Jump to content
Sign in to follow this  
aScannerDarkly

Σιντάρτα

Recommended Posts

aScannerDarkly

Για το διαγωνισμό - περίπου 2500 λέξεις

Siddhartha.doc

Share this post


Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

ScannerDarkly, φίλε,

πάνω σ' ένα θέμα που θα επέτρεπε βαρύγδουπο στόμφο, μεγαλόσχημες αναλύσεις και βαθυστόχαστες προεκτάσεις, παρέμεινες λιτός, καίριος και κομψά συμβολιστικός. Λεπτά φιλοσοφικός, χωρίς δραματικές εξάρσεις. Νοηματικός, χωρίς την αγωνία να μιλήσεις για τα πάντα. Απλός κι' όμως τόσο περιεκτικός. Αυτό είναι κατά την άποψή μου ένα από τα πιο ταιριαστά στυλ στην ε.φ. ( χωρίς να αποκλείω άλλα ). Την δικαιώνει και την αναδεικνύει. Έξοχο κομμάτι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Ναι, το έπιασα το υπονοούμενο με το όνομα του πρωταγωνιστή. Μου άρεσε όλη η τοποθέτηση της θνησιμότητας μέσα από το πρίσμα ενός αθάνατου. Αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ένας αθάνατος θα κατανοούσε θνητές αντιλήψεις, πόσο μάλλον να τις σχολίαζε κι όλας. Γενικώς, πολύ καλό σε φιλολογικό – θεωρητικό επίπεδο αλλά χάνει σε πειστικότητα. Ακόμα και η διάρκειά του μου φάνηκε λίγη για ένα τέτοιο θέμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
alchemist

Το μοναδικό μειονέκτημα του διηγήματος είναι ο τρόπος αφήγησης. Ο μακρύς αυτός διάλογος κουράζει και είναι λίγο δύσκολο να κρατήσει αμείωτη την προσοχή. Κατά τα άλλα χειρίστηκες πολύ καλά το θέμα. Συγχαρητήρια για την προσπάθεια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly
Ναι, το έπιασα το υπονοούμενο με το όνομα του πρωταγωνιστή.

 

Εμμμμμ ποιο υπονοούμενο?

 

Το μόνο που συμβαίνει είναι ότι είμαι πάρα πολύ κακός στην ονοματοποιία και την αποφεύγω εκτός και αν είναι εντελώς απαραίτητη

Share this post


Link to post
Share on other sites
TheTregorian

μμμ... χάθηκα λίγο. νομίζω πως έχω καταλάβει τι έπαιξε αλλά αμφιταλαντεύομαι. Πάντως ήταν ένα ωραίο διήγημα αν και θα ήθελα κάτι παραπάνω, κάτι που να με βοηθάει να πιάνω το νόημα πιο καλά. Θα μπορούσες πιστεύω να το κάνεις πιο πλούσιο ακόμα. Αλλά μ' άρεσαν τα νοήματα που έδινε και αξίζει σίγουρα ένα μπράβο και μια ευχή για καλή επιτυχία!! :thumbsup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos

Δεν έχω διαβάσει ακόμη το διήγημα και δε μπορώ να σχολιάσω, όμως θέλω να πω ετούτο. Διάβαζα χθες βράδυ τη Νύχτα του Asimov η οποία σύμφωνα με τα περισσότερα μέλη που αγαπούν την εφ θεωρείται το κορυφαίο διήγημα επιστημονικής φαντασίας. Στο μέτρημα βγαίνει κάτι παραπάνω από 12000 (δώδεκα χιλιάδες) λέξεις και είναι από την αρχή μέχρι το τέλος ένας συνεχόμενος διάλογος. Πρέπει κάποια στιγμή να δεχτούμε ότι ο διάλογος είναι ένα από τα καλύτερα εργαλεία που διαθέτει ο συγγραφέας για να αφηγηθεί την ιστορία του.

Δεν είναι spam. :)

Edited by kitsos

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Μου άρεσε το διήγημα, ήταν απλό και ξεκάθαρο σ' αυτά που έλεγε.

Πάντα με αγγίζουν οι ιστορίες με ρομπότ που έχουν συναισθήματα και γόνιμη σκέψη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μάλλον δεν είμαι η μόνη.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση ανάμεσα σε τρία ξεχωριστά πλάσματα: Μια γήινη, έναν αθάνατο εξωγήινο και ένα ρομπότ. Υπάρχει και ένα πολύ ατμοσφαιρικό σκηνικό, ο πλανήτης του εξωγήινου που παίζει έναν σημαντικό ρόλο τελικά στο τραγικό φινάλε. Το διήγημα μου άρεσε. Και με ξάφνιασε σε σημεία που συνήθως θα ένιωθα δυσαρεστημένος. Δηλαδή δεν έχουμε καθόλου παρελθόν και αιτιολογία για το πώς βρέθηκε εκείνη σε αυτόν τον πλανήτη. Είναι ένας κόσμος τύπου Star Trek όπου η ύπαρξη ενός πλανήτη με ζωή δεν ξαφνιάζει; Πως ο εξωγήινος έχει πληροφορίες για την ιστορία της Γης στην βιβλιοθήκη του; Παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο η πινελιά / πληροφορία πως οι πρόγονοι του εξωγήινου δεν κατάγονται από τον πλανήτη στον οποίο ζουν;

 

Και κάτι που με μπέρδεψε: Ο Κόρταλ λέει ότι είναι πεντακοσίων χρόνων. Η γυναίκα υπολογίζει ότι αντιστοιχούν σε τριακόσια είκοσι χρόνια Γης. Δηλαδή διακόσια ενενήντα του πλανήτη της. Δηλαδή δεν είναι Γήινη; Ποιο το νόημα αυτών των λεπτομερειών;

 

Το αποτέλεσμα όμως κερδίζει τις εντυπώσεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Είναι ότι είπε και ο Πυθαρίων. Απλός αλλά αποτελεσματικός. Το έχω πει και εγώ σε προηγούμενα posts μου, ότι απλό δεν σημαίνει απαραίτητα και κακό. Επίσης μου αρέσουν οι ιστορίες με τα ρομπότ, μονάχα οι ιστορίες όμως, όχι και τα ρομπότ τα ίδια :D . Για την καθολική παρουσία διαλόγων, αυτό δεν μπορώ να πω ότι με ενοχλεί εάν εξυπηρετούν την ροή της αφήγησης. Που στην συγκεκριμένη περίπτωση το έκαναν. Θα έλεγα ότι πιο πολύ με ενοχλεί η παντελλής έλλειψη, παρά η συνεχόμενη παρουσία τους. Ενδιαφέρον το πρώτο στάδιο της ιστορίας όπου η θνητή γυναίκα και ο αθάνατος άντρας αναπτύσσουν την συζήτηση ο καθένας με τα δικά τους δεδομένα. Μπράβο :thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly
Είναι ένας κόσμος τύπου Star Trek όπου η ύπαρξη ενός πλανήτη με ζωή δεν ξαφνιάζει; Πως ο εξωγήινος έχει πληροφορίες για την ιστορία της Γης στην βιβλιοθήκη του; Παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο η πινελιά / πληροφορία πως οι πρόγονοι του εξωγήινου δεν κατάγονται από τον πλανήτη στον οποίο ζουν;

 

Και κάτι που με μπέρδεψε: Ο Κόρταλ λέει ότι είναι πεντακοσίων χρόνων. Η γυναίκα υπολογίζει ότι αντιστοιχούν σε τριακόσια είκοσι χρόνια Γης. Δηλαδή διακόσια ενενήντα του πλανήτη της. Δηλαδή δεν είναι Γήινη; Ποιο το νόημα αυτών των λεπτομερειών;

Υποτίθεται ότι και ο πλανήτης των αθανάτων, και ο πλανήτης της γυναίκας έχουν εποικιστεί από γήινους μετανάστες σε κάποιο μακρινό παρελθόν. Γενικά απέφυγα να δώσω πολλές λεπτομέρειες πάνω σε αυτό, όπως και πάνω στην κοινωνία των αθανάτων, το παρελθόν των χαρακτήρων κτλ, αν και είχα σκεφτεί τις απαντήσεις, γιατί νομίζω θα αποπροσανατόλιζαν το κείμενο.

Edited by aScannerDarkly

Share this post


Link to post
Share on other sites
dagoncult

Χμ. Χμ. Χμ. Δεν ξέρω. Δυσκολία να ακολουθήσω τους διαλόγους. Σε σημεία το είχα και μετά πάλι το έχανα. Το ε.φ. στοιχείο ήταν πολύ πολύ πίσω και η χρήση του ήταν στοιχειώδους μορφής. Οκ, καταλαβαίνω τη φάση να απορροφηθείς από άλλα ζητήματα την ώρα του γραψίματος και να αφήσεις κατά μέρους το ε.φ. τμήμα.

ΥΓ1: ''μπορει να ακουστει μισάνθρωπο''. Σκεφτόμουνα καλύτερα την λέξη ''μισανθρωπικό'', αλλά δεν είμαι σίγουρος αν είναι η σωστή.

ΥΓ2: Φαίνεται σαν να έχεις ρίξει αρκετό βάρος και στην ανάγνωση συγγραφέων μακριά από τον ε.φ. χώρο και αυτό (αν φυσικά δεν κάνω λάθος υπόθεση) νομίζω πως μου αρέσει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Waylander

Ωραιο διηγημα που τονιζεται απο την απλοτητα του και με εντονο φιλοσοφικο θεμα....

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Μ’ αρέσει: Η αιωρούμενη θλίψη της συζήτησης ανάμεσα στον Κόρταλ και τη γυναίκα. Το ψυχογράφημά της. Το εύρημα του ότι αν και υπάρχει τρόπος χρονολόγησης, οι αθάνατοι δεν το χρησιμοποιούν γιατί δεν τους πολυχρειάζεται. Η συλλογιστική του γιατί οι άνθρωποι δεν φτιάχνουν ρομπότ καλύτερα από αυτούς.

 

Δε μ’ αρέσει: Ο τρόπος με τον οποίο εισάγεις το «πού». Μετά από δύο σελίδες κουβέντες και ψυχογραφήματα, αποφασίζεις να μας μιλήσεις για το κτίριο και αρκετά μετά για το ότι είναι ένα εργαστήριο όπου ετοιμάζεται ένα ρομπότ. Νομίζω ότι χρειαζόμουν ένα εισαγωγικό hint γι’ αυτά. Κάποιες φορές χάνω τον ειρμό της συζήτησης, ποιος λέει τι. Επίσης οι συναισθηματισμοί του Κόρταλ με παραξενεύουν, αν και σε δεύτερη ανάγνωση τους αποδέχομαι ως κάτι που θα μπορούσε όντως να υπάρχει.

 

Στο σύνολο: Ωραίο, υποβλητικό κείμενο, με τη θλίψη να υπάρχει χωρίς όμως να πιέζει, όπως ακριβώς θα την αισθανόταν ένας αθάνατος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Όμορφη ιστορία, όμορφα γραμμένη. Κάποιες παραπάνω επεξηγήσεις, ειδικά σε θέματα τοποθεσιών, θα βοηθούσαν αλλά δεν χαλάστηκα από την έλλειψη αυτών. Καλή ιδέα, άψογη απόδοση. Πολύ ωραίοι και δυνατοί σε νόημα οι διάλογοι, πολύ καλό τέλος. Αλλά πολύ καλοί διάλογοι. Αλλά και πολύ καλό τέλος ναούμ! Εξαιρετική περίπτωση, λυπάμαι που δεν έχω άλλα σχόλια να κάνω. Μπράβο!

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar

Θα έλεγα ότι το διήγημα μου άφησε μερικές πολύ καλές εντυπώσεις, όσον αφορά το χτίσιμο των χαρακτήρων, τους διαλόγους, την ευαισθησία του θέματος και, φυσικά, την ρέουσα γραφή. Από την άλλη πλευρά, απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά η πλοκή, ενώ δεν μπόρεσα να ταυτιστώ με την προσπάθεια της ηρωίδας να βρει μια πατρίδα για το μηχανολογικό της «τέκνο», επειδή μάλλον στο μυαλό μου τα ρομπότ είναι γενικώς αθάνατα και δεν αντιμετωπίζονται με εχθρικότητα από τους ανθρώπους επειδή ακριβώς δεν θεωρούμε ότι ζουν πραγματικά. Αν είχε περισσότερο χώρο, μάλλον θα με έπειθες για τον ανθρωπισμό του ρομπότ της ιστορίας. Αν πάλι έκανες το ρομπότ πραγματικό βιολογικό παιδί, με το «πρόβλημα» της αθανασίας, ίσως προλάβαινες να ταυτίσεις τον αναγνώστη με την επιλογή της μάνας, και έτσι θα δρούσε πολύ καλύτερα και η σκληρή, πλην αληθινή, επιλογή της στο τέλος.

Siddhartha_σ_όλια.doc

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Τα κείμενα αυτού του είδους μου είναι γενικά πολύ ξένα. Παρ' όλα αυτά βλέπω κάποια πράγματα σε επίπεδο γραφής που πιστεύω μπορώ να στα επισημάνω.

1. Υπάρχει ένα γενικότερο μπέρδεμα με τους χαρακτήρες. Αφενός οι διάλογοι, όταν το πρόσωπο αλλάζει, παραμένουν ακριβώς στο ίδιο στυλ, σα να μιλάει συνεχώς ο ίδιος ακόμα κι όταν μιλάει το ρομποτάκι. Παρόλο που αυτά που λένε έχουν μια πηγαία ευαισθησία και είναι σημαντικά να ειπωθούν (χωρίς αυτά δεν υπάρχει διήγημα ουσιαστικά) ο τρόπος με τον οποίο τα λένε εμένα με αποστασιοποιεί ακόμα περισσότερο από το όσο αποστασιοποιημένο είναι το διήγημα γενικότερα. Αφετέρου η ΟΓ του κειμένου ξεκαθαρίζει μονάχα στις τελευταίες γραμμές (σχεδόν για μισή σελίδα). Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν οι αλλαγές είναι καθαρές και έχουν λόγο ύπαρξης, ο οποίος εμένα εδώ δε μου ήταν ξεκάθαρος.

2. Αργείς πάρα πολύ να δηλώσεις με οποιονδήποτε τρόπο το τι κάνουν την ώρα που συζητάνε. Πρώτη αναφορά στο ρομπότ είναι στο τέλος της 2ης σελίδας. Με έχεις ήδη χάσει. Εκεί που πιστεύω πως κάτι άλλο παίζει μεταξύ τους, απλά φτιάχνουν ένα ρομπότ. Ωραίο είναι, αλλά θέλω να το μάθω νωρίτερα.

3. Σε κάποια σημεία υπάρχει ένα ψιλομπέρδεμα με τους χρόνους. Αυτό είναι μονάχα θέμα έντιτινγκ, δε δυσκολεύει ουσιαστικά την ανάγνωση, αλλά είναι δύσκολο να μην το προσέξεις γιατί γενικότερα είναι το κείμενο είναι πολύ καλογραμμένο.

4. Ο θάνατος της κοπέλας δεν με ένοιαζε καθόλου, απλά έφυγε, off screen, χωρίς να προλάβω να τη γνωρίσω και χωρίς να καν να τη δω να πεθαίνει. Μου αρέσει που περνάει απλά σα δήλωση χωρίς οποιοδήποτε στολίδι, όμως τότε δε χρειαζόμαστε καν την πληροφορία πως ο Κόρταλ την είχε προειδοποιήσει. Και ξαναπερνώντας στην ΟΓ, εδώ θα έπρεπε να είναι ξεκάθαρη για να τον νιώσω. Ή του Κόρταλ ή του Σιντάρτα.

 

Γενικά, μου αρέσει ο τρόπος που χρησιμοποιείς το Σιντάρτα και την ιστορία του Βούδα, όπως και το ύφος του διηγήματος. Επειδή όμως σαν κείμενο (και σαν γραφή) το βρίσκω εξαιρετικά απαιτητικό για να γίνει καλό, θεωρώ πως ήθελε περισσότερη δουλειά.

Share this post


Link to post
Share on other sites
constantinos

Υπέροχη ιστορία. Θλιμμένη αλλά όχι θλιβερή. Μακάρια μελαγχολική. Χωρίς σάλτσες, χωρίς περιττές περιγραφές, απλή, ανθρώπινη αναρώτηση και πάνω από όλα προσεγμένη και καθαρά συναισθηματική γραφή. Η μοναδική που ήθελα να διαβάσω ξανά και παίρνει από μένα την πρώτη θέση. Μπράβο! :thmbup: :thmbup:

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Μια αρκετά συγκινητική ιστορία που προσεγγίζει το θέμα από την πλευρά των αθανάτων. Μου άρεσε η ευρύτητα της κάλυψης του θέματος, γηρατειά, θρησκεία, τέχνη, η αξία της στιγμής, υστεροφημία και άλλα ζητήματα, τουλάχιστον τα άγγιξες με την ιστορία σου.

Δυσκολεύτηκα στην αρχή να καταλάβω ποιος/ποια ήταν αυτός που μιλούσε και ποιος ήταν ο αθάνατος και ποιος όχι.

"δεν μπορώ να του έχω μάθει εγώ" μάλλον "δεν μπορεί να..."

Κάποιες από τις εξηγήσεις, παρότι χαίρομαι ότι υπάρχουν, μου έδωσαν την εντύπωση ότι τις έβαλες "με το ζόρι", μόνο και μόνο για να υπάρχουν (π.χ. γιατί δεν αναπτύξαν ρομπότ οι αθάνατοι, γιατί όχι ανθρωπόμορφα, γιατί δεν έχουν δυστυχία κ.ά.)

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Θα επαναλάβω τους προηγούμενους γιατί είναι κρίμα το γράψιμό σου να χάνει από απλά πράγματα όπως:

 

-Η οπτική γωνία. Μην την αλλάζεις συχνά. Αν νιώθεις ότι χρειάζεται να πηδάς συνεχώς από τον ένα χαρακτήρα στον άλλο, τότε αυτό είναι σημάδι ότι πρέπει να υιοθετήσεις τον τριτοπρόσωπο παντογνώστη αφηγητή –αλλά φυσικά έτσι χάνεις σε ζωντάνια. Γενικά, το θέμα του αφηγητή χρειάζεται μια μικρή μελέτη πριν ξεκινήσεις το γράψιμο, αλλιώς προκύπτουν τέτοια προβλήματα.

 

-Οριοθέτησε το σκηνικό σου αρκετά νωρίς για να διευκολύνεις τον αναγνώστη, ώστε αυτός απερίσπαστος να ασχοληθεί με την ουσία αυτών που θα ειπωθούν και θα γίνουν. (Εξαιρέσεις επιτρέπονται όταν το σκηνικό σου παίζει ιδιαίτερο ρόλο δραματουργικά αλλά εδώ δεν έχουμε κάτι τέτοιο.)

 

-Ξεκούρασε τον αναγνώστη με τον ξεκάθαρο ορισμό του εκάστοτε ομιλητή χρησιμοποιώντας τις μαγικές και αόρατες λεξούλες «είπε» και «ρώτησε». Είναι από τις λίγες λέξεις (ειδικά η πρώτη) που μπορείς να τις επαναλάβεις πάρα πολλές φορές σε ένα κείμενο χωρίς να κουράσεις καθόλου. Δεν θέλεις ο αναγνώστης να προσπαθεί να μαντεύει ποιος μιλάει από αυτά που λέει ή από την απλή καταμέτρηση την εναλλαγής μετά το τελευταίο «είπε». Θέλεις να ασχολείται με την ουσία της ιστορίας σου.

 

(Συγγνώμη για το δασκαλίστικο ύφος αλλά τα πετάω ωμά γιατί δεν έχω τον χρόνο να γίνω πιο ευγενικός.)

 

Για την ίδια την ιστορία:

 

-Δεν με έπεισε ο λόγος για τον οποίο οι αθάνατοι δεν είχαν κατασκευάσει ρομπότ. Τα ρομπότ είναι χρήσιμα γενικότερα, όχι μόνο για να δεις αν είναι αθάνατα ή όχι.

 

-Το κλάμα της γυναίκας (3η σελίδα) έρχεται πολύ απότομα.

 

-Συμφωνώ με τον khar για την υποτιθέμενη ζήλια των ανθρώπων απέναντι στα ρομπότ. Πιστεύω ότι αν και όταν τα ρομπότ γίνουν πραγματικότητα, μετά από το πρώτο διάστημα ανώριμης αντιμετώπισής τους από τους ανθρώπους, οι τελευταίοι θα καταλάβουν ότι δεν είναι παρά χρησιμότατα εργαλεία που τυχαίνει η διάρκεια ζωής τους να ξεπερνάει τη δική τους (και αν σκεφτείς θέματα παρωχημένης τεχνολογίας και διαλειτουργικότητας ίσως να μην ισχύει ούτε αυτό). Αυτός δεν θα είναι λόγος για να τα φθονούν, όσο δεν θα νιώθουν ότι η κυριαρχία τους αμφισβητείται. Οπότε πρέπει να βρεις μια καλύτερη δικαιολογία για το ότι η γυναίκα δεν κατασκεύασε το έργο της ζωής της σε μια θνητή κοινωνία. Φυσικά, καταλαβαίνω ότι αυτό είναι κρίσιμο για το τέλος που θέλεις να δώσεις, αλλά πρέπει να γίνει πιο αληθοφανώς.

 

-Επίσης δεν βλέπω από πού προκύπτει ότι το ρομπότ «έχει όλες τις συναισθηματικές ανάγκες ενός ανθρώπου χωρίς να είναι άνθρωπος». Μέχρι εκείνο το σημείο, το ρομπότ δεν φαίνεται να είναι τίποτα περισσότερο από μια πολύ προηγμένη μηχανή. Επειδή και αυτό είναι αναγκαίο για την ιστορία σου, πρέπει να το στηρίξεις κάπως.

 

+Πολύ καλή η τριάδα, θνητή, αθάνατος, ρομπότ.

 

+Καλό εύρημα ο Βούδας. Ελπίζω τώρα που είδες τα πλεονεκτήματα μιας καλής ονοματοδοσίας να τη χρησιμοποιήσεις πιο συχνά στο μέλλον.

 

+Το διήγημα κοσμούν μερικές εξαιρετικές θέσεις περί ζωής, θανάτου, τέχνης, χρόνου, εγωισμού κλπ. Όλη η ουσία είναι εκεί. Και είναι απολαυστική.

 

+Εξαιρετικό το τέλος με το μήνυμα και την «απάντηση» του Κορτάλ.

 

Από τα πάρα πολύ δυνατά διηγήματα του διαγωνισμού. Αν μάλιστα είχε καλύτερη παρουσίαση (οπτική γωνία, ομιλητές κλπ) ίσως και να το έβαζα πάνω από την 19η θέση. :tongue:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Το διήγημα είχε μια όμορφη ατμόσφαιρα και μια ενδιαφέρουσα οπτική γωνία, με την εναλλαγή ανάμεσα σε θνητή, αθάνατο και ρομπότ. Πολύ όμορφος και ο παραλληλισμός με το Βούδα. Προσωπικά ο διάλογος δεν με ενοχλεί. Τον θεωρώ καλό τρόπο για να προχωρήσει η υπόθεση, αρκεί να είναι κατάλληλα εμπλουτισμένος, κάτι που σε μερικά σημεία, όπως παρατήρησαν και οι προηγουμένοι έλλειπε λίγο.

Το δικό μου παράπονο είναι ότι ένιωσα να σαν δόθηκε το τέλος κάπως απότομα. Αφενός ο θάνάτος ήρθε πολύ ξαφνικά κι έτσι μου φάνηκε εντελώς διεκπεραιωτικός. Δεν είχαμε κάποια ένδειξη ότι ήταν τόσο επιβλαβής η επιφάνεια του πλανήτη και αφ' ετέρου θα ήθελα κάτι παραπάνω στην τελική συζήτηση μεταξύ Σιντάρτα και Κόρταλ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Μου άρεσε η ιστορία, αν και μπερδεύτηκα λίγο με τους διαλόγους. Βασικά δεν ήξερα ποιος μιλάει ανα πάσα στιγμή, γιατί δεν ήταν ξεκάθαρο. Μου άρεσε και το ρομπότ, πολύ πετυχημένο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
month

Καλή προσπάθεια, και καλή ιδέα. Θα μπορούσες λίγο καλύτερα στην υλοποίηση της.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Waylander

Η ιστορια σου ειναι καλη αλλα βρηκα αρνητικο και καπως κουραστικο τους συνεχεις διαλογους.....Δεν εχω να προσθεσω τιποτα αλλο....Να ρωτησω την φραση: "Στον κοσμο μου αν δεν στεγνωσεις τα ρουχα οταν γυρνας σπιτι φυτρωνουν διαφορα πανω" την εχεις ξαναχρησιμοποιησει σε αλλο σου διηγημα??? Μου φαινεται γνωστη και σπαω το κεφαλι μου να θυμηθω που την εχω δει.... :tongue: :tongue: :tongue:

Share this post


Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly
Η ιστορια σου ειναι καλη αλλα βρηκα αρνητικο και καπως κουραστικο τους συνεχεις διαλογους.....Δεν εχω να προσθεσω τιποτα αλλο....Να ρωτησω την φραση: "Στον κοσμο μου αν δεν στεγνωσεις τα ρουχα οταν γυρνας σπιτι φυτρωνουν διαφορα πανω" την εχεις ξαναχρησιμοποιησει σε αλλο σου διηγημα??? Μου φαινεται γνωστη και σπαω το κεφαλι μου να θυμηθω που την εχω δει.... :tongue: :tongue: :tongue:

Όχι... δεν ξέρω που μπορεί να την είδες

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..