Jump to content

Παρηγοριά - για διαγωνισμό σουφουφίτικης ιστορίας, Δεκεμβρίου


Recommended Posts

DinoHajiyorgi

Ο Νι έσπρωξε την πόρτα και έπιασε τον Σίγμα να κάνει κάτι που δεν έπρεπε. Τι ήταν αυτό δεν μπορούσε να πει αμέσως. Ο άλλος γύρισε και το έκρυψε πίσω του, το μάτι του ορθάνοιχτο και κομπλαρισμένο.

«Γιατί δεν χτυπάς πριν μπεις;» ψέλλισε.

Στεκόταν περίεργα μέσα στο μισοσκόταδο της μικρής βιβλιοθήκης.

«Δεν φαντάστηκα πως θα ήσουν εδώ και…γιατί να χτυπήσω; Τι έκανες;»

«Τίποτα…»

 

Ο Νι σφάλισε την πόρτα πίσω του και έμεινε να τον κοιτάζει σαν να ήθελε να διαβάσει την σκέψη του. Άστραψε ξαφνικά το μέτωπο του.

«Τα απαγορευμένα κείμενα! Αυτά κοίταζες;!»

«Όχι!»

«Μα είναι ολοφάνερο! Από ποιόν πας να κρυφτείς!!»

«Σστ! Ηλίθιε! Θέλεις να μας ακούσουν;»

«Τι βρήκες; Δείξε μου!»

«Ξέχνα το. Πάμε να φύγουμε.»

Ο Νι σήκωσε τον τόνο του απειλητικά.

«Δείξε μου…αλλιώς φωνάζω τον καρδινάλιο!»

«Καλά! Σκάσε!»

 

Κλείδωσαν την πόρτα και μαζεύτηκαν γύρω από το τραπέζι που ήταν καλυμμένο από σκονισμένους φακέλους. Ο Σίγμα έσυρε το πρώτο περιοδικό έξω από τη πλαστική του θήκη. Οι γραμματοσειρές ήταν ευανάγνωστες.

 

«Μοντέρνα Κουζίνα,» διάβασε ο Νι, «Κουζίνα;»

Ο Σίγμα άνοιξε το περιοδικό.

«Κοίτα εδώ.»

«Τι είναι όλα αυτά; Γιατί τα έχουν πάνω στο τραπέζι;»

«Είναι φαγητά. Τρόφιμα. Τους βλέπεις που κάθονται στο τραπέζι; Κάθονται για να τα φάνε.»

«Να φάνε αυτά; Μα πως θα χωρέσουν στο στόμα, στο στομάχι τους;»

«Κοίτα αυτές τις φωτογραφίες, διάβασε τι λέει από κάτω…Κοτόπουλο πανέ, πατάτες με ξινή κρέμα, φιλέτο μινιόν, αρακάς με χοιρινό…»

«Δεν καταλαβαίνω…»

«Διαβάζω και διαβάζω αυτές τις μέρες, υπάρχουν πάνω από εκατό περιοδικά εδώ μέσα…»

«Αν σε πιάσουν…»

«Σκάσε και άκου. Έχω συμπεράνει πως…» Ο Σίγμα έκανε ξαφνικά μια παύση πριν συνεχίσει, ήταν μια σκέψη που θα έβγαινε πρώτη φορά από το στόμα του. «Αυτά εδώ…όπως αυτό το κοτόπουλο…τα δάγκωναν, τα μασούσαν μέχρι να γίνει πολτός στο στόμα τους και μετά τα κατάπιναν.»

«Σταμάτα, θα ξεράσω. Αποκλείεται. Και πάλι δεν θα χωρούσε στο στομάχι τους.»

«Τα στομάχια των παλιών πρέπει να ήταν μεγαλύτερα από το δικό μας, ίσως μεγαλύτερα κι από μία…γροθιά!»

Ο Νι γέλασε.

«Μα τι σαχλαμάρες λες τώρα;!»

Ο Σίγμα του έτεινε πάλι το περιοδικό.

«Πες μου εσύ τότε εξυπνάκια τι βλέπεις εδώ!»

 

Ο Νι σοβαρεύτηκε. Αυτό ήταν πολύ για να το χωνέψει. Αλλά πάλι σκέφτηκε τους Μεγάλους και την πρεμούρα τους με τα μυστικά, τα «απόκρυφα», τα «αιρετικά» και τα «απαγορευμένα». Γιατί τόση μυστικοπάθεια για το παρελθόν σε μια κοινωνία τόσο καθαρή και ελεύθερη σαν την δική τους;

«Τι σκέφτεσαι;» ρώτησε ο Σίγμα.

«Ξέρεις γιατί ήρθα εδώ;» είπε ο Νι, «Έψαχνα να βρω μιαν απάντηση στα εγκυκλοπαιδικά λεξικά. Βρήκα αυτό το μικρό διήγημα…είναι τριών χιλιάδων ετών. Οι Μεγάλοι το είχαν περάσει από κόσκινο φυσικά αλλά τους διέφυγε εκείνο που θα δημιουργούσε στον αναγνώστη μια εύλογη απορία. Στο διήγημα, το οποίο είναι χαρακτηρισμένο από την εποχή του σαν επιστημονική φαντασία, συμβαίνουν τόσα αλλοπρόσαλλα πράγματα που είναι να απορείς με το πως ήταν δυνατόν και να φαντάζονται οι τότε συγγραφείς πως θα μπορούσαμε σήμερα να έχουμε κατορθώσει τέτοια παράλογα επιτεύγματα.»

«Δεν είχαν καμία επαφή με την πραγματικότητα.»

«Σίγουρα. Εκτός από αυτό εδώ το σημείο…Ο ήρωας σταματάει σε ένα περίπτερο και παραγγέλνει μπριζόλα με σως μπάρμπεκιου, πουρέ και κόκκινο κρασί και ο περιπτεράς του δίνει ακριβώς αυτό. Ο συγγραφέας μπαίνει στον πλεονασμό να αναφέρει πως είναι σε χάπι. Γιατί μέσα σε όλες τις άλλες φαντασιοπληξίες να βάλουν και ένα ρεαλιστικό στοιχείο;»

«Α, μα είναι συγγραφικό κόλπο. Πετάς και κάτι καθημερινό για να στηρίξεις τα άλλα…»

 

Κοιτάχτηκαν. Ανάμεσα τους έστεκε ανοιχτή η Μοντέρνα Κουζίνα.

«Εκτός κι αν πριν τρεις χιλιάδες χρόνια το φαγητό σε χάπι ήταν επιστημονική φαντασία γιατί…»

«Γιατί κομμάτιαζαν τροφή σε πολυσύνθετη μορφή και κατάπιναν τα κομμάτια…»

Ο Νι κοίταξε πάλι τις φωτογραφίες.

«Λες να ήταν επώδυνο;»

«Για επώδυνο λάτρευαν να το κάνουν. Τα σπίτια εκείνον τον καιρό είχαν και κουζίνες, έναν χώρο για να παρασκευάζουν τα φαγητά και να κάθονται να τα τρώνε. Σαν τους βωμούς που έχουμε εμείς για επικλήσεις μόνο που σπαταλούσαν περισσότερο χρόνο. Που να δεις τις συνταγές και πόση ώρα απαιτείται στην εκτέλεση τους.»

«Βάλε και όλο αυτό το μάσημα…»

 

«Ξέρεις το άλλο;» ρώτησε ο Σίγμα.

«Ποιο;»

«Ο ξάδελφος μου μπήκε χθες στο νοσοκομείο για αφαίρεση εντέρου. Μόλις που πρόλαβαν την περιτονίτιδα. Γνωρίζεις φυσικά την άγνοια που έχει η επιστήμη σχετικά με την χρησιμότητα των εντέρων στον άνθρωπο.»

«Είχαν μια χρησιμότητα που τώρα φυσικά έχει εξαλείψει…»

«Ο Ρω, αυτόν που τον ψάχνεις που τον βρίσκεις μέσα στον αποκρυφισμό θα τον συναντήσεις, μου έλεγε τις προάλλες πως ο άνθρωπος κάποτε είχε ένα δεύτερο άνοιγμα κάπου στο σώμα του, νότια της στοματικής κοιλότητας αλλά άγνωστο που, και πως το έντερο συνέδεε το στομάχι με αυτό το άνοιγμα. Από εκεί κάποτε αποβάλλαμε ακαθαρσίες που σχηματίζονταν από την συσσώρευση της τροφής μέσα μας.»

«Τι αηδία…μου’ρχεται μια αναγούλα.»

«Ότι όμως έχω διαβάσει εδώ μέσα το αποδεικνύει. Και σου έχω άλλη μια απόδειξη.»

«Ποια;»

«Θα τρελαθείς μόλις την δεις.»

 

Έβαλε το χέρι του μέσα σε άλλον ένα από τους απαγορευμένους φακέλους και έβγαλε το άλλο περιοδικό. Ο τίτλος στο εξώφυλλο έγραφε Madame Figaro και από κάτω, μια κατά τα άλλα όμορφη γυναίκα χαμογελούσε εκθέτοντας μια σειρά από φιλντισένια κοκαλάκια.

«Τρανούλη μου, τι είναι αυτά;!»

«Δόντια! Ναι, αγαπητέ μου φίλε, αν θέλεις μη το πιστεύεις, τρεις χιλιάδες χρόνια πριν, πολύ πιο πριν από την Ανακατανομή, είχαμε δόντια.»

«Αυτή τώρα υποτίθεται πως χαμογελάει ή θέλει να με καταβροχθίσει; Ήμασταν πια τόσο ζώα;»

«Ήμασταν σωστά κτήνη. Ξεσχίζαμε τα κρέατα, τα μασούσαμε με αυτά τα δόντια, αλέθαμε, πολτοποιούσαμε…»

«Σταμάτα!»

«Και μας άρεσε. Υπάρχουν ολόκληρα άρθρα για εστιατόρια, χώρους που μαζευόμαστε ομαδικά για να τρώμε, και τρώγαμε συνέχεια, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, κι ενδιάμεσα, αφιερώναμε ώρες ολόκληρες σ’αυτή την ηδονή.»

«Θα πρέπει να αποβάλλαμε και ακαθαρσίες από το έντερο μας όλη την ώρα.»

«Έχεις δίκιο. Θα ήταν ένα απίστευτο σκηνικό.»

«Απίστευτο.»

 

Ο Νι κοίταξε πάλι την γυναίκα στο εξώφυλλο. Ήταν όμορφη παρά τα δόντια της. Έβαλε ασυναίσθητα τον δείκτη του στο στόμα και τον δάγκασε με τα ούλα του. Ανατρίχιασε. Ήταν τόσο βάρβαρο.

«Δαγκωνόμασταν και μεταξύ μας;»

«Δεν το αποκλείω.»

«Τι τρομακτική εποχή. Δεν φοβόταν ο άνθρωπος τον εαυτό του; Θέλω να πω…Κοίτα αυτή τη κοπέλα…» Έβαλε το χέρι για να καλύψει το στόμα στην φωτογραφία, «…βλέπεις αυτή την κοπέλα σε έναν κήπο, να κάθεται σε ένα παγκάκι και την ερωτεύεσαι, την πλησιάζεις όλο προσδοκία, ελπίζοντας σε ένα χαμόγελο, εκείνη σου χαμογελάει και…» Τράβηξε το χέρι του και αποκάλυψε τα δόντια. Ρίγησε.

«Σαν το ανατρεπτικό τέλος ενός διηγήματος τρόμου, ε;» πρόσθεσε ο Σίγμα μειδιώντας και αποκαλύπτοντας τα ούλα του.

«Μα, βγάλ’της τα δόντια και είναι θεά.» είπε ο Νι μην μπορώντας να απαλλαγεί από την τρομακτική σαγήνη αυτού του μυθικού πλάσματος.

 

Άκουσαν ήχους έξω από το δωμάτιο. Οι σπουδαστές είχαν αρχίσει να μαζεύονται στο αμφιθέατρο.

«Πρέπει να πηγαίνουμε. Αν καταλάβουν πως λείπουμε θα μας ψάξουν.»

Ο Σίγμα έκλεισε τους φακέλους γρήγορα και τους ασφάλισε πίσω στη θέση τους. «Εδώ θα τους βρούμε και αύριο.» Κατευθύνθηκαν προς την πόρτα όταν ο Νι κοντοστάθηκε για λίγο και κοίταξε τον Σίγμα με απορία. «Τι τρέχει;»

«Τώρα σκέφτηκα…εκείνοι οι δύστυχοι αρχαίοι, δεν θα μπορούσαν όχι να απολαύσουν, ούτε καν να εφαρμόσουν το στοματικό σεξ.»

«Δεν θα διαφωνήσω» συμφώνησε ο φίλος του πριν τον ακολουθήσει στην κεντρική αίθουσα.

 

Τέλος

Edited by DinoHajiyorgi
  • Like 2
Link to post
Share on other sites
  • 5 weeks later...

Nτίνο, γενικά στις ιστορίες σου που έχω διαβάσει καταφέρνεις να ισορροπείς το σουρεαλιστικό με το γκροτέσκο, την επιστημονική - και μη -  φαντασία με το χιούμορ, και όλους τους άλλους πιθανούς συνδυασμούς!

Το αποτέλεσμα είναι σκετή απόλαυση συχνά, και πουθενά δεν είναι πιο εμφανή τα παραπάνω από την ιστορία αυτή!

Σαν αναγνώστη μου πρόσφερες άφθονο χιούμορ, χωρίς μάλιστα η ιστορία να είναι χιουμοριστική, ούτε σατιρική. Άφησες δηλαδή τον "χυμό του φρούτου" αποκλειστικά στη διάθεση του αναγνώστη, αφού τον τοποθέτησες σαν παρατηρητή και διανοητικό σχολιαστή, των τεκταινόμενων στην ιστορία.

Πάρα πολύ καλή η ιστορία λοιπόν. Γέλασα και προβληματίστηκα κιόλας, ειδικά στο θέμα της σχετικής ηθικής και της ακόμα σχετικότερης αισθητικής που έχει ο σημερινός άνθρωπος. Και κάπου εκεί πιστεύω πως είναι και το νόημα της ιστορίας αυτής. Μπράβο και ευχαριστώ για όσα πήρα από την ιστορία σου.

 

Το μόνο πρόβλημα στην ιστορία είναι καθαρά τεχνικό. Όχι καλή η παραγραφοποίηση σε "μπλοκς" τα οποία περιείχαν και τους διαλόγους, κάνοντας την ανάγνωση κάπως κουραστική και μπερδεμένη.

Αλλά η ίδια η ιστορία είναι τόσο καλή που το τεχνικό θέμα δεν μπορώ να πω πως με χάλασε.

  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Πανέμορφη ιστορία! Ο Διονύσης με κάλυψε απόλυτα και στα θετικά και στα αρνητικά σχόλια. Πάντως, το τέλος είναι απλά όλα τα λεφτά! Η φαντασία και το χιούμορ σου σπάνε κόκαλα, κυρίως επειδή είναι αυθόρμητα κι όχι εκβιαστικά. Μπράβο, εξαίσιο.

Link to post
Share on other sites

Ένα εχω να πω: Συγχαρητηρια! :D.

Η ιστορια ειναι αυτη ειναι απιστευτα άρτια. Καλογραμμένη, με αυτο το υπογειο χιουμορ που λενε και τα παιδια και το οποιο σπαει κοκκαλα :D. Απολαυστικότατη - και αυτο ειναι πολυ σημαντικό στοιχειο σε μια ιστορια. Η τελευταια ατακα - σε συνδυασμο με τον τιτλο - ηταν απλα απιστευτη :D.

Το μονο αρνητικο ηταν η παραγραφοποιηση οπως λεει και ο Διονυσης. Τιποτε άλλο. Μερικά enter και η ιστορία αυτη θα ειναι τέλεια! Καταφερες μεσα σε λιγο χωρο να περάσεις ολες τις σημαντικες για την ιστορια πληροφοριες, και να πατησεις μετά εκεί πάνω για να ανέβεις ένα ακομα σκαλι - κάτι που έχω προσέξει ότι γενικά το κάνεις στις ιστοριες σου και ειναι εκπληκτικό :).

Link to post
Share on other sites

Όπως σου έχω ξαναπεί έχεις μια ενδιαφέρουσα οπτική της πραγματικότητας. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έδεσες την εξέλιξη των ανθρώπων με το παρελθόν και την λησμονιά της παλαιάς τους φύσης. Γενικά θέτεις προβληματισμούς στα κείμενά σου και αυτό είναι κάτι που απολαμβάνω.

 

Το πρόβλημα με το αγγλικό ερωτηματικό θεωρώ ότι έχει λυθεί οπότε μένει να προσέξεις λίγο την παράγραφοποίηση του κειμένου.

Link to post
Share on other sites

Ειρωνία: έχω διαφημίσει την ιστορία σου και δεν την έχω σχολιάσει ακόμα - φευ!

 

Εν προκειμένω, το σχόλιο-ατάκα-μπηχτή που είναι ο συνδιασμός κατακλείδας-τίτλου είναι ένα απολαυστικό τελείωμα, εκείνες οι νότες που σπάνια βρίσκει κανείς (η πιο ιμπρεσσιονιστική πτυχή αυτής της τεχνικής διαφαίνεται στο Τσάι από Σταφύλι - εσύ έχεις έναν πολύ αρωματικό, ανάλαφρο, νωπό, άγουρο μούστο να προσφέρεις στα χείλη)! Θα διαφωνήσω στο περί μερικών Enter, καθώς η παραγραφοποίηση απαιτεί περισσότερα, όπως απέδειξε η Αλεξάνδρα στο προαναφερθέν έργο, αλλά το κείμενό σου είναι, εν συνόλω, απλά, hands-down, ένα από τα καλύτερα κωμικά αναγνώσματα «ενήλικου περιεχομένου» που θα μπορούσε να πέσει στα χέρια κάποιου. :)

Link to post
Share on other sites

Μεχ. Τι να πώ. Δεν με ξετρέλανε η ιστορία σου, για τον απλό λόγο ότι δεν είμαι fun της επ. φαντασίας. Αλλά να δώσουμε τα εύσημα. Μπράβο, είναι καλή. Κάφρικη, αλλά καλή.

Link to post
Share on other sites

ίσως επειδή έχει έναν τόνο (μόνο έναν?) καφρίλας, εμένα μου άρεσε αυτό το στοιχείο.

ξεκαθαρίζω ότι δεν έχω διαβάσει άλλα δικά σου κείμενα, οπότε δεν γνωρίζω γενικότερα στυλ-θεματολογία ή άμα εντάσσεται σε κάποιο γενικότερο πλαίσιο.

ως ιστορία έχει ωραία στοιχεία (γραφή-χιούμορ-σκηνικό), αλλά δεν με κέρδισε. ίσως το θέμα, ίσως κάποια στοιχεία του. ίσως είμαι πολύ ιδιότροπος (τονίζω: όχι επιλεκτικός, ιδιότροπος <---υπάρχει μεγάααλη διαφορά ;) ), ίσως πάλι τη διάβασα λάθος στιγμή και κόλλησα στην πρώτη άποψη και στις επόμενες αναγνώσεις.

 

ίσως (πολλά ίσως δεν μαζεύτηκαν? :rolleyes: :whistling: ) το γεγονός ότι ο άξονας δόντια-στομάχι-έντερο δεν εντάσσεται ένα γενικότερο πλαίσιο να με έβγαλε εκτός κλίματος. άμα είναι μέρος μιας συλλογής ιστοριών, μπορεί να ξεκαθαρίζονται εκεί μερικά πράγματα, οπότε διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. (σορρυ τον τελευταίο καιρό περνάω μια φάση σκληροπυρηνισμού στην ε.φ.)

 

την παραγραφοποίηση δεν θα τη σχολιάσω πολύ, απλώς με ξένισε και δυσκόλεψε λίγο.

 

δεδομένου του τρόπου που χειρίζεσαι τη γλώσσα και τις ιδέες (που είναι πολύ καλός στα μάτια μου), περιμένω να διαβάσω άλλα κείμενα σου.

Edited by araquel
Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...

Εδώ έχουμε ένα μεγαλούτσικο ανέκδοτο, χαριτωμένο και σπούκι ταυτόχρονα, το οποίο μπορεί να μη με επηρεάζει ακριβώς, ή ίσως καλύτερα να μην είναι ακριβώς του γούστου μου υπό Κ.Σ. που όμως το ευχαριστήθηκα και το διάβασα μονορούφι ως το τέλος. Είναι σίγουρα καλογραμμένο, έχει ένα ιδιαίτερο χιούμορ (ειδικά στο τέλος: «εκείνοι οι δύστυχοι αρχαίοι...») που βγαίνει κυρίως μέσα από τα επίθετα που χρησιμοποιείς και το οποίο συμφωνεί με την αισθητική μου αρκετά. Υποθέτω πως αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο το ευχαριστήθηκα.

 

 

 

Λαθάκια: Τα σημεία στίξης σου σε ξεφεύγουν σε μερικά σημεία και το αγγλικό ερωτηματικό σε ελληνικό κείμενο συνεχίζω να το βρίσκω «κάπως». Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο έχεις υπογραμμίσει τη λέξη που θέλεις να τονίσεις, συνήθως τις λέξεις αυτές τις γράφουμε σε πλάγια γραφή.

 

 

 

Ακόμα κάτι (που δεν είναι λάθος στην πραγματικότητα, εμένα προσωπικά με ταλαιπωρεί λιγάκι και το θεωρώ ομορφότερο διαφορετικά, επομένως μπορείς απλά να με αγνοήσεις και να συνεχίσεις να το κάνεις) είναι ο τρόπος που γράφεις το διάλογο: μέσα σε παραγράφους. Βρίσκω προτιμότερο το να αλλάζεις γραμμές στο διάλογο για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι εμφανισιακώς ξέρω εξαρχής πότε φτάνεις σε κομμάτι διαλόγου κι είμαι «φτιαγμένη» ανάλογα για να τον συναντήσω, κι ο δεύτερος (και πιο σημαντικός) ότι είναι πολύ πιο δύσκολο να μπερδέψεις τον αναγνώστη ως προς το ποιος μιλάει όταν ο καθένας έχει τη γραμμή του.

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Ακόμα κάτι (που δεν είναι λάθος στην πραγματικότητα, εμένα προσωπικά με ταλαιπωρεί λιγάκι και το θεωρώ ομορφότερο διαφορετικά, επομένως μπορείς απλά να με αγνοήσεις και να συνεχίσεις να το κάνεις) είναι ο τρόπος που γράφεις το διάλογο: μέσα σε παραγράφους. Βρίσκω προτιμότερο το να αλλάζεις γραμμές στο διάλογο για δύο λόγους: ο πρώτος είναι ότι εμφανισιακώς ξέρω εξαρχής πότε φτάνεις σε κομμάτι διαλόγου κι είμαι «φτιαγμένη» ανάλογα για να τον συναντήσω, κι ο δεύτερος (και πιο σημαντικός) ότι είναι πολύ πιο δύσκολο να μπερδέψεις τον αναγνώστη ως προς το ποιος μιλάει όταν ο καθένας έχει τη γραμμή του.

 

Και το ερωτηματικό, αλλά και η εναλλαγή διαλόγων από σειρά σε σειρά έχουν διορθωθεί στους δικούς μου φακέλους. Το παρόν διήγημα μπήκε πριν τα προσέξω αυτά. Εύχομαι να προσέξεις τις βελτιώσεις στα μελλοντικά μου post.

 

Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Link to post
Share on other sites
Naroualis

Μάλλον έχω αμελήσει να σχολιάσω κάποιες ιστορίες που με άγγιξαν. Ας κάνω την αρχή με ετούτη.

 

Γενικά, οι ιστορίες σου έχουν απίστευτη έμπνευση. Το να μπορείς σαν αφηγητής να δεις κάτι με τα μάτια ενός φανταστικού προσώπου σε κάποια φανταστική εποχή και κατάσταση είναι μάλλον κοινό (αν και δε μπορώ να το πω με σιγουριά για όλους τους συγγραφείς που έχω διαβάσει -κι έξω από το φόρουμ αυτό as well). Όμως το να μπορείς να κάνεις τον αναγνώστη να δει με τα μάτια του ήρωά σου, ε, αυτό το έχω δει μόνο σε ελάχιστους. Και καταφέρνεις να με κάνεις να αηδιάσω με την ιδέα μιας γυναίκας με δόντια. (Ο Τρουαγιά είναι ένας που μου έρχεται αυθόρμητα στο νου, στην Αράχνη και το Ο Νεκρός Αρπάζει το Ζωντανό.)

 

Εξαιρετικό. Δε θα σταθώ στα τεχνικά, έχω καλυφθεί από τα παιδιά. Απλά θυμήθηκα μια εποχή που, μικράκι, διάβαζα μια εγκυκλοπαίδεια για ζώα κι είχε τις εκφράσεις ενός πιθήκου. Μου είχε κάνει ζωηρότατη εντύπωση το ότι όταν "χαμογελάει" στην πραγματικότητα είναι φοβισμένος και δείχνει τα δόντια του για να απειλήσει τον εχθρό. Ίσως τελικά ο Νι κι ο Σίγμα να μην είναι τόσο προηγμένοι και σε απόσταση από τα ζώα όσο θα ήθελαν να είναι...

Link to post
Share on other sites
  • 4 years later...
DinoHajiyorgi

Επειδή δεν θα συμμετάσχω στον τρέχοντα διαγωνισμό, bump σε ένα διηγηματάκι από έναν παλιότερο, που ανταποκρίνεται και στο θέμα του τωρινού.

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ντίνο το διάβασα και ήταν πολύ ευχάριστο. Ανάλαφρο αλλά όχι επιφανειακό. Θα το θυμάμαι σίγουρα.

Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Ντίνο πολύ καλό.

Με τελείως λιτό και αφαιρετικό τρόπο, βάζει τον αναγνώστη να υποθέσει έναν κόσμο όπου απουσιάζει η βασική λειτουργία του ανθρώπου, η διατροφή και οι παρεπόμενες φυσικές διαδικασίες, αφομοίωση κλπ.

Πάντα προτιμώ τις ιστορίες που δεν αναλώνονται σε λεπτομερή περιγραφή του φανταστικού κόσμου, αλλά με ενα-δύο κλου, σε αφήνουν να τον υποθέσεις.

Έχει χιούμορ, ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, και όλα αυτά με ελάχιστες λέξεις.

Τέλος, αν λάβω υπ'όψιν και τη συμμετοχή σου στο "χαμόγελο", τι ζόρι τραβάς ρε φίλε μα τα δόντια; :lol:

Link to post
Share on other sites
  • 9 years later...
Nick V.

Πολύ καλό (ειλικρινά, προσπάθησα να κρατηθώ και να μην σχολιάσω πάλι αλλά δεν τα κατάφερα).

Spoiler
On 12/1/2006 at 3:11 PM, DinoHajiyorgi said:

«Μα, βγάλ’της τα δόντια και είναι θεά.»

όταν σε σε έχει συνεπάρει τόσο πολύ το κείμενο, που συμφωνείς με την ατάκα με το που την διαβάζεις.

 

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..