Jump to content

Recommended Posts

DinoHajiyorgi

Έβαλε το βύσμα στην υποδοχή του και περίμενε. Ο πολυφασματομετατροπέας άρχισε να βομβεί και αυτό έκανε μόνο. Ούτε σπίθες, ούτε καπνοί, ούτε εκρήξεις. Ένας καθησυχαστικός μόνο βόμβος που απλωνόταν σαν νανούρισμα μέσα στο Παρατηρητήριο. Το σύστημα ήταν έτοιμο. Σηκώθηκαν οι τρίχες στο σβέρκο του όρθιες. Η Αποικία κοιμόταν. Άλλο ένα βράδυ τον έβρισκε μόνο στο Παρατηρητήριο. Οι περισσότεροι το αποκαλούσαν «Ναό». Το πίστευε αυτό ο Μοντεμάς. Ήταν πράγματι ένας Ναός. Αυτό το «βράδυ» το σύστημα ήταν συνδεδεμένο και έτοιμο με την «Χορδή του Θεού». Το ίδιο έτοιμος ήταν κι εκείνος. Θα έβαζε τώρα το καλωδιομένο κράνος στο κεφάλι του και θα άγγιζε αυτό που ονειρευόταν ο άνθρωπος από την στιγμή της πρώτης του συνειδητοποίησης. Την υπέρτατη απάντηση. Και ήταν πλέον πεπεισμένος πως αυτή ήταν εδώ. Σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε την τεράστια, λεία στήλη κεχριμπαρένιας σιλικόνης, γύρω από την οποία ήταν χτισμένος ο Ναός, κι επιβεβαίωσε το αθάνατο δέος του.

 

1.

 

Οι άνθρωποι κατέκτησαν τα αστέρια. Τους πήρε περισσότερο χρόνο από όσο πρόβλεπε η φανταστική λογοτεχνία, αλλά τα κατέκτησαν. Και μόλις έλυσαν το πρόβλημα των αποστάσεων, μέσα σε λιγότερο από εκατό χρόνια ο πολιτισμός της ανθρωπότητας απλώθηκε στα έσχατα του σύμπαντος. Περισσότερο έκπληκτοι, παρά απογοητευμένοι, δεν συνάντησαν κανέναν εξωγήινο. Με την ραγδαία εξάπλωση και τις νέες αναπτυσσόμενες πατρίδες, ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που έγιναν εξωγήινοι.

 

Γιος προγραμματιστή από τα Γρεβενά, ο Τέλης Μοντεμάς είχε ένα όνειρο. Να γίνει μια μέρα καπετάνιος σε δικό του διαστημόπλοιο. Τυπικά, πολλοί γέλασαν μαζί του. Τους αγνόησε και τα κατάφερε. Έγινε καπετάνιος σε μπρίκι, το «Ζαμπέτας», με πλήρωμα δέκα άτομα. Περισσότερους δεν χωρούσε. Στάθηκε τυχερός να κερδίσει και συμβόλαιο με τον Πολυεθνικό Αστροστόλο. Του ανατέθηκε το United Planets Federation – Barak Obama, ένα τεράστιο θηρίο που έκαμνε τα μεγάλα άλματα στις παρυφές του γαλαξία. Το Ζαμπέτας ήταν το ένα από τα δεκάδες μπρίκια που ταξίδευαν μαζί με το θωρηκτό, προσκολλημένα στο κήτος του. Δουλειά τους ήταν να καθαρίζουν την εξωτερική του επιφάνεια από την διαστημική σκόνη που συσσώρευε στα ταξίδια του και να ξεβουλώνουν τις μπλοκαρισμένες του αποχετεύσεις. Παρά τις όποιες προσωπικές τους έριδες, οι δέκα του Ζαμπέτας δεν είχαν παράπονο για την μοίρα τους. Ήταν όλοι σαν τον καπετάνιο τους: Ζούσαν το όνειρο. Και χωρίς να το γνωρίζουν, είχαν ραντεβού με την ιστορία.

 

Στα δέκα χρόνια της θητείας τους, όταν είχαν μείνει εφτά πλήρωμα, το Obama βρέθηκε σε ανεξερεύνητο κομμάτι του αστρικού χάρτη, μακρύτερα από οποιοδήποτε πόστο είχε στήσει άνθρωπος. Εκεί συνάντησαν ένα τεράστιο, περίεργο νεφέλωμα παλλόμενων αποχρώσεων. Θύμιζε καταιγίδα στο Αιγαίο, όπως παρατήρησε ο Μήτσος Πισιπής, μια παρομοίωση που τους συγκίνησε όλους. Ο αμερικανός captain από τα άνωθεν αποφάσισε να μπει στο νέφος και να το εξερευνήσει. Κι εκεί, αναπάντεχα ξέσπασε το χάος. Τα μενεξεδένια, τα βιολετί και τα κεχριμπαρένια συννεφάκια που απάρτιζαν το νεφέλωμα μόνο πουπουλένια δεν ήταν. Κι ας μην έδιναν την παραμικρή ένδειξη στα διεξοδικά όργανα της γέφυρας πλοήγησης. Το θωρηκτό τσακίστηκε σαν καράβι που βρήκε γρανιτένια ξέρα και μετά την κόλαση που ξέσπασε το διάστημα γέμισε από συντρίμμια, θραύσματα και πτώματα. Στην συντριβή χάθηκαν πολλά μπρίκια, παρά λίγο να χαθεί και το Ζαμπέτας. Δεν τσακίστηκε μεν, χαμένο όμως ήταν μέσα σε εκείνον τον εφιαλτικό λαβύρινθο από παλλόμενα αέρια.

 

Οι γκρίνιες και τα μοιρολόγια κράτησαν μέρες, και όταν τελικά στέρεψαν, οι εφτά του Ζαμπέτας αντιλήφθηκαν πως ήταν ξαφνικά…κατακτητές. Ήταν η μέρα που ανακαλύφθηκε επίσημα αυτό που στην αρχή όλοι ονόμασαν «η Σπηλιά στο Κέντρο του Σύμπαντος». Το νεφέλωμα δεν ήταν τελικά τελείως στέρεο. Είχε μεν ένα εξωτερικό κέλυφος, αλλά είχε κάποια ανοίγματα και στο εσωτερικό του ήταν κενό. Αδυνατώντας να φύγουν, αναμένοντας να έρθουν να τους μαζέψουν, το Ζαμπέτας είχε όλον τον χρόνο να εξερευνήσει το σπήλαιο και να το μάθει μέσα-έξω. Το εσωτερικό του νεφελώματος είχε πολλούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες οι περισσότεροι από τους οποίους ενώνονταν και σχημάτιζαν ένα δάσος από διακλαδιζόμενες λεπτές στήλες. Η μεγαλύτερη από αυτές βρισκόταν στο κέντρο του σπηλαίου, είχε μια κεχριμπαρένια απόχρωση και έβγαζε έναν περίεργο ήχο. Δεν μπορούσαν να μαντέψουν τι ήταν αυτός ο ήχος, τον άκουγαν όμως σαν έναν σταθερό βόμβο μέσα στο κεφάλι τους. Ο Μοντεμάς πρόσεξε μια μουσικότητα σε αυτόν. Μια γοητεία όμοια με το κάλεσμα σειρήνων. Στο πλήρωμα έδινε έναν σκέτο πονοκέφαλο. Όταν προσπάθησαν να καταγράψουν τον ήχο έκαψαν τα όργανα τους.

 

Οι δυσάρεστες όμως εκπλήξεις δεν είχαν τελειώσει. Προσπαθώντας να μαζέψουν δείγματα από τη στέρεα ύλη του Σπηλαίου, χρησιμοποιώντας τις δαγκάνες του μπρικιού τους, δέχτηκαν επίθεση από ένα σμήνος πράσινα μαλάκια που κολυμπούσαν μέσα στο νεφέλωμα και έδειχναν να επιβιώνουν στο κενό του διαστήματος. Είχαν άμορφες μάζες, ήταν όμως δυνατά και προξενούσαν αρκετές ζημιές στο περίβλημα του σκάφους. Το Ζαμπέτας διέθετε κανόνια ικανά να εκτοξεύουν μόνο λιπαντική ακτινοβολία καθαρισμού και αυτά ακριβώς χρησιμοποίησε για να εξολοθρεύσει πετυχημένα τους πρώτους άλογους εξωγήινους που συνάντησε ποτέ Γήινος. Οι πρώτες συγκρούσεις είχαν προκαλέσει πανικό, οι επόμενες ήταν θέμα ρουτίνας και στο τέλος κατέληξαν μια ενοχλητική ανία. Σα να είχαν να κάνουν με αυγουστιάτικες μύγες.

 

Τρεις μέρες πριν την διάσωση τους, ο καπετάνιος του Ζαμπέτας είχε μια ιδέα που θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας. Είχε δει την διαδικασία και το πρωτόκολλο όπως την είχαν εφαρμόσει οι αμερικάνοι αμέτρητες φορές. Ακολουθώντας το ίδιο παράδειγμα, εξέπεμψε το όνομα και τα διακριτικά του στην συχνότητα της Ομοσπονδίας, διεκδικώντας κυριότητα του Σπηλαίου. Και την είχε αυτόματα, όπως όριζε η γαλαξιακή νομοθεσία. Ζήτησε φυσικά, ως ήταν δίκαιο, και τη συμμετοχή του πληρώματος του στο δικαίωμα ιδιοκτησίας. Οι μισοί γέλασαν μαζί του, οι υπόλοιποι νόμισαν πως είχε τρελαθεί. Βασικά δεν ήθελαν καμία ανάμιξη. Αργότερα, και για χρόνια, εκατοντάδες δικηγόροι θα μάχονταν για τις διεκδικήσεις των έξι στη Σπηλιά.

 

Στους μήνες που ακολούθησαν, επιστήμονες της Ομοσπονδίας πήραν την άδεια να συλλέξουν δείγματα της ύλης από την οποία ήταν φτιαγμένη το Σπήλαιο. Ονομάστηκε Σιλικόνη Βήτα και αποδείχτηκε χίλιες φορές αρτιότερη από αυτή που μπορούσε να βρεθεί σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της πλάσης. Θα άνοιγε τον δρόμο σε περισσότερες και ταχύτερες εφαρμογές και θα άλλαζε την τεχνολογία όπως τη γνώριζε μέχρι τότε ο άνθρωπος. Και το περίεργο: η Σπηλιά είχε την ιδιότητα να επουλώνει τον εαυτό της, αντικαθιστώντας την σιλικόνη που αφαιρούνταν από αυτή. Το απόθεμα ήταν ανεξάντλητο. Τα παντοδύναμα καρτέλ της Γης, του Άρη και της Κασσιόπης ζήτησαν αμέσως δικαιώματα εξόρυξης. Ο Τέλης Μοντεμάς έπαιξε το παιχνίδι σωστά και προσπάθησε να μην κακοκαρδίσει κανέναν. Ήταν ξαφνικά ο πλουσιότερος άνθρωπος στο σύμπαν. Και επειδή, σύμφωνα με τον γαλαξιακό νόμο, δεν μπορούσε να συμμετέχει σαν ιδιώτης σε τέτοια επιχείρηση, μπήκε στα συμβόλαια με τις πλάτες του ελληνικού δημοσίου. Αυτές ήταν ιστορικές στιγμές για την μικρή του πατρίδα πίσω στη Γη. Και ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Σιγά-σιγά θα χτιζόταν μια μικρή αποικία από εργάτες μέσα στο σπήλαιο, κι εκεί θα μετακόμιζε μόνιμα πλέον και ο Μοντεμάς. Τα πράσινα μαλάκια συνέχιζαν να ενοχλούν αλλά η αντιμετώπιση τους δεν ήταν πρόβλημα. Τα λιπαντικά κανόνια συνέχιζαν να κάνουν τη δουλειά τους. Κανείς δεν μπορούσε να βρει από πού ξεφύτρωναν αυτοί οι οργανισμοί. Όσα από αυτά επιχείρησαν να αιχμαλωτίσουν ζωντανά αποσυνθέτονταν σε μια πυώδη γλίτσα που άφηνε πίσω ένα ίζημα πρώιμης σιλικόνης.

 

Το πρώτο χαρακτηριστικό που παρατηρήθηκε από τη ζωή μέσα στη Σπηλιά ήταν η απουσία ονείρων την ώρα του ύπνου. Ή της αμνησίας αυτών. Γιατί τουλάχιστο μέχρι να το συνηθίσουν, όλοι παρατηρούσαν πως ξυπνούσαν πάντα ανήσυχοι, ταραγμένοι, σα να είχαν δει κάποιον δυσάρεστο εφιάλτη, κάτι που τους είχε ταράξει αλλά δεν θυμούνταν. Θα περνούσαν είκοσι χρόνια πριν προσέξουν το σημαντικότερο: Όσοι ζούσαν μέσα στη Σπηλιά στο Κέντρο του Σύμπαντος δεν γερνούσαν.

 

Δεν μπορούσαν να βρουν τον λόγο. Και εξάντλησαν κάθε μέθοδο και πείραμα για να βρουν την εξήγηση. Ο σκοπός ήταν φυσικά να βρουν την αιτία και μετά να δουν αν αυτή η αιτία μπορεί να αφαιρεθεί, να πακεταριστεί και να διατεθεί στο υπόλοιπο σύμπαν. Δεν υπήρχε όμως καμία απολύτως ένδειξη σε τι οφειλόταν αυτό το φαινόμενο. Ήταν απλά το εσωτερικό της σπηλιάς. Σταματούσε ο χρόνος για τον οποιοδήποτε βιολογικό οργανισμό έμπαινε στον χώρο της. Όταν εδραιώθηκε αυτό το συμπέρασμα ήταν πλέον αργά για να αποσιωπηθεί. Το νέο ταξίδεψε παντού.

 

2.

 

Όπως ήταν αναμενόμενο ξεκίνησαν καραβάνια από κάθε γωνία του γαλαξία και από άλλους, παρακείμενους γαλαξίες. Όλα με προορισμό τη Σπηλιά της Αθανασίας όπως ονομάστηκε εκ νέου. Γράφτηκαν έπη και τραγούδια για εκείνα τα ταξίδια, κάθε πολιτισμός είχε και την δική του συμβολή στο δράμα. Πολλές από εκείνες τις αποστολές δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Οι άνθρωποι όμως, είτε γιατί πίστευαν στο μαντάτο, ή γιατί είχαν ανάγκη να πιστέψουν, ξεκινούσαν το επικίνδυνο ταξίδι προς μια αρχαία, ίσως την αρχαιότερη, υπόσχεση της δημιουργίας.

 

Και τα καρτέλ ανέλαβαν αμέσως δράση. Απέκλεισαν την πρόσβαση στο νεφέλωμα με ένα τείχος από τρομερά θωρηκτά με τεράστια κανόνια. Ήταν πλέον στο χέρι των νομικών και του Συμβουλίου της Σπηλιάς, στο οποίο προέδρευε πάντα ο Τέλης Μοντεμάς, να διευθετήσουν την κατάσταση. Η Αποικία μέσα στο νεφέλωμα οπωσδήποτε θα μεγάλωνε και το νοίκι φυσικά θα ήταν πανάκριβο. Τα οικήματα συναρμολογούνταν πάνω στο εσωτερικό κέλυφος της σπηλιάς. Όσοι μπορούσαν θα εξαγόραζαν το προνόμιο της μόνιμης κατοίκησης. Άλλοι θα εξασφάλιζαν την διαμονή τους σε δόσεις. Υπήρχε και ο αχανής χώρος στο κέντρο όπου μπορούσαν να παρκάρουν σκάφη με χρονική χρέωση. Ο Τέλης Μοντεμάς, που έκλεινε πρώτος τα εκατό, επέμεινε και κέρδισε έναν ελάχιστο δωρεάν χρόνο διαμονής για τους αναξιοπαθούντες προσκυνητές του γαλαξία. Οι συγγενείς του πρώην πληρώματος του, που συνέχιζαν τις νομικές διεκδικήσεις των πατεράδων τους, παρακάλεσαν, τιμής ένεκεν, δωρεάν μόνιμη διαμονή, με την υπόσχεση του τερματισμού της διαμάχης τους. Από τους ίδιους τους έξι, ζούσαν μόνο οι τέσσερις, οι οποίοι ένιωθαν πολλοί εξαντλημένοι, στην ηλικία τους, να αφήσουν τα σπίτια τους στην Ελλάδα. Ο Μοντεμάς δέχτηκε και έκλεισε έτσι ένα πικρό κεφάλαιο της μακριάς ζωής του.

 

Για να ανοιχτεί χώρος, γκρέμισαν με εκρηκτικά τις περισσότερες στήλες που διακλαδίζονταν μέσα στο νεφέλωμα. Πάνω σε αυτή την επιχείρηση δόθηκε νέα προσοχή στην κεντρική και μεγαλύτερη στήλη του σπηλαίου, αυτή που έβγαζε τον περίεργο ήχο, αυτή που ονόμασαν «η Χορδή του Θεού». Μετά από αρκετές απόπειρες και με χρήση αναβαθμισμένης τεχνολογίας, κατάφεραν να ηχογραφήσουν τον ήχο που εξέπεμπε. Στάλθηκαν αντίγραφα σε πολλά εργαστήρια για να αναλυθεί το μυστήριο της. Ήταν στον Άρη που έγινε η πρώτη και η πιο περίεργη ανακάλυψη. Η συχνότητα που εξέπεμπε η χορδή επιδρούσε στην επίφυση του εγκεφαλικού επιθαλάμου. Το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό για τον κάθε άνθρωπο. Στις χαμηλότερες συχνότητες κάποιοι ένιωθαν ανεξήγητη ευδαιμονία κι άλλοι ανεξήγητη θλίψη ή πανικό. Στις έντονες μελέτες που ακολούθησαν χρησιμοποιήθηκαν άτομα με ειδικές τηλεπαθητικές ευαισθησίες. Οι περισσότεροι κατέληξαν παράφρονες. Όσοι μπορούσαν ακόμα να επικοινωνήσουν με τους γύρω τους μιλούσαν για φρικτές οπτασίες πέραν οποιασδήποτε ανθρώπινης κατανόησης ή αντοχής.

 

Με ειδική άδεια οι έρευνες μετατέθηκαν μέσα στη σπηλιά. Ήταν εδραιωμένο πως δεν υπήρχε καμία σχέση ανάμεσα στον ήχο που παρήγαγε η Χορδή και το φαινόμενο της μη γήρανσης. Έτσι οι επιστήμονες απόκτησαν πλήρη πρόσβαση και έχτισαν γύρω από την κεχριμπαρένια στήλη το Παρατηρητήριο.

 

Ο Τέλης Μοντεμάς ήταν ένας αθάνατος Κροίσος. Είχε το σύμπαν στα πόδια του. Δεν υπήρχε τίποτα που θα επιθυμούσε και δεν μπορούσε να το έχει. Εκτός από τα όνειρα. Είχε χάσει πρόσβαση και στα δύο είδη. Και τα κυριολεκτικά και τα μεταφορικά. Τον τυραννούσε που δεν είχε λόγο να ελπίζει για τίποτα, αλλά κι εκείνο το συναίσθημα του να ξυπνάει με βαρύ κεφάλι και να μη νιώθει ξαλαφρωμένος, χωρίς την ελάχιστη αίσθηση πως είχε απολαύσει έναν ύπνο, τον τρέλαινε. Και κατά έναν τρόπο τα βρήκε και τα δύο στη Χορδή. Ξεκίνησε σαν κάτι νέο, έναν τρόπο να ψυχαγωγήσει την ανία της αθανασίας του. Άρχισε να συχνάζει στο Παρατηρητήριο, να παρακολουθεί πάνω από τις πλάτες των επιστημόνων, να κάνει πολλές ερωτήσεις, να γίνεται ενοχλητικός. Και δεν μπορούσε κανείς να του πει τίποτα γιατί ήταν ο Άρχοντας της Σπηλιάς.

 

Σαν άνθρωπος της εποχής του, ο Μοντεμάς δεν ήταν θρήσκος. Η ανθρωπότητα όχι μόνο δεν είχε βρει δείγματα εξωγήινων στο σύμπαν, αλλά ούτε ίχνη κανενός θεού. Αν και δεν έγινε αμέσως αντιληπτό, αυτό άλλαξε με την ανακάλυψη της Σπηλιάς. Ξεθάφτηκαν ευαγγέλια και πολλοί διακήρυξαν πως είχε βρεθεί απόδειξη Θεού. Οι σταθμοί και οι ιπτάμενες κοινότητες που κάλυπταν την περιφέρεια του Νεφελώματος γέμισαν μέσα σε μια νύχτα με αναρίθμητες αστρικές εκκλησίες. Η οργανωμένη θρησκεία άφηνε τον Τέλη αδιάφορο, ήταν όμως σίγουρος πως εδώ είχε βρει τον δικό του Θεό. Την Χορδή του Θεού δεν θα τη βαριόταν ποτέ. Δεν θα ησύχαζε παρά μόνο τη μέρα που θα λυνόταν το μυστήριο της. Και είχε όλον τον χρόνο με το μέρος του να παρατηρεί και να μαθαίνει, να σπουδάζει αυτή την ερευνητική τεχνολογία. Ήταν ο μεγαλομέτοχος της Σιλικόνης Βήτα. Είχε πρώτος στην διάθεση του την πιο επαναστατική τεχνογνωσία του σύμπαντος. Θα περνούσαν δεκαετίες, κουρασμένοι επιστήμονες θα αποσύρονταν ή θα τα παρατούσαν, εκείνος όμως θα ήταν εκεί για να συνεχίζει. Θα ερχόταν η μέρα που κανείς δεν θα γνώριζε όσα γνώριζε ο ίδιος. Θα ήταν στο τέλος και το μοναδικό μυαλό στο Παρατηρητήριο, ένας τρελός επιστήμονας για πολλούς, ο μοναχικός ιερέας του Ναού του.

 

Το φαινόμενο της αθανασίας είχε αρχίσει πλέον να δείχνει το αληθινό της πρόσωπο στην θνητή κράση του ανθρώπου. Πολλοί από τους παλιούς, από τους πρώτους ενοίκους, έφευγαν πια για να πεθάνουν. Δεν άντεχαν πέρα από τα εκατόν πενήντα. Δεν έβρισκαν νόημα στο να ζουν. Ποτέ πριν δεν είχε λαχταρίσει ο άνθρωπος την ομορφιά των ρυτίδων, το μεγαλείο των γηρατειών, όσο η μετανιωμένη γενιά της Σπηλιάς. Έφευγαν να αναπαυθούν πίσω στις γλυκές τους πατρίδες, εκεί που μια δύση του ήλιου, ο χρόνος, είχε κάποιο νόημα. Φυσικά πολλοί άλλοι έρχονταν να πάρουν τη θέση τους στην αθανασία. Η Αποικία συνέχισε να μεγαλώνει μέχρι που το εσωτερικό της σπηλιάς έφτασε σε σημείο συμφόρησης. Αφιερωμένος στην Χορδή του, ο Μοντεμάς είχε παραδώσει πολλές από τις αρμοδιότητες του σε άλλα διοικητικά στελέχη. Είχε νιώσει και ο ίδιος την κούραση των αιώνων πολλές φορές. Όποτε όμως έφτανε σε εκείνο το σημείο, συνέδεε τον εαυτό του με την Χορδή. Η εμπειρία ήταν τόσο συγκλονιστική που του φούντωνε εκ νέου το πάθος της ανακάλυψης του μυστηρίου.

 

Την πρώτη φορά, οι επιστήμονες είχαν εκπλαγεί με την προσφορά του να γίνει πειραματόζωο στα χέρια τους. Κι εκείνη, η πρώτη συσκευή σύνδεσης ήταν κάτι πρωτόγονο και γελοίο συγκριτικά με τον πολυφασματομετατροπέα που είχε τελειοποιήσει τώρα ο ίδιος. Μετά την γνωστή δόνηση και τον βόμβο, είχαν ξεσπάσει μέσα στο κεφάλι του απίστευτες, ανερμήνευτες εικόνες που τον είχαν τρομοκρατήσει. Και παρά τις αναβαθμίσεις που έγιναν στη συσκευή στις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι εμπειρίες εξακολουθούσαν να είναι ίδιες. Αποκαλυπτικά, τρομερά οράματα, που παρέμεναν όμως ανεξήγητα. Αλλά και κατά κάποιο τρόπο γνώριμα. Όταν ο δέκτης αποδεσμευόταν από την συσκευή, έχανε στην μνήμη του πολλές λεπτομέρειες, σα να ξυπνούσε από όνειρο. Πολύ πιθανό να ήταν τα ίδια οράματα που βλέπανε όλοι στον ύπνο τους, τα οποία μετά δεν θυμόταν κανείς. Ο Μοντεμάς επέμενε πως η συσκευή έπρεπε να διορθωθεί προς εκείνη την κατεύθυνση αλλά οι επιστήμονες το θεωρούσαν επικίνδυνο. Το μυαλό έσβηνε εκείνα που έπρεπε για να προστατεύσει τον εαυτό του. Όταν έφυγαν οι επιστήμονες και έμειναν όλα στα χέρια του, οι βελτιώσεις που εφάρμοσε ανεμπόδιστος αποδείχτηκαν σημαντικές. Υπήρχαν σκιές, γιγάντιες σκιές που κινούνταν, στροβιλίζονταν και δονούνταν μέσα σε ένα λαμπερό λευκό φόντο στα οράματα που έβλεπε. Και ήταν τέτοια η δύναμη τους που είχε ανάγκη να φοράει πάνες ακράτειας όποτε συνδεόταν με τη Χορδή. Τα σχήματα και οι ήχοι κέρδιζαν υπόσταση σε κάθε αναβάθμιση που πετύχαινε και ενώ όσο πλησίαζε στην ερμηνεία τους τόσο περισσότερο φοβόταν, δεν μπορούσε να σταματήσει.

 

Ο πολυφασματομετατροπέας ήταν έτοιμος. Αυτή ήταν η στιγμή. Το νόημα της ζωής. Το νόημα όλων. Μετά, ανάλογα με το τι θα ανακάλυπτε, ίσως έφευγε και εκείνος για τα Γρεβενά, να πεθάνει ήσυχος. Σήκωσε το καλωδιομένο κράνος και το φόρεσε στο κεφάλι του.

 

3.

 

Είδε το παραπέτασμα του ουρανού με τα αμέτρητα αστέρια να πέφτει πάνω στους ώμους του. Κι ενώ περίμενε να συνθλιβεί, ανυψώθηκε και το σύμπαν τον αγκάλιασε σαν παλιό πανωφόρι. Και αμέσως τον συνεπήρε μια ανυπόφορη θλίψη. Δάκρυα και απέραντο φως γέμισαν τα μάτια του. Για μια στιγμή ξέχασε ποιος ήταν. Είχε χάσει κάτι και ξέσπασε στα κλάματα. Περισσότερο έκλαιγε επειδή δεν θυμόταν τη φύση της απώλειας του. Πρέπει να ήταν άρρωστος. Αποζητούσε απεγνωσμένα βοήθεια και ταυτόχρονα ήταν τρομοκρατημένος. Ήξερε πως ήταν αθάνατος αλλά αργά και σταθερά έχανε κομμάτια του εαυτού του. Είχε πάρει την διάρκεια του σαν δεδομένη και ίσως αυτό ήταν το δίκαιο τίμημα που πλήρωνε τώρα. Άφησε έναν στεναγμό και η ηχώ των αιώνων σφύριξε κοπιαστικά μέσα από το αχανές του στόμα.

 

Ασύμμετρες αποφύσεις στροβιλίστηκαν ενάντια στο λευκό κενό και μια παρουσία, ατελείωτη όσο και η πλάση, χαμήλωσε ωσάν καταιγίδα από πάνω του.

«Δήλωσε μας την απόφαση σου» είπε και ήταν σαν να ήχησαν ταυτόχρονα χιλιάδες σάλπιγγες.

«Φοβάμαι» της απάντησε.

«Δεν υπάρχουν επιλογές. Η μετάσταση είναι καθολική. Οι μύκητες έχουν καταλάβει ολοκληρωτικά τον εγκέφαλο σου. Το ανοσοποιητικό σου είναι ανίκανο να τους πολεμήσει. Πεθαίνεις. Μας έχει μείνει μόνο μία διέξοδος. Η πλήρης ακτινοβολία. Και πρέπει να γίνει τώρα!»

«Θα χάσω όμως μνήμες. Ίσως και όλα. Πως είναι αυτό διαφορετικό;»

«Θα είσαι ζωντανός. Και υγιής.»

«Θα είμαι όμως ο ίδιος;»

«Θα έχεις την ευκαιρία για μια νέα αρχή.»

«Όντως δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Θα χαθούν όμως τόσα πολλά.»

 

Το κράνος αναπήδησε στο πάτωμα του Ναού. Ο Τέλης Μοντεμάς διαπίστωσε πως στεκόταν στο κέντρο ενός λεκέ. Είχε ξεχάσει να φορέσει την πάνα του. Αδικαιολόγητη αφηρημάδα εφόσον είχε πάρει την απόφαση να ρίξει μια ματιά πίσω από το παραπέτασμα της δημιουργίας. Η Σπηλιά στο Κέντρο του Σύμπαντος ήταν όντως μια σπηλιά στο κέντρο του σύμπαντος. Ο άνθρωπος σαν ιδέα, που αλλού θα ήταν αθάνατος παρά στη πηγή που τον είχε γεννήσει; Και τώρα τέλειωναν όλα. Τι μπορούσε να κάνει ο Μοντεμάς; Να βγει από την Σπηλιά και να πει στους πάντες σαν άλλος προφήτης πως πλησίαζε το τέλος;

«Μην κοιτάτε στο φως! … Ποιο φως; … Περιμένετε, όπου να’ναι έρχεται.»

 

Τον πιάσανε τα γέλια. Ήταν ένα κοσμικό αστείο και εκείνη την στιγμή ήταν ο μόνος που γνώριζε την τελική ατάκα. Κι ο σωστός χιουμορίστας δεν γελάει ποτέ με το δικό του καλαμπούρι. Ευχήθηκε πως όταν θα έφτανε σε μια απόφαση για την επόμενη του κίνηση να είχε στερέψει και από τα ακατάσχετα χαχανητά του.

 

Τέλος

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • Replies 57
  • Created
  • Last Reply

Top Posters In This Topic

  • DinoHajiyorgi

    14

  • constantinos

    4

  • month

    3

  • Βρασίδας

    3

Top Posters In This Topic

Popular Posts

Έβαλε το βύσμα στην υποδοχή του και περίμενε. Ο πολυφασματομετατροπέας άρχισε να βομβεί και αυτό έκανε μόνο. Ούτε σπίθες, ούτε καπνοί, ούτε εκρήξεις. Ένας καθησυχαστικός μόνο βόμβος που απλωνόταν σαν

Ένα μεγάλο μπράβο.

Πολύ καλή ιδέα, εξαιρετική εκτέλεση. Κατάφερες και με έβαλες μέσα στο αχανές σπήλαιο του μυαλού σου, και έδειξες

πως έχεις πολύ γόνιμη φαντασία.

 

Μικρές παρατηρήσεις:

Γενικά πιστεύω λίγοι διάλογοι ζωντανεύουν το κείμενο, αν και φαντάζομαι τους απέφυγες και λόγω περιορισμού λέξεων.

Το τέλος θα το ήθελα λίγο πιο σαφές, στο βαθμό που μπορείς να αποδώσεις με σαφήνεια μια τέτοια απάντηση βεβαίως.

 

Το clue είναι ότι έχω γράψει μια πολύ παρόμοια ιστορία, σαν ιδέα κυρίως. Απέφυγα να την ανεβάσω για το διαγωνισμό γιατί την θεωρώ ακατέργαστη,

αλλά τελικά αν το έκανα θα είχαμε και διαμάχες πνευματικών δικαιωμάτων. :)

 

Εν τέλει, προβλέπω μια απο τις πρώτες θέσεις για την Χορδή του Θεού.

Link to post
Share on other sites

Εξαιρετική ιστορία. :thmbup:

Καταφέρνεις και βάζεις τον αναγνώστη μέσα στο κλίμα απο την πρώτη πρόταση.

 

Με κάλυψε σαφώς και ο noxious. Πέρφεκτ!

Link to post
Share on other sites
dagoncult

Η Χορδή Του Θεού (DinoHajiyorgi): Δεν το έχω, δεν το έχω, δεν το έχω... δεν κατόρθωσα να ‘’γραπωθώ’’ από πάνω του σε κανένα σημείο. Είναι μεν εντός θέματος, αλλά κάπως γενικά (τι ζητάω και ‘γω τώρα θα μου πεις με τέτοιο θέμα). Με ξένισε το ‘’νεφέλωμα’’ και μόνο στην στήλη βρήκα κάποια κρατήματα, αλλά... Δυστυχώς, δεν είμαι και σίγουρος αν κατάλαβα τι γίνεται στο τέλος. Θα πεθάνει αυτός; Όλοι;

Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Ενδιαφέρον ιστορία από αρχή μέχρι τέλους. Αλλά…

· Ψυχρή. Δεν ένοιωθα τις χαρές και τις λύπες των χαρακτήρων. Η πλοκή πήγαινε πολύ γρήγορα και με μορφή μονολόγου, οπότε, τι να νοιώσω για το ότι πέθανε το πλήρωμα ή ότι βρήκαν την αθανασία με μια αράδα μονολόγου; Τίποτα. Η ταύτιση ή η συμπόνια με τους χαρακτήρες είναι πολύ σπουδαίο πράγμα και εδώ δε τα βρήκα. Άσε που ένοιωσα ότι διάβαζα μια cheesy American b-movie με κυνικούς χαρακτήρες (όπως συνήθως είναι οι Χολιγουντιανές ταινίες).

· Πολλά περιττά στοιχεία. Ένοιωσα ότι με έστησες στον τοίχο και άρχισες να με πυροβολείς με πληροφορίες που τελικά δεν είχανε να κάνουνε τίποτα με το κεντρικό θέμα της ιστορίας, την αθανασία. Τι τα ήθελες τα μαλάκια και την σούπερ-σιλικόνη και τις αυτοκρατορίες και τις αποικίες; Αν σε πίεζε ο αριθμός λέξεων γιατί απλά δεν ανέλυες μερικά θέματα παραπάνω, κόβοντας δευτερεύοντα στοιχεία;

Link to post
Share on other sites
alchemist

Αν και προσεγμένη, η ιστορία σου δεν μου άρεσε ιδιαίτερα. Για άλλη μια φορά ταυτίστηκε η επιστημονική φαντασία με τον εποικισμό του διαστήματος και εξωτικά μέρη σε άλλους πλανήτες. Η εκτέλεση είναι καλή, όμως έχω την εντύπωση ότι δεν πρωτοτύπησες με τίποτα από αυτά που έγραψες. Όπως και να έχει, μπράβο για την προσπάθεια.

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Το διάβασα πριν μέρες και σήμερα το ξαναδιάβασα. Λυπάμαι, αλλά δεν μου άρεσε. Σα να διάβαζα πράγματα που δεν είχαν λόγο ύπαρξης στο διήγημα, μόνο και μόνο για να με θαμπώσουν και να πω "Πω πωωω, τι σου είναι η Επιστημονική Φαντασία!" ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Γεγονός είναι ότι ένιωσα σαν ακροάτρια ενός φλύαρου γέρου που θέλει να σου πει μια ιστορία και κάνει εκατό χρόνια να την πει ( :blush: Sorry...)

Και το τέλος με ξένισε, με μπέρδεψε. Ένιωσα σα χαζή που κοιτάει την οθόνη μετά τις λεξούλες The End και δεν καταλαβαίνει γρι. :huh:

Link to post
Share on other sites
TheTregorian

Μου άρεσε πως κυλούσε η ιστορία και τα νοήματα που ήθελε να δώσει, αλλά κουράστικα με τη συνεχή αφήγηση και η αλήθεια είναι πως αρκετά πράγματα δεν τα έπιασα! Προφανώς το κείμενο αφορούσε άτομα "καλά" μυημένα στην ΕΦ! Αναγνωρίζω την αξία σας και το ταλέντο σας στο γράψιμο πάντως, για άλλη μία φορά!! Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω περισσότερα για να είμαι και περισσότερο ικανοποιημένος! Καλή επιτυχία!!

Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Όμορφη ιστορία. Καλή ιδέα και καλό γράψιμο. Ωστόσο θα πρέπει να πω ότι ούτε εγώ κατάλαβα το τέλος, παρόλο που το διάβασα τρεις φορές. Εκτός Ντίνο και αν επίτηδες το έκανες έτσι για να μπορέσει ο καθένας να το ερμηνεύσει όπως θέλει.

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Ωστόσο θα πρέπει να πω ότι ούτε εγώ κατάλαβα το τέλος, παρόλο που το διάβασα τρεις φορές. Εκτός Ντίνο και αν επίτηδες το έκανες έτσι για να μπορέσει ο καθένας να το ερμηνεύσει όπως θέλει.

 

Θα εξηγήσω το τέλος μόλις τελειώσουν όλοι οι σχολιασμοί.

Link to post
Share on other sites
Nihilio

Πολύ καλή ιστορία, καλογραμμένη και διασκεδαστική. Γόνιμη φαντασία και όλα αυτά τα πιου-πιου-σαΐ-φάι που θέλει κανείς.

Απόλαυσα πολύ την ανάγνωσή της αλλά, στο τέλος, έχω την αίσθηση ότι κάνεις ένα λογικό άλμα που ο αναγνώστης δε μπορεί να πιάσει (αν και διαισθητικά κάπου πήγε το μυαλό μου και περιμένω εξηγήσεις).

Link to post
Share on other sites

Χεχεχεχε.... Προβλέπω πολλές εξώσεις στο άγνωστο μέλλον!

 

Μου άρεσε. Έξυπνο και πρωτότυπο, καλογραμένο.

Link to post
Share on other sites
Naroualis

Μ’ αρέσει: Όπως πάντα ο λόγος, η ικανότητά σου να βουτάς με το κεφάλι σε καταστάσεις που εγώ δε θα τολμούσα, οι γιγαντιαίες διαστάσεις της ιδέας, η εξίσου γιγαντιαία παρουσίασή τους.

 

Δε μ’ αρέσει: Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν κατάφερα να συντονιστώ με τον ήρωά σου. Και ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τίποτε σχετικά με τη λύση του μυστηρίου. Μύκητες; Εγκέφαλος; Ακτινοβολία; Δεν τα κατάφερα.

 

Στο σύνολο: Ωραία εκτέλεση, που χάνει πολύ από το ακατανόητο (για μένα) του τέλους.

Link to post
Share on other sites
Solonor

Τα ονόματα είχαν πλάκα. Η διήγηση είχε ενδιαφέρον το ίδιο και οι εξελίξεις. Μου άρεσε που σε βρήκα κάπως αποστασιοποιημένο από το θέμα σου. Το αλλόκοτο τέλος δε το κατάλαβα και έχω την αίσθηση πως ακούω χαιρέκακα γέλια από Χαλκίδα μεριά. Σαν σύνολο κρατούσε αμείωτο το ενδιαφέρον.

Link to post
Share on other sites
Nienor

Εγώ τώρα που νομίζω ότι έχω καταλάβει τι παίχτηκε είμαι καλά γιατρέ μου? :huh:

 

Υπέροχο Ντίνο. Είναι στο επίπεδο του Βράαλ για μένα αυτή η ιστορία, από τις καλύτερες στιγμές σου. Και για την ανταπόκριση που βλέπω, έχω ένα ντεζαβού, έτσι θυμάμαι κι εκείνη πως είχε λειτουργήσει. Χλιαρά στην αρχή και κανείς δεν την ξέχασε ύστερα. Κι αν ίσως υπάρχει όντως κάποιο νοηματικό άλμα εκεί και έτυχε να έχω κάπου το μυαλό μου και να το εξηγήσω μόνη μου στον εαυητό μου -ή κάτι τέτοιο- όταν την ξαναπιάσεις θα το απογειώσεις.

 

Υπέροχο.

Link to post
Share on other sites

Όπα, εδώ η Κιάρα έπιασε κάτι!!! Λες να είναι το μικρό αδερφάκι του Βράαλ η σπηλιά; Και αν είναι, ο Βράαλ τι είναι;

Το έλκος στομάχου του συγγραφέα;

Link to post
Share on other sites

Είναι μια μορφή space opera, η οποία όμως αδυνατίζει με τις αναφορές στο Αιγαίο και τα Γρεβενά. Έχει πολύ καλά συστατικά (κατάκτηση του διαστήματος, το σκάφος-σκουπιδιάρικο, ένας θύλακας αθανασίας, παράξενα πράσινα πλάσματα χωρίς προφανή σκοπό), αλλά δεν νομίζω ότι πέτυχε πολύ καλά η ανάμιξή τους. Μάλλον ο κύριος λόγος είναι ότι ασχολείσαι και με τις συνέπειες της ύπαρξης του θύλακα, δηλ. αιτήσεις για μόνιμη ή προσωρινή διαμόνη κτλ,, αλλά και με το ίδιο το λόγο της αθανασίας, δηλ. τη στήλη με αποτέλεσμα να μην οδηγείται ο αναγνώστης με σιγουριά προς την τελική αποκάλυψη. Και εδώ θα πώ ότι το τέλος με μπέρδεψε. Την πρώτη φορά που το διάβασα δεν το κατάλαβα καθόλου. Ύστερα το μελέτησα λίγο, παρόλο που ξέρω πόσο το σιχαίνεσαι αυτό, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το τι έγινε. Η στήλη ήταν το μυαλό κάποιου όντος που φανταζόταν το σύμπαν; Και οι μύκητες; Ήταν άραγε οι άνθρωποι ή αυτά τα πράσινα πλάσματα; Και ποια ήταν φανταστικά και ποια πραγματικά; Και πώς αλληλεπιδρούσαν; Και μήπως κάτι άλλο ήθελε να μας πεις ο συγγραφέα; Από τη σωρεία των ερωτημάτων θα κατάλαβες ότι τουλάχιστον εγώ έμεινα ανικανοποίητος από το τέλος της ιστορίας.

Η__ορδή_του_θεού_σ_ολια.doc

Link to post
Share on other sites
Glowleaf

Νομιζω οτι χαλασε η ροη απο διαφορα αχρηστα στοιχεια. Και φυσικα το τελος, το οποιο διαβασα 5-6 φορες και παλι δεν το καταλαβα. Δεν ειχε "wow factor", δηλαδη κατι να με κανει να σκαλωσω.

 

Περα απο αυτα, ειναι καλη ιδεα, μου αρεσε η ειρωνεια που εβαλες οσον αφορα τον ισχυροτερο αντρα του γαλαξια. Μου μετεδωσες ενα μεγαλειο με τις περιγραφες, φανταστηκα το κολοσσιαιο σπηλαιο και το δεος που προκαλουσε. Μου αρεσε επισης το πως οι ανθρωποι μολις ξεψαρωσαν το μετετρεψαν σε εξοχικη κατοικια. Το technobabble στην αρχη με ξενισε, αλλα τελικα ειδα οτι δεν το παρακανες.

Link to post
Share on other sites

Τα νεφελώματα είναι αυτό που λέει το όνομά τους: νέφη, εξαιρετικά αραιά αέρια (πολύ πιο αραιά από τον αέρα που αναπνέουμε), οπότε η καταστροφή του Obama από τη διέλευσή του μέσα από το νεφέλωμα μου φαίνεται αναληθοφανής και σίγουρα ο χαρακτηρισμός ενός νεφελώματος ως στερεού δεν ευσταθεί.

Από τεχνικής άποψης, η ιστορία εκτείνεται πολύ χρονικά οπότε αναγκάστηκες να την περιγράψεις περιληπτικά χωρίς να ζουμάρεις παρά μόνο στην τελική σκηνή και φοβάμαι ότι αυτό μείωσε την ζωντάνια του διηγήματος.

Καλή η space opera αίσθηση και ενδιαφέρουσα η πρόβλεψη ότι αρκετοί αθάνατοι θα γύρναγαν πίσω για να πεθάνουν.

Δεν κατάλαβα ποιο τέλος πλησιάζει στο τέλος του διηγήματος και αυτό μου έκλεψε πολλή από την απόλαυσή του.

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Τα νεφελώματα είναι αυτό που λέει το όνομά τους: νέφη, εξαιρετικά αραιά αέρια (πολύ πιο αραιά από τον αέρα που αναπνέουμε), οπότε η καταστροφή του Obama από τη διέλευσή του μέσα από το νεφέλωμα μου φαίνεται αναληθοφανής και σίγουρα ο χαρακτηρισμός ενός νεφελώματος ως στερεού δεν ευσταθεί.

 

Ήταν "ασυνήθιστα" νεφελώματα. Πήγαινε με το παραμύθι mr. science mman. Remind me να μην καθήσω ποτέ να δω μαζί σου Star Trek. Infidel! :aph34r:

Link to post
Share on other sites
constantinos

Η ιστορία αυτή Ντίνο είναι πολύ καλύτερη από εκείνη που έγραψες για τον διαγωνισμό φάντασυ (κατά την άποψη μου). Μου άρεσε τρομερά η ανατροπή στο τέλος (για εγκέφαλο δεν μιλούσες τόση ώρα;) και μόνη ένσταση οι αναφορές σε Ελλάδα, Γρεβενά και Ζαμπέτας (;;;!!!!) που με ξενέρωσαν. Κατά τα άλλα μπράβο :thmbup:

Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
μόνη ένσταση οι αναφορές σε Ελλάδα, Γρεβενά και Ζαμπέτας (;;;!!!!) που με ξενέρωσαν.

 

Oh, you people. "Οι Περιπέτειες του μπρικιού Ζαμπέτας στο Διάστημα" και το ελληνικό του πλήρωμα είναι μια ιδέα που ζει συνέχεια μέσα μου. Σαν τηλεοπτική σειρά ή σειρά από διηγήματα. Ίσως το αναπτύξω μια μέρα σε συλλογή από μικρές ιστορίες.

 

(Πρόσφατα απομαγνητοφωνούσα μια συνέντευξη του Ρουμελιώτη για το Χαλκιδαίικο free-press "Αν". Κάπου λέει " Η Χαλκίδα έχει το εξής. Έχει έναν αδικαιολόγητο επαρχιωτισμό, αδικαιολόγητο, λες και είναι Γρεβενά ας πούμε..." Αυτό μου έδωσε την ιδέα και είπα "ναι...Γρεβενά." Δηλαδή εσείς πως το βλέπετε; Όταν έρθει η εποχή για την οποία μιλάω στο διήγημα, οι έλληνες και τα Γρεβενά, ή έστω τα Νέα Γρεβενά, δεν θα υπάρχουν; Ή "Σσσ...δε μιλάμε γι αυτά, εδώ είμαστε...Κολωνάκι";)

Link to post
Share on other sites
[...] Πήγαινε με το παραμύθι mr. science mman. Remind me να μην καθήσω ποτέ να δω μαζί σου Star Trek. Infidel! :aph34r:

Infidel, δεν θα πει τίποτα. Και το Star Trek ίσως ψιλοτρώγεται (γράμματα ψείρες λόγω παραμονεύοντος Spock), στο Star Wars δεν αντέχω πάνω από πέντε λεπτά. Και πρόσφατα εγκατέλειψα το Galactica λίγο πρίν το μισάωρο... Κατάρα, κατάρα.

Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan
Infidel, δεν θα πει τίποτα. Και το Star Trek ίσως ψιλοτρώγεται (γράμματα ψείρες λόγω παραμονεύοντος Spock), στο Star Wars δεν αντέχω πάνω από πέντε λεπτά. Και πρόσφατα εγκατέλειψα το Galactica λίγο πρίν το μισάωρο... Κατάρα, κατάρα.

-Άσε, έχω δοκιμάσει τα πάντα.

-Δοκίμασε Babylon 5 και θα δεις.

Link to post
Share on other sites
constantinos
Oh, you people. "Οι Περιπέτειες του μπρικιού Ζαμπέτας στο Διάστημα" και το ελληνικό του πλήρωμα είναι μια ιδέα που ζει συνέχεια μέσα μου. Σαν τηλεοπτική σειρά ή σειρά από διηγήματα. Ίσως το αναπτύξω μια μέρα σε συλλογή από μικρές ιστορίες.

 

(Πρόσφατα απομαγνητοφωνούσα μια συνέντευξη του Ρουμελιώτη για το Χαλκιδαίικο free-press "Αν". Κάπου λέει " Η Χαλκίδα έχει το εξής. Έχει έναν αδικαιολόγητο επαρχιωτισμό, αδικαιολόγητο, λες και είναι Γρεβενά ας πούμε..." Αυτό μου έδωσε την ιδέα και είπα "ναι...Γρεβενά." Δηλαδή εσείς πως το βλέπετε; Όταν έρθει η εποχή για την οποία μιλάω στο διήγημα, οι έλληνες και τα Γρεβενά, ή έστω τα Νέα Γρεβενά, δεν θα υπάρχουν; Ή "Σσσ...δε μιλάμε γι αυτά, εδώ είμαστε...Κολωνάκι";)

 

Ντίνο η αντίρρηση μου έχει να κάνει με την παρούσα αισθητική. Απευθύνεσαι σε αναγνώστες του 2008 με πολύ συγκεκριμένες προσλαμβάνουσες όσον αφορά την κουλτούρα τους. Επιχειρείς να χτίσεις με την ιστορία σου έναν ολόκληρο φουτουριστικό κόσμο που όπως και να το κάνουμε η ιδέα των Γρεβενών (ή των Ν. Γρεβενών), του Ζαμπέτα κτλ χτυπά στο μάτι πολύ περίεργα. Ακόμα και το Obama με ξένισε. Με πετάν από την ατμόσφαιρα που θέλεις εσύ να δημιουργήσεις. Δεν έχει να κάνει με σνομπισμό. Μπορεί να είναι εθισμός σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα αλλά όχι σνομπισμός.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..