Jump to content
Sign in to follow this  
DinoHajiyorgi

"Ai Vasil, Dolmadanda Ye!"

Recommended Posts

DinoHajiyorgi

Είχα την τύχη να μεγαλώσω χωρίς τηλεόραση, είχα παππούδες και γονείς που μου έλεγαν ιστορίες. Μία από αυτές, από τις γιορτινές και αγαπημένες, μου την είχε πει ο πατέρας μου, που ήταν Φαναριώτης. Και λέγεται πως είναι αληθινή ιστορία. Όλες οι ιστορίες που μου έλεγαν οι δικοί μου είχαν την σφραγίδα της αυθεντικότητας.

Κάποτε, βαθιά στην Ανατολία, έφτασε παραμονή Πρωτοχρονιάς στο σπιτικό οικογένειας Καραμανλήδων. Το βράδυ, όπως κάθε χρόνο, το τραπέζι έστεκε φορτωμένο με κάθε λογής εδέσματα και καλούδια. Καθώς ήταν το έθιμο, αυτά θα προσφέρονταν πρώτα σαν κέρασμα στον Άγιο, όπως θα περνούσε εκείνος να ευλογήσει το σπίτι τους. Ό,τι δεν θα καταδεχόταν για τον εαυτό του ο Άγιος, θα ήταν το καθιερωμένο οικογενειακό τσιμπούσι. Τους ήρθε λοιπόν η ιδέα, να προσποιηθούν πως πάνε για ύπνο, να κρυφτούν στο διπλανό καθιστικό και να κατασκοπεύσουν τον Άγιο Βασίλη από την κλειδαρότρυπα.

 

Έτσι ακριβώς και έπραξαν. Μαζεύτηκαν όλοι στο καθιστικό, χασμουριόνταν και περίμεναν. Λίγο μετά τα μεσάνυκτα λοιπόν, άκουσαν πατιρντί από την τραπεζαρία. Πιατικά, μαχαιροπήρουνα και ποτήρια τσουγκρίζονταν τσίκι-τσίκι σαν να είχε ξεκινήσει ο Άγιος το φαγοπότι.

 

Σκύβει πρώτος ο πάτερ φαμίλιας και κοιτάζει από την κλειδαρότρυπα.

«Τι βλέπεις;» τον ρωτούν.

«Τίποτα. Μόνο τους ντολμάδες.»

Η κλειδαρότρυπα έδειχνε μόνο την άκρη του τραπεζιού με την πιατέλα με τους λαδερούς ντολμάδες. Από όσα μπορούσαν να ακούσουν, ο Άγιος τσάκιζε τις πιατέλες με το ψητό, το κοτόπουλο, το πλιγούρι με τα ψιλοκομμένα συκωτάκια, το τζιέρι, τα σαλάμια, τα αβγοτάραχα και τις λακέρδες, τα τυριά και τα σουτζούκια. Αλλά οι ντολμάδες τίποτα. Ανέγγιχτοι.

 

Περνούσαν τα λεπτά, άλλαζαν σειρά να κοιτούν από την κλειδαρότρυπα, άρχισαν να χάνουν και την υπομονή τους. Ο πάτερ φαμίλιας φωνάζει τότε πίσω από την πόρτα προς τον Άγιο.

«Ai Vasil, dolmadanda ye!» Δηλαδή, «Αϊ Βασίλη, φάε και από τους ντολμάδες!»

Η φωνάρα εκείνη δεν φαίνεται να πτόησε καθόλου τον Άγιο. Συνέχισε τη μάσα, τσίκι-τσίκι τα πιάτα, αλλά από ντολμάδες…ούτε έναν. Δεν είχε σκοπό να τους αφήσει τίποτα άλλο; Αρχίζουν τότε να φωνάζουν όλοι μαζί, να προτρέπουν τον Άγιο να δοκιμάσει τους ντολμάδες. Ξανά μανά τίποτα.

 

Δεν άντεξαν. Ξεκλείδωσαν την πόρτα και όρμησαν μέσα στην τραπεζαρία. Μόνο για να ανακαλύψουν πως είχαν ξεχάσει μέσα στο δωμάτιο τον γάτο τους, ο οποίος πανευτυχής ψιψίνος είχε απολαύσει το κέρασμα της οικογένειας πέραν του δεόντως. Τώρα, τι έφταιγε αν τα λαδωμένα αμπελόφυλλα με ρύζι δεν ήταν στα γατίσια του γούστα;

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

Ο γάτος ήταν απλά τυχερός! Μακάρι να την είχανε όλοι την τύχη του εκείνη την στιγμή, αν και υποθέτω ότι μετά θα έφαγε ένα γερο μπερτάκι ξύλο... Καλή πρωτοχροιά σε όλους!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..