Jump to content
trillian

Τσάι απο σταφύλι

Recommended Posts

trillian

Πού το έβαλα το καταραμένο το βιβλίο;!

 

Η Ζυράνθα είχε κάνει το δωμάτιο άνω κάτω. Βιβλία πεταμένα στο πάτωμα, έπιπλα τραβηγμένα, ανοιγμένα συρτάρια. Τόσα βιβλία εδώ κι εκεί, και κανένα τους δεν ήταν αυτό.

 

Προσπάθησε να ηρεμήσει. Βαθειά ανάσα. Σκέψου, είπε στον εαυτό της. Πότε το είδες για τελευταία φορά;

 

Δε μπορούσε να θυμηθεί με ακρίβεια. Νόμιζε ότι ήταν στο ράφι του, εκεί που το έβαζε πάντα, δίπλα στο «Ευμορφία», αλλά δεν ήταν εκεί. Και είχε πολύ καιρό να το διαβάσει… Θα έλεγε κανείς ότι το βιβλίο ξεγλίστρησε από το δωμάτιό της χωρίς αυτή να το πάρει χαμπάρι. Ίσως ακριβώς επειδή δεν θα το έπαιρνε χαμπάρι…

 

Μη σκέφτεσαι βλακείες!

 

Παρόλαυτά, ήταν πλέον σίγουρο ότι το βιβλίο δεν ήταν εκεί. Δεν το είχε δώσει σε κάποιον – δεν χρειαζόταν, όλοι είχαν το δικό τους αντίτυπο. Και σίγουρα θα το θυμόταν αν το είχε βγάλει απ το δωμάτιο. Κι όμως, δεν ήταν εκεί.

 

Αποφάσισε να αγνοήσει το κεφάλι της που φώναζε ότι αυτά ήταν βλακείες, και έκανε μια νοερή έκκληση : «Σε παρακαλώ, όπου κι αν είσαι, γύρνα πίσω. Δε θα σε ξαναγνοήσω ποτέ!».

 

Ύστερα βγήκε έξω από το δωμάτιο, αφήνοντας πίσω της το δωμάτιο μέσα στο χάος. Ίσως αν καθάριζε λίγο το μυαλό της να θυμόταν πού το είχε αφήσει.

 

Ο έξω κόσμος ήταν πανέμορφος: Ο ουρανός σήμερα είχε ένα βαθύ πράσινο χρώμα, και ο ήλιος έκαιγε φωτεινός μπλε. Κοίταξε τριγύρω και είδε μία γυναίκα να έρχεται προς το μέρος της, πηδώντας σαν….ποια ήταν η λέξη; Ακρίδα! Πηδώντας σαν ακρίδα, διανύοντας δύο δύο τα μέτρα με ένα σάλτο. Πρέπει να βρω το βιβλίο!, σκέφτηκε.

 

Η γυναίκα σταμάτησε μπροστά της, και αναγνώρισε τη Δρύαινα, την καθηγήτριά της.

 

«Καλημέρα Ζυράνθα! Δεν είναι μια υπέροχη μέρα; Και δες τι έχουμε σήμερα! Ανάλαφρα σώματα σαν από ήλιο! Μια καταπληκτική αίσθηση! Πρέπει να το δοκιμάσεις!»

 

Η Ζυράνθα χαμογέλασε. Δε μπορούσε να μη χαμογελάσει, η Δρύαινα ήταν πάντα από τους ανθρώπους που σου έφτιαχναν τη διάθεση. Κι ας ένιωσε μια μικρή ανησυχία στη σκέψη ότι δεν θυμόταν ακριβώς τί ήταν το ήλιο.

 

«Είναι όντως μια υπέροχη μέρα» απάντησε. «Πάμε να πιούμε κάτι και να δούμε τι άλλο έχουμε σήμερα;»

 

«Πολύ ευχαρίστως και βεβαίως. Αλλά μόνο αν έρθεις με τον ίδιο τρόπο!» Κι έδωσε ένα πήδο, που την πήγε τρία μέτρα μακριά.

 

Γελώντας, η Ζυράνθα κλώτσησε με δύναμη το έδαφος. Βρέθηκε αμέσως στον αέρα, ελαφριά σαν πούπουλο, και πριν το καταλάβει βρισκόταν ήδη δίπλα στη Δρύαινα. Πιάστηκαν χέρι χέρι, και κατευθύνθηκαν προς την καφετέρια, ένα σάλτο τη φορά, σαν ακρίδες που πηδούν από φύλλο σε φύλλο.

 

Η καφετέρια είχε αυτή τη φορά το σχήμα ενός καραβιού. Ένα μεγάλο τρικάταρτο, ξύλινο φυσικά, με πανιά, άγκυρα κι απ όλα. Έμπαινες από το αμπάρι, και η κουβέρτα ήταν γεμάτη τραπεζάκια και κόσμο.

 

«Μέσα ή πάνω;» ρώτησε η Δρύαινα.

 

«Πάνω φυσικά!» απάντησε η Ζυράνθα και πριν προλάβει να το σκεφτεί, είχε ήδη πηδήξει και σε λίγο προσγειωνόταν στην κουβέρτα του καραβιού. Η Δρύαινα ακολούθησε κατά πόδας – ή μάλλον κατά πήδους – και σε λίγο καθόντουσαν σε ένα βολικό τραπεζάκι στην πλώρη.

 

Η Ζυράνθα ένιωσε να ηρεμεί. Δε μπορούσες να μείνεις αγχωμένος μια τέτοια όμορφη μέρα και με τόσο ευδιάθετη παρέα. Παρολαυτά…έπρεπε να βρει το βιβλίο, αλλιώς κάποια στιγμή θα είχε σίγουρα σοβαρά προβλήματα.

 

 

Ο Τομ εμφανίστηκε για να πάρει παραγγελία. Φορούσε πάντα αυτό τον άσπρο σκούφο στο κεφάλι, που του έδινε μια όψη μάγειρα – η Ζυράνθα ξεχνούσε αυτή τη στιγμή τί είδους μάγειρα όψη του έδινε. Άγγλου; Δεν ήταν σίγουρη. Θα μπορούσε να ρωτήσει τη Δρύαινα, αν δε φοβόταν ότι θα την καταλάβαινε.

 

«Τι έχουμε σήμερα Τομ;» ρώτησε η Δρύαινα.

 

«Λοιπόν, αγαπημένη μου καθηγήτρια, σήμερα ήρθατε νωρίς και δεν έχω προλάβει να τα δοκιμάσω όλα. Έχουμε πάντως σίγουρα τσάι από κεχριμπάρι, καφέ από τριαντάφυλλα και κάτι που πρέπει να είναι παγωτό από σταγόνες της βροχής. Αλλά αν θα θέλατε να δοκιμάσετε και κάποιο από τα άλλα θα ήμουν φυσικά ιδιαίτερα ευγνώμων για τη βοήθεια – πάντα εκτιμάω την επαγγελματική σας γνώμη».

 

Η καθηγήτρια γέλασε, ένα καλόκαρδο, ευδιάθετο γέλιο.

 

«Εντάξει, Τομ, θα δοκιμάσουμε κάποιο από τα άγνωστα, να σε γλιτώσουμε από τον κόπο. Ευκαιρία να κάνουμε το μάθημά μας έξω, να γλιτώσουμε την κλεισούρα. Αλλά φέρε κάτι σε ρόφημα για μένα σε παρακαλώ. Εσύ Ζυράνθα;»

 

Η Ζυράνθα ένιωθε ξαφνικά εγκλωβισμένη. Είχε αρκετό καιρό να διαβάσει το βιβλίο, πώς θα τα κατάφερνε τώρα; Προσπάθησε να το αποφύγει.

 

«Εγώ…θα πάρω μάλλον τον καφέ από τριαντάφυλλα, Τομ». Τουλάχιστον τα τριαντάφυλλα τα ήξερε.

 

Η Δρύαινα την κοίταξε, σοβαρεύοντας. «Ζυράνθα, μπορεί να είμαστε έξω, και μπορεί να είμαστε φίλες, αλλά ξέρεις ότι παραμένω η καθηγήτριά σου. Είπαμε, θα κάνουμε ένα είδος τεστ. Θα δοκιμάσεις κάτι άγνωστο και θα μου πεις τα συστατικά του. Λοιπόν; Φαγητό ή ρόφημα;»

 

Ο Τομ περίμενε υπομονετικά. Η Ζυράνθα αναστέναξε από μέσα της. Δε μπορούσε να το αποφύγει. Ίσως να ήταν τυχερή και να μην καταλάβαινε τίποτα η Δρύαινα.

 

«Ρόφημα και για μένα, Τομ. Συγνώμη, Δρύαινα, μάλλον αντέδρασα στην ιδέα του μαθήματος μια τόσο όμορφη μέρα». Προσπάθησε να χαμογελάσει ανέμελα.

 

Η Δρύαινα την κοίταξε κάπως σκεπτική, αλλά δεν ένιωσε συνέχεια.

 

«Ξέρεις, πριν έρθω να σε βρω μίλησα με τον Λέμιους. Μου είπε ότι είχαμε μια νέα άφιξη σήμερα – ένα αγοράκι πέντε χρονών».

 

«Πέντε χρονών; Νόμιζα ότι δεν μας έρχονται τόσο μικροί».

 

«Αστειεύεσαι; Φυσικά και μας έρχονται. Ίσως όχι τόσο συχνά, σύμφωνοι, αλλά συμβαίνει πολλές φορές – θυμάμαι ακόμα την Μέηρ όταν ήρθε, την έχεις γνωρίσει; Νομίζω ήταν τεσσάρων…»

 

Τους διέκοψε ο Τομ με την παραγγελία. Δύο ποτήρια, με το ίδιο ζεστό ρόφημα να αχνίζει, και ένα πιάτο με κάποιου είδους πίτα. «Η πίτα είναι δώρο του καταστήματος» δήλωσε. Η Δρύαινα λύθηκε στο γέλιο. «Μπαγάσα Τομ! Σε λίγο θα με βάλεις να έρχομαι κάθε πρωί να σου δοκιμάζω όλο το μενού και να σου λέω τι είναι!»

 

«Δε μπορείς να με κατηγορήσεις που σε εκμεταλλεύομαι», γέλασε κι ο Τομ. «Σιγά μην μπορώ να βασιστώ στους βοηθούς μου! Λοιπόν, όταν δοκιμάσετε μου λέτε, ε;».

 

Ο Τομ απομακρύνθηκε και η Δρύαινα, γελώντας ακόμα, δοκίμασε λίγο από τον καφέ της – ή το τσάι ή τη σοκολάτα ή το οτιδήποτε - αυτό έμενε να αποφασιστεί.

 

«Μμμ…πάρα πολύ ωραίο! Ποιος θα το περίμενε;». Έμεινε για λίγο με τα μάτια κλειστά, απολαμβάνοντας τη γεύση. Ύστερα τα άνοιξε. «Άντε, δοκίμασε κι εσύ. Και μην ανησυχείς, δεν είναι κάτι δύσκολο» της είπε χαμογελώντας.

 

Παίρνοντας κάπως θάρρος, η Ζυράνθα δοκίμασε μια μικρή γουλιά. Ένιωσε το υγρό να διαπερνάει τη γλώσσα της και ύστερα να κατεβαίνει στο λαιμό της. Έμεινε να κοιτάζει το κενό, άναυδη. Δεν καταλάβαινε τη γεύση! Δεν της έλεγε τίποτα απολύτως!

 

«Ζυράνθα;» Η φωνή της Δρύαινας, έφτανε μακρινή στ αυτιά της. Δεν καταλάβαινε τη γεύση! Είχε πολύ καιρό να διαβάσει το βιβλίο και τώρα το βιβλίο την είχε εγκαταλείψει και…δεν καταλάβαινε τη γεύση!

 

«Ζυράνθα, είσαι καλά;» Ανησυχία χρωμάτιζε τώρα τη φωνή της καθηγήτριας.

 

Ανασήκωσε το βλέμμα. Δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλά της, δάκρυα που δε μπορούσε να σταματήσει, ούτε να τα κρύψει. Τι νόημα είχε πια; Μπορεί να ήταν ήδη αργά…

 

Ένιωσε χέρια στους ώμους της, να την αγκαλιάζουν. «Τι είναι καλή μου;» Η Δρύαινα είχε έρθει κοντά της και της χάιδευε τα μαλλιά. «Μπορείς να μου πεις…Σου θύμισε κάτι η γεύση; Αυτό είναι;»

 

Μ αυτό η Ζυράνθα άρχισε να τραντάζεται από λυγμούς. Κούνησε το κεφάλι της και προσπάθησε να εξηγήσει. «Όχι, δεν…αυτό είναι το πρόβλημα, ότι …το βιβλίο…δεν…» Δε μπορούσε να μιλήσει καθαρά. Έκρυψε το πρόσωπό της στα χέρια της και συνέχισε να κλαίει.

 

Η Δρύαινα πισωπάτησε με αργές κινήσεις και κάθισε πάλι στην καρέκλα της. «Ζυράνθα, κοίταξε με», της είπε.

 

Νιώθοντας τελείως απελπισμένη, σήκωσε το κεφάλι. Η καθηγήτρια την κοιτούσε τώρα σοβαρή, όλη η καλή διάθεση και ο ευχάριστος χαρακτήρας της είχαν υποχωρήσει.

 

«Δεν πιστεύω να εννοείς ότι δε μπορείς να ξεχωρίσεις καθόλου τη γεύση;»

 

Μη μπορώντας ακόμα να μιλήσει, η Ζυράνθα κατένευσε. Η Δρύαινα συνοφρυώθηκε ακόμα περισσότερο. Έγειρε μπροστά και σταύρωσε τα χέρια της.

 

«Ζυράνθα, τι είναι το σταφύλι;» ρώτησε αυστηρά. «Το καλό που σου θέλω, να ξέρεις να απαντήσεις».

 

Προσπάθησε να συγκρατήσει τα κλάματα και να συγκεντρωθεί. «Έ-ένα φρούτο;» είπε τελικά.

 

«Όχι ακριβώς. Καρπός είναι. Αλλά, το πιο σημαντικό, τι φτιάχνεται στ αληθινά από το σταφύλι;»

 

Η Ζυράνθα ένιωσε να χάνεται. Δεν ήξερε. «Μ-μ-μαρμελάδα;» επιχείρησε. Δεν ήταν σωστό, το ήξερε. Άρχισε πάλι να κλαίει.

 

«Όχι». Αυστηρή, υπόκωφη φωνή. «Από το σταφύλι βγαίνει κρασί, και όχι τσάι, όπως τώρα. Ζυράνθα, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε το αληθινό χρώμα του ουρανού; Πόσες μέρες πριν; Σταμάτα να κλαις και απάντησέ μου».

 

Κούνησε το κεφάλι. Δε μπορούσε να θυμηθεί. Τόσα χρώματα, τόσες αποχρώσεις, πού να θυμάται το αληθινό χρώμα; Τι σημασία είχε το αληθινό χρώμα; Και ύστερα ήρθε η καίρια ερώτηση:

 

«Πόσο καιρό έχεις να διαβάσεις το βιβλίο σου;»

 

«Δυο; Τρεις μήνες; Δ-δε θυμάμαι…Δεν…δεν ήθελα! Τι σημασία έχει, δεν…πιο ωραία είναι αυτά που βλέπουμε εδώ! Τι σημασία έχει το βιβλίο; Δε θέλω να ξέρω πώς είναι "αληθινά" τα πράγματα!»

 

Η Δρύαινα κούνησε πέρα δώθε το κεφάλι.

 

«Χωρίς τα αληθινά πράγματα Ζυράνθα, δε μπορείς να δεις τα φανταστικά. Είναι νόμος της φύσης, νόμος της ύπαρξής μας. Αν ξεχάσεις ότι ο ουρανός είναι μπλε, πώς θα εκτιμήσεις τον πράσινο ουρανό που βλέπεις; Τι νόημα θα είχε να βλέπεις έναν πράσινο ουρανό; Κανένα απολύτως. Αν ξεχάσεις ότι οι άνθρωποι περπατάνε, τι νόημα θα είχε να πετάς; Θα έχανες την αίσθηση, δε θα χε κανένα νόημα. Και αν το κάναμε όλοι, αυτό το μέρος απλά θα έπαυε να υπάρχει. Ζυράνθα, πρέπει να ξαναρχίσεις να διαβάζεις το βιβλίο σου και αυτή τη στιγμή μάλιστα».

 

Σηκώθηκε απότομα από την καρέκλα. Κοίταξε τριγύρω και εντόπισε τον Τομ. «Τομ! Φεύγουμε! Μπορείς να καταχωρήσεις το ρόφημα ως «τσάι από σταφύλι» και μπορείς να δοκιμάσεις μόνος σου την πίτα! Έλα Ζυράνθα! Δεν έχουμε στιγμή για χάσιμο!»

 

Η Ζυράνθα είχε μείνει στην καρέκλα.

 

«Δρύαινα, δεν…δε γίνεται. Έχω χάσει το βιβλίο. Έψαξα σήμερα όλο το δωμάτιο και δεν είναι πουθενά». Κοίταξε την καθηγήτριά της βουρκωμένη. «Δεν είναι πουθενά».

 

Η Δρύαινα πάγωσε. Έφερε το χέρι της στο στόμα και έμεινε να την κοιτάζει έντρομη.

 

«Τόσο πολύ; Ζυράνθα, κορίτσι μου, τόσο πολύ; Δεν…»Κούνησε λυπημένη το κεφάλι.

 

«Ξέρεις τι σημαίνει αυτό έτσι;»

 

Η Ζυράνθα έγνεψε πως όχι.

 

«Σημαίνει ότι αν δεν κάνουμε κάτι σύντομα…θα αναγκαστείς να γυρίσεις πίσω.»

 

Η Ζυράνθα πετάχτηκε όρθια, έντρομη.

 

«Να γυρίσω πίσω;! Όχι Δρύαινα, όχι! Μη μου το κάνεις αυτό! Θα κάνω ό,τι θέλεις, μη μου το κάνεις αυτό!»

 

«Δε με ακούς…» απάντησε η καθηγήτρια λυπημένα. «Εγώ δε θα κάνω τίποτα, ούτε κανείς άλλος. Το μέρος το ίδιο θα σε διώξει…Ήδη, το ότι έχασες το βιβλίο είναι ένα σημάδι. Και τώρα αρχίζεις να μη νιώθεις τις γεύσεις…Ζυράνθα καλή μου, πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο απλά…θα εξαφανιστείς. Θα γυρίσεις πίσω».

 

«Δεν…δεν το 'ξερα! Πίστευα ότι θα τα θυμόμουν, ότι θα τα 'ξερα, απλά…δεν ήθελα να τα θυμάμαι, δεν…»σταμάτησε, καθώς συνειδητοποιούσε το λάθος της. Κοίταξε τη Δρύαινα στα μάτια.

 

«Τι μπορούμε να κάνουμε;»

 

Η Δρύαινα της άπλωσε το χέρι. «Έλα μαζί μου. Θα πάμε στο δωμάτιό μου».

 

Πήδηξαν χωρίς άλλη καθυστέρηση από το καράβι και σε λίγο έμπαιναν στο δωμάτιο της καθηγήτριας. Ήταν ηλιόλουστο και τακτοποιημένο. Οι τρεις τοίχοι ήταν γεμάτοι βιβλιοθήκες, με άπειρα βιβλία να στολίζουν τα ράφια τους. Η Ζυράνθα κοίταξε τριγύρω, και ύστερα κοίταξε στο κρεβάτι. Πάνω στο μαξιλάρι υπήρχε ένα βιβλίο. Το βιβλίο. Έτρεξε και το πήρε στα χέρια της, με λαχτάρα. Χάιδεψε το γυμνό, καφέ του εξώφυλλο, αλλά δεν το άνοιξε. Δεν ήταν το δικό της. Η Δρύαινα ήρθε και στάθηκε δίπλα της. «Τι θα κάνουμε;», τη ρώτησε.

 

«Θα δεις. Μου δίνεις λίγο το βιβλίο;».

 

Είδε τη Δρύαινα να πηγαινοέρχεται μέσα στο δωμάτιο, με τα μάτια κλειστά. Σε λίγο κατάλαβε τι έκανε: Οι βιβλιοθήκες είχαν αρχίσει να εξαφανίζονται. Μία μια έφευγαν, αφήνοντας πίσω τους το γυμνό τοίχο. Όταν εξαφανίστηκαν όλες, η Δρύαινα γύρισε προς το παράθυρο.

 

Η Ζυράνθα κοίταξε έξω. Ο ουρανός παρέμενε πράσινος, και ένα μπλε χρώμα παιχνίδιζε παντού. Αναστέναξε. «Δεν υπάρχει άλλος τρόπος;»

 

Η Δρύαινα την κοίταξε, λυπημένα αλλά σταθερά. «Όχι», είπε απλά.

 

Έκλεισε πάλι τα μάτια της, και όταν τα ξανάνοιξε, το παράθυρο είχε εξαφανιστεί. Το δωμάτιο είχε σκοτεινιάσει, αλλά όχι τελείως. Η καθηγήτρια γύρισε προς το μέρος της.

 

«Θα μείνεις εδώ μέχρι να θυμηθείς. Δε θα μπορείς να βγεις καθόλου έξω, δε θα μιλήσεις σε κανέναν, ούτε θα δεις κανέναν. Μέχρι να θυμηθείς. Αν τα καταφέρεις, μια μέρα θα ξαναβρείς το βιβλίο σου, και τότε θα μπορείς να βγεις έξω. Αν όχι…τότε μια μέρα θα ξυπνήσεις και θα είσαι πίσω, και δε θα θυμάσαι τίποτα απ αυτό το μέρος».

 

Άπλωσε τα χέρια και την αγκάλιασε. Η Ζυράνθα την αγκάλιασε κι αυτή, σφιχτά, ξέροντας πλέον ότι ίσως ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπε.

 

«Ελπίζω να σε ξαναδώ» είπε η Δρύαινα. «Και να θυμάσαι: το βιβλίο είναι μέρος του εαυτού σου. Μόνο εσύ μπορείς να το ξαναβρείς. Απλά…προσπάθησε να θυμηθείς».

 

«Θα προσπαθήσω».

 

Αποχωρίστηκαν. Χωρίς άλλα λόγια, η Δρύαινα γύρισε και βγήκε από το δωμάτιο. Άκουσε την πόρτα να κλειδώνει. Ήταν μόνη της.

 

«Δε θα γυρίσω πίσω» υποσχέθηκε στον εαυτό της. «Θα θυμηθώ, και θα ξαναβγώ από αυτή την πόρτα».

 

Ξάπλωσε στο κρεβάτι και έκλεισε τα μάτια της.

 

Σε λίγο ονειρευόταν. Ονειρευόταν έναν κόσμο όπου ο ουρανός ήταν μπλε και ο ήλιος κίτρινος. Και μπορεί να ήταν μουντά αυτά τα όνειρα, αλλά ήταν η μόνη της ευκαιρία για να ξαναβρεί το βιβλίο – εκείνο το βιβλίο, που είχε μέσα την αληθινή μορφή του κόσμου και σου επέτρεπε να φαντάζεσαι τις υπόλοιπες...

Edited by Dain
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Και τώρα, επιτέλους, μπορώ να σχολιάσω!

 

Τι να σου πρωτοπώ για την ιστορία σου; Να πω για την σύλληψη, για την απόδοση; Ήταν απ' τις ιστορίες που έφερνα ξανά και ξανά στο μυαλό μου, τη γευόμουν, την ζούσα, την έβλεπα γύρω μου. Ήταν σαν τα όνειρα που σου μένουν μετά από χρόνια και σε κάνουν μερικές φορές να σταματάς μέσα στην παραζάλη της μέρας, να τα ξαναζείς και να μένεις μ' ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη χαμένος σ' έναν διαφορετικό, ομορφότερο κόσμο.

 

Δεν υπάρχει ούτε μια λέξη που να μη δένει απόλυτα με τις υπόλοιπες κι όσο κι αν την διάβασα και την ξαναδιάβασα, δεν μπόρεσα να βρω ούτε ένα ψεγάδι. Αντίθετα, κάθε φορά μου φαινόταν πιο όμορφη, πιο ζωντανή κι έπρεπε κι εγώ να βρω εκείνο το καταραμένο βιβλίο για να θυμηθώ την πραγματικότητα.

 

Αλεξάνδρα, έδωσες ένα κομμάτι της φαντασίας σου απίστευτα όμορφο, μια ιστορία που, χωρίς υπερβολές, θα ήθελα μια μέρα να δω να αναπτύσσεται σε βιβλίο και να φιγουράρει πρώτη μούρη στη βιτρίνα για να την απολαύσει όλος ο κόσμος. Υποκλίνομαι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
RaspK

Έχω μόνο δύο αρνητικά σχόλια για το κείμενο: διόρθωσε το «ένιωσε συνέχεια» (προφανώς είναι «έδωσε συνέχεια»)... Το άλλο είναι ότι ποτέ δε μάθαμε τι γεύση είχε η πίτα. :lol: Πλάκα κάνω, ντε. ;)

 

Αυτό το κείμενο είναι πραγματικά εξαίσιο - ένα μεγάλο ατού, όσο κουλό κι αν ακούγεται, είναι το πόσο ταιριάζει ο τίτλος: ξέρεις σε ποιό σημείο θα κολλήσει, το βλέπεις να έρχεται, αλλά δε σε χαλάει, είναι μια έξαψη, ένα παιχνίδι, να βλέπεις, να μαντεύεις τι συμβαίνει... Και, μετά, σαν ένα άλλο Κοριτσάκι με τα Σπίρτα, να βλέπεις κάθε λέξη να δένει αφήνοντάς σου ένα νόημα και μία περίληψη σκαλωμένα στο μυαλό, ριζωμένα.

 

Για βιβλίο δεν ξέρω αν έχει τόση σάρκα, ίσως ένα μικρό βιβλίο. Το φαντάζεστε με ξυλομπογιά σε ακουαρέλα; Σαν «παιδικό» βιβλίο; :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
trillian

Παιδια ευχαριστω πολύ για τα σχόλιά σας :D :D :D.

Χαίρομαι παρα πολυ που σας άρεσε η ιστορια, εμενα μου άρεσε πάρα πολυ αλλά δε μπορουσα να την κρινω, θα μπορουσατε καλλιστα να γυρισετε να μου πειτε "τι άθλια ιστορια που ηταν" και γω θα ελεγα "ναι, χμμ οκ, το δεχομαι" :tongue:. Οποτε δε μπορειτε να φανταστειτε ποσο χαιρομαι που σας αρεσε! :D.

Παναγιωτη, εχεις απολυτο δικιο, η συνεχεια δινεται και δε νιωθεται, θα διορθωθει παραυτα :blush:

Για τον τιτλο, ομολογώ ότι αυτο δεν ηταν εσκεμένο, έδωσα τον τίτλο τελειως αυθορμητα αφου την έγραψα, οποτε χαίρομαι που τελικά δούλεψε καλύτερα απ ό,τι σκόπευα και περιμενα :D.

Οσο για την πιτα...πολύ φοβάμαι οτι θα πρέπει να πας εκει και να τη δοκιμάσεις ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
lithonis

Τι άθλια ιστορία που ήταν;;; Αστειεύομαι φυσικά :)

 

Πολύ ωραία ιστορία και έξυπνη. Σιγά - σιγά μας αποκαλύπτει έναν πολύ όμορφο και σουρεαλιστικό κόσμο. Δεν κατάλαβα πως θα γυρνούσε πίσω από τη στιγμή που δεν θυμόταν την φύση του πραγματικού κόσμου αλλά προφανώς έτσι δουλεύει η μαγεία αυτού του κόσμου. Ή μήπως εννοείς ότι αφού θα χάσει την γνώση του πραγματικού το μόνο που θα γνωρίζει θα είναι αυτός οπότε δεν θα μπορεί να εκτιμήσει την «μαγεία»;

Edited by lithonis

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Αγαπητή trillian χαίρομαι που κέρδισες, κι ας μην σε ψήφισα για πρώτη. Διαβάζοντας το έργο σου ξανά αισθάνομαι πως όντως άξιζες την νίκη. Είναι μια άψογη δημιουργία όπως και να το κοιτάξεις. Το πρόβλημα μου έχει να κάνει γενικώς με την ποίηση. Δεν την γράφω, όταν την διαβάζω δεν την καταλαβαίνω, κι από τα ποιήματα που μ'αρέσουν δεν μπορώ να δικαιολογήσω ποτέ γιατί μου αρέσουν. Διαβάζω παρατηρήσεις άλλων σε ποιήματα και μένω με το στόμα ανοιχτό σαν χάνος, χειρότερα μπερδεμένος.

 

Το "Τσάι Από Σαταφύλι" ΕΙΝΑΙ ένα ποίημα. Γεμάτο εξωτική ευαισθησία και γλυκιά τρυφερότητα (ότι χαρακτηρίζει κατά την γνώμη μου τους ποιητές, χαρακτηριστικά απόντα από μουά, τον Ρινόκερο-Βησιγότθο.) Δεν θα μπορούσα ποτέ να νιώσω πολλά από αυτά που εκπέμπει η γραφή σου με μία μόνο ανάγνωση, κάτι τόσο εύκολο με τα περισσότερα άλλα έργα.

 

Με νέα εκτίμηση, ξανά συγχαρητήρια, να μην πτοείσαι ποτέ από τους βαρβάρους, δείξε μας λίγη υπομονή μόνο και κάποια στιγμή θα αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε "τι γεύση έχει πράγματι το τσάι από σταφύλι;"

Share this post


Link to post
Share on other sites
trillian
Δεν κατάλαβα πως θα γυρνούσε πίσω από τη στιγμή που δεν θυμόταν την φύση του πραγματικού κόσμου αλλά προφανώς έτσι δουλεύει η μαγεία αυτού του κόσμου. Ή μήπως εννοείς ότι αφού θα χάσει την γνώση του πραγματικού το μόνο που θα γνωρίζει θα είναι αυτός οπότε δεν θα μπορεί να εκτιμήσει την «μαγεία»;

 

Κάπως έτσι, ναι :) Ήθελα να δωσω τους κινδυνους του να χάνεσαι μεσα στη φαντασια σου κατα κάποιο τρόπο. Ότι το εισαι συνεχεια χαμενος, να παρασυρεσαι, δεν έχει εντέλει κανένα νόημα, ότι χρειαζεται να βλεπεις το πραγματικό για να μπορεις να εκτιμησεις το φανταστικό. Αν δε μπορεσεις να διατηρησεις αυτη την ισορροπια, αν τη χάσεις οπως η Ζυράνθα, θα αναγκαστείς αργά ή γρήγορα να προσγειωθείς απότομα. Και τοτε θα πρεπει να ξαναμαθεις πώς ειναι πραγματικά τα πραγματα ώστε να μπορεσεις να ξαναφανταστείς τα...φανταστικά. Είναι υποθέτω μια αλληγορια, αν και δεν ηταν κατι εσκεμμένο - η ιστορια βγήκε αρκετά απο μονη της, και εκ των υστερων ειδα κι εγω οτι μιλάει για κατι που όντως το πιστεύω - γι αυτην ακριβως την ισορροπια που πρέπει να κρατάμε αν θέλουμε να απολαμβάνουμε και τις δύο πλευρες, πραγματικοτητα και φαντασία. :)

 

Nτινο, εεεχμ...τι να πω τωρα; :D. Ξεκινησα να διαβάζω το σχόλιό σου και αναρωτιομουν "μα, που κολλάει η ποιηση, αφου ουτε εγώ γραφω ποιηση" :tongue: . Αλλα κατάλαβα τι εννοεις και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για το σχόλιο :) . Υποθέτω πως ναι, αυτη η ιστορια εχει τα χαρακτηριστικά που λες, και χαιρομαι που τα ειδες :) Και μην ανησυχεις, η "βαρβαροτητα" έχει κι αυτη τα δικά της πραγματα να προσφέρει ;) Ειναι νομιζω ενας απο τους κυριους λογους που διαβάζουμε βιβλια - το να βλέπεις άλλες αποψεις περι πραγματικότητας :D.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dealgnaid

Είναι πάρα πολυ ξεχωριστή η ιστορία σου.Μόνο που μας άφησες με την αγωνία.Βρήκε η δεν βρήκε το βιβλίο? :tongue:

Τα συγχαρητήριά μου..........

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Όπως ίσως θυμάσαι Αλεξάνδρα, όταν διάβασα το πρώτο μέρος της ιστορίας σου απέφυγα να σου κάνω οποιοδήποτε σχόλιο μέχρι να την τελειώσεις. Η αιτία ήταν πως με είχε ενθουσιάσει τόσο πολύ που ό,τι και να σου έλεγα πιθανά να σε "μάγκωνε" προτού γράψεις τη συνέχεια.

Είχα τη βεβαιότητα πως θα έβαζα σε πολύ ψηλή θέση την ιστορία αυτή και δεν διαψεύστηκα. Τόσο η κοσμοπλασία, όσο και οι χαρακτήρες, οι περιγραφές, οι εικόνες ήταν απλά εκπληκτικές. Ένα σημαντικό σημείο ήταν πως η ιστορία αυτή δεν μπορεί να καταταχθεί σε κανένα υπο-είδος της λογοτεχνίας του φανταστικού και μπορεί να αρέσει σε κάθε πιθανό γούστο. Ένα άλλο σημαντικό σημείο, που λάτρεψα την ιστορία, ήταν η ισορροπία ανάμεσα σε έναν προσγειωμένο και σχεδόν καθημερινό τρόπο γραφής, για να μην μιλήσω για τα γεγονότα κάθε σκηνής,  με ένα θέμα και έναν κόσμο που μόνο σαν σουρεαλιστικός μπορεί να περιγραφεί. Αν είναι πίνακας ή ιστορία, υπερρεαλισμός ή καθαρή φαντασία είναι απόφαση του αναγνώστη.

Το να γράψει κάποιος μια τόσο φευγάτη ιστορία, την οποία περιγράφει σχεδόν ολοκληρωτικά με καθημερινή γλώσσα και όρους, δείχνει ταλέντο, αγαπητή μου!

Kάτι είχα για nitpicking αλλά μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. Όταν/Αν το θυμηθώ θα το γράψω.

 

Όσο για τη γεύση που μου άφησε στο τέλος η ιστορία και γι'αυτό - παρά τη δυσκολία στο να κατατάξω τις ιστορίες αυτού 

του διαγωνισμού - της έδωσα το δεκάρι ήταν πολύ γλυκιά, παράξενη, γνώριμη και άγνωστη, απροσδόκητη και κάπως μεθυστική. Ναι. Σαν τσάι από σταφύλι! ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
araquel

:thumbdown: κοπελιά, τι σκ*τα γράφεις? είναι αυτό ιστορία? :bangin: είναι αυτό ανάπτυξη ιδεών, ανάπτυξη ιστορίας?

είναι -όχι σε ρωτώ- είναι αυτό γράψιμο? :argue:

έλεος δηλαδή.... :puke:

και τι? περίμενες ότι θα σε ψηφίζαμε? περίμενες ότι θα μας άρεζε?

καημένη κοπελιά, :camper: δεν θέλω να ξαναδώ κείμενο σου μπροστά μου... :chair:

κάνε μας μια χάρη τουλάχιστον, και μη γράψεις συνέχεια, ούτε για αυτήν την άθλια ιστορία, ούτε και για καμία άλλη δικιά σου που είχαμε την ατυχία να διαβάσουμε... :death: άντε μπράβο...

 

(όχι τίποτα άλλο, αλλά όταν σου λέμε ότι είναι ωραία μια ιστορία και να μην την αφήσεις, και να την συνεχίσεις, γιατί είμαστε κρίμα να κρατιόμαστε σε αναμονή, εσύ αυτό που κάνεις είναι να μας γράφεις στα αρ**δια σου και να γράφεις μετά κάτι καινούργιο, με το οποίο θα ξανασυμβεί και πάλι το ίδιο. ας πούμε, πού είναι ο ωρίων, αλέξανδρα? οεο?)

οπότε ίσως άμα αλλάξουμε στάση απέναντι στα κείμενα σου, ίσως και να τα ολοκληρώσεις... 2 μήνες περιμένω να μάθω τι έμαθε ο ωρίωνας στη συγκέντρωση των μεγάλων... άντε τώρα μην συγχυστώ πάλι.

για αυτήν την ιστορία την ξέρεις την άποψη μου.

για να διατηρήσω την αρχική ατμόσφαιρα του ποστ αυτού αρνούμαι να την εκφράσω εδώ... :whip: :whistling:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Πράγματι.....Που είναι Ο Ωρίωνας, Αλεξάνδρα??? :blackcat:

Share this post


Link to post
Share on other sites
trillian

Εεεεχμ....γκουχ...ξέρετε....ναι. Τι να πω...ειμαι αδικαιολόγητη :tongue: . Ο Ωρίωνας περιμένει την άνεση χρόνου και μια έμπνευση για να συνεχιστεί, η Έρρασος....δεν ξέρω τι περιμένει να σας πω την αλήθεια, μάλλον καμιά περίοδος μαυριλας για να αποδώσει, ενώ γενικά περιμένω την άνεση χρόνου για...γκουχ....ε, να, ξέρετε, είχα μια άλλη ιδέα η οποια μου τριβελιζει το μυαλό τελευταια, και έλεγα να πιάσω αυτη μόλις βρω χρόνο, και....ΣΠΛΑΤ!

 

(μια ντοματα ειναι αρκετη νομιζω, κατεβαινω απο το βημα)

 

:tongue:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Εδώ έχω υπερκαλυφτεί. Δεν υπάρχει περίπτωση να τα πω καλύτερα από τι η Χριστίνα στο πρώτο πρώτο κι όλας ποστ, δεν έχω να πω τίποτα καινούργιο. Είναι φρέσκο και πανέμορφο. Προσπαθούσα να πηδήξω στο δρόμο σαν ... "ακρίδα" (ναι αυτή είναι η λέξη) πράγμα που ξέρεις ήδη.

 

Δύο πραγματάκια θα ξαναπώ από τα όσα σου έχω πει γιαυτήν:

1ον Θα ήθελα να την είχες αφήσει μια μέρα και να την ξαναπερνούσες ένα χτένισμα την επόμενη. Τη διόρθωσες πολύ ζεστή και σου ξέφυγαν πολλά που δε θα σου ξέφευγαν αλλιώς.

2ον Δεν έχεις καταλάβει ακόμη πόσο όμορφη είναι αλήθεια αυτή η αφήγηση, ούτε τι ακριβώς έχεις κάνει. Νομίζεις πως είναι μια ακόμα ωραία ιστορία. Δεν είναι έτσι, είναι ένας κόσμος ξένος στον οποίο ζούμε καθημερινά. Δώστης σημασία. Και γράφε μας πιο συχνά :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Εντυπωσιακότατη ιστορία, τόσο σαν σύλληψη όσο και σαν εκτέλεση. Καταφέρνει να βγάλει πολύ καλά την ονειρική αίσθηση του κόσμου στον οποίο λαμβάνει χώρα, μέσα από τις περιγραφές που δίνεις και τα διάφορα παράδοξα που βλέπουμε (και μόνο ο τίτλος τσάι από σταφύλι προετοιμάζει για αυτό που θα ακολουθήσει), όπως και τις (κυριολεκτικές) παρομοιώσεις που χρησιμοποιείς.

Η κεντρική ιδέα τώρα είναι πολύ έξυπνη και αρκετά διαφορετική από ότι βλέπουμε συνήθως. Νομίζω επάξια πήρε την πρώτη θέση στο διαγωνισμό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

*heiron πηδαει στο τοπικ σαν τη Ζυρανθα,αν και με μεγαλυτερο γδουπο εξαιτιας καποιων κιλων διαφορα με την ηρωιδα*

 

Να'μαι κι εγω.Λοιπον,πολυ συναισθηματικη ιστορια με μηνυμα που ομως δεν στο πεταει στα μουτρα.Καλογραμμενη και παρα το γεγονος οτι περιμενα να γινει κατι στο τελος δεν απογοητευτηκα.Μονο το "κατα ποδας-κατα πηδους" ειναι λιγο παραταιρο οπως το γραφεις.

Ειναι ξερεις απο εκεινες τις περιπτωσεις καποιων εκφρασεων που μας κολλουν επιμονα στο μυαλο και μας αρεσουν τοσο που ενω ξερουμε οτι ισως ειναι λαθος τις αγαπαμε και τις αφηνουμε μετα τη διορθωση.

Επισης μου θυμιζει την εκφραση που χρησιμοποιουν στα μερη μου για κοντινες αποστασεις..."μια πηδησ'α"!Χεχε!

 

ΥΓ:Η Ζυρανθα εχει καμια σχεση με τη Ζηραθα; :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites
darky

α. Έχω χάσει πολλά επισόδεια.

 

β. η γραφή είναι ψιλομέτρια. αλλά δουλεύει όχι ακριβώς ως γραφή αλλά ως αλληλουχία(εξηγούμαι κάτωθι).

 

γ. Η φαντασία είναι άπειρη. Απλά άπειρη.

 

δ. Η αλληλουχία των γεγονότων δουλεύει τέλεια. Υπάρχει μυστήριο και ξετυλίγεται με άψογο τρόπο. Ξέρουμε από την αρχή για το βιβλίο. Κάτι ψιλιαζόμαστε. Συνέχεια γίνονται αναφορές χωρίς να αποκαλύπτονται πολλά. Και στο τέλος, ε εντάξει σπέρνει(

σαν προσωπικό γούστο θα ήθελα να ήταν δωμάτιο τρελοκομείου, απλά τι θα ήθελα εγώ ως αναγνώστης, αλλά από την άλλη δε λες και ότι δεν είναι και ευχαριστώ γι' αυτό.

 

 

ε. δεν έχω διαβάσει τα προηγούμενα σχόλια. Δεν χρειάστηκε. Ήξερα αμμέσως τι θα γράψω(κοπλιμέντο είναι αυτό).

Share this post


Link to post
Share on other sites
trillian

a. Tι επεισόδια έχεις χάσει καλέ; :tongue:

b. Μετά από μια επαναληπτική ανάγνωση, νομίζω καταλαβαίνω τι εννοείς και πρέπει να έχεις δίκιο.

γ. Εεε... ευχαριστώ! :blush:

δ. θα αποφύγω να σχολιάσω το εντός spoilers κείμενο ;)

ε. Ευχαριστώ και για το σχόλιο, και που τη διάβασες και χαίρομαι που σου άρεσε :D

 

π.ς. - Αυτή την ιστορία εξακολουθώ να μη μπορώ να την κρίνω ιδιαίτερα... είναι πολύ περίεργο πράγμα, έχει περάσει πόσος καιρός, κι ακόμα δε μπορώ να την κρίνω καθαρά... σκεφτόμουνα τώρα ας πούμε τι διορθώσεις θα έκανα, και πέρα από συντακτικά, είναι σα να μην την βλέπω καν! Και θέλει διόρθωση, το νιώθω, αλλά... τι να πω, ίσως θέλει να ωριμάσει λίγο ακόμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
araquel
π.ς. - Αυτή την ιστορία εξακολουθώ να μη μπορώ να την κρίνω ιδιαίτερα... είναι πολύ περίεργο πράγμα, έχει περάσει πόσος καιρός, κι ακόμα δε μπορώ να την κρίνω καθαρά... σκεφτόμουνα τώρα ας πούμε τι διορθώσεις θα έκανα, και πέρα από συντακτικά, είναι σα να μην την βλέπω καν! Και θέλει διόρθωση, το νιώθω, αλλά... τι να πω, ίσως θέλει να ωριμάσει λίγο ακόμα.
κοίτα, άμα πραγματικά πιστεύεις ότι θέλει διόρθωση, κάνε ένα rewrite για να δεις πώς θα βγει.

αλλά αλλού αυτά αλεξάνδρα!!! απλώς βρίσκεις αφορμές για να αποφύγεις τις ιστορίες που δεν έχεις ολοκληρώσει. τι θα γίνει με τον ωρίωνα;

[ναι, άι νόου, ψάχνω αφορμή για να σε κράξω για την αναμονή που με/μας έχεις υποβάλει. η συγκεκριμένη ιστορία είναι ένα διαμάντι, πιάσε τις άλλες. και μην πεις πάλι καμιά δικαιολογία...:tongue:]

Share this post


Link to post
Share on other sites
Amelina

Πολύ φευγάτη ιστορία!!

Μου άρεσε η τρυφερότητά της, η αμμεσότητα του λόγου και η παντελής έλλειψη πραγματικότητας- σα να αποδεσμέυεσαι αλήθεια, απ' τη βαρύτητα!

 

Στην ουσία της όμως η ιστορία, κρύβει ένα... δράμα!

Βάζω στοίχημα οτι η Ζυράνθα, δε θυμόταν καν,

γιατί δεν ήθελε να επιστρέψει στον κόσμο απ' τον οποίο προήλθε.

Και το δράμα είναι οτι ακριβώς ξεχνώντας το πόσο την πληγώνει ο κόσμος εκείνος, κινδυνεύει να αφεθεί, και να γυρίσει ξανά σ' αυτόν.

(κάτι που μας συμβαίνει, όταν κάνουμε το ίδιο λάθος δυο φορές)

 

>Ονειρευόταν έναν κόσμο όπου ο ουρανός ήταν μπλε και ο ήλιος κίτρινος. Και μπορεί να ήταν μουντά αυτά τα όνειρα, αλλά...

 

Θα περίμενα το προσωπικό της Βιβλίο, να γράφει για όσα απεχθανόταν στον "άλλο" κόσμο. Όσα πραγματικά θα ήθελε να ξεχάσει...

Μάλλον όμως κάτι τέτοιο θα άλλαζε το ανάλαφρο ύφος της ιστορίας.

Αυτή από την άλλη είναι μια πρόκληση, να χρησιμοποιήσεις το ταλέντο σου λέγοντας τις αλήθειες,

μετατρέποντάς τες όμως από βαριές σε... ανάλαφρες!! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
trillian

Amelina, καλωσήρθες και σ' ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια! :D

 

Βάζω στοίχημα οτι η Ζυράνθα, δε θυμόταν καν, γιατί δεν ήθελε να επιστρέψει στον κόσμο απ' τον οποίο προήλθε.

Και το δράμα είναι οτι ακριβώς ξεχνώντας το πόσο την πληγώνει ο κόσμος εκείνος, κινδυνεύει να αφεθεί, και να γυρίσει ξανά σ' αυτόν. (κάτι που μας συμβαίνει, όταν κάνουμε το ίδιο λάθος δυο φορές)

 

Έχεις δίκιο, αυτό είναι μια άμεση συνέπεια, αν και όπως έλεγα πιο πάνω, τίποτε απ' όλα αυτά δεν έγινε εσκεμμένα - ήταν καθαρή τύχη :tongue: Και η αλήθεια είναι ότι δεν είχα σκεφτεί τι ακριβώς θα έχει μέσα το βιβλίο, αλλά, ναι, καθότι καθαρά προσωπικό, σίγουρα θα είχε και τους λόγους που οδήγησαν τη Ζυράνθα σ΄αυτό το μέρος εξαρχής...

 

χμμ και ίσως κάπου εκεί υπάρχουν ιδέες για μια "συνέχεια" της ιστορίας... Όχι της Ζυράνθα, αλλά στον ίδιο κόσμο ίσως...

 

Όπως και να 'χει, σ' ευχαριστώ που μου την ξαναθύμησες και που σου άρεσε, και πάλι καλωσήρθες :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Είναι το fantasy μόνο σπαθιά, μάγοι, δράκοι και ξωτικά; Υπάρχουν περιθώρια να κάνεις κάτι πέρα από ψευδομεσαιωνικούς κόσμους;

Η απάντηση που δίνει αυτό το κείμενο είναι ΝΑΙ. Με μια ιδιαίτερη, ονειρική ατμόσφαιρα, ταξιδεύουμε μέσα σε έναν εντελώς μη-πραγματικό κόσμο, που μας παρουσιάζεται με αφοπλιστική οικιότητα. Και, αν αυτό δε σας φαίνεται αρκετό για να μπει σε spotlight της βιβλιοθήκης, η πολύ καλή γραφή είναι ένα επιπλεόν επιχείρημα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Είναι το διήγημα που ανακάλυψα εκ νέου στην "Ανθολογία - Ονείρων Σκιές" και που μου έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση.

 

Η trillian είναι άλλη μια συγγραφέας που νικημένη από την ρουτίνα της βιοπάλης μας στερεί το ταλέντο της. Αποδείξεις:

 

"Ωρίωνας."

 

"Ερρασός."

 

Αναμείνατε για τις συνέχειες. Έρχονται σύντομα.

 

 

B)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Electroscribe

Σαν νικήτρια ιστορία διαγωνισμού, δεν ξέρω αν έχει ανάγκη από το spotlight.

 

Αλλά είναι από τις πρώτες που διάβασα στο φόρουμ και, τώρα που έχω διαβάσει περίπου το 1/4 των βιβλιοθηκών, παραμένει μέσα στις δέκα κατά τη γνώμη μου καλύτερες

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa
Σαν νικήτρια ιστορία διαγωνισμού, δεν ξέρω αν έχει ανάγκη από το spotlight.

 

Κι όμως... Το spotlight είναι από τις καλύτερες ιδέες της βιβλιοθήκης, για να είναι ευκολότερο και σε καινούργια μέλη να βρίσκουν δείγματα του τι έχει θεωρήσει η πελιοψηφία ως πολύ καλά. Είναι επίσης μια ευκαιρία και για μερικούς 'τεμπέληδες' ολίγον παλαιότερους να σχολιάσουν επιτέλους. :rolleyes:

Εγώ διάβασα αυτή την ιστορία στην Ανθολογία Ονείρων Σκιές και ενθουσιάστηκα. Και όλο σκεφτόμουνα ότι κάποια μέρα πρέπει να ψάξω στη βιβλιοθήκη να τη βρω να πω δυο λογάκια, αλλά... ναι... εχμ... κλασικά, θα το έψαχνα κάποια άλλη φορά που θα είχα περισσότερο χρόνο. :whistling:

Λοιπόν, ήταν μια πολύ ωραία ιστορία. Πέρα από την έξοχη σύλληψη της ιδέας, που μου φάνηκε εξαιρετικά πρωτότυπη, είχε και πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Κάτι έρρεε από μέσα της, αβίαστο και απίστευτα γοητευτικό.

Πολλά μπράβο και στην trillian που την έγραψε και στο κοινό εκείνου του διαγωνισμού που την ψήφισε πρώτη και στους υπεύθυνους της βιβλιοθήκης που την έφεραν στο φως.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Από τα πιο ξεχωριστά πράγματα που έχω διαβάσει! Θα διάβαζα ευχαρίστως καμιά διακοσαριά σελίδες ακόμα... :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..