, έχω πολλές απορίες για το Lunar labyrinth. Εξαίσιος τρόπος γραφής και παιχνίδια με τις λέξεις, αλλά δεν κατάλαβα καθόλου την πρόθεση και των δύο πρωταγωνιστών να επιστρέψουν μόνοι. Για ποιο λόγο δηλαδή;

Spoiler

ΑΝ και ο τύπος που ερευνά τα μυστήρια αξιοθέατα λέει κάπου ότι κανείς δεν θα αναζητούσε τον οδηγό του

Και τι συμβολίζει ο λαβύρινθος; τη ζωή; και 

Spoiler

αυτό που κρύβεται στο λαβύρινθο είναι ο θάνατος;

 

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..