Jump to content

Η Άλμα με τις Πεταλούδες


Recommended Posts

manstredin

Όνομα Συγγραφέα: Βάγια Ψευτάκη

Είδος: φαντασία

Βία; όχι

Σεξ; όχι

Αριθμός Λέξεων: 1392

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Στα πλαίσια μιας σειράς σύντομων ιστοριών για την Επικράτεια της Ενυδρίας

Η Άλμα με τις Πεταλούδες

 

Η Άλμα έτρεχε για μέρες. Είχε διασχίσει λόφους καλυμμένους με εκείνους τους κοντούς θάμνους που είχαν για άνθη στρόγγυλα αγκάθινα μπαλάκια, είχε διασχίσει επίπεδες πλάκες που γλιστρούσαν σαν το νερό στον καθρέφτη και τώρα διέσχιζε τη βαλτωμένη κοίτη του αρχαίου ποταμού της Λαντάλμα. Κάποτε λέγανε πως αν κανείς ακολουθούσε βόρεια τον ποταμό Λαντάλμα, θα έφτανε στο σπίτι της Άλμα με τις Πεταλούδες της Ξενοιασιάς. Λέγανε πως το σπίτι της ήταν σκαρφαλωμένο σε ένα γέρικο πλατάνι και πως αν έφτανε κανείς μέχρι εκεί, η Άλμα με τις Πεταλούδες θα τον φίλευε το μαγικό της κέικ από βρώμη και σιτάρι και μαρμελάδα ροδάκινο, χαρίζοντάς του μια στιγμή απόλυτης χαλάρωσης, μια στιγμή κενού, μια στιγμή ευτυχίας. Λέγανε ότι η Άλμα ήταν η πιο όμορφη γυναίκα στην Ενυδρία κι ας μην θυμόταν ποτέ κανείς να την περιγράψει και η πιο ξελογιάστρα, καθώς ήταν ντυμένη μόνο τις Πεταλούδες της. Κι όσο την κοιτούσε ο εκάστοτε ταξιδιώτης, τόσο πίστευε πως καθώς οι Πεταλούδες ανοιγόκλειναν τα φτερά τους, θα κατόρθωνε κι αυτός να ξεκλέψει μια ματιά σε μέρη που μόνο Εκείνες φρόντιζαν. Μα πάντοτε, μια ανάσα πριν μια ίντσα γυμνού δέρματος αποκαλυφθεί εμπρός του, ο ταξιδιώτης βίωνε την στιγμή της ξενοιασιάς που δικαιούνταν. Κι όλοι συμφωνούσαν ότι ήταν ένα δίκαιο τίμημα.

 

Όλα όσα λέγανε ήταν αλήθεια. Για πολλές εποχές, από τα γεννοφάσκια της Επικράτειας της Ενυδρίας και του Όλου της, η Άλμα με τις Πεταλούδες της Ξενοιασιάς ζούσε στο χαμηλό οροπέδιο απ’ όπου ξεπηδούσε η πηγή του ποταμού που πήρε τ’ όνομα της. Πολύ συχνά, κι όχι πότε πότε όπως πίστευαν, όλο και κάποιος εμφανίζονταν στο κατώφλι της ζητώντας μόνο να ξεφύγει για λίγες στιγμές από τα προβλήματά του. Η Άλμα με τις Πεταλούδες χαμογελούσε και χαιρόταν η ψυχή της που μπορούσε να ανακουφίζει όλους αυτούς τους κουρασμένους κι απεγνωσμένους συμπατριώτες της. Ήταν τόσο περήφανη που οι Πεταλούδες της έβαζαν το λιθαράκι τους στην διατήρηση της Ισορροπίας του Όλου. Γιατί, φανταστείτε τι θα γινόταν αν όλα αυτά τα αγχωμένα πλάσματα της Ενυδρίας δε μπορούσαν έστω και μια στιγμή να ξεφύγουν από τα προβλήματα που τα τρέλαιναν! Αργά ή γρήγορα, η Ισορροπία θα χάνονταν και η αντίστροφη μέτρηση θα άρχιζε για την Επικράτεια της Ενυδρίας. Η Άλμα ήταν ένας κρίκος πολύ σημαντικός, μόνο που τώρα πια είχε σπάσει και κατρακυλούσε με ταχύτητα προς το μόνο μέρος της Ενυδρίας που μπορούσε να αγκαλιάσει την δυστυχία της.

 

Μόλις η Χλέμια η Πίκρα ανέβηκε στο Θρόνο, η

Άλμα ήξερε πως η Ενυδρία διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο. Καθώς οι μέρες περνούσαν και η Χλέμια δεν ανατρεπόταν, περίεργα, αν και σχετικά αναμενόμενα πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν. Είχε πέσει αυτό το παχύρευστο σκοτάδι που είχε καταπιεί τον λαμπρό ήλιο και τα χάλκινα φεγγάρια. Σχεδόν μπορούσε να κολυμπήσει κανείς μέσα του. Οι επισκέψεις που δέχονταν είχαν αρχίσει ολοένα να πληθαίνουν και να πληθαίνουν και να πληθαίνουν, μέχρι που τα δύσμοιρα λογής λογής πλάσματα σχημάτιζαν ουρές χιλιομέτρων μέχρι κάτω στους λόφους. Μα το πιο περίεργο και το λιγότερο αναμενόμενο ήταν οι Πεταλούδες. Οι Πεταλούδες της Άλμα, το μόνο ρούχο του κορμιού της, είχαν αρχίσει να την ενοχλούν απίστευτα, καθώς όπου την άγγιζαν ένιωθε μια έντονη φαγούρα. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία. Μετά όμως η φαγούρα έγινε τσούξιμο κι έπειτα πληγές. Λευκές φουσκάλες με πύον φύτρωναν σα μανιτάρια, ευθύς μόλις οι Πεταλούδες την άγγιζαν με τις μικροσκοπικές τρίχες του σώματος και των φτερών τους. Φουσκάλες ξεπηδούσαν παντού, στο πρόσωπο και στο στήθος και στο εσωτερικό των μηρών και σε μέρη πιο ευαίσθητα, φουσκάλες που έσκαγαν και γίνονταν κόκκινες πληγές και την φαγούριζαν δαιμονισμένα.

 

Στην αρχή, η Άλμα προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία της, αλλά καθώς είδε ότι η φαγούρα και ο πόνος χειροτέρευαν, ο πανικός την κατέλαβε. Ενστικτωδώς, και καθώς ο ΠιλοήΠιλο ο Διχασμός στεκόταν μπροστά της περιμένοντας για μια στιγμή ανακούφισης, η Άλμα με τις Πεταλούδες της Ξενοιασιάς τινάχτηκε όρθια με όλη της τη δύναμη προσπαθώντας να διώξει τις Πεταλούδες από πάνω της. Εκείνες τραντάχτηκαν και οι περισσότερες πέταξαν λίγα εκατοστά μακριά της, αμέσως όμως έσπευσαν να πάρουν την φυσιολογική τους θέση πάνω στο σώμα της. Η Άλμα άρχιζε να τινάζεται μανιασμένα, να χοροπηδάει και να χτυπάει με τις παλάμες της όσες Πεταλούδες ξανακάθονταν.

 

Ο ΠιλοήΠιλο την αντίκριζε τρομοκρατημένος. Το στόμα του έχασκε μισάνοιχτο και τα χέρια του κρέμονταν στο πλάι. Οι άναρθρες κραυγές της αντηχούσαν στους λόφους και κάθε πλάσμα που περίμενε με λαχτάρα την σειρά του είχε γουρλώσει τα μάτια. Όλοι τους έστεκαν βουβοί, μα όλοι σκέφτονταν κι όλοι ήξεραν πως η Χλέμια η Πίκρα είχε σημάνει το τέλος της Άλμα με τις Πεταλούδες.

 

Μέσα στο σπίτι πάνω στο γέρικο πλατάνι, η Άλμα είχε αρπάξει απελπισμένη ένα βιβλίο με παραμύθια του κυρίου Ταφ και χτυπούσε μανιασμένα τις Πεταλούδες πάνω της. Αρκετές πέφτανε ψόφιες στο πάτωμα, μα όσες σκότωνε, άλλες τόσες ξεπετάγονταν από το πουθενά ως δια μαγείας. Κι ήταν φυσικό, οι Πεταλούδες της Άλμα ήταν μαγικές, όπως και η ίδια η Άλμα, και το χειρότερο; Ήταν η Άλμα με τις Πεταλούδες. Όσο ήταν η Άλμα, ήταν και οι Πεταλούδες. Κόκκινα δάκρυα αυλάκωναν το πονεμένο δέρμα της, καθώς οι πληγές της άπλωναν και κατέτρωγαν ό,τι ομορφιά της είχε χαρίσει το Όλον. Κι όταν πια ένιωσε το μυαλό της να χάνεται στον πόνο και στην απόγνωση, η Άλμα με τις Πεταλούδες, άρχισε να τρέχει.

 

Έτρεχε με όλη της τη δύναμη και τινάζονταν ταυτόχρονα, με τις Πεταλούδες να πετούν ξοπίσω της, θέλοντας μόνο να βρεθούν εκεί όπου ήταν η θέση τους από πάντα, θέαμα παράλογο και αποτρόπαιο και μοναδικό. Πέρασε μπρος από όλους, από τον πρώτο κι από τον τελευταίο και τους άφησε πίσω σύξυλους και τρομαγμένους και πιο απελπισμένους από ποτέ. Έτρεχε χωρίς σταματημό, αλλά όχι και χωρίς προορισμό. Το μόνο που ήθελε η Άλμα της Ξενοιασιάς ήταν να ανακουφιστεί. Να ανακουφιστεί από τις Πεταλούδες της που ανακούφιζαν τα άγχη όλης της Ενυδρίας. Κι υπήρχε μόνο ένα μέρος στην Ενυδρία που μπορούσε να βρει γαλήνη.

 

Καθώς διέσχιζε μέρη που τις έμοιαζαν πανομοιότυπα έτσι όπως το σκοτάδι είχε καταπιεί τα χρώματα, της φαινόταν απλώς σα να ανεβοκατέβαινε στο πουθενά. Το σώμα της δεν το ένιωθε, ένιωθε μόνο ένα συνολικό και αμείλικτο τσούξιμο και το μόνο που άκουγε ήταν η απέραντη ησυχία της πίκρας και το βουητό από το μόχθο των συντρόφων της. Άκουγε το αίμα της να κυλά και να σκορπίζεται και τις παλιές πληγές να ξεραίνονται και πότε πότε νέα σπυριά με πύο να ξεπετιούνται όποτε κάποια Πεταλούδα κατόρθωνε να την φτάσει.

 

Κάποια στιγμή, που μπορεί να ήταν μέρες μετά τη φυγή της ή ακόμα και ώρες καθώς το σκοτάδι έκλεβε την αίσθηση του χρόνου απ’ την Ενυδρία, η Άλμα πίστεψε πως ο πόθος της να απαλλαγεί δεν ήταν αρκετός για να συνεχίσουν τα πόδια της. Μόλις άρχισε να κόβει ταχύτητα, σε μια πολύ κλειστή στροφή του δρόμου, αν ήταν δρόμος αυτό που περπατούσε, τα μάτια της τυφλώθηκαν από ένα βαθύ μπλε φως. Για μόνο μια στιγμή έμεινε ακίνητη.

 

Σε μεγάλη απόσταση μπροστά της απλώνονταν μια τεράστια λίμνη. Δεν ήταν οποιαδήποτε λίμνη όμως. Μπροστά της λικνίζονταν ατάραχη η Λίμνη των Απωθημένων. Εκεί που κατοικούν όλα τα πλάσματα που το Όλον θέλει να ξεχάσει, που το Όλον έχει απωθήσει, που το Όλον πόθησε μα ποτέ δεν είχε. Απ’ τα βάθη της αναδύονταν πανύψηλες τσιμεντένιες πολυκατοικίες, με παράθυρα τυφλά και κεραίες που υψώνονταν και διακλαδίζονταν μέχρι που το ιώδες φως των νερών της δεν έφτανε να τις φωτίσει άλλο. Όλη η λίμνη έλαμπε, το νερό, έλαμπε ένα φως άρρωστο που αιχμαλώτισε το βλέμμα της και για εκείνη τη στιγμή ξέχασε τις Πεταλούδες. Αυτό ήταν λοιπόν. Εκεί άνηκε πια.

 

Χωρίς να χαραμίσει άλλο ένα καρδιοχτύπι κι ενώ ο βόμβος πίσω της δυνάμωνε, άρχισε ξανά να τρέχει. Κατέβηκε ίσια προς την λίμνη, προσπέρασε μια τεράστια τσίγκινη πινακίδα που έγραφε «Καλώς Ορίσατε στον Δήμο των Ναυαγίων» κι ένα χαμόγελο στραβό χαράχτηκε στο πρόσωπό της. Αυτή η παράνοια στην οποία πρόβαινε, αυτή η απελπισία που την έσπρωχνε στη Λίμνη των Απωθημένων της προσέφερε την ανακούφιση από ένα πετσί στο οποίο δεν άνηκε πια. Καθώς βούτηξε στα παγωμένα νερά, ένιωσε την λήθη να της χαϊδεύει τις πληγές κι άκουγε, άκουγε μάλιστα πολύ καθαρά, τις μελωδίες των Απωθημένων. Θλιβερές μελωδίες ανακούφισης. Θλιβερές μελωδίες παράδοσης. Με το χαμόγελο ακόμα να στέκει, καταράστηκε την Χλέμια την Πίκρα. Καταράστηκε το Όλον της Ενυδρίας. Πήρε βαθυά ανάσα και βούτηξε, κι αφέθηκε σε έναν κόσμο όπου πλέον ήταν καλοδεχούμενη. Ήταν ό,τι έπρεπε, ό,τι χρειαζόταν. Ευτυχώς, για την Άλμα την Πληγή του Πανικού, οι Πεταλούδες δεν επρόκειτο να την ακολουθήσουν στο ταξίδι της για το νέο της σπίτι.

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Γοητευτικότατη αφήγηση. Μετά την Αδηφάγα Τρύπα της Έμπνευσης, έχουμε άλλη μια εμπειρία από τον ονειρεμένο, φανταστικό σου κόσμο. Και αυτό το αθέατο κακό, η Χλέμια, ολοένα μας εντείνει το ενδιαφέρον.

 

Είναι τα αποσπάσματα διαλεγμένα έτσι, ή όντως το συλλογικό έργο δεν έχει σταθερούς, κεντρικούς χαρακτήρες. Σίγουρα θα ήθελα να μάθω περισσότερα.

Link to post
Share on other sites
Arachnida

Πολύ ωραίο παραμύθι, αν και από τη μέση και μετά τίναξε από πάνω του το αθώο και ρομαντικό ένδυμα και ντύθηκε μια πιο σκοτεινή και σουρεαλιστική (όπως την αντιλήφθηκα) γραφή.

Θα μου άρεσε αν αντί για ίντσα σε ένα σημείο έγραφες πιθαμή. Πάντως φαίνεται πολύ δουλεμένο και καλογραμμένο, έχει όμορφα ονόματα και δείχνεις ότι σου αρέσει αυτό το στυλ. (εγώ θα προτιμούσα να έκλινες περισσότερο προς ένα πιο συμβατικό παραμύθι).

Γενικά η Άλμα με τις Πεταλούδες, είναι για μένα εξαιρετική σύλληψη.

Link to post
Share on other sites

Όμορφο και πολύ ιδιαίτερο. Υπήρξε ένα στοιχείο, όμως, που με κούρασε, το οποίο βέβαια είναι ένα βασικό συστατικό της γραφής σου. Η υπερβολικά συχνή, πυκνή παρουσίαση καινούριων ονομάτων, είτε πρόκειται για μέρη, είτε για χαρακτήρες. Καταλαβαίνω πως δίνει έναν ιδιαίτερο ρυθμό στο κείμενο, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί και ένα γνώριμο εργαλείο στα παραμύθια, σε μια τόσο συμπυκνωμενη αφήγηση όμως, νομίζω πως λειτουργεί λίγο αρνητικά. Αυτή, βέβαια, είναι μια καθαρά υποκειμενική άποψη, γιατί διακρίνω στον τρόπο σου μια ποιότητα. Επικεντρώνεσαι στην αποτύπωση περιστατικών, με μικρές εξελίξεις, αλλά πανέμορφα δοσμένες. Οπότε πιστεύω πως είναι καθαρά επιλογή σου και όχι μια, κατα κάποιο τρόπο, αδυναμία.

Edited by Sileon
Link to post
Share on other sites
manstredin

Καταρχήν, σας ευχαριστώ για τα θετικά σας σχόλια! Πράγματι, όπως το ξαναδιάβαζα, κι εγώ συμφωνώ πως μάλλον το παράκανα με τα ονόματα καθώς και με την επανάληψή τους σε κάποια σημεία κι επίσης κι εγώ προτιμώ την λέξη πιθαμή αντί για ίντσα κι ευχαριστώ πολύ για την παρατήρηση. Βασικά, οι ιστορίες δεν έχουν ένα κεντρικό χαρακτήρα που να τις συνδέει καθώς ο κόσμος της Ενυδρίας έχει προέλθει από μια νουβέλα μου που ονομάζεται «Το Ψάρι» κι εκεί υπάρχει κανονική πλοκή και φυσικά κεντρικοί χαρακτήρες. Παρόλο που η νουβέλα έχει ολοκληρωθεί, νιώθω πως υπάρχουν ακόμα πολλά να ειπωθούν για την Ενυδρία και τα πλάσματά της. Έτσι σκέφτηκα να γράψω κάποιες επιπλέον ιστορίες, ξεχωριστές, οι οποίες στην ουσία συνδέονται μέσα από ένα κοινό τόπο στον οποίο διαδραματίζονται και οι οποίες αφηγούνται τις ζωές διάφορων πλασμάτων τα οποία δεν αναφέρθηκαν στη νουβέλα. Απλά μάλλον θέλω να εξερευνήσω περαιτέρω έναν κόσμο που μόλις ανακάλυψα χωρίς να με νοιάζει πραγματικά η συνοχή. Προς το παρόν, μου αρέσει η ιδέα ότι έχω μπροστά μου πολλά κομμάτια ενός παζλ που δεν είμαι ακόμα σίγουρη τι θα δείχνει όταν συμπληρωθεί.

Link to post
Share on other sites
Naroualis

Να σε καλοσωρίσω κι εγώ, έστω και καθυστερημένα (άλλωστε είμαι διαβοήτη στις καθυστερήσεις μου...) και να δηλώσω καταγοητευμένη από τον κόσμο που έχεις φτιάξει.

 

Θα 'θελα μόνο να ρωτήσω αν έχεις χρησημοποιήσει επίτηδες τη λέξη χιλιόμετρα (για την ακρίβεια λες "ουρές χιλιομέτρων"). Ακούγεται κάπως παράταιρη, σαν αναχρονισμός στο μαγικό υπόβαθρο της ιστορίας σου. Είναι περίπου το ίδιο που είπε κι ο Αραχνίδας για τις ίντσες και την πιθαμή.

Link to post
Share on other sites
manstredin

Ναι, θα συμφωνήσω και με τα χιλιόμετρα! Δεν το σκέφτηκα καν να χρησιμοποίησω κάποια άλλη μονάδα μέτρησης και τώρα που το λες, πράγματι δεν μου πολυαρέσει, ίσως αν ήταν πόδια ή μίλια να ήταν καλύτερο, αλλά και πάλι δεν ξέρω... Κάποια πράγματα ίσως και να φανεί υπερβολή αν αλλάξουν, όπως και να το κάνουμε τα χιλιόμετρα είναι μια μονάδα μέτρησης που όλοι κατανοούμε πολύ καλά, δεν είναι ούτε μίλια ούτε πόδια, είναι χιλιόμετρα. Βέβαια, στην συγκεκριμένη ιστορία δεν έχει και τόση σημασία η ακρίβεια της απόστασης όσο η ατμόσφαιρα, οπότε μάλλον έχεις δίκιο εδώ και "οι ουρές χιλιομέτρων" είναι κάπως παράταιρο! :D

Link to post
Share on other sites
  • 2 weeks later...
Konx Om Pax

Μου άρεσε αυτή η ζωγραφική με λέξεις που έφτιαξες.

 

Η ΄Αλμα, η ντυμένη με πεταλούδες, πιστεύω ότι είναι εικόνα για Ανθολογία ΕΦ.

 

Σκέφτομαι ότι αυτοί που αποχωρούν από το σπίτι της ΄Αλμα, φεύγουν περισσότερο δυστυχισμένοι, αφού η επαφή μαζί της θα τους σημαδέψει για πάντα. Και επιστρέφουν ξανά στην ατέλειωτη σειρά, με την ελπίδα μιας νέας επαφής - ζευγαρώματος (!). Ο νέος κύκλος προξενεί ολοένα και περισσότερη δυστυχία, ενώ η τεράστια ουρά αναμονής συνεχώς μεγαλώνει. Η μοναδική ευτυχία που μπορεί να υπάρξει, είναι η προσμονή στη σειρά, μέχρι να φτάσει κανείς ξανά στην πόρτα της ΄Αλμα. ΄Ένα είδος Σισσύφου. Ευτυχισμένου μόνο στην κορυφή του βουνού όταν κατρακυλίσει ο βράχος. Ευτυχισμένου όσο διαρκεί η κατάβασή του για να τον ξαναπάρει.΄Ετσι, εξ αιτίας αυτής της συνεχώς αυξανόμενης δυστυχίας, θα μπορούσα να δικαιολογήσω και την τιμωρία της, από τη Χλέμια, προσωποποίηση ίσως κάποιας Κοσμικής Νέμεσης.

 

Υπερρεαλιστική η περιγραφή της μεγάλης φυγής, μέσα στο μαύρο παχύρευστο τίποτα (σκοτεινή σχέση της Γέννησης και του Θανάτου), λίγο πριν φθάσει στη δική της Κόλαση - Λύτρωση.

 

Μπόρεσα να δω το μπλε φως από την πτώση ομαδικών αστερισμών και πυρκαϊές μαυρόασπρες πίσω της, οργισμένη υπενθύμιση για το πώς την περιείχε η Φύση...

 

...την επόμενη εξερεύνησή σου που όλοι την περιμένομε, να τη βασανίσεις ακόμα πιο πολύ.

Edited by Konx Om Pax
Link to post
Share on other sites
manstredin

Χαίρομαι πάρα πολύ που σε άγγιξε τόσο και για να είμαι ειλικρινής μου έκαναν μεγάλη εντύπωση οι συνειρμοί που ανέφερες. Ελπίζω το επόμενο διηγηματάκι μου να φανεί αντάξιο, χεχ. Βασικά, στο δικό μου μυαλό, ο κύκλος της δυστυχίας άρχισε μόλις στον θρόνο ανέβηκε η Χλέμια και η Χλέμια δεν τιμώρησε την Άλμα για την δυστυχία που προκαλούσε αλλά για την ευτυχία που χάριζε. Η Χλέμια, ως Πίκρα, δεν είναι δυνατόν να επιτρέψει στην Άλμα να συνεχίσει, αν θέλει να επιβληθεί στην Ενυδρία. Πράγματι όμως, η Χλέμια λειτουργεί σαν ένα είδος Νέμεσις για ολόκληρη την Επικράτεια, κάτι που ελπίζω να φανεί μέσα κι από άλλα διηγήματα.

Link to post
Share on other sites
  • 3 weeks later...

Θέλω κέικ από βρώμη και σιτάρι και μαρμελάδα ροδάκινο!!!!

Edited by Nienor
Link to post
Share on other sites
  • 11 months later...
Electroscribe

Ένα πολύ επιτυχημένο μαύρο παραμύθι. Στην αρχή πίστευα πως η κριτική μου θα ήταν: "μου προσέφερε μια στιγμή ξενοιασιάς η Άλμα, όπως υποσχέθηκε". Αλλά δεν έμελλε να γίνει αυτό. Η αλλαγή πάντως έγινε στρωτά κι όχι ανατρεπτικά και καθόλου δε με χάλασε.

 

Είχε κάποια μικρολαθάκια, παροσεξίας και μη, τα οποία σημειώνω στο συνημμένο:

 

(Και να το διαβάσετε ΠΡΙΝ από τη Σπάτουλα)

Ή__λμα_με_τις_πεταλούδες.doc

Edited by Electroscribe
Link to post
Share on other sites
Tiessa

Λοιπόν, αυτή ήταν μια από τις πρώτες ιστορίες που είχα διαβάσει γράφτηκα στο forum. Το αστείο είναι ότι επειδή δεν ήξερα πώς λειτουργούν τα πράγματα τότε, για κάποιο λόγο είχα αισθανθεί μια αμηχανία και είχα ντραπεί να σχολιάσω. :rolleyes: Πράγμα που ακόμα δεν καταλαβαίνω, δεδομένου ότι γι αυτή την ιστορία μόνο καλά λόγια έχω να πω.

Άρα, ένα χρόνο και καμιά πεντακοσαριά ποστς μετά, να πω επιτέλους πόσο πολύ μου άρεσε το κείμενο και πόσο χαίρομαι που διάβασα την Άλμα ξανά!

Link to post
Share on other sites

Πολυ μου αρεσε! Δεν βρισκω λαθη η αναγκη για ουσιαστικες διορθωσεις.

Μου κανει εντυπωση μιας και ειχα πολυ πολυ καιρο να μπω στο φορουμ πως οι ιστοριες ειναι σε πολυ καλυτερο επιπεδο και συχνα καλογραμμενες :D

Μπραβο παιδια γενικα και ειδικα!

Ειναι πρωτοτυπες οι περισσοτερες και ποιοτικες.. ειχα μεινει σε εκεινη την ζοφερη εποχη με τις αντιγραφες Κθουλου... ευτυχως αυτα περασαν!

Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Nienor

Ξεκίνησα να διαβάζω τις ιστορίες σου του κόσμου της Ενυδρίας από αυτή εδώ. Δηλώνω κι εγώ γοητευμένη από τον υπέροχο ονειρικό κόσμο που έχεις φτιάξει, τρελαίνομαι με τον τρόπο που χρησιμοποιείς τα ονόματα και τα μπλέκεις στις άλλες ιστορίες. Η Άλμα είναι η ωραιότερη από όλες όσες διάβασα, αλλά μου άρεσαν πολύ και οι άλλες. Μπράβο δεσποινίς, η φαντασία σου ξεπερνάει -οκ, όχι "κάθε"- αλλά πολλά προηγούμενα μεγάλων συγγραφέων. Ο κόσμος σου είναι ταξιδιάρικος και μαγικός και τόσο μαύρος ταυτόχρονα που μοιάζει αληθινός. Έχεις κάτι πολύ καλό εδώ.

Link to post
Share on other sites
  • 6 months later...
Cassandra Gotha

Αυτό ήταν το πρώτο παραμύθι της Ενυδρίας που διάβασα, και βλέπω ότι δεν το είχα σχολιάσει. Παραμένει το αγαπημένο μου, είναι τόσο γοητευτικά πικρό, που δύσκολα το ξεπερνάς μετά την πρώτη ανάγνωση. Σήμερα το ξαναδιάβασα, και πολύ χάρηκα γι' αυτό.

Link to post
Share on other sites
:blush-anim-cl: Ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα τα σχόλια και την ανταπόκριση σε όλες τις ιστορίες της Ενυδρίας. :blush-anim-cl: Δεν έχω λόγια:fish2:
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..