Jump to content
Sign in to follow this  
Guest Anime_Overlord

Απόδραση από το (ΜΠΙΠ)

Recommended Posts

Διγέλαδος

Roriconfan γυρνώντας λοιπόν στις αιτιολογίες που αναφέρεται ο χαρακτήρας στο διήγημα, σιγά-σιγά προς το τέλος άρχισα κάπως να βαριέμαι. Αναρωτιέμαι μήπως και ο χαρακτήρας το αισθανόταν αυτό κατά βάθος...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

 

Πολύ σωστά τα λες.

Βαρέθηκε να σου μιλάει και γύρισε στα βιντεογκέημ του. Πράγμα που έκανα επίτηδες για να δείξω πόσο δε σέβεται ούτε τον αναγνώστη του (πόσο μάλλον ότι δε νοιάζεται για το τι γνώμη έχει για αυτόν ο αναγνώστης).

Και πράγματι, ο χαρακτήρας είναι ουσιαστικά εγώ στον υπερθετικό (στις μαύρες μου) και μιλούσε ειληκρινά σαν να ήταν πραγματικά σταρχιδιστής. Τον έπλασα όσο πιο ρεαλιστικά φυσικό μπορούσα για να προκαλεί μια οικεία απέχθεια στον αναγνώστη. It sure beats έναν βρικόλακα που έχει ζήσει 10 αιώνες και θέλει να μας γίνει οικείος σε 2.000 λέξεις, με τόσο φόρτο πίσω του.

 

Edited by roriconfan

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Χαχα! εκεί υπάρχει ένα δίκοπο μαχαίρι. Γιατί αν κάνεις τον αναγνώστη να βαρεθεί, μετά δεν θα έχεις αναγνώστες. Σαν ημερολόγιο είναι σούπερ. Αλλά όταν το κάνεις διήγημα και το βάζεις στη βιβλιοθήκη σημαίνει ότι κάποιος θέλεις να το διαβάσει. Καλό είναι να γράφεις αιτιολογήσεις για τον χαρακτήρα, αλλά όταν γράφεις τόσες πολλές και μετά από κάθε γεγονός τις ίδιες, είναι σαν να προσπαθείς να με πείσεις για τον χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας προσπαθεί να πείσει τον αναγνώστη ή τον ίδιο τον εαυτό του τελικά; Μη ξεχνάς ο αναγνώστης θέλει από τον χαρακτήρα που διαβάζει ειλικρίνεια κι όχι να κρύβεται πίσω από κουβέντες με αιτιολογήσεις. Τι διαβάζω τελικά; Έναν πραγματικό κι αυθεντικό χαρακτήρα με τις αληθινές και βαθιές σκέψεις του ή έναν παραμορφωμένο χαρακτήρα που τα έφερε στα μέτρα του ο συγγραφέας επειδή τον γουστάρει τόσο πολύ;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

 

Λοιπόν, ο διαγωνισμός ήταν "συμβατική λογοτεχνία" που απαγόρευε μαγείες και άλλα παράξενα. Είχα να γράψω φυσιολογική ιστορία από το Γυμνάσιο, όταν ακόμα γράφαμε φυσιολογικά πράγματα για έναν καλό βαθμό. Οπότε μπορείς να πεις ότι η θεματολογία ήταν απλή και μου βγήκε ένας χαρακτήρας που θέλει να... είναι στον κόσμο του. Σαν να λέω δηλαδή "Τι με βάζετε και γράφω φυσιολογικά πράματα, εγώ γουστάρω μαγείες με Σκουντουφλόπετρες και Ζώα που μιλάνε". Πρόβαλα τον εαυτό μου (και την δυσφορία μου) στο κείμενο. Αυτό δε το κάνει λιγότερο ενδιαφέρον γιατί πάλι είναι κατάθεση ψυχής από μέρος μου. Μπορεί να μην είναι στα γούστα των περισσότερων αναγνωστών αλλά σίγουρα δε το έγραψα με το στανιό, μιας που τον νιώθω τον χαρακτήρα σε αυτήν (χελ, εγώ είμαι). Οπότε, τηρεί αυτό που θέλω να έχουνε όλα τα διηγήματά μου και προσωπικά το χάρηκα όταν το έγραφα κι ας δε μου άρεζε το θέμα.

Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του για να τραβάει τον αναγνώστη με κάτι. Αυτό το θέμα με ξίνισε όσο τι (συμβατικό ;;; ) πράγμα που το έκανα και αστεία ατάκα στον Γούλφχάουλζεν, που έγραψα συγχρόνως με αυτό (εκεί που αναφέρω την συμβατική θάλασσα).

Με λίγα λόγια, μπορεί η ιστορία από μόνη της να είναι πραγματικά απλή και εκνευριστική αλλά αν διαβάσεις κι άλλες ιστορίες μου θα δεις ότι το ύφος παραμένει ίδιο. Όσα διηγήματά μου κι αν διαβάσεις, τον ίδιο χαρακτήρα πάνω κάτω θα βρίσκεις.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Διγέλαδος

Αυτό ήταν απάντηση για μένα; Εγώ δεν είπα πουθενά ότι η ιστορία ήταν απλή ούτε με ξίνισε που ήταν "συμβατικό". Αφού ήταν στην κατηγορία "διάφορες ιστορίες" και ήξερα ότι δεν θα είχε κάποιο "φανταστικό" στοιχείο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Γενικά μιλούσα για όσους δε τους άρεσε στα προηγούμενα σχόλια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar

Το κείμενο έχει ενδιαφέρον γιατί είναι επίκαιρο. Δεν συμφωνώ ότι πρέπει να είναι αρεστός ο χαρακτήρας. Ο συγκεκριμένος είναι αληθινός και αυτό μου αρκεί. Η γραφή δείχνει ακατέργαστη, αλλά μάλλον αυτό είναι το στυλ σου. Δεν θυμίζει και πολύ απόδραση. Είναι κάπως επίπεδο, δεν υπάρχει κορύφωση και έτσι έμεινα ελαφρώς ανικανοποίητος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Το "η γραφή είναι ακατέργαστη" θα ήθελα να αναλυθεί περισσότερο αν γίνεται παρακαλώ πολύ. Επίσης αν ο τρόπος που μιλάει ο χαρακτήρας αφήνει αυτήν την εντύπωση, να τονίσω ότι είναι προφορικός λόγος ενός φυγόπονου που δε γουστάρει να μιλάει ποιητικά για χάρη του αναγνώστη.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Θα ήθελα να καταστήσω την προσοχή σας και στην αιτία που το παρόν διήγημα υπήρξε πηγή τόσης παθιασμένης κριτικής, από θηλυκά κυρίως μέλη του φόρουμ. Ο εν λόγω «πρωταγωνιστής» της ιστορίας είναι / έχει υπάρξει εφιάλτης, υπαρξιακός ή πέρα για πέρα πραγματικός, κάθε κορασίδος που σέβεται την «είμαι γυναίκα – προστάτεψε με – τάισε με – ντύσε με – φρόντισε με» φύση της.

 

Πολλές πέσανε σε τέτοια κελεπούρια και δώσανε αγώνες για να ξεμπλέξουν (ξυπνούν ακόμα καταϊδρωμένες σήμερα από εφιάλτες) και μετά, οι περισσότερες, δώσανε τιτάνιους αγώνες για να εξαφανίσουν αυτά τα στοιχεία από τον «τυχεράκια» που τις παντρεύτηκε (κι εξακολουθούν να ξυπνούν καταϊδρωμένες από εφιάλτες.) :evil:

 

post-1004-1236103306_thumb.jpg

"Dodgeball"

Η ταινία ύμνος, για εμάς, τους λίγους! ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

XD XD XD

Και κρυφά φεμινιστικά κόμπλεξ έχει σαν προεκτάσεις λοιπόν το διήγημα. Φάση, βγαίνουνε πράγματα που ούτε ο συγγραφέας σκέφτηκε ποτέ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar
Το "η γραφή είναι ακατέργαστη" θα ήθελα να αναλυθεί περισσότερο αν γίνεται παρακαλώ πολύ. Επίσης αν ο τρόπος που μιλάει ο χαρακτήρας αφήνει αυτήν την εντύπωση, να τονίσω ότι είναι προφορικός λόγος ενός φυγόπονου που δε γουστάρει να μιλάει ποιητικά για χάρη του αναγνώστη.

 

Στο συγκεκριμένο διήγημα υπάρχουν σκηνές που διακόπτονται για να συνεχιστούν μετά, χωρίς κάποιο προφανή λόγο. Γενικά δείχνει σαν να έχει γραφεί με τη μία, χωρίς να έχεις κάτσει στη συνέχεια να διαπιστώσεις αν μπορεί κάτι να σβηστεί, να αλλάξει θέση ή να τονιστεί. Επίσης απουσιάζει η πλοκή, κάποια ανατροπή, ένα σημείο εστίασης, ώστε να αισθάνεσαι ότι διάβασες κάτι ολοκληρωμένο και όχι αποσπασματικό. Αυτά είτε σου προκύπτουν αυθόρμητα, είτε πρέπει να τα δουλέψεις στο μυαλό σου πριν ξεκινήσεις να γράφεις το διήγημα.

 

Έχεις άμεσο και καθημερινό λόγο και δεν φοβάσαι να πεις μερικά πράγματα που άλλοι θα δίσταζαν. Πρέπει, όμως, να δουλέψεις πάνω στα υπόλοιπα αν θέλεις να είναι όλο το πακέτο ελκυστικό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Χμμμ... Δε ξέρω αν αυτό που αναφέρεις είναι απαραίτητα μειονέκτημα. Δε θα έλεγα ότι διακόπτονται σκηνές αλλά απλά μπαίνουνε σε αγκύλες διάφορες προσωπικές σκέψεις του πρωταγωνιστή. Και γενικώς προσωπικά λατρεύω αυτές τις παύσεις γιατί κάνουνε το διήγημα να μην έχει γραμμική πλοκή ή σταθερή ανάπτυξη. Το θέλω erratic σε κάτι τέτοια για να αλλάζει λίγο η μονοτονία.

 

Το ότι είναι αυθόρμητο, ναι είναι. Γιατί είπαμε ότι έτσι ταιριάζει με το υφάκι του πρωταγωνιστή. Δε θα ταίριαζε αν μιλούσε με λυρισμό ή είχε τόσο πια οργανωμένη και συγκροτημένη σκέψη. Οπότε δεν το θεωρώ αυτό αδυναμία για το ύφος του χαρακτήρα σε ΑΥΤΗΝ την ιστορία.

 

Το ότι απουσιάζει η πλοκή, δε το νομίζω. Υπάρχει αλλά είναι απλή. Κορύφωση δεν υπάρχει αλλά, εντάξει, τι κορύφωση να βάλω σε μια ιστορία χωρίς κουλά; Πόσο μάλιστα όταν την έχω βασίσει σε πραγματικά γεγονότα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Δυσκολεύομαι να γράψω για αυτήν την ιστορία.

 

Πρώτον γιατί όλα τα σχόλια (θετικά και αρνητικά) που σκέφτηκα έχουν ήδη γίνει για αυτήν την ιστορία.

Δεύτερον γιατί, παρότι επιζητάς σκληρή (και άρα αρνητική) κριτική, κάθε φορά που κάποιος σου την κάνει, τον αντικρούεις και υποστηρίζεις/δικαιολογείς την ιστορία σου.

 

Γι' αυτό λοιπόν θα πρωτοτυπήσω. ΔΕΝ θα σχολιάσω την ιστορία σου, για την οποία έχεις δικαίωμα να πιστεύεις ότι θέλεις αλλά θα γράψω για τις προσωπικές, υποκειμενικές ΜΟΥ εντυπώσεις. Αυτές, λοιπόν, όντας δικές ΜΟΥ και γνωστές μόνο σε εμένα, δεν μπορεί να τις αμφισβητήσει κανείς, ούτε και συ.

 

Εμένα, λοιπόν, ΜΟΥ άρεσε που ένιωθα ότι το κείμενο είχε ροή όσο το διάβαζα και ΕΓΩ ένιωθα ανάλαφρα και διασκεδαστικά όταν το έγραψα. Όμως ΕΓΩ πάλι ένιωσα απογοήτευση προς το τέλος γιατί δεν είχε ένα νόημα που ΕΓΩ θα χρειαζόμουν για να νιώσω ολοκληρωμένος. Δεν ΜΟΥ φάνηκε αρκούντως πρωτότυπη, ΕΓΩ δεν βρήκα αρχή-μέση-τέλος, ΕΓΩ δεν βίωσα σύγκρουση-λύση-κάθαρση. ΕΓΩ δεν κατάφερα να ταυτιστώ με τον ήρωα και παρότι ένιωσα συναισθήματα γι' αυτόν, ήταν δυσάρεστα, κάτι που δεν ΜΟΥ αρέσει να το νιώθω απέναντι στο μοναδικό χαρακτήρα μιας ιστορίας.

 

Δεν ξέρω αν σε βοηθούν τα σχόλιά μου. Αν είσαι σίγουρος ότι ξέρεις την ιστορία σου, ίσως μάθεις κάτι για το ποιος είμαι που δεν το ήξερες. Αν πάλι, πιστέψεις ότι ξέρω ποιος είμαι, ίσως μάθεις κάτι για την ιστορία σου που δεν το ήξερες.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Ω, ναι, με βοήθησε το σχόλιο ΣΟΥ. Η ιστορία δε το πήγαινε πουθενά, πέρα από το να παραθέσει μια στάση ζωής και να την αφήσει μετέωρη. Οκ, το κατάλαβα το πρόβλημα που όλοι πάνω, κάτω αναφέρουν. Ήταν η πρώτη ΜΟΥ απόπειρα να γράψω μια φυσιολογική ιστορία και βγήκε υπερβολικά φυσιολογική για να έχει σεναριακό ενδιαφέρον. Και τελικά αυτό είναι το χρονογράφημα που έλεγε κάποιος προτήτερα. Χωρίς κορύφωση ή κάθαρση ή κατάληξη. Αν και ένας φαύλος κύκλος μου φαινόταν καλή ιδέα στην αρχή.

 

Γι'αυτό και επηρεασμένος η επόμενη ιστορία που ετοιμάζω θα είναι η συνέχεια του Γουλφχάουλζεν και θα είναι βασικά ένα αστείο χρονογράφημα όπου ο καθένας θα γράφει ότι του κατέβει στο ίδιο ημερολόγιο.

 

Υ.Γ. Crap, τελικά το φορμάτ των ιστοριών yaoi είχε το διήγημά μου. Είμαι ασυγχώρητος. Yourousanai. Δε θα επαναληφθεί.

Edited by roriconfan

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Λοιπόν, με το χέρι στην καρδιά και με άριστα το δέκα, βαθμολογώ το διήγημά σου με οχτώμιση. Και εξηγούμαι: ποσώς με ενδιαφέρει αν το χαρακτήρας σου είναι στατικός ή στάσιμος ή ρεμάλι ή καλό παιδί ή (πάνω απ' όλα) αν τον πάω ή όχι. Το ότι ο ήρωας ενός διηγήματος καταφερνει να γίνει αντιπαθής είναι λόγος για να θαυμάσω εναν συγγραφέα κι όχι για να καταδικάσω το διήγημά του. Ο τρόπος παρουσίασής του είναι αυτό που θα ήθελα να είναι. Με πείθεις για τα κίνητρά του, χωρίς όμως να προσπαθείς να με πείσεις να τα ακολουθήσω, πράγμα που το βρίσκω α) πολύ τίμιο και β) πολυ ειλικρινές. Χάνεις έναν βαθμό για το ότι μετά την "κορύφωση" του δράματος και την απόλυση έχεις ένα ολόκληρο κατεβατό με εξηγήσεις (θα μπορούσες να τις έχει παρεμβάλει κατά τη διάρκεια της "πλοκής" και μ' αυτόν τον τρόπο να κόψεις λίγο και το χρονογραφικό ύψος) και μισό βαθμό για το ότι μια μάνα ποτέ δε θα έλεγε "ρε" τον κανακάρη της. Μάλλον "βρε" θα τον έλεγε. (Αντίεθιετα ο κανακάρης θα την έλεγε "ρε μάνα").

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan
Χάνεις έναν βαθμό για το ότι μετά την "κορύφωση" του δράματος και την απόλυση έχεις ένα ολόκληρο κατεβατό με εξηγήσεις (θα μπορούσες να τις έχει παρεμβάλει κατά τη διάρκεια της "πλοκής" και μ' αυτόν τον τρόπο να κόψεις λίγο και το χρονογραφικό ύψος) και μισό βαθμό για το ότι μια μάνα ποτέ δε θα έλεγε "ρε" τον κανακάρη της. Μάλλον "βρε" θα τον έλεγε. (Αντίεθιετα ο κανακάρης θα την έλεγε "ρε μάνα").

Ο επίλογος πραγματικά κουράζει, ε; Στην β' βέρζιον θα ενσωματωθεί μέσα στο κείμενο.

Σε τι διαφέρει το βρε από το ρε αλήθεια;

Edited by roriconfan

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Από φιλολογικής άποψης μάλλον σε τίποτα. Όμως το "βρε" είναι πιο "ευγενικό". Υποτίθεται ότι το χρησιμοποιούν κυρίως οι γυναίκες, με τον ίδιο τρόπο που αντί να λένε "άει στο διάολο" λένε "άει στο διάκο".

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dark desire
Ο εν λόγω «πρωταγωνιστής» της ιστορίας είναι / έχει υπάρξει εφιάλτης, υπαρξιακός ή πέρα για πέρα πραγματικός, κάθε κορασίδος που σέβεται την «είμαι γυναίκα – προστάτεψε με – τάισε με – ντύσε με – φρόντισε με» φύση της.

 

Αυτο που περιγραφεις Ντινο δεν ειναι η φυση της γυναικας αλλα η φυση της ανασφαλους κατινας-οιωνει βιζιτας...

Οχι, δεν ειμαι φεμινιστρια (με την εννοια που διδεται τουλαχιστον) αλλα δεν περιμενα ποτε απο αντρα να με προστατεψει-ταισει-ντυσει-φροντισει. Χερια, ποδια και μυαλο διαθετω και μπορω να το κανω μονη μου. Ο/η συντροφος ειναι το αλλο μας μισο, οχι σπονσορας...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Dark desire
fixed!

 

Τι να γίνει, δεν δουλεύουνε όλοι μόνοι και αυτοδύναμοι από τα 19 τους.

 

 

Δεν το ειπα για να σε θιξω! :rose:

Μου αρεσει που υπαρχει κι αυτη η αποψη (τεμπεληδες με ιδεολογια)...Καποτε (στα 19) ειχα ερωτευτει εναν τετοιο και μου'ριξε χυλοπιτα γιατι σπουδαζα, ονειρευομουν καριερα δικηγορου κι αρα ημουν "συμβιβασμενη μικροαστουλα". Πλακα ειχε!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Χα! Μα μόνο εγώ βλέπω ότι σε μερικά χρόνια όι περισσότεροι νέοι θα γίνουν έτσι με τόση ανεργία και λιτότητα που πέφτει; Αντι να βγάλει κανείς το διήγημα προφητικό, το βγάζετε... εεε ... παράδειγμα φεμινιστικής αυταπάρνησης μέσω προβολής προτύπων προς αποφυγίν του έτερου φύλλου μέσα από το πρίσμα της εφηβικής αφέλειας. Γουάτ έβερ, ότι πιάνει ο καθένας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Οι πραγματολογικές παρατηρήσεις είναι ένα από τα αγαπημένα μου χόμπυ (κόλλημα, το είχε αποκαλέσει κάποτε ένας φίλος). Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για την αξιοπιστία-προφητικότητα της ιστορίας σου.

 

Μια ιστορία συνήθως μιλάει για κάποια πλευρά του συγγραφέα ("προβολή" το λένε αυτό οι ψυχολόγοι). Κάτι που ο συγγραφέας πιστεύει, επιθυμεί ή φοβάται. Όταν μια ιστορία αυτοαποκαλείται, μάλιστα, αυτοβιογραφική είναι λογικό να περιγράφει τις πεποιθήσεις ακριβώς του συγγραφέα. Όλα αυτά είναι δεκτά.

 

Όμως να λες ότι αυτό που είσαι, θα γίνουμε όλοι, είναι το λιγότερο αστείο. Θα το ήθελες πολύ, το καταλαβαίνω, γιατί θα σε δικαιολογούσε ("αυτοϋποστηρικτικό" θα το έλεγαν οι ψυχολόγοι). Οι περισσότεροι όμως νέοι αντί να το ρίξουν στο ραχάτι, όπως εσύ, το ρίχνουν στην εκπαίδευση (βλέπε ΙΕΚ, ΕΑΠ, ιδιωτικές σχολές κλπ) ή στην πενιχρά αμειβόμενη εργασία (βλέπε γενιά των 700 ευρώ).

 

Μην υποτιμάς τη νοημοσύνη μας θεωρώντας ότι "δεν το πιάσαμε". Σου περνάει από το μυαλό ότι οι άλλοι μπορεί να "πιάνουν" περισσότερα από σένα;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Αυτοϋποστηρίζομαι ότι όχι :)

Αλλά τι να πω, ήταν μια ενδιαφέρον εμπειρία να βλέπω πολλά και διάφορα να βγαίνουνε από την ιστοριούλα μου. Το ότι δεν συμμερίζονται τον πρωταγωνιστή χωρίς να βγάζουνε την ιστορία άσχημη για αυτό ήταν ο σκοπός μου και το πέτυχα... Και βγήκα τελευταίος... Αυτό ήταν πρόβλημα ροής, όχι ύφους. Next time...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Τώρα εδώ εγώ φοβάμαι και λίγο να το πω γιατί θα με κυνηγήσετε με πυρσούς να με κάψετε στην πλατεία όπως τις λοιπές με τις δικές μου απόψεις το μεσαίωνα :p Όπως και να χει πάντως εγώ αυτό τον μπαγάσα δεν τον αντιπάθησα... Δηλαδή, οκ, είναι ολίγον εκνευριστικός, είναι και ολίγον μαλακάκος, αλλά δε μου είναι και αντιπαθής ακριβώς ρε παιδί μου, ειλικρινά, δεν τον θεωρώ κι ότι χειρότερο κυκλοφορεί εκεί έξω... Άσε που πιστεύω πως ανήκει σε μια συντριπτική πλειοψηφία νεανίων.

 

Είναι αδύνατο να σχολιάσω τον συγκεκριμένο χαρακτήρα χωρίς να μπω στη διαδικασία να μιλήσω για το πως βλέπω το θέμα γενικά, οπότε θα επιχειρήσω να τον αναλύσω λιγουλάκι:

Καταρχάς, από τα πολύ βασικά: είναι απόλυτα χαραμοφάης; Όχι. Βοηθάει το μπαμπά του. Οι περισσότεροι μπαμπάδες θα χαίρονταν ιδιαιτέρως αν ο γιος τους τους βοηθούσε στην προσωπική τους επιχείρηση, οπότε Ρορίκο μάλλον εκεί σε βρίσκω λίγο φάουλ. Καλά να θέλει η μητέρα του να πιάσει δουλειά αλλού, αλλά ο πατέρας γιατί;

Δεύτερο, τι μας πειράζει τόσο πολύ που δεν έχει φιλοδοξίες; Πραγματικά δηλαδή, ποιον ενοχλεί εκτός από τον ίδιο τον εαυτό του; Καλά, οκ, εμένα δε μου αρέσει κι η λέξη "φιλοδοξία" ιδιαίτερα, την αντιλαμβάνομαι σαν κάτι κακό δηλαδή, οπότε ας το θέσω αλλιώς: Τι μας πειράζει που δεν έχει ιδέα τι (ΜΠΙΠ) θέλει να κάνει στη ζωή του; Σάμπως ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος; Εμένα μάλιστα με τρομάζουν και λιγάκι οι άνθρωποι που όταν τους ρωτήσεις "εσλυ τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου;" θα σου απαντήσουν "αυτό κι αυτό κι αυτό και θα τα κάνω έτσι έτσι κι έτσι έτσι".

Τρίτο, το γιατί ασχολούμαστε μαζί του. Εδώ δε βρίσκω καν πως παίζει θέμα. Δικό σου κείμενο είναι, με αυτόν επέλεξες να ασχοληθείς εσύ, εμείς επιλέξαμε να το διαβάσουμε και να σου πούμε δυο πραγματάκια, end of the story. Ούτε για συζήτηση δεν είναι. Μάλλον δε θα έγραφα για αυτόν αν έγραφα εγώ μια ιστορία, μάλλον δε μπορώ να σου πω πως θα τον έκανες ακόμα καλύτερο γιατί δεν τον νιώθω πάρα πολύ, αλλά εντάξει, δε μου είναι και ξένος. Έχω γνωρίσει ένα κάρο παιδιά που είναι έτσι.

Τέταρτο, το αν είσαι εσύ ή όχι ο χαρακτήρας σου, λίγο με νοιάζει. Ίσως το ότι βασίζεται σε σένα σε βοήθησε να τον στήσεις τόσο καλά, γιατί τον βρίσκω εξαιρετικά καλοστημένο και το ότι σήκωσε τόση αντίδραση αντιπάθειας το βλέπω απλά να το αποδεικνύει.

Τέλος, συνοψίζοντας, μια χαρά τον βρίσκω ως ήρωα ιστορίας και όχι, αλήθεια όμως, δεν τον αντιπαθώ. Δε μου πατάει κανένα κάλο, κανένα ευαίσθητο κουμπί, τίποτα τελοσπάντων που να με κάνει να τον βλέπω αρνητικά, ίσα ίσα που μάλλον τον λυπάμαι λιγάκι γιατί δε ζει και πολύ. Ταύτα.

 

Γενικότερα για το κείμενο, πέρα του χαρακτήρα, δε μπορείς να πεις πολλά. Το ότι μοιάζει περισσότερο με χρονογράφημα -και μάλιστα βιογραφικό- δεν είναι αποτρεπτικό του ότι το στιγμιότυπο της ζωής του ήρωα περιγράφεται με σαφήνεια κι έχει μία κάποια δομή. Και όσο αφορά το θέμα: την απόδραση, τη βλέπω. Αποδρά από τη ζωή του ουσιαστικά. Εξαρχής. Κακώς για τον ίδιο και η μάνα δε μπορεί να του το δείξει, πάντως η απόδραση είναι εκεί.

 

Επίσης:

Πάντως δε πήγε και χαμένη η όλη εμπειρία.
ενώ όλο το υπόλοιπο το διάβασα πολύ χαλαρά και ευχάριστα, από δω και μετά βαρέθηκα φρικτά. Τα ξέρω όλα αυτά, το ξέρω πως βλέπει έτσι τα πράγματα γιατί έχεις στήσει τον ήρωα πολύ καλά. ΜΗ μου τα λες. Το καταστρέφεις.

 

Τώρα για το 5ος, τα έχουμε πει πολλές φορές. Κάποιος θα έβγαινε κι εκεί. Κι αν σκεφτείς ότι άποψη γλώσσας και γραφής είσαι ο αδύναμος κρίκος διότι το κείμενο είναι απρόσεκτο (και φυσικά όχι γιατί δε γράφεις καλά γενικά, γιατί γράφεις πολύ καλά όταν ασχοληθείς και θέλεις, απλά βαριέσαι και δε διορθώνεις επαρκώς) ε, εκεί θα έβγαινε. Κι άμα δε δουλέψεις επάνω σε αυτό, εκεί θα συνεχίσουν να βγαίνουν και μην παραπονιέσαι καθόλου :p Κάτσε και δούλεψε τη γραφή σου! Please. Είσαι αρκετά καλός χωρίς προσπάθεια καν, δε θες να την κάνεις πραγματικά καλή?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ήδη έχω πιάσει νατην σουλουπώσω. Ο επίλογος συγκεκριμένα πράγματι μοιάζει σαν απολογία της τελευταίας στιγμής. Θα ενσωματωθεί σε δόσεις στο κύριο θέμα.

Και το ρε της μάνας θα γίνει βρε... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Βέρζιον μπι...

 

Απόδραση από το (ΜΠΙΠ)

-Γιατί ρε μάνα;

-Γιατί πρέπει να βγάλεις λεφτά παιδάκι μου. Άντε σε παρακαλώ, όλη μέρα κάθεσαι.

-Τι κάθομαι, τον πατέρα στο μαγαζί δε βοηθάω;

-Και τι βγάζεις βρε αγόρι μου; Ψίχουλα βγάζει πλέον ο πατέρας σου. Τα ψίχουλα θα μοιράζετε; Άντε, πήγαινε βρες μια δουλίτσα να ξεκινήσεις να κάνεις σταδιοδρομία σιγά, σιγά. Με τι λεφτά θα σε παντρέψουμε;

 

Ρε το (ΜΠΙΠ) μου μέσα! Καλά είχα την ησυχία μου. Τι με βάζουνε τώρα να γυρνάω στους δρόμους ψάχνοντας για δουλειά; Παραπονέθηκα που δε βγάζω χρήματα; Παραπονέθηκα που δεν κάνω σταδιοδρομία; Που δεν έχω χρήματα να παντρευτώ; Κολοσσό μεγαλο-επιχειρήσεων ή πολυτελή βίλα δεν ήθελα ποτέ μου να έχω. Σούπερ λουξ αμάξι ποτέ μου δεν πόθησα. Κοσμήματα, χαβιάρια, παλτά μινκ δε μου αρέσανε ποτέ. Την ίδια γυναίκα όλη μου την ζωή ποτέ δεν ήθελα να έχω. Και παιδιά… Ποιος είπε ότι θέλω παιδιά;

 

Και να’μαι τώρα με ταυτότητα να τρέχω σε εφορίες και άλλα (ΜΠΙΠ) κρατικά γραφεία, να βγάζω Α.Φ.Μ., κάρτα ανεργίας και λοιπές (ΜΠΙΠ). Να γυρεύω σε εφημερίδες αγγελίες για θέσεις εργασίας. Να κοιτάω σε ταμπέλες ανακοινώσεων για δουλειές, μαζί με μια ντουζίνα (ΜΠΙΠ) αλλοδαπούς που σκυλοβρωμάνε. Και να παίρνω δεκάδες (ΜΠΙΠ) τηλεφωνήματα, και να κλείνω (ΜΠΙΠ) ραντεβού, να μου ζητάνε να τους στείλω (ΜΠΙΠ) βιογραφικό και άλλα σχετικά. Και να τρέχω σαν τον χαζό με χαρτούρες σε όλη την (ΜΠΙΠ) πόλη σε ώρα αιχμής, και να γυρεύω (ΜΠΙΠ) διευθύνσεις που ούτε οι ταξιτζήδες δεν γνωρίζουν, και να μπαίνω σε μυστήρια κτήρια με τους σοβάδες να πέφτουν, και να συνομιλώ με όσο πιο στημένα ευγενικό τρόπο μπορώ με διάφορα άτομα που υποτίθεται ότι είναι οι μελλοντικοί μου προϊστάμενοι. Το πόσο μου τσιτάρανε τα νεύρα δε λέγεται. Ένας χαζός να γυρνάει μέσα στην πόλη, προσποιούμενος τον ήσυχο και τον δουλευταρά. Αυτός ήμουν. Μα ενόχλησα κανέναν που ήμουν ο ήσυχος, αγενής, αντι-παραγωγικός εαυτός μου στο χωριό; Ζημίωνα κανέναν, πέρα ίσως του εαυτού μου;

 

Ναι, την μάνα μου… Το (ΜΠΙΠ) μου μέσα!

 

Είμαι σίγουρος ότι κατά βάθος όλοι θέλουνε να είναι ανέμελοι και λουφαδόροι, που δε ζούνε απλά για να δουλεύουνε και να βγάζουνε / ξοδεύουνε λεφτά. Να περνάνε την ζωή τους ανέμελα, δίχως άγχος, τρεχάματα, τσατίσματα για το να φαίνεσαι όμορφος, ευγενικός, παραγωγικός, αθλητικός, ηθικός. Να ζούνε απλά για να διασκεδάζουνε, να πίνουνε και να τρώνε και να κάνουνε έρωτα και γω δε ξέρω τι άλλο. Και μου αρέσει που οι περισσότεροι (ΜΠΙΠ) το θεωρούνε αυτό κενή ζωή. Ποια κενή ζωή; Ενώ αν έχεις (ΜΠΙΠ) φιλοδοξίες να γίνεις πλούσιος, διάσημος, ισχυρός, είναι καλύτερα; Τρως όλη σου την ζωή για ποιο λόγο; Θα γεράσεις και τα λεφτά σου θα τα φάνε τα (ΜΠΙΠ) εγγόνια, την φήμη θα την πάρει κάνας (ΜΠΙΠ) καινούριος και νέος και εσύ θα ξεχαστείς αμέσως, την δύναμη και την ομορφιά θα τα χάνεις όσο γερνάς και θα σε πνίγει ο (ΜΠΙΠ) ναρκισσισμός σου χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό. Μαζί σου σαν πεθάνεις δε παίρνεις τίποτα. Και σκοτίστηκα τι θα λένε οι άλλοι (ΜΠΙΠ) για εμένα. Ούτε που θα με θυμούνται δηλαδή, αφού δε θα έχω κάνει τίποτα για να μου δώσουν ποτέ προσοχή.

 

Οπότε, να τα βάλουνε εκεί που ξέρουνε όλα αυτά τα (ΜΠΙΠ) ιδανικά που πασάρουνε στο σχολείο και στην τηλεόραση. Λες και δε ξέρω γιατί τα λένε. Για να βγάζουνε λεφτά οι φορολογούμενοι και να πληρώνουνε τους φόρους τους στο κράτος. Για να ξοδεύουνε ότι τους μένει σε τρέντυ ρούχα και καλλυντικά και ζελέ για το μαλλί και κιλότες και αποτριχώσεις και δε ξέρω εγώ τι άλλο και να βγάζει λεφτά το καπιταλιστικό σύστημα. Για τα λεφτά γίνονται όλα. Γιατί; Για να περνάνε καλά αυτοί που έχουνε τα φράγκα και την εξουσία με τον κόπο τον δικό μας.

 

Να τα βάλουνε εκεί που ξέρουνε! Εγώ θέλω να ζω για τον εαυτό μου. Όχι για την (ΜΠΙΠ) καλοπέρασή τους. Και τόσα εκατομμύρια κορόιδα έχουνε άλλωστε να το κάνουνε αυτό. Έναν λιγότερο ούτε που θα τον πάρουνε χαμπάρι.

 

Αυτό ήταν ο στόχος μου στη ζωή. Αλλά που, έχω την μάνα μου να μου λέει τα δικά της. Και που να πω όχι, απειλεί να μου κόψει το χαρτζιλίκι και το ίντερνετ. Άστα να πάνε…

 

Οι μισές πιθανές δουλειές απορριφθήκανε λόγω αποστάσεως. Δεν έχω αυτοκίνητο και σιγά μην αγοράσω και χρεώνομαι για πόσα χρόνια, ώστε να χάνω μια ώρα κάθε μέρα μόνο στο πως θα βρω πάρκινγκ. Για να μη μιλήσω για τα συνεργεία για τυχών συντηρήσεις και τρακαρίσματα. Λεφτά είπαμε να βγάλουμε, όχι να βάλουμε υποθήκη το σπιτάκι μας για 10 χρόνια στις (ΜΠΙΠ) τράπεζες.

 

Οι άλλες μισές πιθανές δουλειές απορριφθήκανε λόγω έλλειψης προϋπηρεσίας. Κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα, μιας που πως γίνεται να έχεις (ΜΠΙΠ) προϋπηρεσία αν κανείς δε σε προσλάβει για να αποκτήσεις. Και πως γίνεται ο 30χρονος που έχει φάει τα νιάτα του στα πανεπιστήμια να έχει περισσότερη προϋπηρεσία από τον απόβλητο δημοτικού που από τα 12 του είναι στο πόδι; Να χαρώ εγώ αξιοκρατία! Τέσσερις σελίδες βιογραφικό και μόνο η προϋπηρεσία μετράει. Άντε, και τα κομματικά βύσματα και οι γνωριμίες με μεγαλομετόχους που προσωπικά ποτέ μου δεν ήθελα να έχω.

 

-Άσε μάνα, πίκρα, δε βρήκα τίποτα. Άστο, ήδη πολύ ασχολήθηκα.

-Όχι, θα επιμείνεις μέχρι να βρεις!

 

Ρε να (ΜΠΙΠ) την στιγμή που ξύπνησε μια μέρα και της καρφώθηκε ότι χρειαζόμουν δουλειά! Ποια δουλειά; Τόσα χρήματα στην άκρη τα είχα τόσο καιρό και τα μισά τα έχασα στα ταξί και τα γραφειοκρατικά. Και μου αρέσει που ήθελε να ξανοιχτώ κι άλλο και να πάρω και αυτοκίνητο, και καινούριο κοστούμι, και καινούριο υπολογιστή, και, και, και… Ποια λεφτά θα βγάλω έτσι ρε μάνα; Θα δουλεύω 15 χρόνια για να κάνω απόσβεση!

 

Για να μη το κουράζω, μετά από δύο βδομάδες στο πόδι και κάπου 100 ΌΧΙ, δέχτηκε επιτέλους κάποια κυρά να με πάρει σαν βοηθό. «Ωραία, επιτέλους θα βγάλω χρήμα», σκέφτηκα.

 

Και ξυπνάω πλέον κάθε πρωί από τις 6, για να παίρνω το (ΜΠΙΠ) λεωφορείο με τις τσίμπλες, για να φτάνω στην πόλη μετά από 50 λεπτά, και μετά να παίρνω άλλο (ΜΠΙΠ) λεωφορείο, και μετά από άλλα 30 λεπτά να κατεβαίνω κάπου κοντά, και να περπατάω και ένα 10λεπτο, και να ανεβαίνω και με τα πόδια στον (ΜΠΙΠ) 4ο όροφο, για να είμαι εκεί ακριβώς στις 8. Μα πως το κάνουνε αυτό τόσα εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι κάθε μέρα; Εμένα αντί να μου γίνει συνήθειο, με κούρασε σε μια βδομάδα κι όλας. Εκεί που ξυπνούσα στις 8 και είχα μια χαλαρή δουλειά, τώρα ξυπνούσα με τα κοκόρια και είχα χώσιμο κανονικά.

 

Το λοιπόν, η εν λόγω εργοδότρια μου ήταν και πολύ μεγάλη (ΜΠΙΠ). Καθόταν όλη μέρα σε ένα γραφείο και έπαιρνε δουλειές από τηλέφωνα, αφήνοντας εμένα και άλλους δύο μέσα σε ένα μικρό δωματιάκι να κάνουμε όλη την χειρονακτική δουλειά. Ο ένας ήταν αλλοδαπός, παντρεμένος με τρία παιδιά, που ήρθε παράνομα στην χώρα για να δουλεύει ολημερίς και να στέλνει ένα κομμάτι ψωμί πίσω στην οικογένεια. Ο άλλος ήταν απόφοιτος πανεπιστημίου, μυαλό ξυράφι, που δούλευε υπερωρίες για τον βασικό μισθό, πριν γυρίσει με μαύρους κύκλους στην αρραβωνιαστικιά του, στην άλλη άκρη της πόλης. Να την χαίρεσαι μεγάλε. Δε μπορώ να φανταστώ που βρίσκει την δύναμη να την ικανοποιεί την κοπέλα, ολομόναχη στο σπίτι όλη μέρα και να γυρίζει κουρασμένος το βράδυ, απλά για να φάει και να κοιμηθεί.

 

Αφεντικό θα μου πεις, μαγκιά της να μας μεταχειρίζεται όπως θέλει. Τι μαγκιά της, η λεγάμενη ήταν καλή μόνο στο να μιλάει όμορφα στο τηλέφωνο. Σε εμάς ήταν αρκετά απότομη και ξερή. Μια φορά που την προσφώνησα με το μικρό της, μόνο φωτιά δεν πήρε. Και όλο με έβαζε να της κάνω πράγματα στον υπολογιστή και να πηγαινοφέρνω πακέτα, σε χρόνο που ήταν ανθρωπίνως αδύνατο. Η ίδια εν τω μεταξύ δεν είχε ιδέα από υπολογιστές και αδιαφορούσε για την συμφόρηση στους δρόμους.

 

Όσο για τον μισθό… Ας γελάσω! Ούτε καν 600 και από ένσημα ούτε λόγος. «Και άμα δε γουστάρεις, φύγε ρε!» ήταν η άκομψη μετάφραση για όλη την κατάσταση. Ναι ρε (ΜΠΙΠ), θα έφευγα γιατί δε γουστάρω καθόλου να πληρώνομαι το ίδιο με τον Βούλγαρο μεταφορέα που είχαμε εκεί. Αλλά έχε χάρη που έδωσα τον λόγο μου στην μάνα μου να προσπαθήσω να την κρατήσω την κλοπή που λεγόταν εργασία. Γιατί αν έκανα μια δουλειά που μου άρεζε, και έπαιρνα 800, με ένσημα, κάνοντας 8ωρο, τότε θα έλεγα, δε (ΜΠΙΠ)έται, καλά είναι. Αλλά εγώ έκανα αντί αυτού, μια άχαρη δουλειά, για 580, χωρίς ένσημα, πιάνοντας 12ωρο. Και γυρνούσα στο σπίτι πτώμα, χωρίς όρεξη για τίποτα άλλο.

 

Ποιος; Εγώ! Να μην έχω όρεξη για τίποτα! Ανήκουστο! Τόσα και τόσα χόμπι είχα πριν πιάσω την (ΜΠΙΠ)-δουλειά. Βιντεοπαιχνίδια έπαιζα, σε φόρουμ έμπαινα, βιβλία διάβαζα, διηγήματα έγραφα… Και τώρα τίποτα! Τίποτα το (ΜΠΙΠ) μου μέσα! Η δουλειά μου ρουφούσε όλη μου την όρεξη για ζωή και δημιουργία. Που να παντρευτώ και να κάνω και παιδιά δηλαδή, θα έπρεπε να βρω χρόνο και για την γυναίκα και για τα παιδιά, και για τα εγγόνια;

 

Σαν φυλακισμένος ένοιωθα. Δεν ήταν αυτό που ήθελα. Γιατί να φάω την ζωή μου κάνοντας κάτι που δεν με ευχαριστεί;

 

-Για να παντρευτείς.

 

Και γιατί να παντρευτώ αν είναι να νοιώθω σαν φυλακισμένος;

 

-Γιατί όποιος δεν παντρεύεται δεν είναι άνθρωπος.

 

Ναι, βέβαια. Τόσοι εκατομμύρια καθολικοί ιερείς και βουδιστές που δε παντρεύονται δεν είναι άνθρωποι, είναι (ΜΠΙΠ) Αρειανοί. Και πιστεύω στον Θεό. Απλά δεν υποκρίνομαι ότι είμαι καλός Χριστιανός πηγαίνοντας κάθε Κυριακή εκκλησία και κάνοντας προσευχές και νηστείες. Δε το νοιώθω, δε το κάνω. Πως το λένε το (ΜΠΙΠ) μου μέσα; Σχεδόν όλοι όσοι το κάνουνε είναι στα μάτια μου υποκριτές, και οι περισσότεροι πάνε και ακούσια, δε διαλέγουνε καν τι κάνουνε. Όπως και σχεδόν παντού, ο κοσμάκης δε διαλέγει τι κάνει. Πάει εκκλησία γιατί του το επιβάλλουνε άλλοι, πάει στον πόλεμο γιατί του το επιβάλλουνε άλλοι και ψηφίζει συγκεκριμένα κόμματα γιατί του το επιβάλλουνε άλλοι.

 

-Είσαι ευθυνόφοβος.

 

Ναι ρε μάνα, αν είναι να έχω το κεφάλι μου ήσυχο, βγάλε με ευθυνόφοβο. Θέλεις να με βγάλεις τεμπελχανά, χειμαδιό, άχρηστο ή κάτι το σχετικό; Κάντο. Εγώ θέλω να περάσω την ζωή μου παίζοντας βιντεοπαιχνίδια, μιλώντας σε φόρουμ και γράφοντας διηγήματα. Αφήνω τις ευθύνες και το άγχος για όσους δεν θέλουνε μια ανέμελη ζωή. Όσο νοιώθω σαν δραπέτης από το λούκι που λέγεται εργασία, γάμος, ευθύνες, δε θα με ενοχλεί. Και αλίμονο την μέρα που θα επιθυμώ να βάλω εκούσια αλυσίδες, να σκύψω το κεφάλι και να πάω μόνος μου στα καταναγκαστικά έργα.

 

-Μα θέλω να σε δω παντρεμένο.

 

Εσύ θέλεις, όχι εγώ. Τις δικές σου επιθυμίες να τις κάνεις εσύ και να μη τις επιβάλλεις πάνω μου. Κι αν κάποτε το μετανιώσω και αλλάξω γούστα, θα αλλάξω και στάση ζωής. Αλλά άσε με να το μετανιώσω μόνος μου. Μη μου το επιβάλλεις. Με κάνεις να μετανιώνω μόνο που κάθομαι και σε ακούω. Με κάνεις να αφήνω αυτό που θέλω για αυτό που δε θέλω. Με κάνεις να νοιώθω σαν φυλακισμένος. Τι άλλο θέλω δηλαδή; Γυναίκα; Παιδιά; Όταν μου μυρίσει. Τώρα ούτε που με ενδιαφέρει. Με το ζόρι θα κάνω κάτι που δε βλέπω να με ζημιώνει; Κι αν γεράσω και μείνω μαγκούφης και μόνος και το μετανιώσω που δεν άκουγα την μάνα μου, τότε θα κατηγορώ μόνο τον εαυτό μου για την ξεροκεφαλιά μου.

 

Πάντως δε πήγαινε και εντελώς χαμένη η όλη εμπειρία. Πέρα από αυτά τα ψιλά που έβγαζα, μάθαινα πολλά και έβλεπα αρκετά για το πώς είναι να δουλεύεις σε ξένη δουλειά. Αλλά υπήρχε και κάτι που σαν το συνειδητοποίησα, αμέσως το μίσησα. Πως ότι κι αν έκανα, δεν ακουγόταν. Ότι κι αν παρήγαγα, η επιβράβευση δεν πήγαινε σε εμένα. Έκανα μια παρουσίαση για έναν πελάτη, με κείμενο 100 σελίδες και πόσες εικόνες που χρειαστήκανε αρκετές μέρες για να γίνει, την οποία έκανα εξολοκλήρου μόνος μου. Και τι κατάλαβα; Ο πελάτης είπε ένα μεγάλο μπράβο στην εργοδότρια και της έδωσε μια παραγγελία αρκετών χιλιάδων Ευρώπουλων, κι εγώ σαν αόρατος πήρα τα συνηθισμένα 28 ευρώ που μου έδινε ημερησίως. Δηλαδή τόσος κόπος και όλο το κρέντιτ το πήρε μια (ΜΠΙΠ) που ούτε τον υπολογιστή δεν ήξερε να ανοίξει. Τι να πω για το παλικάρι που κουβαλούσε πακέτα των 30 κιλών τόσα χρόνια ή τον πανεπιστημιούχο που φρόντιζε τα λογιστικά και έκανε και τις μακέτες και τόσες άλλες παρουσιάσεις τόσα χρόνια. Όλοι μας αόρατοι. Όλο μας το έργο ήταν ένας μισθός, που με την ζωή όπως έγινε ήταν και δυσανάλογος της προσφοράς εργασίας μας.

 

Χίλιες φορές να γράφω διηγήματα και να τα ποστάρω σε φόρουμ δωρεάν, παρά να πουλάω το ταλέντο μου για μερικά ψωρο-ευρώ. Γιατί τα διηγήματα θα τα κρίνουνε άτομα που θα απευθύνονται σε εμένα. Όχι σε κάποιον εργοδότη που εξαγοράζει τις όποιες συγγραφικές ικανότητες έχω και θα εποικομήζεται την όποια φήμη έχω. Κάνω κάτι σωστά; Ακούω ΕΓΩ το μπράβο. Κάνω κάτι λάθος; Πάλι ΕΓΩ ακούω την γκρίνια. Και μάλιστα δωρεάν!

 

Πριν ήμουν απασχολημένος να γράφω ένα επικό μυθιστόρημα με ιππότες και μάγους και δράκους, λίγο πριν αφιερωθώ να πολεμάω διαστημικούς πειρατές σε ένα βινεοπαιχνίδι και συζητήσω για την πρόσφατη σειρά που είδα με ένα γυναικείο ψευδώνυμο σε κάποιο φόρουμ. Γενικώς να κάνω πράγματα που λίγο ως καθόλου έχουνε σχέση με την πραγματικότητα. Λατρεύω την απόδραση που μου προσφέρουν και είμαι σίγουρος ότι όλοι επιζητούνε το ίδιο με τα δικά τους χόμπι, όποια κι αν είναι αυτά.

 

Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν έκατσα πολύ στην δουλειά. Να λίγο το ότι η (ΜΠΙΠ) η εργοδότρια ζητούσε τα απίστευτα, να το ότι λούφαρα κι εγώ όσο τι, σκεφτόμενος το διήγημα που ήθελα να γράψω και δε μου έβγαινε με αυτά τα (ΜΠΙΠ) που μου ρουφούσανε όλο το ενδιαφέρον, τελικά με έδιωξε. Πάλι καλά που με πλήρωσε γιατί ήταν έτοιμη να μη μου δώσει καν όσα μου έταξε. Άντε γιατί αν το έκανε, ήμουν ικανός να βάλω φωτιά στο (ΜΠΙΠ) δωμάτιο.

 

Γύρισα στο σπίτι με τον πετσοκομμένο μισθό. Γκρίνιαξε κάμποσο ο πατέρας, έκλαψε λίγο η μάνα αλλά τελικά το πήρανε απόφαση. Δεν ήμουν για σταδιοδρομία εγώ. Πολύ χύμα στο κύμα, τι να κάνουμε. Και τα πράγματα δεν ήταν όπως στα νιάτα τους, που με απολυτήριο γυμνασίου έκανες τα πάντα. Οι απαιτήσεις 10πλασιάστικαν και τα έξοδα τετραπλασιάστηκαν από τότε. Και με δικαιολογίες την ανεργία και την λιτότητα και την εκμετάλλευση της εργασίας, και όλα αυτά που τους έλεγα ότι έκανα κι εγώ και οι άλλοι εκεί στην (ΜΠΙΠ) δουλειά που πήγα, ήταν αρκετό για να τους πείσω να μη πάω να βρω αλλού κάτι άλλο.

 

Και να’μαι τώρα, ξάπλα στο κρεβάτι και τα αναπολώ όλα αυτά σαν ένα κακό όνειρο. Παίζω ένα 5ωρο βιντεοπαιχνίδια, γράφω εκεί ότι μου κατέβει, κάνω και κάτι ψιλο-δουλειές στην οικογενειακή επιχείρηση και βγάζω αρκετά μόνο για να ζω. Έκοψα και το βρισίδι, αφού πλέον δεν αγχώνομαι ή τσατίζομαι για τίποτα.

 

… (ΜΠΙΠ) ! Από πού πετάχτηκε ο (ΜΠΙΠ) διαστημικός πειρατής; Πάρτα! Πάρτα (ΜΠΙΠ) ! Γρήγορα, που είναι το γκρενέιντ λόντσερ; ! ………………

Edited by roriconfan

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..