Jump to content
Sign in to follow this  
Deodonus

[Ακόμα περίμενε το επόμενο γράμμα…]

Recommended Posts

Deodonus

Όνομα Συγγραφέα: Deodonus

Είδος: wannabe Φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 453

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Ένα κείμενο-εικόνα για αυτούς που μένουν πίσω, όταν ο κάθε ήρωας ξεκινά για την επόμενη επική περιπέτειά του. Δεν φαίνεται πουθενά το "φανταστικό" της υπόθεσης, αλλά γράφτικε σε αυτό το κλήμα (και υπό τις μουσικές του lotr). Ο πυθανός "αναχρονισμός" με τις επιστολές είναι...εχμ...ε, "ποιητική αδεία", ουφ.

 

 

 

Και έτσι πέρασαν οι μέρες, πέρασαν οι μήνες, πέρασαν τα χρόνια. Και όλο περίμενε να έρθει το επόμενο γράμμα του, οι λίγες αυτές λέξεις που θα του έλεγαν πόσο τον αγαπούσε ακόμα και πόσο του λείπουν τα κατάμαυρα μάτια του και το όμορφο χαμόγελό του. Και πόσο ανυπομονεί να γυρίσει πίσω σε αυτόν, και πόσο αναπολεί τις παλαιές μέρες που πέρναγαν μαζί στο σπίτι τους κοντά στην λίμνη. Και πόσο θέλει να τον ξανασφίξει στην αγκαλιά του και να τον μεθύσει με φιλιά.

 

Όμως το επόμενο γράμμα αργούσε. Αργούσε πολύ. Και κάθε μέρα που περνούσε φαινόταν όλο και πιο μεγάλη. Ως ότου κάθε μήνας φαινόταν σαν χρόνια, και κάθε χρόνος σαν αιώνες που κυλούσαν όλο και πιο αργά, όλο και πιο βασανιστικά.

 

Κάθε μέρα έφερνε στο μυαλό του την τελευταία τους αγκαλιά, την τελευταία τους ματιά, τότε που με δάκρυα στα μάτια του ψιθύρισε στο αυτί «αντίο και να προσέχεις»…

 

Δεν μπορούσε να κρύψει τον φόβο του και την αγωνία του για αυτό του το ταξίδι. Ήξερε ότι ήταν μακρινό και επικίνδυνο, ήξερε ότι θα είχε να βαδίσει μίλια μέσα στα πιο σκοτεινά δάση, τις πιο άγονες πεδιάδες, τα πιο επικίνδυνα βασίλεια. Ένα ταξίδι στην άλλη άκρη του κόσμου. Και μετά πάλι πίσω.

 

Κάπου μέσα του γνώριζε από την πρώτη στιγμή, ότι κάποτε θα έρθει αυτή η μέρα, η μέρα που θα τον κοίταζε στα μάτια χωρίς να ξέρει αν θα τον ξαναδεί ποτέ. Μόνο που πάντοτε αυτή η μέρα αργούσε, πάντοτε βρισκόταν τόσο μακριά και έμοιαζε τόσο ξένη, σχεδόν σαν να μην το πίστευε ότι θα συνέβαινε, σαν να ήταν μόνο ένας μύθος, ένα όνειρο, κάτι που δεν θα γινόταν ποτέ.

 

Κι όμως, αυτή η μέρα ήρθε και πέρασε, παίρνοντας μαζί της κάθε χαρά και κάθε χαμόγελο. Βρισκόταν τώρα πολύ μακριά, ποιος ξέρει σε ποια χώρα, σε ποιο βουνό, σε ποια θάλασσα. Άραγε θα βλέπει και αυτός τα αστέρια το βράδυ; Θα μιλάει και αυτός στο φεγγάρι; Θα αναστενάζει και αυτός όταν τον θυμάται; Που να’ ναι άραγε; Και τι να κάνει; Άραγε, ζει ακόμα;…

 

Ζει ακόμα! Όχι, δεν την ήθελε αυτήν την σκέψη, δεν το ήθελε αυτό το ερωτηματικό, δεν την ήθελε και αυτή την ελπίδα.

 

Ζει και είναι σίγουρος. Ζει και κάποια μέρα θα γυρίσει. Θα γυρίσει και θα τον ξαναδεί, θα τον ξανασφίξει στην αγκαλιά του, θα τον ξαναδει να χαμογελάει. Ζει και είναι κάπου εκεί έξω, κάπου εκεί μακριά. Σε κάποιο λιβάδι, κοντά σε κάποιο ποτάμι, να ξεκουράζεται δίπλα από τ’ άλογό του, ξαπλωμένος κάτω από τον έναστρο ουρανό, γράφοντας το επόμενο γράμμα, για να του πει ότι είναι καλά και ότι του λείπει, του λείπουν τα μάτια του, το χαμόγελό του, η αγκαλιά του, τα χάδια του. Και ότι τον αγαπάει…

 

 

Ακόμα περίμενε το επόμενο γράμμα…

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Deodonus είχες μια πολύ καλή ιδέα για διήγημα. Το συναίσθημα είναι σωστό, η ιδέα όμως, κατά την γνώμη μου πάντα, βγαίνει μισή.

 

Έχουμε λοιπόν έναν φανταστικό κόσμο (σαν lord of the rings) όπου αντί να φεύγουμε με τον ήρωα και το άτι του για να ζήσουμε τις περιπέτειες, μένουμε πίσω, με αυτόν ή αυτήν που τον περιμένει. Εκτός όμως από τις σκέψεις που καίνε τον αφηγητή σου, έχω ανάγκη να ζήσω την καθημερινότητα του. Πως είναι μια βαρετή μέρα σε έναν φανταστικό κόσμο; Πως ξυπνάει, που πλένεται, τι τρώει; Ταΐζει τις κότες πριν πάει στην αγορά; Κάθεται να παρατηρεί τους γερανούς να διασχίζουν τον ουρανό; Γέννησε παιδί η γειτόνισσα;

 

(Πολλές φορές στενοχωριέμαι διαβάζοντας Ηρόδοτο ή Θουκυδίδη που μας δίνουν ιστορικές περιγραφές και μόνο. Με καίει να ξέρω πχ αν οι αρχαίοι απλώς τύλιγαν σεντόνια γύρω τους για ρουχισμό ή είχαν ρούχα με κουμπιά όπως εμείς. Που να φανταστούν όμως αυτοί οι συγγραφείς πως θα διαβάζονταν 2500 χρόνια στο μέλλον για να σκεφτούν να συμπεριλάβουν και τα γι'αυτούς αυτονόητα).

 

Εύχομαι να κατάλαβες τι μου λείπει για να απολαύσω πραγματικά την ιστορία σου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Μετά από καιρό να κάνω κι εγώ ένα σχόλιο, που θα με ξωπετάξουν από την Κολλεκτίβα της Κριτικής, αν δε με έχουν ήδη ξωπετάξει.

 

Είναι σαν κείμενο λίγο ασαφές. Το συναίσθημα είναι έντονο, αλλά δε φτάνει το συναίσθημα για να κάνει ένα κείμενο δυνατό, να στέκει από μόνο του. Με κέντρισε λίγο το ότι δεν αναφέρεται αν κάποιος από τους δύο είναι γυναίκα, υπέθεσα πως όχι στο πρώτο διάβασμα. Θα μπορούσε να είναι η αρχή ενός κειμένου λίγο μεγαλύτερου.

 

Ντίνο, αν διαβάσεις Αθήναιο, τους Δειπνοσοφιστές, ίσως βρεις κάποιες από τις περιγραφές της καθημερινότητας. Και Αριστοφάνη επίσης.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cosmo

Τι συμβαίνει στον σύντροφο του ήρωα όταν αυτός φεύγει;

Πολύ ωραία ιδέα...

Όμως θα ήθελα να το δώ πιό αναπτυγμένο για να μπορέσω να το νιώσω πιο καλά και να το καταλάβω καλύτερα. Επίσεις αν αποφασίσεις να το αναπτύξεις θα σου πρότεινα να κρατήσεις την άγνωστη ταυτότητα των ηρώων για να μπορέσουμε εμείς να φανταστούμε όποιον θέλουμε..

Share this post


Link to post
Share on other sites
Deodonus

Θενκς για τα σχόλιά σας!! Όντως είναι κάπως ανολοκλήρωτο (όπως και τα περισσότερα των έργων μου), αλλά, περιέργως, αυτή το κόνσεπτ με εμπνέει, οπότε ίσως -και μάλλον- να το ολοκληρώσω κάποτε.

 

Η ταυτότητα των χαρακτήρων (ονόματα, δηλαδή) όντως είναι κρυφή, αλλά όχι και το φύλο τους (σόρρυ που σας το χαλάω :p).

 

Το να αναφερθώ στην καθημερινότητα είναι όντως κάτι που θα έφτιαχνε ακόμα περισσότερο τη συναισθηματική ατμόσφαιρα, αλλά πιστεύω ότι θα μεγάλωνε πάρα πολύ το κείμενο. Παρόλα αυτά, όντως κάποιες αναφορές σε αυτήν θα συμπλήρωναν ικανοποιητικά την όλη εικόνα.

 

Αυτά... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής

Με άγγιξε και αυτό είναι που έχει σημασία. Δεν με νοιάζει ποιος με ποιον, πως, που, τι, το δίηγημα στέκεται από μόνο του. Ο τίτλος δε είναι πολύ δυνατός. Απουσία και νοσταλγία, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, για όσους το έχουμε ζήσει. Πολύ καλό και μου θύμισε αδελφικούς φίλους που έχω να δω πολύ καιρό.

Edited by Παρατηρητής

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..