Jump to content

Μια λεξη ο καθενας...


Waylander
 Share

Recommended Posts

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε.

Link to comment
Share on other sites

  • Replies 87
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • cesar_cy

    8

  • Tiessa

    10

  • The Phantom

    9

  • Waylander

    14

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν...

Link to comment
Share on other sites

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής.

Link to comment
Share on other sites

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται.

Link to comment
Share on other sites

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Link to comment
Share on other sites

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Αυτό που δεν καταλάβαινε ήταν τί στο διάολο γύρευε εκεί μέσα και κυρίως τί ήθελε από εκείνον, ο γιγάντιος μωβ Μινώταυρος που του έσφιγγε το λαιμό.

 

( :whistling: )

Link to comment
Share on other sites

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Αυτό που δεν καταλάβαινε ήταν τί στο διάολο γύρευε εκεί μέσα και κυρίως τί ήθελε από εκείνον, ο γιγάντιος μωβ Μινώταυρος που του έσφιγγε το λαιμό.

Πετάχτηκε ιδρωμένος, από την ημέρα που είχε επιλεγεί να είναι μέλος της αποστολής στον δεύτερο πλανήτη του Gliese 581, έβλεπε συνεχώς το ίδιο όνειρο.

 

 

:tongue:

Link to comment
Share on other sites

Αφου την πηδιξαμε την υποθεση....

 

 

 

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Αυτό που δεν καταλάβαινε ήταν τί στο διάολο γύρευε εκεί μέσα και κυρίως τί ήθελε από εκείνον, ο γιγάντιος μωβ Μινώταυρος που του έσφιγγε το λαιμό.

Πετάχτηκε ιδρωμένος, από την ημέρα που είχε επιλεγεί να είναι μέλος της αποστολής στον δεύτερο πλανήτη του Gliese 581, έβλεπε συνεχώς το ίδιο όνειρο.Εβλεπε ονειρα γεματα μικρους μπλε σατανικους γνομους, στρουμφοκατι ελεγαν την φιλι τους, που ειχαν κατακλησει την βαση εξορυξης του πλανητη των ερημων Μπουν και εκλεβαν το πολυτιμο ζαχαρωτο που εξαληφε αρωστιες και χαριζε μακροζωια.....

 

 

 

:juggle: :juggle: :juggle:

Link to comment
Share on other sites

Άλλη μια ευκαιρία;...

 

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Αυτό που δεν καταλάβαινε ήταν τί στο διάολο γύρευε εκεί μέσα και κυρίως τί ήθελε από εκείνον, ο γιγάντιος μωβ Μινώταυρος που του έσφιγγε το λαιμό.

Πετάχτηκε ιδρωμένος, από την ημέρα που είχε επιλεγεί να είναι μέλος της αποστολής στον δεύτερο πλανήτη του Gliese 581, έβλεπε συνεχώς το ίδιο όνειρο.Εβλεπε ονειρα γεματα μικρους μπλε σατανικους γνομους, στρουμφοκατι ελεγαν την φιλι τους, που ειχαν κατακλησει την βαση εξορυξης του πλανητη των ερημων Μπουν και εκλεβαν το πολυτιμο ζαχαρωτο που εξαληφε αρωστιες και χαριζε μακροζωια.....

Ήταν σίγουρος πως κάποιος αντίπαλός του είχε απορυθμίσει όλα τα προστατευτικά νοοπλέγματα του καταλύμματός του, εκθέτοντάς τον έτσι στις επιδράσεις των ζωντανών ολονοοϊστοριών που μετέφερε το σκάφος στον Gliese 581, για να τους εξοικιώσει τους ντόπιους γρήγορα με τη γήινη φανταστική λογοτεχνία.

Link to comment
Share on other sites

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Αυτό που δεν καταλάβαινε ήταν τί στο διάολο γύρευε εκεί μέσα και κυρίως τί ήθελε από εκείνον, ο γιγάντιος μωβ Μινώταυρος που του έσφιγγε το λαιμό.

Πετάχτηκε ιδρωμένος, από την ημέρα που είχε επιλεγεί να είναι μέλος της αποστολής στον δεύτερο πλανήτη του Gliese 581, έβλεπε συνεχώς το ίδιο όνειρο.Εβλεπε ονειρα γεματα μικρους μπλε σατανικους γνομους, στρουμφοκατι ελεγαν την φιλι τους, που ειχαν κατακλησει την βαση εξορυξης του πλανητη των ερημων Μπουν και εκλεβαν το πολυτιμο ζαχαρωτο που εξαληφε αρωστιες και χαριζε μακροζωια.....

Ήταν σίγουρος πως κάποιος αντίπαλός του είχε απορυθμίσει όλα τα προστατευτικά νοοπλέγματα του καταλύμματός του, εκθέτοντάς τον έτσι στις επιδράσεις των ζωντανών ολονοοϊστοριών που μετέφερε το σκάφος στον Gliese 581, για να τους εξοικιώσει τους ντόπιους γρήγορα με τη γήινη φανταστική λογοτεχνία. Δεν εννοούσε να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο οι γήινοι έφτιαχναν ιστορίες για πλάσματα ανύπαρκτα και κόσμους που δεν είχαν ποτέ γνωρίσει, κι όμως ήταν αναγκασμένος, γιατί μέσα στα περίεργα γραπτά τους κρυβόταν το κλειδί για τη σωτηρία του πλανήτη τους.

Link to comment
Share on other sites

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το κλειδί και τον κρύσταλλο που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεας της Απελπισιας, που είχε αναφερθεί στην προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεου της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτο ηταν αληθεια καθως στην παραξενη πραγματικοτητα των λαβυρινθων του βραχου το πραγματικο και το μη πραγματικο συναντιουνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Αυτό που δεν καταλάβαινε ήταν τί στο διάολο γύρευε εκεί μέσα και κυρίως τί ήθελε από εκείνον, ο γιγάντιος μωβ Μινώταυρος που του έσφιγγε το λαιμό.

Πετάχτηκε ιδρωμένος, από την ημέρα που είχε επιλεγεί να είναι μέλος της αποστολής στον δεύτερο πλανήτη του Gliese 581, έβλεπε συνεχώς το ίδιο όνειρο.Εβλεπε ονειρα γεματα μικρους μπλε σατανικους γνομους, στρουμφοκατι ελεγαν την φιλι τους, που ειχαν κατακλησει την βαση εξορυξης του πλανητη των ερημων Μπουν και εκλεβαν το πολυτιμο ζαχαρωτο που εξαληφε αρωστιες και χαριζε μακροζωια.....

Ήταν σίγουρος πως κάποιος αντίπαλός του είχε απορυθμίσει όλα τα προστατευτικά νοοπλέγματα του καταλύμματός του, εκθέτοντάς τον έτσι στις επιδράσεις των ζωντανών ολονοοϊστοριών που μετέφερε το σκάφος στον Gliese 581, για να τους εξοικιώσει τους ντόπιους γρήγορα με τη γήινη φανταστική λογοτεχνία. Δεν εννοούσε να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο οι γήινοι έφτιαχναν ιστορίες για πλάσματα ανύπαρκτα και κόσμους που δεν είχαν ποτέ γνωρίσει, κι όμως ήταν αναγκασμένος, γιατί μέσα στα περίεργα γραπτά τους κρυβόταν το κλειδί για τη σωτηρία του πλανήτη τους.

Η ιστορια της σωτηριας της γης απο τους εξωγηινους Ζεγκα χαρη στο μυστηριωδη καλεσμα θεων και ηρωων της φαντασιας των γηινων ηταν ξακουστη στα περατα του γαλαξια...

Link to comment
Share on other sites

  • 1 year later...

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το Κλειδί και τον Κρύσταλλο, που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο Βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του Βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεάς της Απελπισίας, που είχε αναφερθεί στην Προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του Κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεού της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον Κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτό ήταν αλήθεια καθώς στην παράξενη πραγματικότητα των λαβυρίνθων του Βράχου, το πραγματικά και το μη πραγματικό συναντιώνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Αυτό που δεν καταλάβαινε ήταν τί στο διάολο γύρευε εκεί μέσα και κυρίως τί ήθελε από εκείνον, ο γιγάντιος μωβ Μινώταυρος που του έσφιγγε το λαιμό.

Πετάχτηκε ιδρωμένος. Από την ημέρα που είχε επιλεγεί να είναι μέλος της αποστολής στον δεύτερο πλανήτη του Gliese 581, έβλεπε συνεχώς το ίδιο όνειρο. Έβλεπε όνειρα γεμάτα μικρούς μπλε σατανικούς γνομους, στρουμφο-κάτι ελεγαν τη φυλή τους, που είχαν κατακλήσει τη βάση εξόρυξης του πλανήτη των ερήμων Μπουν και έκλεβαν το πολύτιμο Ζαχαρωτό που εξάληφε αρρώστιες και χάριζε μακροζωΐα.

Ήταν σίγουρος πως κάποιος αντίπαλός του είχε απορυθμίσει όλα τα προστατευτικά νοοπλέγματα του καταλύμματός του, εκθέτοντάς τον έτσι στις επιδράσεις των ζωντανών ολονοοϊστοριών που μετέφερε το σκάφος στον Gliese 581, για να τους εξοικιώσει τους ντόπιους γρήγορα με τη γήινη φανταστική λογοτεχνία. Δεν εννοούσε να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο οι γήινοι έφτιαχναν ιστορίες για πλάσματα ανύπαρκτα και κόσμους που δεν είχαν ποτέ γνωρίσει, κι όμως ήταν αναγκασμένος, γιατί μέσα στα περίεργα γραπτά τους κρυβόταν το κλειδί για τη σωτηρία του πλανήτη τους.

Η ιστορία της σωτηρίας της γης από τους εξωγήινους Ζέγκα, χάρη στο μυστηριώδες κάλεσμα θεών και ηρώων της φαντασίας των γήϊνων, ήταν ξακουστή στα πέρατα του γαλαξία. Ένα ολο-παιγνίδι πέρα από κάθε φαντασία, το οποίο προσέλκυε όλες τις φυλές του γαλαξία του Μαγγελάνου. Είχαν περάσει χιλιετίες από τότε και το παιγνίδι έπαψε να έχει διασκεδαστικό χαρακτήρα. Μόνο ο σκοπός έμεινε ο ίδιος: τα μυστικά του Βράχου.

Link to comment
Share on other sites

  • 8 months later...

Έτρεχε μέσα στο σκοτεινό δάσος αιμορραγώντας, μην μπορώντας να πιστέψει ότι είχε γλιτώσει από τους διώκτες του μυαλού του. Στα χέρια του κρατούσε το Κλειδί και τον Κρύσταλλο, που δεν χωρούσε αμφιβολία ότι θα τον βοηθούσαν να βρει την έξοδο από τους λαβυρίνθους που εδώ και ώρα δεν τον άφηναν να φτάσει στο Βράχο. Πρώτη φορά ένιωθε τόσο κουρασμένος, αλλά ήξερε πως αν σταματούσε θα τον έβρισκαν. Ήθελε να προλάβει, να αποκαλύψει τα μυστικά του Βράχου πριν πέσει η τελευταία νύχτα και γεννηθεί το κορίτσι με την ψυχή της Θεάς της Απελπισίας, που είχε αναφερθεί στην Προφητεία.

H Προφητεία που τον στοίχειωνε, μια κατάρα από την στιγμή που την πρωτοαντίκρυσε να κρατάει το απαγορευμένο πετράδι που έκρυβε μέσα του πια, στα χέρια της, το μυστικό που τύλιγε στο αδράχτι του σαν μάγισσα παραμυθιού.

Μια παγερή σκέψη διαπέρασε το μυαλό του, καθώς τα μάτια του έπεσαν στο χρώμα του Κρυστάλλου. Ήταν λες και αναδυόταν η μορφή ενός αρχαίου καρχαρία, το άβαταρ του διώκτη του, του θεού της Λήθης. Εκείνου που θα σκύλευε το κορμί του μετά το τέλος.

Ωστόσο, γνώριζε πως οι διώκτες του μυαλού του είχαν παίξει πολύ με τη σκέψη του, και πως όσα έβλεπε μέσα στον Κρύσταλλο δεν ήταν απαραιτήτως αληθινά.

Τόσο, που φοβόταν να κοιμηθεί, αφού δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτός που κοιμάται ή αυτός που ξυπνούσε. Και αυτό ήταν αλήθεια καθώς στην παράξενη πραγματικότητα των λαβυρίνθων του Βράχου, το πραγματικά και το μη πραγματικό συναντιώνταν.

Έπρεπε να σκεφτεί περισσότερο για να βρει τον δρόμο διαφυγής. Μετά από τόσες περιπλανήσεις στον λαβύρινθο, βρισκόταν ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο κι αυτό ήταν κάτι που τον μπέρδευε και τον έκανε να φοβάται. Έτσι και τώρα καταλάβαινε πως βρισκόταν πάλι στο σημείο του λαβυρίνθου που έμοιαζε με το Δάσος της Οδύνης.

Αυτό που δεν καταλάβαινε ήταν τί στο διάολο γύρευε εκεί μέσα και κυρίως τί ήθελε από εκείνον, ο γιγάντιος μωβ Μινώταυρος που του έσφιγγε το λαιμό.

Πετάχτηκε ιδρωμένος. Από την ημέρα που είχε επιλεγεί να είναι μέλος της αποστολής στον δεύτερο πλανήτη του Gliese 581, έβλεπε συνεχώς το ίδιο όνειρο. Έβλεπε όνειρα γεμάτα μικρούς μπλε σατανικούς γνομους, στρουμφο-κάτι ελεγαν τη φυλή τους, που είχαν κατακλήσει τη βάση εξόρυξης του πλανήτη των ερήμων Μπουν και έκλεβαν το πολύτιμο Ζαχαρωτό που εξάληφε αρρώστιες και χάριζε μακροζωΐα.

Ήταν σίγουρος πως κάποιος αντίπαλός του είχε απορυθμίσει όλα τα προστατευτικά νοοπλέγματα του καταλύμματός του, εκθέτοντάς τον έτσι στις επιδράσεις των ζωντανών ολονοοϊστοριών που μετέφερε το σκάφος στον Gliese 581, για να τους εξοικιώσει τους ντόπιους γρήγορα με τη γήινη φανταστική λογοτεχνία. Δεν εννοούσε να κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο οι γήινοι έφτιαχναν ιστορίες για πλάσματα ανύπαρκτα και κόσμους που δεν είχαν ποτέ γνωρίσει, κι όμως ήταν αναγκασμένος, γιατί μέσα στα περίεργα γραπτά τους κρυβόταν το κλειδί για τη σωτηρία του πλανήτη τους.

Η ιστορία της σωτηρίας της γης από τους εξωγήινους Ζέγκα, χάρη στο μυστηριώδες κάλεσμα θεών και ηρώων της φαντασίας των γήϊνων, ήταν ξακουστή στα πέρατα του γαλαξία. Ένα ολο-παιγνίδι πέρα από κάθε φαντασία, το οποίο προσέλκυε όλες τις φυλές του γαλαξία του Μαγγελάνου. Είχαν περάσει χιλιετίες από τότε και το παιγνίδι έπαψε να έχει διασκεδαστικό χαρακτήρα. Μόνο ο σκοπός έμεινε ο ίδιος: τα μυστικά του Βράχου.

Τα μυστικά αυτού του αφιλόξενου γαλάζιου βράχου.

Edited by Nirgal
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
 Share


×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..