Jump to content
Sign in to follow this  
tetartos

Το κλειδί της μουσικής

Recommended Posts

tetartos

Όνομα Συγγραφέα: Γιώργος Tetartos

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 530

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Στην Aristofanoula, που έδωσε στην ιστορία αυτή ακόμα περισσότερο νόημα

 

Είχε πάει σε πολλές μουσικές εκδηλώσεις. Δεν μπορούσε κανείς να πει ότι δεν προσπάθησε. Είχε θαυμάσει τις αρμονικές, ρευστές κινήσεις του μαέστρου που ανέμιζε την μπαγκέτα του. Είχε δει το πάθος του πιανίστα την ώρα που τα δάχτυλά του χόρευαν πάνω στα πλήκτρα. Είχε διακρίνει την τρυφερότητα με την οποία ο βιολονίστας χάιδευε με το δοξάρι το βιολί του. Είχε νιώσει με τι δύναμη χτυπούσε ο ντράμερ τα κρουστά του. Αλλά, πώς να το κάνουμε, δεν τον άγγιζε. Με μανία είχε ψάξει κάθε λεπτομέρεια στα μουσικά όργανα, στις κινήσεις των μουσικών, κάτι που δεν είχε προσέξει, που δεν είχε παρατηρήσει και που θα τον βοηθούσε να καταλάβει. Αλλά δεν ανακάλυψε τίποτα. Τίποτα που να του κάνει νόημα. Και δεν μπορούσε καθόλου να φανταστεί τι έβρισκαν οι άλλοι σε μια τέτοια, ανούσια διαδικασία. Έτσι, έκανε το μόνο πράγμα που ήταν φυσιολογικό. Τη σνόμπαρε. Ήταν από τους πρώτους που θα καταφέρονταν εναντίον της, που θα διακήρυσσαν φανατικά την ματαιότητά της. Κατά βάθος, ίσως και να ζήλευε λιγάκι όσους υποστήριζαν ότι την απολάμβαναν. Αλλά δεν το παραδεχόταν σε κανέναν. Ούτε στον εαυτό του.

 

Έζησε πολλά χρόνια έτσι, είχε φτάσει σχεδόν στο τέλος της ζωής του, όταν αποφάσισε να δώσει στην περιέργειά του μια τελευταία ευκαιρία. Στο κονσέρτο που πήγε εκείνο το βράδυ, παρατήρησε για ακόμη μια φορά τον καταπληκτικό συγχρονισμό στις κινήσεις των μουσικών, την επιδεξιότητα και την ακρίβεια με την οποία εκτελούσαν το ρεπερτόριό τους. Μετά από λίγη ώρα, όμως, είχε και πάλι χάσει το ενδιαφέρον του κι ετοιμαζόταν να φύγει, όταν το βλέμμα του έπεσε πάνω σε μια νεαρή που βρισκόταν στο ακροατήριο, λίγα καθίσματα μακριά του. Έκπληκτος διαπίστωσε ότι η κοπέλα, όχι μόνον είχε τα μάτια της κλειστά αλλά και, όπως φαινόταν από την έκφραση του προσώπου της, απολάμβανε την εκδήλωση περισσότερο από όλους! Του φάνηκε απίστευτο το πώς θα μπορούσε κανείς να ευχαριστιέται το κονσέρτο χωρίς να μπορεί να δει τα πρόσωπα των μουσικών, χωρίς να αντιλαμβάνεται τη ρυθμικότητα των κινήσεών τους. Τι άλλο υπήρχε εκτός από αυτά που έβλεπε κι εκείνος; Όμως πιο αδιανόητο απ’ όλα του φαινόταν το ότι η κοπέλα κουνούσε ανεπαίσθητα το σώμα της στον ίδιο ακριβώς ρυθμό με τους μουσικούς, χωρίς, ωστόσο, να τους κοιτά καθόλου.

 

Ένιωσε μια ταραχή μέσα του να φουντώνει και να τον πλημμυρίζει. Τι ήταν αυτό που έχανε εδώ πέρα; Τι μπορεί να έκανε λάθος σ’ όλη του τη ζωή; Συγκρατώντας την ανησυχία του, πήρε μερικές βαθιές ανάσες και, όπως ακριβώς και η νεαρή του οδηγός, έκλεισε τα μάτια. Στέρησε από τον εαυτό του την όραση, το μοναδικό του τρόπο να καταλαβαίνει τον κόσμο. Τίποτα δεν έγινε. Αλλά αυτός συνέχισε να προσπαθεί. Ή μάλλον προσπάθησε να σταματήσει να προσπαθεί, για να αφεθεί, τυφλός, αλλά και ανοιχτός στην καινούρια εμπειρία. Χρειάστηκε πολλή υπομονή κι εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Όμως, μετά από αρκετή ώρα, ένα χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπό του. Στη σιωπή μέσα του άρχισαν σιγά-σιγά να σχηματίζονται ακατανόητοι θόρυβοι που, στη συνέχεια, μετασχηματίστηκαν σε ήχους, σε συγχορδίες, σε μουσική. Άνοιξε τα μάτια του και, επιτέλους, μπορούσε να βλέπει και ταυτόχρονα να ακούει τους μουσικούς να του προσφέρουν μια θεσπέσια μελωδία. Τώρα καταλάβαινε το νόημα, τώρα για πρώτη φορά στη ζωή του. Όχι, δεν ήταν πολύ αργά για εκείνον…

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Θα φανεί κουφό αλλά...περίμενα στο τέλος να μας αποκαλυφθεί πως ο τύπος είναι κουφός. Ή βγαίνοντας από την συναυλία να μπαίνει στο διαστημόπλοιο του και να επιστρέφει τον πλανήτη του. Τότε όμως το διήγημα θα ήταν στην άλλη Βιβλιοθήκη.

 

Σοβαρά όμως, όσο τέλεια καλογραμμένο και να είναι το κείμενο...για να καταλάβω έστω και λίγο τον ήρωα, δεν μας λες πουθενά τι παραδεχόταν επιτέλους σαν μουσική. Γιατί έτσι όπως είναι, μοιάζει να τον ενοχλεί η μουσική γενικά, όχι μόνο σαν τέχνη αλλά και έννοια. Όταν πήγαινε σινεμά και έβλεπε ταινίες γκρίνιαζε για τον "θόρυβο" που ακούγεται στο φόντο;

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Μιας και πρώτη φορά, θα δώσω feedback σε ιστορία (άργησα κιόλας), θα το κάνω με το πλάνο του εργαστηρίου δημιουργικής γραφής του Αριστοτελείου.

Τι θέλει να πει ο συγγραφέας: Την αλλαγή συναισθημάτων ενός χαρακτήρα προς την μουσική. Ο χαρακτήρας έχασε τον σκοπό της μουσικής αφου πήγε να ΔΕΙ την παράσταση κι όχι να την ακούσει. Το κατάλαβε τουλάχιστον.

 

Τι δουλεύει καλά:

Αν και μικρό, είναι ολοκληρωμένο και δίνει επ'ακριβώς, δίχως ελλείψεις αυτό που ήθελε να πει ο συγγραφέας. Οι περιγραφές είναι υπέροχες, το συντακτικό επίσης. Ο τίτλος είναι ένα έξοχο δείγμα πολυσημείας και το τέλος δημιουργεί κι ένα νόημα στον αναγνώστη.

 

Τι θα μπορούσε να δουλέψει καλύτερα:

Βρίσκω λίγο αντικρουόμενη την περιγραφή των κινήσεων των μουσικών με την έλλειψη συναισθήματος από πλευράς του χαρακτήρα. Αν δεν το ένιωθε, δεν θα έντυνε με τέτοιες λέξεις τις περιγραφές. Για παράδειγμα, ένας μη-γνώστης θα σκεφτόταν κάτι σαν "δεν καταλάβαινε γιατί ο βιολινίστας γρατζουνούσε το κακόμοιρο το όργανο". Αν διέκρινε όλα αυτά τα υπέροχα που περιγράφεις (με μαεστρία, όπως είπα) γιατί να μην του γεννούν τίποτα;

 

Όπως φαίνεται, μιλάς εσύ ως αφηγητής, και οι περιγραφές που δίνεις "Στο κονσέρτο που πήγε εκείνο το βράδυ, παρατήρησε για ακόμη μια φορά τον καταπληκτικό συγχρονισμό στις κινήσεις των μουσικών, την επιδεξιότητα και την ακρίβεια με την οποία εκτελούσαν το ρεπερτόριό τους." είναι η δική σου προσωπικότητα, αλλά δεν συνάδουν με την ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα του διηγήματος. Αυτό λειτουργεί κάπως ανασταλτικά στην ψευδαίσθηση της ιστορίας.

 

Edit: Βλέποντας τώρα και το σχόλιο του έτερου Ντίνου (μας τράβηξε το διήγημα φαίνεται, κανας άλλος Κωνσταντίνος;) κι εμένα μου πέρασε από το μυαλό ότι είναι κουφός. Θα ήταν ωραιο twist αλλά άλλη ιστορία κι άλλο νόημα από αυτό που μας έδωσες.

Edited by Dinosxanthi

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

Προσωπικά μου άρεσε.... (ξέρω, η περίεργη της παρέας... :p)

 

Δεν μπορώ να πω οτί κατάλαβα τι γινόταν, το τέλος μου έφερε ένα, Αχα!!!! και μου ήρθε η επιφοίτηση... ναι, είμαι λίγο αργή ώρες ώρες :rolleyes:

 

Το αίσθημα που μου άφησε όμως ήταν όμορφο, "Μην κοιτάς κάτι που πρέπει να εξερευνήσεις με μια άλλη αίσθηση...." το ίδιο ισχύει και για τις άλλες 4 αισθήσεις οπότε...

 

"A cake won't sweeten you if you touch it,

The colours of the sky won't tell you anything if you try to hear them,

The texture of fur won't make you shiver if you just see it

and the music of nature will never give you happiness if you don't open your ears and heart to it...."

 

(ποτέ δεν ήμουν καλή στα αυτοσχέδια στιχάκια.... :whistling: )

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

"A cake won't sweeten you if you touch it,

The colours of the sky won't tell you anything if you try to hear them,

The texture of fur won't make you shiver if you just see it

and the music of nature will never give you happiness if you don't open your ears and heart to it...."

 

(ποτέ δεν ήμουν καλή στα αυτοσχέδια στιχάκια.... :whistling: )

 

Ποιανού είναι τα στιχάκια τότε; Γιατί αν λες ότι δεν είσαι καλή, αυτά δεν υπάρχει περίπτωση να ανήκουν σε σένα. Αν πάλι είναι δικά σου...

Τότε πραγματικά είσαι η περίεργη της παρέας και δεν νιώθεις πόσο καλά γράφεις.

(Παρεμπιπτόντως ξέρω άτομα που και μόνο να κοιτάξουν ένα σοκολατένιο κέικ παχαίνουν. Πως γίνεται αυτό, δεν έχω ιδέα αλλά σπάει λίγο τον κανόνα των παραπάνω.)

Share this post


Link to post
Share on other sites
white_unicorn

εφόσον είμαι περίεργη.... :juggle: και εφόσον γράφω περίπου ότι κατεβαίνει από τον μπερδεμένο εγκεφαλό μου... θα μπορούσα να πω οτί είναι δικά μου, αλλά μπορεί να τα έχω ακούσει από αλλού... (όχι ακριβώς έτσι αλλά το feeling είναι το ίδιο.... γενικά δεν είμαι των quote εκτός αν έχω το κείμενο μπροστά μου... )

και τέλος στο Off Topic This is about <<Το κλειδί της μουσικής>> :clover:

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Σας ευχαριστώ για το χρόνο και τα πολύ χρήσιμα σχόλιά σας! Dinohajigorgi, πράγματι, το να είναι κουφός ο πρωταγωνιστής είναι μια λογική σκέψη, μια παρενέργεια της αφήγησής μου, που δεν ξέρω αν (και πως) θα μπορούσα να αποφύγω. Ίσως επειδή είναι στ' αλήθεια "κουφός στη μουσική" μέχρι που "ανοίγει τ' αυτιά του".

 

Dinosxanthi, για την αντίφαση μεταξύ περιγραφής και συναισθήματος, θα προσπαθήσω να την μετριάσω. Φοβάμαι όμως ότι αν την επιλύσω εντελώς, η ιστορία θα πάψει να προκαλεί την "Αχα" experience που λέει η white_unicorn.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock

Πράγματι, ειδικά εκεί που λες "ο μόνος τρόπος να καταλαβαίνει τον κόσμο" δημιουργεί την εντύπωση ότι ίσως είναι κουφός. Αλλά από το τελείωμα φαίνεται ότι δεν πρόκειται γι' αυτό. Σίγουρα, πάντως, ήταν μεταφορικά 'κουφός', όπως λες. Ήθελε να απολαύσει τη μουσική, πήγε σε τόσα κοντσέρτα, αλλά την προσέγγισε με λάθος τρόπο, προσπάθησε να τη 'δει', αντί να την ακούσει. Και τελικά, δεν τα κατάφερε και σαν άμυνα τη σνόμπαρε. Μέχρι που έδωσε στον εαυτό του άλλη μια ευκαιρία, και ήταν τυχερός να δει την κοπέλα εκείνη. Έλαβε ένα ερέθισμα που τον έκανε να δει τη μουσική διαφορετικά.

 

Πολύ όμορφο, ειδικά στο τελείωμα. Ποτέ δεν είναι αργά για να καταλάβει κάποιος πως μπορεί να γευτεί μια απόλαυση που είχε ή άγνοια για την ύπαρξή της, ή την είχε στερήσει ο ίδιος από τον εαυτό του, για οποιονδήποτε λόγο. Ειδικά για το θέμα για το οποίο έγραψες, όπως και για αρκετά άλλα, είναι πολλοί που αυτό που δεν καταλαβαίνουν το σνομπάρουν. Ελπίζω όμως να έχουν την κατάληξη της ιστορίας σου, να καταλάβουν δηλαδή, τι είναι αυτό το οποίο αντιμετώπιζαν όπως το αντιμετώπιζαν και να δουν την ομορφιά και την ουσία του. Είναι πολύ ωραίο να διαπιστώσεις ότι έκανες λάθος τόσον καιρό για κάτι τέτοιο και ότι αυτό που σνόμπαρες είναι κάτι μαγευτικό και αφεθείς στην απόλαυση. Και αν γνωρίσεις τελικά αυτήν την απόλαυση, αν ανοίξεις μία ακόμη αίσθηση που είχες κοιμώμενη, έστω για ένα δευτερόλεπτο, είναι αρκετό.

 

Θέλω επίσης να σε ρωτήσω κάτι. Η ιστορία αυτή, έχει να κάνει με κάποιο προσωπικό σου βίωμα, ή απλά είναι μια ιστορία που εμπνεύστηκες από κάτι άλλο;

Edited by Spock

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Δημήτρη, σ' ευχαριστώ για τα σχόλιά σου!

Θέλω επίσης να σε ρωτήσω κάτι. Η ιστορία αυτή, έχει να κάνει με κάποιο προσωπικό σου βίωμα, ή απλά είναι μια ιστορία που εμπνεύστηκες από κάτι άλλο;
Χε,χε, δυστυχώς η ιστορία δεν σχετίζεται με κάποια μουσική επιφοίτηση που μου ήρθε κάποια στιγμή (αν και θα είμαι ακόμα ανοιχτός!) Η πιο ωραία και πρώτη(;) φορά όμως που θυμάμαι κάποιον να περιγράφει κάτι εννοιολογικά παρόμοιο ήταν από τον Richard Feynmann. Έκτοτε το βλέπω συχνά να συμβαίνει ή (δυστυχώς) να μη συμβαίνει, είτε σε μένα είτε στους γύρω μου...

Share this post


Link to post
Share on other sites
mariposa

Πολύ ωραίο το νόημα της ιστορίας (έτσι όπως εγώ το κατάλαβα) και ωραία δοσμένο. Το να στέκεσαι στα "τεχνικά χαρακτηριστικά των πραγμάτων" σου αφαιρεί την ομορφιά τους.

Τελικά το πιστεύω ακράδαντα ότι δεν ισχύει το Beauty is in the eye of the beholder αλλά το Beauty is in the heart of the beholder

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Δεν ξέρω πώς μου είχε ξεφύγει η μία και μόνη, από όσο είδα, ιστορία που έβαλε ο Τέταρτος στο φόρουμ!!

Αν και είναι σωστό το ότι τη δημοσίευσε στις Διάφορες Ιστορίες, όσο τη διάβαζα ένιωθα κάτι "μαγικό" να σαλεύει μέσα μου, αυτό το "magic stardust feel" που σε λίγες ιστορίες το νιώθω. Από αυτή τη άποψη θα μπορούσε να ήταν και ιστορία... φαντασίας.

 

Όμως δεν είναι ιστορίας "φαντασίας" γιατί αυτά που περιέγραψε ο Τέταρτος είναι πιο πραγματικά από όσο θα νόμιζε κανείς. Μαθαίνουμε να βλέπουμε και να κρίνουμε, μαθαίνουμε να αγγίζουμε και να νιώθουμε στις νευρικές απολήξεις μας την αφή, το υλικό, τη δομή ενός αντικειμένου, αλλά συχνά αναρωτιέμαι αν μαθαίνουμε και να ακούμε.

 

Ίσως γι'αυτό δεν σκέφτηκα ουτε σε μια στιγμή πως ο τύπος στην ιστορία ήταν κουφός! Εξ αρχής θεώρησα πως δεν ήξερε να ακούει, όχι πως δεν μπορούσε να ακούσει!

 

Και έχω γνωρίσει τέτοια άτομα, μορφωμένα ή και όχι τόσο, που δεν ξέρουν να ακούν. Ειδικά μουσική. Πιο ειδικά κλασσική μουσική.

Οπότε διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή την ιστορία και μπορώ να πω πως "αποζημιώθηκα" ή και... "δικαίωθηκα" κατά κάποιο τρόπο. Δικαιώθηκα γιατί ο Τέταρτος μέσω αυτής της ιστορίας, σε μένα προσωπικά έδωσε κάτι, καθόρισε και ξεκαθάρισε κάτι που ναι μεν το είχα σαν "νεφελώδη γνώση" αλλά που δεν την είχα βάλει ποτέ σε λόγια. Σε λόγια τόσο όμορφα όσο αυτά που χρησιμοποιήσε, μία-μία λέξη εκεί που έπρεπε, μία-μία να σχηματίζουν προτάσεις, παραγράφους, ακολουθίες και... νόημα! Σαν να είχε γράψει ένα μουσικό έργο δηλαδή αλλά σε μορφή πεζογραφήματος. Συναισθησία σχεδόν...να "ακούς" αυτό που διαβάζεις...

 

Δεν χρειάζεται να πω πως μου άρεσε πολύ η ιστορία, και πως αν ήταν να βρω ένα μικρό ψεγάδι, αυτό θα ήταν πως θα ήθελα να ήταν κάπως μεγαλύτερη ώστε να είχαν εξερευνηθεί περισσοτερο οι nuances που είναι εμφανείς μεν, αλλά φευγαλέες δε, λόγω του μικρού μεγέθους της, (όπως π.χ. οι ανεπαίσθητες κινήσεις της κοπέλας) το οποίο την κάνει να δείχνει λίγο "βιαστική", όχι από τεχνική άποψη αλλά από αυτό το "θέλω κι άλλο" που μου άφησε στο τέλος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dopamine

Δεν περίμενα να αρχίσω απο αυτό, αλλά ποστ στο πόστ...

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω πώς δημιούργησε το κείμενο την εντύπωση πως ο χαρακτήρας ήταν..κουφός.

Το ξαναδιάβασα πιστεύοντας πως κάτι έχασα, αλλά και πάλι καμία αλλαγή.

 

Αν ήταν εξαιτίας αυτής της γραμμής

Στέρησε από τον εαυτό του την όραση, το μοναδικό του τρόπο να καταλαβαίνει τον κόσμο.
σε εμένα έμοιαζε να είναι ο τύπος του ανθρώπου που που είναι πρακτικός, αναλυτικός, μεθοδικός και ίσως απο εκείνους που έχουν παρωπίδες αλλά δεν το δέχονται.

 

Φαίνεται καθαρά το γνωστό -εις την νεοελληνική αργκό-"ρε πού 'ναι η μαγεία, τι τρέχει με την πάρτη μου και δεν καταλαβαίνω γρι.." οπου εν τέλει ο χαρακτήρας αποδεσμεύεται απο την αναλυτική προσέγγιση των πραγμάτων και έτσι αφημένος (δηλ. ελεύθερος) ανακαλύπτει εκ νέου την Μουσική, εκείνη που στόχος της είναι η έκφραση και ουχί my pals, η επιδεξιότητα και η 'γνώση' (απο τεχνικής εν μέρη πλευράς) αυτής.

Εκείνη που κάνει το σώμα της νεαρής γυναίκας να λικνίζεται (αλήθεια δεν δηλώνει κάτι παραπάνω το γεγονός πως είναι γυναίκα και όχι κάποιος ακαδημαικός, ευυπόληπτος, λάτρης της κλασσικής τέχνης, γενικά απο εκείνους τους πορωμένους κουλτουριάρηδες παπούδες* που όμως και εκείνοι μπορεί να νιώθουν την μουσική-και έχω δει μερικούς-;)Βέβαια αυτό μπορεί να είναι τόσο μικρό μέσα στις γραμμές που ίσως ούτε ο 'Τέταρτος της παρέας' δεν είχε την πρόθεση -συνειδητά- να παρουσιάσει. Υπάρχουν τέτοια στοιχεία/λεπτομέρειες σε κάθε κείμενο που όμως ξεπετάγονται χωρίς να το πάρουν και οι ίδιοι οι συγγραφείς γραμμή και έτσι δίνουν ένα επιπρόσθετο χρώμα.

 

Αυτό που θα επιθυμούσα Γιώργη μ', είναι ένα δεύτερο γράψιμο στην τελευταία παράγραφο, καθώς ίσως και στο σημείο που πρωτοπαρατηρεί την κοπέλα και ξαφνιάζεται απο την αυθόρμητη αντίδρασή της. Δεν με 'ταρακούνησε' αρκετά. Έχει όμως ζουμί, και ίσως με μια μικροαλλαγή -εφόσον το βρίσκεις και εσύ σωστό- ίσως μια λέξη, μια κίνηση, κάτι που δεν σου έχει περάσει ακόμη απο το νού, να το κάνει τέλειο. Κι αυτό είναι Μουσική. ;)

 

Αλήθεια είναι το μόνο που έχεις ανεβάσει;(σύμφωνα με κάποιο σχόλιο του Dain που πήρε το μάτι μου) :o Δεν το περίμενα, πραγματικά.Μου άρεσε πολύ πάντως.

 

* όπως εκείνος

Έζησε πολλά χρόνια έτσι, είχε φτάσει σχεδόν στο τέλος της ζωής του

 

 

 

edit: δεν είχα δεί ολοκληρο το ποστ του Dain! Συμφωνούμε πάνω κάτω. Συμπέρασμα: δεν είμαι τρελλή που δεν τον πέρασα για κουφό!

Edited by Dopamine

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Cirrus Minor

Διαβάζοντάς την ιστορία σου ένιωσα παράξενα. Δεν ταυτίστηκα καθόλου με τον ήρωα, αλλά με όλα αυτά που εκείνος σνόμπαρε. Και μόνο στο τέλος ένιωσα τι ήταν αυτό που με εμπόδιζε από το να ταυτιστώ με τον ήρωά σου. Ήταν μια συγκαλυμμένη γονική φιγούρα: η αρχετυπική εικόνα ενός πατέρα που αρνείται (ή αδυνατεί) να αισθανθεί κάτι που για εμάς (τα παιδιά) είναι τόσο εύκολο να αισθανθείς, τόσο κοντά στην ψυχή μας.

 

Με μανία είχε ψάξει κάθε λεπτομέρεια στα μουσικά όργανα, στις κινήσεις των μουσικών, κάτι που δεν είχε προσέξει, που δεν είχε παρατηρήσει και που θα τον βοηθούσε να καταλάβει. Αλλά δεν ανακάλυψε τίποτα. Τίποτα που να του κάνει νόημα. Και δεν μπορούσε καθόλου να φανταστεί τι έβρισκαν οι άλλοι σε μια τέτοια, ανούσια διαδικασία. Έτσι, έκανε το μόνο πράγμα που ήταν φυσιολογικό. Τη σνόμπαρε. Ήταν από τους πρώτους που θα καταφέρονταν εναντίον της, που θα διακήρυσσαν φανατικά την ματαιότητά της. Κατά βάθος, ίσως και να ζήλευε λιγάκι όσους υποστήριζαν ότι την απολάμβαναν. Αλλά δεν το παραδεχόταν σε κανέναν. Ούτε στον εαυτό του.

 

Αυτό το κομμάτι νομίζω ότι καταργεί την όποια διάσταση ανάμεσα στην ψυχοσύνθεση του ήρωα και στην ικανότητά του να περιγράφει όσα βλέπει. Γνωρίζει (θυμάται;) ότι με τις κινήσεις των μουσικών, τις τόσο χαριτωμένες και επιδέξιες, παράγεται μουσική, αλλά αδυνατεί να γευτεί το αποτέλεσμά τους. Η παιδικότητά του τον ωθεί να πασχίζει, να επιμένει ξανά και ξανά να πηγαίνει σε συναυλίες, να παρακολουθεί τους μουσικούς, αλλά μια ανασταλτική δύναμη, μια κακώς νοούμενη ενηλικίωση και έννοια σοβαρότητας, τον εμποδίζει να φτάσει σε αυτό τον ψυχικό "οργασμό".

 

Ίσως διάβασα ό,τι ήθελα μέσα στο διήγημά σου, ίσως δεν κατάφερα να διακρίνω το σκοπό του, αλλά έστω και σαν αφορμή να σκεφτώ κάποια πράγματα, το βρήκα πολύ όμορφο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Σ' ευχαριστώ, Cirrus, για την ανάγνωση και τα σχόλια! Το ότι το βρήκες ως αφορμή για σκέψη είναι από τα πιο όμορφα λόγια που έχω ακούσει.

 

Τι είναι όμως αυτό που σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν κατάφερες να διακρίνεις τον σκοπό του κειμένου;

 

Πράγματι, υπάρχει κάτι που εμποδίζει τον ήρωα να νιώσει αυτό που χρειάζεται και κάτι που τον ωθεί να συνεχίσει να προσπαθεί. Σ' αυτές τις δυνάμεις έδωσες μια ουσία, μια ερμηνεία, που εμπλουτίζει την ιστορία με ένα δικό σου κομμάτι. Αυτό μόνο ως όφελος και για τους δυο μας (και για όλους) μπορώ να το δώ.

 

Αυτό το κομμάτι νομίζω ότι καταργεί την όποια διάσταση ανάμεσα στην ψυχοσύνθεση του ήρωα και στην ικανότητά του να περιγράφει όσα βλέπει.

Δυστυχώς αυτή σου τη φράση δεν την κατάλαβα. Θα ήθελες να μου την εξηγήσεις;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Cirrus Minor
Δυστυχώς αυτή σου τη φράση δεν την κατάλαβα. Θα ήθελες να μου την εξηγήσεις;

 

Αναφερόμουν στο σχόλιο του Dinosxanthi

Βρίσκω λίγο αντικρουόμενη την περιγραφή των κινήσεων των μουσικών με την έλλειψη συναισθήματος από πλευράς του χαρακτήρα. Αν δεν το ένιωθε, δεν θα έντυνε με τέτοιες λέξεις τις περιγραφές
Στην ερμηνεία που πρότεινα, δεν είναι αντικρουόμενη η περιγραφή των κινήσεων με τη συναισθηματική κατάσταση του ήρωα, γιατί απλώς δεν αισθάνομαι (και δεν βλέπω πουθενά στο διήγημα) ότι ο ήρωας πάσχει από έλλειψη συναισθήματος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

ΟΚ Cirrus, σ' ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις. Και btw, καλωσόρισες! Ελπίζω να συνεχίσεις να διαβάζεις και να σχολιάζεις τις αξιόλογες ιστορίες που έχουν ανεβάσει οι συμφορουμίτες μας και να μας τιμήσεις και με τις δικές σου.

 

Dain, Dopamine, μόλις γυρίσω στην Ελλαδίτσα, θα προσπαθήσω να εμβαθύνω λίγο περισσότερο στα στοιχεία, όπου επιστήσατε την προσοχή μου. Ευχαριστώ!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon
ΟΚ Cirrus, σ' ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις. Και btw, καλωσόρισες! Ελπίζω να συνεχίσεις να διαβάζεις και να σχολιάζεις τις αξιόλογες ιστορίες που έχουν ανεβάσει οι συμφορουμίτες μας και να μας τιμήσεις και με τις δικές σου.

 

Dain, Dopamine, μόλις γυρίσω στην Ελλαδίτσα, θα προσπαθήσω να εμβαθύνω λίγο περισσότερο στα στοιχεία, όπου επιστήσατε την προσοχή μου. Ευχαριστώ!

 

Θαυμάσια, Γιώργο! Αναμένουμε! :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Cirrus Minor
ΟΚ Cirrus, σ' ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις. Και btw, καλωσόρισες! Ελπίζω να συνεχίσεις να διαβάζεις και να σχολιάζεις τις αξιόλογες ιστορίες που έχουν ανεβάσει οι συμφορουμίτες μας και να μας τιμήσεις και με τις δικές σου.

 

Καλώς σας βρήκα. Θα χαρώ να διαβάσω κι άλλες ιστορίες (ομολογουμένως υπάρχουν πολλές ωραίες εδώ μέσα). Για να σας τιμήσω με δικές μου, κομματάκι χλωμό, γιατί δεν έχω γράψει και τίποτασ τις προκοπής.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..