Jump to content

Σώστε τις ψυχές μας


Arachnida
 Share

Recommended Posts

Ο ασύρματος καταστράφηκε ολοσχερώς κατά την πρόσκρουση. Έχουμε αρκετούς νεκρούς και τραυματίες. Τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος δεν με αναγνωρίζουν. Χρειαζόμαστε επειγόντως βοήθεια. Over.

Link to comment
Share on other sites

  • Replies 50
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • Cosmo

    5

  • Παρατηρητής

    4

  • kitsos

    5

  • mariposa

    6

- Τι κάνατε εκείνη την ώρα;

- Από όσο θυμάμαι, διάβαζα ένα σύντομο διήγημα.

- Πιστεύετε ότι αυτό ήταν υπεύθυνο;

- Είμαι σίγουρος, πως αυτό με έστειλε εδώ.

- Σας έστειλε κανονικά δηλαδή.

- Ολοσχερώς.

Link to comment
Share on other sites

- Δεν καταλαβαίνω τίποτα

- Καταλαβαίνετε ότι αυτό είναι τρομερό για σάς

- Όχι, γιατί;

Link to comment
Share on other sites

" Το σπίτι, κρυμμένο στην καρδιά του δάσους, λουζόταν κατά το ήμισυ απο το φως της πανσελήνου που τρύπωνε μέσα απο τα πανύψηλα δέντρα, σαν ένα δεύτερο μισοφέγγαρο.."

- Τι είπες?

- Τίποτα, ένα βιβλίο που βρήκα στην βιβλιοθήκη χαζεύω

- Δεν έρχεσαι, λέω εγώ, να βάλεις ένα χεράκι εδω κάτω. Τον ασυμμάζευτο έχει. ΕΕ..Ακούς!

- Ναι ρε, περίμενε λίγο.

- Άκου να σου πω. Δική σου ιδέα ήταν..Χριστέ μου!!..Τι σκατά είναι αυτό..!!

 

" ..ενώ τα ποδοβολητά τους ξυπνούσαν τα σαρακοφαγωμένο πάτωμα και οι φωνές τους, ομόκεντροι κύκλοι δραπέτες μέσα απο ολόκληρη την ύπαρξή τους, δονούσαν κάθε πλευρά του ετοιμόροπου κτιρίου, το έσκαγαν στο δάσος και αποσβενόντουσαν μέσα στις φυλλωσιές των κατοίκων του δάσους..".

Link to comment
Share on other sites

Arachnida, πολύ ωραία η ιδέα σου για το παιχνιδάκι :) Μάλιστα θα τη μεταφέρω στο γενικό της βιβλιοθήκης, ώστε να μπορούν να γραφτούν πολύ μικρούτσικα φλασάκια (όταν κάποιο από τα μέλη μας έχει διάθεση) που να μην είναι απαραίτητα τρόμου, αλλά να είναι και εφ και φάντασυ. Μου θυμίζει τα τοπίκια με τις 6 λέξεις μια ιστορία και το βρίσκω χαριτωμένο. :)

Link to comment
Share on other sites

-"Όλα θα πάνε καλά Κίμωνα! Τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά Κίμωνα!" Τι λες τώρα κύριε;

-Αν μπορείς να το βουλώσεις, κάντο!

-Ρε ηλίθιε, μπορούν να μας βρούνε απο την μυρωδιά, και το κατουρημένο σου παντελόνι μας έχει προδώσει τέσσερις φορές ως τώρα!

-Τουλάχιστον έχουμε φράξει καλά την πόρτα αυτήν την φορά...

 

Συζήταγαν ο Κίμωνας και ο Πέτρος, ενώ δύο κόκκινα μάτια τους παρακολουθούσανε απο τον αεραγωγό...

Link to comment
Share on other sites

«Σου παραχωρώ αυτή τη κρεβατοκάμαρα για εκατό μέρες και νύχτες αχαλίνωτων σαρκικών απολαύσεων. Θα έχεις στην διάθεση σου κάθε μέρα όποια γυναίκα επιθυμείς, εκατό γυναίκες στη σειρά, μία για κάθε μέρα και νύχτα. Μπορεί να είναι ελληνίδα ή ξένη, αγαπημένη σου σταρ του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης, τραγουδίστρια, μοντέλο ή διάσημη προσωπικότητα, ακόμα και η καθηγήτρια που ποθούσες στο γυμνάσιο ή η κοπέλα που σε έτσουξε κάποτε με επώδυνη χυλόπιτα. Φτιάξε αυτή τη λίστα με τις εκατό, και θα τις έχεις όλες με τη σειρά που θέλεις, θα στις φέρω εγώ με τις δυνάμεις μου. Υπήρξε ποτέ θνητός με παρόμοιο προνόμιο;»

«Ομολογώ πως μάλλον όχι.»

«Την εκατοστή πρώτη μέρα θα οδηγηθείς στην κορυφή του λόφου όπου θα γδαρθείς ζωντανός, τα μάτια σου θα αφαιρεθούν με καυτά πιρούνια και, ενώ ακόμα εν ζωή, θα βυθιστείς αργά με τα πόδια σε λάδι που βράζει. Μόλις το λάδι φτάσει στο στήθος σου, ο δήμιος θα σε απαλλάξει από την μιζέρια σου αποκεφαλίζοντας σε. Τέτοιο πρέπει να είναι το τέλος όποιου δέχεται τέτοια μεγαλοπρεπή χάρη, που και ο πιο όμορφος και τυχερός άντρας δεν θα προλάβει να χαρεί ποτέ του σε μια ζωή. Λοιπόν; Τι απαντάς;»

«Μια στιγμή…το σκέφτομαι…»

Link to comment
Share on other sites

Κορυφαία τα περισσότερα! :D

Λοιπόν, πάρτε κι ένα δικό μου:

 

 

Δεν ήξερε πώς να συνεχίσει... Τα στοιχεία που είχε ήταν λιγοστά, και δεν είχε το χρόνο να μελετήσει, να εξετάσει τα δεδομένα που είχε μπροστά του. Κάποια στιγμή έπρεπε να κάνει το επόμενο βήμα, κι αν έκανε λάθος, θα το πλήρωνε πολύ ακριβά. Ήταν πλέον κάθιδρος: το στρες κόντευε να τον ξετινάξει. Οι επιλογές του ήταν τόσες ώστε να μοιάζουν λίγες, αλλά αρκετές ώστε να μην μπορεί να βγάλει άκρη, να βρει ποιά ήταν η σωστή...

 

«Θα πάρω το 50-50.»

Link to comment
Share on other sites

πέντε...

 

Καταπράσινα δάση.

 

τέσσερα...

 

Λίμνες με κρυστάλλινα νερά.

 

τρία...

 

Λιβάδια με πολύχρωμα λουλούδια

 

δύο...

 

Το πατρικό μου. Η ξύλινη σοφίτα που μυρίζει συντηρητικό ξύλου.

 

ένα...

 

Ένα κορίτσι που μου χαμογελά.

 

μηδέν.

 

Γυρίζω και το δικό μου κλειδί. Το μεταλλικό θηρίο τραντάζει το σιλό καθώς ξυπνά. Δεν θα δω τίποτα από όλα αυτά ξανά.

Link to comment
Share on other sites

Πέρασαν χρόνια να ψάχνω το θηρίο. Μέσα σε εικόνες και παλιές ιστορίες. Σε χώρες μακρυνές και σε αρχαίους τόπους λατρείας. Μα δεν το βρήκα πουθενά όσο και αν έψαξα. Πίσω από την πλάτη μου δεν κοίταξα ακόμα.

Link to comment
Share on other sites

Μερικά μικρούλια ακόμα:

 

 

1.

Κόντεψα να χάσω κάθε ελπίδα. Κόντεψα. Πράγματι νόμισα ότι δε θα την ξαναέβρισκα ποτέ. Αλλά η ελπίδα δεν μπορεί να χαθεί - μόνο να παραχωθεί στα τρίσβαθα του νου μας. Κι όταν εμείς συνέλθουμε, ξεμυτάει και μας χαμογελά, σα να μην έφυγε ποτέ - επειδή ποτέ δεν έφυγε.

 

 

2.

Από το ημερολόγιο του Δρ. Παπασταθόπουλου:

Η τρέλλα εξαπλώθηκε τόσο ραγδαία όσο κανείς δεν περίμενε· 'ενα α΄πο τα προττα πρωωλυματα παροθσειάζετε σοτν ρπσοθιο λο΄βο, καθρυτσώνατσ δ΄θσωλκη αίος αδυνάτι τοι γαρφή. Δέτευρων, ι αλινοη ξέψη θικάτσατ μπρακλιροαγμαιγαξκηδφαξη ηδξγι΄αυγλκξδφ ηακφγθγ΄λοιδσφυησδφκ ασ΄δφησδ΄π[ς-0γφα9π'87 δφλκσδφλκη΄φδσκηλδσηγηδσγαξλκυφφγδφω [...]

 

 

3.

Το κυριότερο πρόβλημα της ανθρωπίνου καταστάσεως μπορεί να εντοπιστεί εις μία και μόνον παράμετρο: προσπαθεί να βρει νόημα στα πάντα. Μα την ταγκισμένη τσιροσαλάτα, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αναρωτιούνται γιατί ζούνε και κουραφέξαλα, και δεν αναρωτιούνται ποτέ γιατί να μην έχει το Χ ο άντρας και η γυναίκα το Υ, όπως οι κότες και τα κοκκόρια ή οι πεταλούδες...

 

Όταν βάζουν τα όσα έχουν στα βρακιά τους να κάνουν τη δουλειά τους, βέβαια, ξεχνάνε να σκεφτούν και παιδιά και σκουφάκια και όλα τα λοιπά! Και φτου σου πάλι απ' την αρχή, και γιατί ζω...

 

Ε, μα...

Link to comment
Share on other sites

Η Ναόμι τον κοίταξε. Νόμιζε ότι την κοίταξε σαν να ήθελε να την σκοτώσει. Δεν ήταν θυμωμένος, ούτε νευριασμένος, ούτε τίποτα. Ετσι δεν το κατάλαβε. Αλλωστε γιατί να ήθελε να την σκοτώσει; Δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινε με άλλον, το είχαν συζητήσει, ήταν ένα ελεύθερο ζευγάρι. Εκείνος όμως δεν πήγαινε με άλλες, έλεγε ότι δεν του έκανε κέφι. Κι άν την αγαπούσε; Είχε γυρίσει ύστερα από την άλλη πλευρά κλείνοντας το φώς και λέγοντας της "Καληνύχτα"

 

Ήταν η τελευταία φορά που τον κοίταξε. Ζωντανή. Την επόμενη μέρα τον κοίταζε για τελευταία φορά πρίν όλο το αίμα φύγει από τον εγκέφαλό της και τα ορθάνοιχτα μάτια της, καθώς εκείνος κρατούσε το κεφάλι της απο τα μαλιά μπροστα στο πρόσωπό του. Ήταν πάλι ήρεμος όμως αυτή τη φορά χαμογελούσε. Στο άλλο χέρι ο μπαλτάς έσταζε ακόμη το αίμα της...

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Αισθάνθηκα χλωμή όταν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι και θέλησα να πιω λίγο νερό. Το ποτήρι γλύστρισε από τα χέρια μου. Είδα το αίμα. Κατάλαβα ότι δεν θα ξυπνούσα ποτέ.

Link to comment
Share on other sites

Χτενίστηκα. Ξαναχτενίστηκα. Κοιτάχτηκα στα γυαλιά του ηλίου. Ξαναπέρασα τη χτένα από τα μαλλιά. Χραααπ. Χρααααπ. Ξαναχτενίστηκα. Έσβησα το τσιγάρο. Ήπια μια γουλιά φραπέ. Άνοιξα το κινητό. Δεν πιάνει εδώ δίπλα στη λίμνη αλλά δεν με πειράζει και ξαναχτενίστηκα. Κουρούπα θα μείνω. Χραααπ. Είδα τη φωτογραφία. Ωραία φωτογραφία του. Άσχημος άντρας. Αλλά θα γινόταν δικός μου;

 

Τύλιξα τ' αποχτενίδια σε τρεις πευκοβελόνες, φύσηξα πάνω τους κι έκαψα τις τέσερις γωνιές της φωτογραφίας με τον αναπτήρα. Ύστερα τα πέταξα όλα στη λίμνη, μαλλιά και πευκοβελόνες και φωτογραφία, μάγια αξεδιάλυτα της αγάπης, όπως μου τα δίδαξε η θεία της γιαγιάς μου.

 

Θα γινόταν δικός μου.

 

Εντιτ: ορθογραφικά

Edited by naroualis
Link to comment
Share on other sites

Υπάρχουν.

Υπάρχουν πράγματα. Θα τα πω όλα. Πρέπει να τα μάθετε. Αυτή ίσως να είναι η τελευταία φορά που γράφω αλλά πρέπει.

Τα πλάσματα γύρισαν και είναι διψασμένα. Διψασμένα για ανθρώπινο νου. Θα σας φάνε όλους. Θα σας αδειάσουν μέχρι την τελευταία σταγόνα. Δεν θα μείνει τίποτα μέσα σας. Δεν υπάρχει σωτηρία. Δεν υπάρχει τρόπος να σωθούμε απο αυτά. Μόνο να.... Μόνο να μπορούσαμε να κλείσουμε την τηλεόραση.

Link to comment
Share on other sites

Αυτές είναι οι τελευταίες λέξεις που γράφω για να μην πέσουν κι άλλοι στα χέρια τους.

Όταν το διάβασα νόμισα πως ήταν αλήθεια. Τελικά έπεσα στην παγίδα τους και έκλεισα την τηλεόραση. Ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι τόσα χρόνια η ακτινοβολία της με προστάτευε. Μόλις έπεσε και η τελευταία αυτή γραμμή άμυνας, με κύκλωσαν και η ψυχή μου χάθηκε για πάντα.

Αυτές είναι οι τελευταίες μου λέξεις.

Edited by Arachnida
Link to comment
Share on other sites

Τελευταία ενημέρωση: Ο τελευταίος στόχος καταστράφηκε. Η ακτινοβολία βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα. Δεν έχουν πια άμυνες. Αποστέλλω την ψυχή του.

Link to comment
Share on other sites

Περίμενα πολύ ώρα να ετοιμαστούν και οι υπόλοιποι...

:medieval: :medieval: :medieval: :medieval: :medieval: :medieval: :medieval: :medieval: :medieval: :medieval: :medieval:

Θα ήταν απο τις μεγαλύτερες μάχες της εποχής μας...

Είμασταν αρκετοί και δυνατοί...

Είχαμε μαζί μας :2handed: :2handed: :2handed: :2handed: :2handed: :2handed: :2handed: :2handed: :2handed: :2handed: :2handed: :2handed:

 

και :axeman: :axeman: :axeman: :axeman: :axeman: :axeman: :axeman: :axeman: :axeman:

 

μέχρι και :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow: :bow_arrow:

 

Θα κερδίζαμε σίγουρα αλλά οι άλλοι ήταν :mace: :mace: :mace: :mace: :mace: :mace: :mace: :mace: :mace: :mace: :mace:

 

και δεν φοβόντουσαν τίποτα...

 

μετά από μέρες :bangin: :bangin: :bangin: :bangin: :bangin: :bangin: :bangin: :bangin:

 

μάχης έξω απο το κάστρο τους

:death: :death: :death: :death: :death: :death: :death: :death: :death: :death: :death:

 

Οι αρχηγοί αποφάσισαν να :argue:

 

και αποφασίσαν να βάλουν ο καθένας τον καλύτερο πολεμιστή του

Έτσι και έγινε

 

:starwars:

Ενώ όλα έδειχναν θετικά για εμάς εμφανίστηκαν απο το πουθενά μερικοί

 

:ninjastar: :ninjastar: :ninjastar: :ninjastar: :ninjastar: :ninjastar: :ninjastar: :ninjastar: :ninjastar:

 

με τεχνικές πολέμου άγνωστες για εμάς

 

Όταν άρχισαν να ζυγώνουν εμείς κοιτάζαμε :woot_jump: :woot_jump: :woot_jump:

 

μέχρι που ένας απο εμάς είχε μια φοβερή :Lighten:

 

Θα μεταμφιεζόμασταν σε

:trooper:

:trooper:

:trooper:

:trooper:

:trooper:

:trooper:

 

Και θα φεύγαμε σιγά - σιγά.

 

Όμως μας κατάλαβαν και :camper: :camper: :camper: :camper: :camper: :camper:

 

Όσοι μείνανε ζωντανοί :mf_surrender: :mf_surrender: :mf_surrender: :mf_surrender: :mf_surrender:

 

 

Πάλι καλά που εμένα το άλογο μου :horse:

 

και τώρα μπορώ και πίνω :beerchug: :beerchug: :beerchug:

Link to comment
Share on other sites

  • 9 months later...

Άντε να ενεργοποιήσουμε το τοπίκιον τούτον πάλι...

Γιατί τα ξεχνάμε τα παλιά και ωραία;

Link to comment
Share on other sites

Πέντε λεπτά μόνο είχε ακόμη...

Άκουγε το ρολόι του τοίχου που μετρούσε... Τικ τακ, Τικ τακ...

Τι στο καλό έπρεπε να απαντήσει; Κατάλαβε την ερώτηση αλλά δεν ήξερε τι να απαντήσει. Τικ Τακ. Ο χτύπος του ρολογιού δυνάμωσε. Ξαφνικά η καρδιά του άρχισε να χτυπά στον ρυθμό του ρολογιού.. Τικ Τακ Τικ Τακ. Ο ήχος χτυπούσε το μυαλό του σαν σφυρί...

"Δεν προλαβαίνω...Πέντε λεπτά μόνο...". Κοίταξε το ρολόι. Ο ήχος δυνάμωνε. Τικ Τακ Τικ Τακ. Το ρολόι άρχισε να λιώνει και να τρέχει σαν αίμα στον τοίχο... Τικ Τακ Τικ Τακ....Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά...Τικ Τακ...Το μυαλό του δεν μπορούσε να σκεφτεί...Τικ Τακ

Και ξαφνικά από μακρυά άκουσε μια φωνή " Τα μολύβια σας κάτω. Τέλος χρόνου"

Η καρδιά του σταμάτησε.

Link to comment
Share on other sites

Το τρίτο τέρας τον είχε εντοπίσει και τον πλησίαζε με μεγάλες δρασκελιές. Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα μεγάλο σφυρί γεμάτο τρίχες και κομμάτια φρέσκιας σάρκας, ενώ με τα δύο αριστερά κουνούσε απειλητικά ένα μεγάλο βράχο. Ο γενναίος πεζικάριος στεκόταν ήρεμος στη μέση της πεδιάδας και από το κοντό σπαθί του έσταζε καυτό το αίμα των εχθρών του στέμματος.

Μια δυνατή κραυγή έσκισε τον αέρα και σκέπασε την οχλοβοή στο πεδίο της μάχης.

«Ρε μαλάκα Μήτσο!!! Πάλι δεν πήρες ψωμί; Όλη μέρα δουλεύω σαν τον πούστη κι εσύ δε λες να βγάλεις αυτή τη μαλακία απ’ το κεφάλι».

«Ουπς ήρθες; Sorry ρε brother. Είχα αφήσει κάτι στη μέση» αποκρίθηκε ο Μήτσος βγάζοντας το κράνος εικονικής πραγματικότητας.

Link to comment
Share on other sites

Καθόταν έξω από το σπίτι του και ζεσταινόταν στον ήλιο. Δεν μπορούσε να κουνήσει ούτε τα πόδια του. "Πάει γέρασα" σκέφτηκε. Τον πονούσαν τα πάντα. Δόντια, κόκκαλα, μάτια. Δεν μπορούσε να πει. Είχε ζήσει πολύ καλή ζωή. Αρχοντική.

Ο μόνος του καημός ήταν που έχασε τον φίλο του. Είχε φύγει πρίν πολλά πολλά χρόνια για έναν πόλεμο. Κάθε μέρα περίμενε πως θα γυρνούσε αλλά οι μέρες έρχονταν και έφευγαν χωρίς να τον φέρνουν πίσω.

Ξαφνικά μια γνωστή μυρωδιά έφτασε στην μύτη του. Πολύ γνωστή από πολύ παλιά.

" Δεν μπορεί... δεν είναι δυνατόν... μου παίζουν παιχνίδια τα μάτια μου και η μύτη μου".

Μια γνώριμη φιγούρα τον πλησίασε. "Οδυσσέα γύρισες επιτέλους...." σκέφτηκε και κούνησε την ουρά του.

Link to comment
Share on other sites

Πολύ ωραία ιστορία, mariposa! Μπράβο, πολύ με άγγιξε!

Link to comment
Share on other sites

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Ο 'Αργος μου είχε κάνει εντύπωση από τα σχολικά χρόνια. Χαίρομαι που μου λες ότι το απόδωσα σωστά.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
 Share


×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..