Jump to content
Sign in to follow this  
mman

Το Χρώμα του Αίματος

Recommended Posts

mman

Όνομα Συγγραφέα: Μιχάλης Μανωλιός

Είδος: Επιστημονική Φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 1500

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Γράφτηκε στις 17/5/08 σε δυόμισι ώρες για τον on site διαγωνισμό του 4ου Φεστιβάλ Ε.Φ. της Ερμούπολης, θέμα του οποίου ήταν "Κι έτσι εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα". Παρατίθεται, χωρίς καμία διόρθωση, όπως ακριβώς παραδόθηκε. Δημοσιεύτηκε στις 18/6/2008 στο τ. 410 του "9" της Ελευθεροτυπίας.

 

 

Το χρώμα του αίματος

 

 

Εκείνος ο αλλόκοτος ήλιος είχε αρχίσει να παίρνει το χρώμα του αίματος.

 

Ο Μέλανας κάθισε κι αυτός στις πανάρχαιες πέτρες και στράφηκε προς την Αλίκη που κοιτούσε αμίλητη, ώρα τώρα, τον ορίζοντα.

 

«Λοιπόν; Θα μου πεις επιτέλους, γιατί έπρεπε να έρθουμε στην άκρη του κόσμου για να μιλήσουμε;»

 

«Έχω δύο πολύ σημαντικά νέα», είπε εκείνη σιγανά.

 

«Ωραία», απάντησε επιφυλακτικά ο άντρας. «Γι αυτό άλλωστε έχουμε έρθει εδώ. Για καινούργιες ανακαλύψεις. Έτσι κι αλλιώς τα στοιχεία που έχουν αφήσει δεν έχουν τέλος».

 

Η Αλίκη κούνησε σκεφτική το κεφάλι. Παρά τις πέντε περίπου χιλιετίες που είχαν περάσει από την εξαφάνισή του, τα μνημεία του πολιτισμού της Γης, ακόμα και τα γραπτά, ήταν εξαιρετικά διατηρημένα. Η Αλίκη γύρισε προς εκείνον, ακούμπησε την πλάτη της στον άσπρο, λιτό κίονα, και ανέβασε το ένα πόδι της στο φθαρμένο απ’ τον χρόνο μάρμαρο.

 

«Το κόκκινο χρώμα», είπε.

 

«Το ποιο;» ο Μέλανας έσμιξε τα φρύδια.

 

«Το κόκκινο χρώμα. Κό-κκι-νο. Ισχυρίζονται ότι έβλεπαν ένα έβδομο χρώμα».

 

«Αδύνατον», διαμαρτυρήθηκε ο Μέλανας. «Έχουμε ταυτόσημο DNA».

 

«Φυσικά. Προερχόμαστε απ’ αυτούς. Ο γενετικός μας κώδικας δεν θα προλάβαινε να αλλάξει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Αλλά δεν είναι αναγκαία μια γενετική διαφοροποίηση για να συμβεί κάτι τέτοιο».

 

«Δεν καταλαβαίνω. Πώς γίνεται; Και τι είδους χρώμα είναι αυτό; Με τι έμοιαζε;»

 

«Κοίτα. Ακόμα το ψάχνω. Και δεν βασίζομαι μόνο σε μια πηγή. Συνδυάζω στοιχεία ένα μήνα τώρα. Το κόκκινο χρώμα είναι παντού, Μέλανα. Αναφέρεται πολύ συχνά και φαίνεται να ήταν ένα εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι, της ιστορίας και του πολιτισμού τους».

 

Η Αλίκη προσπάθησε με τα χέρια της να περιγράψει το απερίγραπτο.

 

«Ήταν πέρα από το κάτω όριο του ορατού φάσματος. Κάτω κι απ’ το κίτρινο. Και απ’ ότι λένε όλες οι πηγές, ήταν υπέροχο».

 

Ο Μέλανας κούνησε το κεφάλι του με δυσπιστία.

 

«Το ξέρω ότι ακούγεται τρελό και παλαβό. Είναι. Τόσο που δεν τολμούσα βδομάδες τώρα να κάνω την παραμικρή νύξη σε κανέναν από την ομάδα. Τώρα όμως νομίζω ότι ξέρω. Έχω μια τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά θεωρία. Και έχει αντέξει όλους τους ελέγχους που έχω σκαρφιστεί μέχρι σήμερα».

 

Ο Μέλανας την κοίταζε ήρεμος, σχεδόν ασυγκίνητος. Η Αλίκη φαντάστηκε έναν άνθρωπο της Γης στη θέση του. Θα ήταν πιο ανυπόμονος; Εκνευρισμένος; Προσπάθησε να μην παρασύρεται σε παραπλανητικές αυτοεπιβεβαιώσεις.

 

«Ο ήλιος», είπε τελικά. «Όχι αυτός εδώ», πρόσθεσε δείχνοντας το άστρο που έπεφτε προς τη θάλασσα. «Ο δικός μας ήλιος. Ο ήλιος της Πατρίδας».

 

«Λοιπόν, τι;» έκανε σχεδόν άχρωμα ο Μέλανας. «Πώς μπορεί ο ήλιος μας να τους έκανε να βλέπουν ένα κοκ- ένα υποκίτρινο χρώμα;»

 

«Φυσικά και δεν μπορεί» χαμογέλασε η Αλίκη. «Δεν τον είχαν δει ποτέ στη ζωή τους πριν τον αποικισμό της Πατρίδας. Μπορεί όμως και τυφλώνει εμάς!»

 

Ένα παραξενεμένο σήκωμα του φρυδιού ήταν η μόνη αντίδραση του άντρα.

 

«Η ακτινοβολία του ήλιου μας σε συνδυασμό με μερικές μικρές αλλά κρίσιμες διαφορές της ατμόσφαιρας της Πατρίδας από αυτή της Γης, μας στενεύουν το ορατό φάσμα, Μέλανα! Όταν φτάσαμε στην Πατρίδα, βλέπαμε κι εμείς το κόκκινο –η λέξη είναι «κόκκινο»-, όχι όμως για πολύ. Στην Πατρίδα δεν μπορείς να το δεις και δεν χρειάζεται να το βλέπεις. Αντίθετα, στη Γη το κόκκινο είναι ένα χρώμα ζωτικής σημασίας. Αυτός ο πλανήτης, ακόμα κι όταν βασίλευε ο άνθρωπος, ήταν μια επικίνδυνη ζούγκλα σε σχέση με την Πατρίδα». Η Αλίκη έδειξε τα τέσσερα ρομπότ που έλεγχαν συνεχώς την περίμετρο γύρω τους για άγρια ζώα.

 

«Δεν το πιστεύω!» Ο Μέλανας έδειξε επιτέλους κάποια έκπληξη ανοίγοντας διάπλατα τα μάτια του.

 

«Και που είσαι ακόμα! Αυτό δεν είναι το σημαντικό. Η μικρή, τρελή θεωρία μου ισχυρίζεται ότι το κόκκινο χρώμα ευθύνεται για τον αφανισμό της ανθρωπότητας στη Γη!»

 

Ο Μέλανας κούνησε το κεφάλι του αρνητικά χαμογελώντας με την μέγιστη δυνατή δυσπιστία. «Συγγνώμη, αλλά δεν βλέπω καμία σύνδεση. Πώς μπορεί η ικανότητα να βλέπεις ένα επιπλέον χρώμα, που μάλιστα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου όπως λες, να σε οδηγήσει στην καταστροφή;»

 

«Έχεις δίκιο. Αλλά δεν ήταν ένα οποιοδήποτε, τυχαίο χρώμα. Πολλές πηγές μιλούν για κάτι το θεσπέσιο στο μάτι, κάτι που-».

 

«Μισό λεπτό», την διέκοψε ο Μέλανας. «Ξέρουμε πώς αφανίστηκαν οι Γήινοι. Υπερπληθυσμός, που οδήγησε μοιραία σε σοβαρό ενεργειακό και πολύ σοβαρότερα περιβαλλοντικά προβλήματα. Όλα αυτά μαζί ξέσπασαν σε παγκόσμιους πολέμους, κάποιες φορές ακόμα και με πυρηνικά όπλα, που σκότωσαν μαζικά τους πληθυσμούς αφήνοντας όμως πίσω τα έργα τους. Ο πλανήτης έγινε πρακτικά ακατοίκητος από τους ανθρώπους για τουλάχιστον πεντακόσια χρόνια. Οι ελάχιστοι επιζώντες που χώθηκαν στα καταφύγια προφανώς δεν μπόρεσαν να αναμετρηθούν με τον πυρηνικό χειμώνα. Αφανίστηκαν από εκφυλισμό λόγω των μικρών τοπικών πληθυσμών τους. Με όλο τον σεβασμό στην δουλειά και στον κόπο σου, Αλίκη, δεν μπορώ να καταλάβω τι ρόλο μπορεί να παίζει ένα, υποτίθεται, πολύ όμορφο χρώμα σε όλα αυτά».

 

Η γυναίκα ανακάθισε. Ξεκίνησε να εξηγήσει, αλλά μια στιγμιαία ενόχληση την σταμάτησε. Γύρισε στο πλάι και έβαλε το χέρι της μπροστά στο στόμα της.

 

«Είσαι καλά;»

 

«Ναι, εντάξει, πέρασε. Λοιπόν, όλες οι αναφορές, συνδέουν το κόκκινο χρώμα με έναν εκρηκτικό συνδυασμό ανθρώπινων συναισθημάτων και καταστάσεων: Πάθος, ενθουσιασμός, αγάπη, παρορμητισμός, διασκέδαση, ρομαντισμός, ορμή, κίνδυνος, η ζωή η ίδια!»

 

Ο Μέλανας κούνησε το κεφάλι μπερδεμένος και σήκωσε σχεδόν αδιάφορα τους ώμους του. «Κι εμείς ενθουσιαζόμαστε», είπε. «Κι εμείς αγαπάμε, κι εμείς διασκεδάζουμε».

 

«Ναι», χαμογέλαγε τώρα η γυναίκα στην προσπάθειά της να μεταφέρει την ιδέα, «αλλά εκείνοι φαίνεται το έκαναν αλλιώς. Ήταν πιο αυθόρμητοι, πιο επιθετικοί, λιγότερο λογικοί, πιο ευαίσθητοι από μας. Ικανοί για το καλύτερο», η Αλίκη χάιδεψε τον κίονα δίπλα της, «αλλά και για το χειρότερο που τους έφερε μοιραία στο τέλος», έδειξε την ζούγκλα που είχε καταπιεί την μεγαλούπολη στα πόδια τους.

 

«Οπότε εννοείς ότι εφηύραν το άλμα -ιστορική επινόηση φυσικά- έστειλαν τους προγόνους μας να αποικίσουν την Πατρίδα και λίγους αιώνες μετά έσβησαν μέσα στο ίδιο τους το καταστροφικό μεγαλείο».

 

Η Αλίκη κούνησε το κεφάλι της ευχαριστημένη. «Στο μεταξύ, ο ήλιος και η ατμόσφαιρά μας μας είχαν τυφλώσει στο κόκκινο, κάνοντάς μας πιο σταθερούς σαν είδος, πιο συνεργατικούς, λιγότερο οξύθυμους, με μειωμένη έφεση στην τέχνη».

 

«Η ανθρωπότητα του κόκκινου αυτοκτόνησε», είπε ο Μέλανας, «κι έτσι εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα».

 

«Περίπου, αλλά όχι ακριβώς. Το κόκκινο χρώμα εξακολουθεί να είναι παντού γύρω μας. Απλώς οι άνθρωποι που το έβλεπαν έχουν εκλείψει. Κοίτα», η Αλίκη έσκυψε στη ρίζα της αρχαίας πέτρας και έκοψε ένα μικρό λουλούδι «το λένε παπαρούνα. Ξέρεις τι χρώμα έχει;»

 

Ο Μέλανας σήκωσε αμήχανα τους ώμους. «Το βλέπω μαύρο… Μη μου πεις ότι…»

 

Η Αλίκη χαμογέλασε νεύοντας. «Ναι, είναι κόκκινο. Κοίτα εκείνα τα αναρριχητικά αγκάθια εκεί, βλέπεις τα άνθη τους;

 

Ο Μέλανας προσπάθησε να διακρίνει τα μαύρα λουλούδια μέσα στο σούρουπο.

 

«Είναι κατακόκκινα», είπε γλυκά η Αλίκη, «και σε μερικές γήινες γλώσσες το όνομά τους σήμαινε ακριβώς αυτό».

 

«Δεν… δεν ξέρω τι να πω…»

 

«Το σημαντικότερο όμως, το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα, αυτό που με έκανε να καταλήξω σ’ αυτή την τρελή θεωρία, είναι ότι κόκκινο είναι και το χρώμα του αίματος».

 

«Τι;» και η ιδέα διαπέρασε κι αυτή την ηρεμία του Μέλανα. «Το αίμα είναι κόκκινο;»

 

«Καταλαβαίνεις τώρα γιατί το χρώμα αυτό ήταν πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου».

 

«Εντάξει Αλίκη, ενδιαφέροντα όλ’ αυτά, αλλά εξακολουθώ να απορώ γιατί έπρεπε να κουβαληθούμε σ’ αυτό τον έρημο βράχο για να μου τα πεις».

 

«Πρώτον, γιατί ήθελα να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα. Οι Γήινοι λένε ότι ο ήλιος και ο ουρανός έπαιρναν την πιο θαυμάσια απόχρωση του κόκκινου αυτή την ώρα».

 

«Ίσως, αλλά ο ήλιος κοντεύει να βουτήξει στον ορίζοντα και φυσικά δεν βλέπω και δεν βλέπεις, παρά μια μαυρίλα που σκουραίνει λεπτό με το λεπτό. Σε λίγο δεν θα βλέπουμε τη μύτη μας».

 

«Και δεύτερον επειδή έχω μια δουλειά για σένα, Μέλανα. Θέλω να πάς πίσω στην Πατρίδα. Θέλω να ερευνήσεις κάτι εκεί».

 

Ο άντρας την κοιτούσε ανέκφραστος και πάλι.

 

«Υπάρχουν σκόρπιες και ανεξήγητες αναφορές ότι τα μωρά στην Πατρίδα, εμφανίζουν περιστασιακά μια προτίμηση για το μαύρο χρώμα».

 

Ο Μέλανας έσμιξε τα φρύδια. «Πάλι με μπέρδεψες. Τι σχέση έχει τώρα αυτό;»

 

«Άμεση. Ο ήλιος και η ατμόσφαιρα μας δεν πρόλαβαν να αλλάξουν το DNA μας. Αυτό σημαίνει ότι όταν γεννιόμαστε βλέπουμε το κόκκινο! Αν αυτή η ανώδυνη τύφλωση παίρνει μερικούς μήνες για να ολοκληρωθεί, αυτό σημαίνει ότι μέχρι τότε, τα μωρά μπορούν να δουν το ηλιοβασίλεμα!»

 

«Ναι, αλλά…»

 

«Δεν μπορώ να κάνω καμία ανακοίνωση της θεωρίας μου χωρίς μια τέτοια απαραίτητη πειραματική υποστήριξη. Πειραματίσου να δεις αν τα μωρά, προτιμούν το υποκίτρινο χρώμα με το μήκος κύματος που έχει το μαύρο του αίματος. Θα το κάνεις για μένα;»

 

«Φυσικά. Αλλά γιατί δεν πας εσύ; Γιατί δεν πάμε μαζί;»

 

«Και φτάνουμε στο δεύτερο νέο, Μέλανα: Γιατί περιμένω παιδί».

 

Ο άντρας την κοίταξε για μια στιγμή.

 

«Ω», είπε στιγμιαία. «Είμαι ο πατέρας;»

 

Η Αλίκη είχε καρφωμένο το βλέμμα της στον μαύρο ορίζοντα. «Πολύ πιθανόν», είπε. «Θα κάνουμε ένα τεστ και θα το μάθουμε».

 

«Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν…»

 

«Γιατί δεν θέλω να το χάσει, Μέλανα», έκανε σιγά η Αλίκη. «Αν έχω δίκιο, θέλω να μπορεί να το δει!»

 

Και κράτησε το βλέμμα της καρφωμένο στον ορίζοντα, που είχε σκοτεινιάσει πια στο χρώμα του αίματος.

Edited by mman

Share this post


Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής

Ωραίος mr Σάρκινο Φρούτο. Εύστοχο διήγημα και πολύ ρομαντικό με ισοροπημένη-γλυκιά εισαγωγή και τέλος. Έξυπνη και η επιλογή των ονομάτων του ζεύγους, σύμφωνα με τα δύο κυρίαρχα χρώματα της ιστορίας, μαύρο (Μέλανας) και κόκκινο (Αλίκη) :thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Εξαίσιο mman, απλά υπέροχο. Και νιώθω τα λόγια μου εξεζητημένα φτωχά. Το διήγημα σου είναι instant classic. Και αδικημένο, σε σχέση με τον διαγωνισμό.

 

Πολλές φορές όταν κάθομαι να διαβάσω μια ανθολογία και τύχω σε τέτοιο διαμάντι, όταν το τελειώσω κλείνω το βιβλίο και δεν συνεχίζω. Ρεμβάζω. Χωνεύω την ιστορία σαν γλυκό κρασί φοβούμενος μη χαθεί η γεύση που μου άφησε στα χείλη. Δεν μου συμβαίνει δηλαδή συχνά ένα διήγημα να με ταξιδεύει πέρα από τα όρια της αφήγησης του. Πάω με το μυαλό χιλιετίες πριν, στους παλιούς Γήινους, αργότερα στους πρώτους άποικους της νέας Πατρίδας, στους καινούργιους εξερευνητές, τις ανακαλύψεις και τις θεωρίες, το όραμα για την νέα γενιά που θα έρθει. Και την ρομαντική άποψη του πως μας διευκρινίζει η θέαση ενός συγκεκριμένου χρώματος.

 

Θα ενθυμούμαι το διήγημα σου Μιχάλη όποτε βλέπω σε σκίτσο μια κόκκινη καρδούλα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Galactic Patman

Φοβερό διήγημα!!!!!!!!

Το απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος!

Επίσης, πολύ ωραία επιχειρήματα σχετικά με την καταστροφή της Γής. Και τέλος θα συμφωνήσω με το ότι έκανες πολύ καλή επιλογή ονομάτων!!!!!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Παιδιά ευχαριστώ για τα καλά σχόλια. Χαίρομαι που έγινε κατανοητό ακόμα και το "Αλίκη". Όσο για αυτό

Εξαίσιο mman, απλά υπέροχο. Και νιώθω τα λόγια μου εξεζητημένα φτωχά. Το διήγημα σου είναι instant classic. Και αδικημένο, σε σχέση με τον διαγωνισμό.

νομίζω ότι τέτοιο σχόλιο από τον νικητή του διαγωνισμού (και άσχετα αν το σχόλιο αυτό ανταποκρίνεται ή όχι στην πραγματικότητα) είναι ίσως περισσότερο τιμητικό ακόμα κι από το να κέρδιζα τον διαγωνισμό. Και φυσικά ένα τόσο γενναίο σχόλιο είναι χαρακτηριστικό του ήθους του Ντίνου τον οποίο και ευχαριστώ ιδιαίτερα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mistseeker

Το δικό μου σχολιασμό, Μιχάλη, τον έχεις ακούσει.

 

Γι'αυτούς που δεν τον ξέρουν, έχω να πω ότι θεώρησα αυτή την ιστορία καταπληκτική όταν τη διάβασα, ειδικά δεδομένου του ελάχιστου χρόνου μέσα στον οποίο γράφτηκε.

 

Μια ιστορία που δείχνει τα βαριά συγγραφικά κυβικά του δημιουργού της.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman
...θεώρησα αυτή την ιστορία καταπληκτική όταν τη διάβασα, ειδικά δεδομένου του ελάχιστου χρόνου μέσα στον οποίο γράφτηκε.

Ευχαριστώ μεν, αλλά για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, φέτος τα πράγματα ήταν σαφώς πιο εύκολα με την ανακοίνωση του θέματος από το προηγούμενο βράδυ. Η ιστορία, στη δική μου τουλάχιστον περίπτωση, "γράφτηκε" στο μυαλό μου στην διάρκεια της νύχτας (ας είναι καλά το ζευγάρι κοντινού δωματίου που με κράτησε αναγκαστικά άυπνο με τις ασκήσεις αναπαραγωγής στις οποίες επιδόθηκε :D ). Το πρωί του Σαββάτου η ιστορία απλώς πληκτρολογήθηκε, με εξαίρεση το κλείσιμο της εγκυμοσύνης στο τέλος που επινοήθηκε κατά τη συγγραφή.

Share this post


Link to post
Share on other sites
manstredin

Με ταξίδεψε! Πάρα πολύ καλό και σαν γραφή και σαν σύλληψη. Συγχαρητήρια! :thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar

Λοιπόν,

 

Αφού στα είπα ιδιωτικά, ας τα γράψω και δημόσια.

 

Όπως είχε πει κάποτε και ο PiKei για ένα δικό μου διήγημα, πολύ ωραία τα υλικά αλλά για κάποιο

λόγο δεν έχει δέσει το γλυκό.

Δηλαδή: Ωραίο στήσιμο, έξυπνη ιδέα, άριστη γραφή, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, δυνατό φινάλε,

αλλά κάτι λείπει.

 

Μετά από τέσσερις αναγνώσεις κατάφερα να εντοίσω την αίτία(;). Η ιστορία δεν αφορά άμεσα τους ήρωες

παρά μόνο όταν κλείνει με το παιδί που πρόκειται να γεννηθεί. Ουσιαστικά είναι η εξιστόρηση μέσω δύο άλλων

της "παρακμής¨των γήινων.Γι' αυτό ίσως και εγώ ςς αναγνώστης δεν κατάφερα να συμπάσχω μαζί τους παρά

μόνο μετά την αναφορά της εγκυμοσύνης.

 

Φυσικά με τις γνωστές συνθήκες συγγραφής αγγίζει τα όρια της τελειότητας. Πάντα τέτοια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Το βρήκα υπέροχο!

Δεν υπολείπεται σε τίποτα από άλλα που είχες πολύ περισσότερο χρόνο για να γράψεις και που φυσικά ήταν και δικές σου εμπνεύσεις. Λαμβάνοντας και αυτές τις παραμέτρους υπόψη, θα έλεγα ότι είναι όντως κορυφαίο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

"Το Χρώμα του Αίματος" δημοσιεύτηκε στις 18/6/2008 στο τ. 410 του "9" της Ελευθεροτυπίας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Δεν ξέρω πώς τυχαίνει, Μιχάλη, και όλο ψιλοδιαφωνούμε! Ελπίζω να μην το παίρνεις προσωπικά ! :unsure: (Ίσως θα πρέπει απλώς να παραδεχτώ ότι σε ζηλεύω παθολογικά! :evil: )

 

Έχει ενδιαφέρον ότι κάπου είκοσι μέτρα πριν μπω στο Sport Cafe για την συγγραφή, ζήτησα τηλεφωνικά τη βοήθεια ενός φυσικού, που μου επιβεβαίωσε το τεχνικό κομμάτι. (Έχω ένα μικρό επιστημονικό team φίλων, που όταν χρειάζεται, κάνουν τις ιδέες μου να φαίνονται λιγότερο ξεκρέμαστες στον αέρα. Παρά τον τίτλο του διηγήματος, αποφάσισα να μην ενοχλήσω ένα άλλο σημαντικό μέλος του, μια Δρ αιματολόγο. )

Για την ακρίβεια, έναν οφθαλμίατρο θα έπρεπε να ρωτήσεις! Για να εξηγηθώ:

Η έγχρωμη όραση στον άνθρωπο οφείλεται στην ύπαρξη τριών διαφορετικών κωνίων: για το μπλε, για το πράσινο και για το κόκκινο... Όταν ενεργοποιούνται και τα τρία μαζί, βλέπουμε άσπρο. Ανάλογα με τη σχετική ενεργοποίηση των τριών, βλέπουμε και διαφορετικό χρώμα (δεν είναι τυχαίο το RGB πρότυπο στους υπολογιστές!) Άμα, λοιπόν, "καούν" τα κόκκινα, θα καούν και οι συνδυασμοί που προκύπτουν (κίτρινο, μωβ) και οι άνθρωποι θα βλέπουν μόνο μπλε και πράσινα, καθώς και αποχρώσεις του γκρίζου (όχι μαύρο, όπως αναφέρεις). Αυτή είναι η κλασική τριχρωματική θεωρία. Στην πραγματικότητα, για να μην βλέπεις κόκκινο, θα πρέπει να χάσεις και τα πράσινα κωνία, οπότε θα τα βλέπεις όλα μπλε (παρακαλώ όχι λογοπαίγνια!)

 

Σας ξενέρωσα; :rolleyes:

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Από τη wikipedia, για το χρώμα και την όραση διάβασα εδώ:

 

 

The ability of the human eye to distinguish colors is based upon the varying sensitivity of different cells in the retina to light of different wavelengths. The retina contains three types of color receptor cells, or cones. One type, relatively distinct from the other two, is most responsive to light that we perceive as violet, with wavelengths around 420 nm. (Cones of this type are sometimes called ... misleadingly, blue cones) The other two types are closely related genetically and chemically. One of them (sometimes called ... misleadingly, red cones) is most sensitive to light we perceive as yellowish-green, with wavelengths around 564 nm; the other type (sometimes called ... misleadingly, green cones) is most sensitive to light perceived as green, with wavelengths around 534 nm.

 

Light, no matter how complex its composition of wavelengths, is reduced to three color components by the eye. For each location in the visual field, the three types of cones yield three signals based on the extent to which each is stimulated. These values are sometimes called tristimulus values.

 

The response curve as a function of wavelength for each type of cone is illustrated above. Because the curves overlap, some tristimulus values do not occur for any incoming light combination. For example, it is not possible to stimulate only the mid-wavelength/"green" cones; the other cones will inevitably be stimulated to some degree at the same time. The set of all possible tristimulus values determines the human color space. It has been estimated that humans can distinguish roughly 10 million different colors.[5]

 

Αν οι απόγονοί μας έχουν ζήσει σε ένα πλανήτη που το ορατό περιορίζεται πχ. από τα 420 στα 620, τότε τα κωνία, αν ήταν πάλι τρία, υποθέτω θα είχαν προσαρμοστεί σε αυτά τα μήκη κύματος και θα βλέπαμε τα ανάλογα χρώματα και συνδυασμούς αυτών. Εγώ τουλάχιστον δεν καταλαβαίνω το διήγημα του Μανωλιού να έχει πρόβλημα θεωρίας σε αυτό το σημείο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

Το διήγημα αυτό δεν είδα να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα αλλά ήταν καλογραμμένο και έδειχνε την άνεση του συγγραφέα.Επίσης ο διάλογος πολύ καλά δωσμένος μόνο που καταντά λίγο κουραστικό και μη ρεαλιστικό να συζητά ένα ζευγάρι για πράγματα που θέλει να μας πει ο συγγραφέας για τον κόσμο.Ωραίο το κομμάτι με το μωρό στο τέλος.

 

Όσον αφορά το τεχνικό μέρος,δεν χρειάζεται να το κουράσουμε.Πάντως το μόνο που μου χτύπησε άσχημα ήταν ότι έβλεπαν το κόκκινο ως μαύρο.Είτε έχεις αχρωματοψία είτε πρόκειται για φως εκτός του ορατού φάσματος..δεν το βλέπεις ως μαύρο.Βλέπει κανείς το υπέρυθρο ως μαύρο;!;

 

Στην τελική,σε πολλά διηγήματα του διαγωνισμού,γιατί να τους φαίνεται αδύνατο να περιγράψουν το κόκκινο,όταν υπάρχει πχ βαθύ πορτοκαλί;

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

@tetartos: Όταν η κριτική είναι καλοπροαίρετη και αποκλειστικά και μόνο πάνω στο έργο, τότε ο συγγραφέας δεν έχει δικαίωμα (ο συγκεκριμένος μάλιστα ούτε και πρόθεση) να το παίρνει προσωπικά. Η παρατήρησή σου σχετικά με τα κωνία φαίνεται να έχει βάση, αλλά:

 

Ακριβώς λόγω αυτών των περιπλοκών (κωνία, απώλεια χρωμάτων που δεν είναι κόκκινα αλλά περιέχουν κόκκινο κλπ) δεν θέλησα να στηρίξω την ιδέα μου στα κωνία. Αυτό το έκανε ο khar στο δικό του διήγημα (βλ. «9» προηγούμενης βδομάδας αλλά και on line διαγωνισμό) αλλά εκείνος είχε βρει και τον τρόπο να ξεμπλέξει από έναν τέτοιο λαβύρινθο. Επίσης ήθελα να επικεντρωθώ στο κόκκινο χρώμα και μόνο, λόγω θέματος, και δεν ήθελα να το αποδυναμώσω με την απώλεια και άλλων χρωμάτων.

 

Παρόλ’ αυτά η αλήθεια είναι ότι ένας οφθαλμίατρος θα ήταν έτσι κι αλλιώς χρήσιμος. Δυστυχώς, το μικρό επιστημονικό μου team δεν περιέχει έναν, αλλά οποιοσδήποτε αρκετά ειδικός σε φιλο-Ε.Φ. επιστήμες είναι πάντα ευπρόσδεκτος, οπότε αν τυγχάνεις τέτοιος, κατάσχεσαι, στρατολογείσαι και «απαλλοτριώνεσαι» πάραυτα. :thmbup:

 

Στην ουσία: Το διήγημα δεν αναφέρει τίποτα για κωνία, παρά μόνο για στένεμα του ορατού φάσματος. Το πώς γίνεται να προκύψει αυτό είναι σίγουρα συζητήσιμο (το φως του άστρου της Πατρίδας σε συνδυασμό με την ατμόσφαιρά της που αναφέρω, εμένα δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα πειστικός τρόπος), αλλά εφόσον ο αναγνώστης καταπιεί ή απλώς κάνει τα στραβά μάτια σ’ αυτή την παραδοχή, τότε το υπόλοιπο δεν είναι πολύ δύσκολο:

 

Το ανθρώπινο μάτι στη Γη βλέπει συχνότητες 380-750 nm, αλλά στην Πατρίδα βλέπει μόνο τις 380-620 nm, οπότε το κόκκινο είναι αόρατο. Πώς γίνεται αυτό; Ίσως με μερική απώλεια ευαισθησίας κάποιων κωνίων, ίσως με σταδιακή αλλαγή της μοριακής δομής τους, δεν ενδιαφέρει πάντως το διήγημα αφού ευτυχώς το επίμαχο χρώμα είναι στο ένα από τα δύο άκρα του (συνεχούς από πλευράς συχνοτήτων) ορατού φάσματος (η ιδέα του διηγήματος δουλεύει μόνο για το ερυθρό και το ιώδες).

 

Ένα σίγουρο λάθος που το βλέπω μόλις τώρα είναι ότι πάνω από το κόκκινο είναι το πορτοκαλί και όχι το κίτρινο που αναφέρω. Έτσι για τους ανθρώπους αυτούς το κόκκινο είναι ένα… υποπορτοκαλί (και όχι υποκίτρινο) χρώμα (αν και δεν ξέρω πώς θα κατάφερνα να γράψω αυτή τη λέξη).

 

Τέλος, (@ heiron) θα επιμείνω ότι όλα τα αόρατα χρώματα μας φαίνονται εξ ορισμού μαύρα, αφού μαύρο = απουσία ορατών χρωμάτων λόγω απώλειας οπτικού ερεθισμού. Παράδειγμα: όταν ακούμε μουσική σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, δεν βλέπουμε τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του ραδιόφωνου (στο υπεριώδες φάσμα) ούτε την θερμότητα που εκλύει το σώμα μας (στο υπέρυθρο φάσμα). Αφού λοιπόν παρουσία υπεριωδών και υπέρυθρων «χρωμάτων», εμείς «βλέπουμε» μόνο μαύρο, τότε και οι άνθρωποι του διηγήματος θα έβλεπαν το κόκκινο (= υποκίτρινο, πιο σωστά υποπορτοκαλί) ως μαύρο.

 

Όσο για την ευκολία περιγραφής, έχεις δίκιο. Θα μπορούσαν να αναφέρουν ότι σίγουρα θα συγγενεύει με το πορτοκαλί, αν και πάλι η πραγματική αίσθησή του θα παρέμενε έξω από τη φαντασία τους.

 

Σε κάθε περίπτωση χαίρομαι όταν μια ιδέα μου (ακόμα κι αν όπως η συγκεκριμένη δεν είναι η κεντρική του διηγήματος) προκαλεί τέτοιου είδους ζωηρή κουβέντα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos
«Αδύνατον», διαμαρτυρήθηκε ο Μέλανας. «Έχουμε ταυτόσημο DNA».

«Φυσικά. Προερχόμαστε απ’ αυτούς. Ο γενετικός μας κώδικας δεν θα προλάβαινε να αλλάξει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Αλλά δεν είναι αναγκαία μια γενετική διαφοροποίηση για να συμβεί κάτι τέτοιο».

[...]

«Η ακτινοβολία του ήλιου μας σε συνδυασμό με μερικές μικρές αλλά κρίσιμες διαφορές της ατμόσφαιρας της Πατρίδας από αυτή της Γης, μας στενεύουν το ορατό φάσμα, Μέλανα! Όταν φτάσαμε στην Πατρίδα, βλέπαμε κι εμείς το κόκκινο –η λέξη είναι «κόκκινο»-, όχι όμως για πολύ.

[...]

Η Αλίκη κούνησε το κεφάλι της ευχαριστημένη. «Στο μεταξύ, ο ήλιος και η ατμόσφαιρά μας μας είχαν τυφλώσει στο κόκκινο, κάνοντάς μας πιο σταθερούς σαν είδος, πιο συνεργατικούς, λιγότερο οξύθυμους, με μειωμένη έφεση στην τέχνη».

[...]

«Άμεση. Ο ήλιος και η ατμόσφαιρα μας δεν πρόλαβαν να αλλάξουν το DNA μας. Αυτό σημαίνει ότι όταν γεννιόμαστε βλέπουμε το κόκκινο! Αν αυτή η ανώδυνη τύφλωση παίρνει μερικούς μήνες για να ολοκληρωθεί, αυτό σημαίνει ότι μέχρι τότε, τα μωρά μπορούν να δουν το ηλιοβασίλεμα!»

Αν οι απόγονοί μας έχουν ζήσει σε ένα πλανήτη που το ορατό περιορίζεται πχ. από τα 420 στα 620, τότε τα κωνία, αν ήταν πάλι τρία, υποθέτω θα είχαν προσαρμοστεί σε αυτά τα μήκη κύματος και θα βλέπαμε τα ανάλογα χρώματα και συνδυασμούς αυτών. Εγώ τουλάχιστον δεν καταλαβαίνω το διήγημα του Μανωλιού να έχει πρόβλημα θεωρίας σε αυτό το σημείο.

@nikosal: Υπάρχει πράγματι μια παράγραφος στο διήγημα που μιλάει για "στένεμα του ορατού φάσματος". Ωστόσο ο mman δε μιλάει για έναν πλανήτη όπου δεν υπάρχει αυτή η ακτινοβολία (εξωτερική αλλαγή) αλλά για έναν πλανήτη που καταστρέφει την δυνατότητα των αποίκων να βλέπουν αυτήν την ακτινοβολία (εσωτερική αλλαγή). Κι αφού το DNA παραμένει το ίδιο, η θεωρία "προσαρμογής" δεν έχει έρεισμα - εκτός κι αν προτιμάς τον Λαμάρκ έναντι του Δαρβίνου.

 

@mman: Έχεις δίκιο, για την αντίληψη του φωτός πέραν του οπτικού φάσματος (π.χ. υπέρυθρο) ως μαύρο = ανυπαρξία χρώματος. Ωστόσο, το αίμα δεν θα το βλέπανε ως μαύρο για τους εξής δύο λόγους:

 

1. Το αίμα, όπως και σχεδόν όλα τα αντικείμενα του κόσμου μας, δεν ανακλούν μόνο μια "καθαρή" μονοχρωματική ακτινοβολία αλλά έναν συνδυασμό, ένα φάσμα. Ειδικά το αίμα, ανάλογα με την περιεκτικότητά του σε οξυγόνο έχει και ένα μπλε/μωβ στοιχείο. Έτσι, ακόμα κι αν του αφαιρέσεις το κόκκινο component, εξακολουθεί να έχει και άλλα στοιχεία χρώματος.

 

2. Ακόμα και χωρίς τα κωνία (όπως π.χ. στην αχρωματοψία) δεν βλέπουμε μαύρο αλλά αποχρώσεις του γκρίζου, γιατί έχουμε και τα ραβδία που "βλέπουν" στο ίδιο ορατό φάσμα αλλά ασπρόμαυρα. Συνολικά, λοιπόν, το αίμα θα είχε χρώμα γκριζο-μπλε...

 

@mman & everybody: Ευχαριστώ για την αφορμή που μας έδωσες με ένα πολύ όμορφο και αριστοτεχνικό διήγημα! Για περαιτέρω συζήτηση περί επιστήμης στην ΕΦ, σας προσκαλώ σ' αυτό το topic.

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

Καλά,θα με τρελάνετε;;;Δηλαδή την εκπεμπόμενη θερμοτητα,ή ξέρω γω διάφορα σήματα στο υπέρυθρο(πχ από το τηλεκοντρόλ στην τηλεόραση)και την υπεριώδη ακτινοβολία που μας ψήνει όταν κάνουμε ηλιοθεραπεία..τα βλέπετε ως μαύρο;!;'Οταν ψήνετε κάτι στο φούρνο μικροκυμάτων βλέπετε μια μαυρίλα να κρύβει το φαγητό(τα μικροκύματα που ως μη ορατό φάσμα είναι..μαύρα σύμφωνα με σας).

Αντε,τα λέμε στο άλλο τόπικ να μην ξεφεύγουμε...

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Έστω και με καθυστέρηση, να αναφέρω ότι το διήγημα αυτό συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή "...και το τέρας" που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τρίτων τον Οκτώβριο του 2009.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Απλά δεν το χόρτασα... Λίγο ακόμα, λιγάκι, να μας ταξίδευες στη δίψα για το κόκκινο... (Μια σκέψη: στην ιστορία η αγνότητα ταυτίζεται με το κόκκινο. )

 

Bump για όσους θέλουν να εμπνευστούν για τον τρέχοντα διαγωνισμό.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..