Jump to content

Recommended Posts

northerain

Μου άρεσε η ιδέα για το πώς φτάσαμε την αθανασία. Ήταν πιο ''πεζή'' απο τις άλλες και για μένα, πιο ρεαλιστική. Αθανασία σαν informercial, με ειδικές κρέμες και αλοιφές :D

Μου άρεσε επίσης ότι δεν πήγες κατευθείαν στο ψαχνό, όπως οι περισσότεροι, αλλά έστησες ένα διήγημα που λειτουργεί και εκτός διαγωνισμού. Έχει καλό στήσιμο και ροή και δεν απογοητεύει.

Link to post
Share on other sites
Glowleaf

Η ιστορια εχει χαμηλη πυκνοτητα πληροφοριας, οπως ειπε και ο mman. Καλα, μην το πας ποτε και στο αλλο ακρο οπως εκανα εγω, αλλα γενικα θελει πιο πολυ info ενα διηγημα τετοιου θεματος.

Το μονο ουσιαστικο "αρνητικο" που εχω να πω ειναι οτι το διηγημα ειναι "κοριτσιστικο". Ηθικα διλληματα ενω σουλατσαρουν, λες και μιλανε για αγορια. Η μια κλασικα δυναμικη και πρωτοπορα, η αλλη πιο συνεσταλμενη. (btw, η δικαιολογια που δινει "αλλωστε ξερεις οτι χρειαζομαι και χρηματα" ειναι τοσο ξεκαθαρο ψεμα, που ηθελε ενα εσωτερικο σχολιο απο κατω του στυλ "Χμ, λογικο. Ή τουλαχιστον αυτο θελει να πιστευει εκεινη. Και εγω το ιδιο τωρα που το σκεφτομαι...")

Για να μην με παρεξηγησεις με τον χαρακτηρισμο μου ως κοριτσιστικο, παρε παραδειγμα το Στιγμα των αθανατων. Ξεκιναει ως απολυτα χαζοχαρουμενο και fluffy, και στο τελος σε κανει να μαραζωνει η ψυχη σου. Το δικο σου ξεκιναει ως χαζοχαρουμενο και fluffy, και τελειωνει παλι χλιαρα. Δεν ειχε κανενα replay-worthy moment, αν με καταλαβαινεις.

 

Στα πολυ συν η επισυμανση της Τιεσσα, η αλλαγη σκοπιας, το "ποιον κοροιδευω, και εγω θελω να ζησω για παντα" κλπ.

Το smalltalk στην αρχη δεν με πειραξε καθολου, ηταν χαριτωμενο. Οι διαλογοι και η αλληλεπιδραση των κοριτσιων ειναι επισης ωραια. Το "πεζη και αληθινη" που αναφερεται πιο πανω ως χαρακτηρισμος, εγω το βαζω στα πολυ θετικα του, γιατι η δυσκολια ειναι στην απλοτητα.

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Για το "κοριτσίστικο", όμως, θα ήθελα να πω κι εγώ κάτι:

Οι ηρωίδες είναι δυο κοπέλες. Πώς θες να το έγραφα; "Αντρικό";

Σουλατσάρουν και συζητούν, αλλά δεν πρόσεξες πού; Σε ένα νεκροταφείο! Νομίζω πως δεν είναι τόσο καθημερινό, όπως μια βόλτα "στα μαγαζιά".

 

Στα διηγήματά μου, σχεδόν πάντα, όταν οι ηρωίδες είναι γυναίκες αποφεύγω να τις δείχνω "κοριτσάκια" ή "γυναικούλες", γιατί δεν μου αρέσει αυτή η αντιμετώπιση της ζωής από την πλευρά του φύλλου μας. Δηλαδή, να χρησιμοποιούμε τη θυληκότητά μας για να πετυχαίνουμε σκοπούς, ή να το παίζουμε αδύναμες για να μας κάνουν οι άντρες τους χαμάληδες... Όμως, στο παρόν διήγημα, απλά αφήνω να φανεί ο κοριτσίστικος χαρακτήρας της φιλίας τους. Είναι τόσο κακό πια; Δηλαδή, αν έγραφα για δυο άντρες φίλους και τους έδειχνα να μιλάνε κάνοντας διάλειμμα από το σκάψιμο του χωραφιού θα ήταν λιγότερο χτυπητό;

(Και το έκανα σκόπιμα, που τις παρουσίασα έτσι).

 

Τώρα, για το χλιαρό τέλος, ίσως να έχεις δίκιο, αλλά εκεί ευθύνεται η ανικανότητά μου να χειριστώ το όριο των λέξεων.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..