Jump to content
Sign in to follow this  
Naroualis

Δοξούλα

Recommended Posts

Naroualis

Όνομα Συγγραφέα:Naroualis

Είδος: Ιστορικό δράμα (;)

Βία; Όχι

Σεξ; Ναι

Αριθμός Λέξεων:1300

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Μακάρι να μην είχα ποτέ αυτήν την έμπνευση.

 

 

 

 

ΔΟΞΟΥΛΑ

 

 

Δε βλέπω τίποτα.

 

Έχω μέρες πολλές να δω κάτι. Μου ‘χουν κλείσει τα μάτια και μ’ έχουν τυλίξει με κάτι που μοιάζει χαρτί. Κάνει ζέστη εδώ που είμαι τώρα, περισσότερη απ’ όση θα μπορούσα ποτέ να ελπίζω. Τον τελευταίο καιρό ήμουν συνεχώς σε μέρη υγρά και κρύα και με την ακοή μου οξυμμένη από την τύφλωση, μπορούσα ν’ ακούσω ποντικούς και ζωύφια να με τριγυρίζουν.

 

Πού είμαι; Αγνοώ. Ξέρω μόνο ότι δεν είμαι σε φίλειο έδαφος. Το καταλαβαίνω όχι μόνο επειδή είμαι τυλιγμένη σ’ αυτό το απαίσιο πράγμα, ούτε επειδή δε μ’ αφήνουν να δω. Το καταλαβαίνω από τον αέρα, από μια αίσθηση ανοικεία, λες και δε γεννήθηκα για να ζήσω σε τέτοιο μέρος. Δεν είμαι σε χέρια αγαπημένα. Δε είμαι καν σε χέρια γνωστά.

 

Ευτυχώς τα τραντάγματα έχουν σταματήσει εδώ και λίγη ώρα. Μ’ έχουν αφήσει σε κάτι που μοιάζει βελούδινη πολυθρόνα. Δε σαλεύω, δεν αναπνέω καν, προσπαθώ ν’ αφουγκραστώ, αλλά δεν ακούω τίποτε, παρά μόνο σιγανά μουρμουρίσματα, αντρικές φωνές που μιλούν σε τόνο συνωμοτικό. Δε μιλούν τη γλώσσα μου, αλλά αναγνωρίζω τη δικιά τους, την έχω ακούσει πολλές φορές, όταν ήμουν ακόμη νέα, όταν μπροστά μου γίνονταν κι αποφασίζονταν πράξεις φρικτές. Την έχω ακούσει πολλές φορές, σ’ αυτήν να λέγεται το όνομά μου, ήχος μισητός, το όνομά μου, τόσο τιμημένο στην φυλή μου, να το λένε ανάξιοι άνθρωποι. Αλλά ξέρω ότι δεν είναι οι παλιοί μου αφέντες που ακούω. Πού είμαι; ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ;

 

Δοξούλα, μη πανικοβάλλεσαι, λέω στον εαυτό μου. Κάνε υπομονή, Δοξούλα, ακόμη κι αν είσαι σε άγνωστο μέρος, τουλάχιστον δεν είσαι σε εκείνο το υπόγειο. Πρέπει να ήταν υπόγειο, δε μπορεί να ήταν κάτι άλλο. Ποντίκια και ζωύφια. Κρύο. Υγρασία. Τι άλλο θα ήταν;

 

Τουλάχιστον εδώ είναι στεγνά. Ανοικεία, αλλά στεγνά. Και κάπως ζεστά, όσο πρέπει ζεστά. Αλλά αυτός ο αέρας… Ακίνητος και μυστηριακός. Ξένος. Κι έχει μια άλλη ιδιότητα αυτός ο αέρας κάτι που ακόμη δε μπορώ να προσδιορίσω. Είναι… κακόβουλος;

 

Θεοί, κακόβουλος. Αυτό είναι. Κακός αέρας που χασκογελά χαιρέκακα. Αέρας ξένος, όχι δικός. Αέρας που δεν έχω ξαναναπνεύσει. Και κάτι, το ίδιο κακόβουλο με τον αέρα, μου λέει ότι δε θα ξαναναπνεύσω άλλον αέρα, εκτός από αυτόν.

 

Αχ, πατερά, γι’ αυτό μ’ έκανες; Για να με απαγάγουν και να με φέρουν εδώ στον ξένο τόπο; Αυτή θα είναι η ζωή μου στο εξής, ξένη και μονάχη σε ξένο τόπο; Πατέρα… Πόσον καιρό έχει που πέθανες; Πόσον καιρό ακόμη θα ταλαιπωρούμαι;

 

Α, έπρεπε να έχω πια συνηθίσει να ζω ανάμεσα σε κακούς ανθρώπους. Γεννήθηκα για να υπηρετώ απάτριδες, άντρες και γυναίκες που μόνη τους έγνοια ήταν το χρήμα κι η εξουσία. Μ’ είχαν σκλάβα οι σκλάβοι του ίδιου του Σατανά, αν υπάρχει Σατανάς που να μπορεί ν’ αντέχει τέτοιες μαύρες ψυχές. Άντρες που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους κι ήρθαν να προδώσουν και τη δική μου. Γυναίκες που σκότωσαν τα ίδια τους τα παιδιά. Ανόητοι κομψευάμενοι νεαροί και νόθοι με κακιά ψυχή και στρατιωτικοί με όνειρα να γίνουν Εφιάλτες και δουλικά που καμαρώνουν γιατί πλένουν τα λερωμένα των άλλων. Πόσος πλούτος με προσπέρασε. Πόση εξουσία και πόσο αίμα, σε χέρια τρυφερά ή άγρια, αίμα που τη μυρωδιά του δε μπορούν να καλύψουν όχι όλα τα μυρωδικά της Αραβίας, αλλά ούτε καν η αποφορά της σήψης, ούτε καν η δυσωδία του οχετού. Καημένη λαίδη Μάκβεθ. Τρελάθηκες γιατί σκότωσες έναν αθώο. Κι αυτοί που με είχαν τόσα χρόνια σκλάβα τους σκότωσαν εκατομμύρια αθώους κι όμως ο ύπνος τους ήταν ατάραχος, σαν ύπνος μωρού στην κούνια.

 

Θα μπορούσα να κλάψω για την τύχη μου. Ή για την τύχη της πατρίδας μου. Αλλά δε μπορώ, ο αέρας είναι ζεστός και τα δάκρυά μου στεγνώνουν αμέσως. Δεν έχω κλάψει ποτέ όταν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι τριγύρω. Μόνο όταν είμαι μόνη, όταν με αφήνουν στη θλίψη μου, μπορώ να κλάψω. Αλλά τώρα ο αέρας είναι ζεστός κι ακόμη κι αν σχηματιστούν τα δάκρυά μου, στεγνώνουν αμέσως.

 

Ακούω μια πόρτα να κλείνει. Είναι βαριά πόρτα, αλλά αθόρυβη, μόνο ο ήχος από το μάνταλο φτάνει στ’ αυτιά μου. Βήματα πάνω σε χαλί, αντρικά. Ω, έχω περάσει τόσον καιρό τυφλή και τυλιγμένη σ’ αυτό το πράγμα που μοιάζει χαρτί, που πια μπορώ να ξεχωρίσω, βήματα αντρικά, άντρας μεσόκοπος, βαρύς, χοντρός, ανασαίνει βαριά και με κάνει να τρέμω. Ποια είναι η μοίρα μου; Πατέρα, ποια άλλη φρίκη θα ζήσω;

 

Χέρι απλώνεται πάνω μου. Σκίζει το χαρτί. Το φως είναι ασθενικό κι όμως με τυφλώνει. Κρατώ τα μάτια μου κλειστά, μέχρι όλο το χαρτί να φύγει από πάνω μου. Τώρα είμαι ελεύθερη να δω, όμως δεν ξέρω αν θέλω, δεν ξέρω αν τα ποντίκια και τα ζωύφια θα ήταν προτιμότεροι σύντροφοι από ετούτον τον παχύ αφέντη που βαριανασαίνει. Τολμώ να μισανοίξω τα μάτια μου, μια χαραμάδα μοναχά, να συνηθίσουν το φως. Κι ύστερα με το θάρρος των γυναικών της φυλής μου, τα ανοίγω διάπλατα κι ας είναι να δω το θάνατο.

 

Ένα δωμάτιο, μεγάλο, με φως θαμπό. Εδώ κι εκεί μικρές πιο φωτισμένες γωνιές, κάθε μια φιλοξενεί κι ένα έργο τέχνης. Το κεφάλι ενός αγάλματος, μια γυναίκα με έκφραση ολύμπια που κοιτάει στο κενό. Ένα χάλκινο αγαλματίδιο, μικρό όσο μια παλάμη, παριστάνει ένα πολεμιστή με οχτάσχημη ασπίδα. Σ’ ένα επικλινές τραπέζι, ένα τμήμα τοιχογραφίας, γυναίκες με περίτεχνες κομμώσεις και γαλάζιοι πίθηκοι που κρατούν λουλούδια κρόκου. Σε μια τέταρτη γωνιά ένας αρχαίος τρίποδας από ατόφιο χρυσάφι και παραδίπλα, το άγαλμα μιας γυναίκας γυμνής που λούζει τα μαλλιά της, στηριγμένη στο ένα της γόνατο. Ανάμεσα στ’ αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής, άλλοι ελεύθεροι στο βλέμμα κι άλλοι ζηλόφθονα καλυμμένοι με βελούδινες κουρτίνες.

 

Κι ο άντρας. Δεν είχα άδικο, η ακοή μου δε με γέλασε. Είναι όντως μεσόκοπος και χοντρός, και τα χέρια του θυμίζουν λουκάνικα και στα μάτια του, μέσα στα λιπαρά του βλέφαρα, μπορώ να ξεχωρίσω αυτό που με κάνει να τρέμω: τη λαχτάρα εκείνου που άπληστα απέκτησε κάτι που δεν του ανήκει. Φοράει κουστούμι μπλε και φουλάρι στο λαιμό κι οι δίπλες στο προγούλι του τρεμουλιάζουν από την συγκίνηση.

 

Αχ, θέλω να κλείσω τα μάτια μου να μην τον βλέπω. Τον φοβάμαι και το περιφρονώ, δε θέλω να λερώνει το βλέμμα μου με την εικόνα του. Αλλά δεν το κάνω, δε θα του δώσω αυτήν την ευχαρίστηση. Είμαι γυναίκα της φυλής μου άξια, θα τον αντιμετωπίσω με θάρρος κι αυτόν τον ίδιο κι ό,τι διεστραμμένο έχει στο μυαλό του.

 

Τα χοντρά δάχτυλα απλώνονται προς το μέρος μου. Θεοί, θέλει να με χαϊδέψει! Φρίττω κι η φρίκη μου είναι μεγαλύτερη από όποια φρίκη έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Ό,τι κι αν έχω ακούσει, ό,τι κι αν έχω δει, σ’ όποια σατανική πράξη κι αν έχω γίνει μάρτυρας, τίποτε δεν ήταν τόσο φρικιαστικό όσο αυτό το χάδι, αυτό το χοντρό, ρυπαρό χέρι που αγγίζει το ρούχο μου στο ύψος των μηρών και σέρνεται λάγνα προς τη γάμπα μου. Θεοί, τι μοίρα με περιμένει; Θεοί, ας τελειώσω τώρα, ας μη μ’ αφήσετε να ζήσω κάτι πιο τρομερό από αυτό το χάδι…

 

Όμως αναπνέω ξένο αέρα. Οι θεοί μου δε μ’ ακούν πρέπει να είναι μακρυά, χιλιόμετρα και μίλια μακρυά μου. Ο πατέρας μου είναι χρόνια νεκρός κι εγώ είναι σκλάβα σε άνομους αφέντες. Κι ο παχύς αφέντης που βαριανασαίνει κάθεται απέναντί μου σ’ ένα ανάκλιντρο από κόκκινο βελούδο, ξεκουμπώνει το παντελόνι του και χώνει το χέρι του μέσα.

 

Ξέρω τι κάνει. Μου το λέει το βλέμμα της Λουομένης Αφροδίτης, προσπαθεί να κοιτάξει από την άλλη μεριά, να μη δει το βιασμό μου. Μου το λέει και το βλέμμα του κεφαλιού της Υγείας που πέφτει πάνω μου θλιμμένο. Μου το λέει η ανύμπορη οργή του χάλκινου πολεμιστή, η μανία η φονική στα μάτια των γαλάζιων πιθήκων της Θήρας. Μου το λένε τα τρομαγμένα θροΐσματα των κρόκων στα τρομαγμένα χέρια των κοριτσιών κι ο ήχος ο υπόκωφος του λυγμού του τρίποδα. Και μου το λέει κάθε βλέμμα και κάθε κίνηση σε κάθε πίνακα, όλοι την ίδια μοίρα έχουν όσοι μπαίνουν σε αυτό το δωμάτιο της φρίκης, μακρυά από την πατρίδα τους, ξένοι, σε τόπο που τους μισεί και που θέλει να τους καταστρέψει.

 

«Glory of Psara…» τον ακούω να αγκομαχάει. «Glory of Psara…» Και γι’ ακόμη μια φορά το όνομά μου είναι ήχος μισητός.

Edited by naroualis

Share this post


Link to post
Share on other sites
Arachnida

Στην αρχή έριξα μια βιαστική ματιά και το βλέμμα μου σκάλωσε στην τελευταία παράγραφο. Η ιδέα ξαφνικά πήρε μορφή στο μυαλό μου και η φαντασία μου γέννησε μια σειρά από εικόνες με τις αποχρώσεις όλων των ειδών των συναισθημάτων.

Μία πολύ όμορφη ιστορία, φορτισμένη συγκινησιακά και εξαιρετικά εμπνευσμένη. Η σκληρή πραγματικότητα είναι πως ουδείς γνωρίζει που βρίσκεται σήμερα η δοξούλα, όπου κι αν είναι όμως, σίγουρα...

"...μελετά τα λαμπρά παλικάρια

και στην κόμη στεφάνι φορεί

γινωμένο από λίγα χορτάρια

που 'χαν μείνει στην έρημη γη…"

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

Καλό, πραγματικά καλό, ωραία εκτελεσμένο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Ας κάνω και γώ μια κριτική και ας μην πολυκατάλαβα τι συμβαίνει. Ελπίζω να με συγχωρέσεις που δεν έχω καταλάβει τι ρόλο παίζει ο κεντρικός χαρακτήρας ή τι ακριβώς συμβαίνει. Στην αρχή νόμιζα οτι ήταν μια μούμια, αλλά η τελική σκηνή με μπέρδεψε. Εξηγησέ μουυυυυυ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Πολύ πρόσφατα ακούστηκε ότι ένας διάσημος (και πολύ όμορφος κατά τη γνώμη μου) πίνακας του Νικόλαου Γύζη, με τίτλο η Δόξα των Ψαρών, "εξαφανίστηκε" από εκεί που έπρεπε να ήταν. Δεν άκουσα καλά πού υποτίθεται ότι ήταν, αλλά υποθέτω κάπου στο Τατόι ή σε παρεμφερές βασιλικό κοτέτσι. Δεδομένου ότι δεν πιστεύω πώς έχει πραγματικά χαθεί, θέλησα να διηγηθώ την ιστορία της. Είμαι λίγο ευαίσθητη στα θέματα εθνικής κληρονομιάς, ειδικά όταν πρόκειται για τέτοιου είδους καλλιτεχνήματα.

 

Ίσως η σκηνή του αυνανισμού να είναι κάπως τραβηγμένη, αλλά διάβασα πριν καιρό, πως όταν πρωτοεκτέθηκε η Αφροδίτη της Μήλου στο Λούβρο, οι δανδήδες της εποχής κοιμόνταν μέσα στο ίδιο δωμάτιο με το άγαλμα, για να έχουν να λένε ότι τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους κοιμήθηκαν με την ιδανική γυναίκα. Αυτό δε σας κάνει λίγο σε βιασμό;

 

(Και για όσους έχουν μια ιδέα της πραγματικής ιστορίας του ελληνικού λαού, οι αναφορές σε "Άντρες που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους κι ήρθαν να προδώσουν και τη δική μου. Γυναίκες που σκότωσαν τα ίδια τους τα παιδιά. Ανόητοι κομψευάμενοι νεαροί και νόθοι με κακιά ψυχή και στρατιωτικοί με όνειρα να γίνουν Εφιάλτες και δουλικά που καμαρώνουν γιατί πλένουν τα λερωμένα των άλλων" πιθανόν να αναφέρονται σε πραγματικά πρόσωπα. Λέω, πιθανόν.)

Edited by naroualis

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Μου το εξήγησε και η Τριλ στο ΜΣΝ. Τώρα βγάζω νόημα, και μπορω να πώ οτι είναι πολύ καλή ιστορία. Η τελική σκηνή ίσως να φαίνεται τραβηγμένη, αλλά σαν παραβολή λειτουργεί τέλεια. Δίνει ακριβώς το συναίσθημα που σου βγάζουν τέτοιες πράξεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
trillian

Ομολογώ ότι κι εγώ δεν το ξερα όταν διάβαζα την ιστορία. Κατάλαβα ότι πρόκειται για κάτι αρχαιολογικής/μουσειακής αξίας, αλλά οπως και ο Νορθ υπέθεσα ότι πρόκειται για κάποια μούμια (αυτή η αναφορά στο χαρτί, συν η γυναικεία προσωπικότητα, δεν ξέρω...). Μετά βέβαια κατάλαβα ότι κάτι έχανα από την υπόθεση...Και η επιφοίτηση ήρθε όταν διάβαζα εφημερίδα προχτές κι έπεσα πάνω σε άρθρο για τον πίνακα.

 

Και μετά ξεκαθάρισαν όλα :D . Αλλά θα σου φαινόταν περίεργο αν έλεγα ότι προτιμούσα το ενδεχόμενο της μούμιας; :blush:

 

Όχι ότι αυτή η εκδοχή έχει κάτι! Ίσα ίσα που, όπως είπαν και τα παιδιά, είναι πάρα πολύ πετυχημένη, και...άκρως ανατριχιαστική. Καθώς διαβάζεις, ενώ αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι γίνεται και όταν το καταλάβεις τελικά, το κείμενο είναι ανατριχιαστικό! Απλά η μούμια θα ήταν πιο πολύ ιστορία, ενώ ο πίνακας είναι πιο πολύ...σχόλιο. Απλά προσωπική προτίμηση :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Μμμμ, τώρα που το λές Τρίλλιαν, όντως μοιάζει με μούμια. Και μην κοκκινίζεις. Αν σου πώ τις δικές μου προτιμήσεις σε κάποιες ιστορίες που έχω διαβάσει, εγώ θα έπρεπε να έχω το υγιές χρώμα της παντζαρόριζας...

 

Το κείμενο το έγραψα σε εξαιρετικά έντονη συναισθηματική φόρτιση. Δεν προοριζόταν για ιστορία, αλλά ακριβώς γι' αυτό που είπες: ένα σχόλιο των tempora et mores. Ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που έγραψα μόνο για τον εαυτό μου, έτσι για να φύγει από πάνω μου όλη αυτή η οργή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienna

Πραγματικά ενδιαφέρουσα, δυνατή και συγκινητική προσέγγιση, πραγματικά όμορφη η προσωποποίηση του πίνακα, ο τίτλος του διηγήματος, οι αναφορές στον πατέρα της... Όσο για την τελική σκηνή, δεν τη βρήκα υπερβολική. Κατ' εμέ είναι εκεί που δικαιώνεται όλη αυτή η προσωποποιημένη αίσθηση, ο φόβος της Δοξούλας, η αηδία, όλα. Δεν θα ήταν τόσο δυνατό το αποτέλεσμα χωρίς αυτή τη σκηνή.

 

Πιθανόν να μπορούσε να είναι ακόμα πιο καλογραμμένο το τελικό αποτέλεσμα [ή και να μπορεί, αν θελήσεις να ασχοληθείς μαζί του στο μέλλον], αλλά δεν βλέπω κάποια συγκεκριμένα προβλήματα για να τα αναφέρω, και η ιδέα λάμπει τόσο πολύ που μένω ευχαριστημένη διαβάζοντάς το.

 

[Υ.Γ. Ένα μικρούλι λαθάκι έχεις, το "ανήμπορη" της τελευταίας παραγράφου το οποίο το έχεις γράψει με ύψιλον.]

Share this post


Link to post
Share on other sites
myst

Έχεις μια ιδιαίτερη ικανότητα αφήγησης σε πρώτο πρόσωπο.

Η αλληγορία της ιστορίας είναι ολοφάνερη. Ίσως το μυαλό του αναγνώστη δεν συνδυάζει τη Δοξούλα με τον πίνακα, παρότι δίνεις στοιχεία στο τέλος της διήγησης.

Η αφήγηση έχει μια τραγικότητα, λυρισμό και συναισθηματική φόρτιση που μπορεί άνετα να παραπέμψει σε ηρωίδες των αρχαίων κλασσικών. Αν δεν υπήρχαν μερικές πολύ συγκεκριμένες αναφορές που ορίζουν το ιστορικό πλαίσιο, θα μπορούσε η Δοξούλα να είναι η Κασσάνδρα ή η Ανδρομάχη. Ηρωίδες που αιχμαλωτίστηκαν, σύρθηκαν σε άλλους τόπους, απώλεσαν ό,τι αγαπημένο είχαν. Εμένα με πείθεις ότι κάπως έτσι θα μπορούσαν να ανασκοπήσουν την κατάστασή τους σε κάποια συγκεκριμένμη στιγμή της ζωής τους στα ξένα χέρια.

Έχω μόνο μια παρατήρηση.΄Η λέξη είναι "ανοικεία" ή "ανοίκεια"; Μου χτύπησε κάπως και το ψιλοέψαξα στο λεξικό, αλλά δεν έιμαι σίγουρη αν και σήμερα τονίζεται όπως στην αρχαία. Ακόμη επειδή πρόκειται για λέξη που δεν χρησιμοποιείται ευρέως θα προτιμούσα να είχες αποφύγει τη χρησιμοποίησή της δυο φορές μέσα στο κείμενο, γιατί χάνει τη δύναμη και την ποίηση που περικλείει. Εναλλακτικές λέξεις υπάρχουν πολλές , είμαι σίγουρη ότι το ξέρεις.

Πάντως σ' ευχαριστώ για το όμορφο ανάγνωσμα που μας πρόσφερες.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Σήμερα σκόνταψα πάνω στην παρακάτω εικόνα στο ίντερνετ. Είναι η Δοξούλα. Τα σχόλια δικά σας.

 

 

post-532-1192818725_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..