Jump to content

Κοσμολογική Αντινομία


Recommended Posts

Πυθαρίων

Όνομα Συγγραφέα: Πυθαρίων

Είδος: επιστημονική φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Μμμ... Μένει στην εισαγωγή και στην υπόσχεση.

Αριθμός Λέξεων: 2388

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Μεταξύ ε.φ. και φ. Προτιμώ την ε.φ. 'Αλλωστε θα ξένιζε περισσότερο τους φίλους της φ. από ότι τους φίλους της ε.φ.

 

Κοσμολογική Αντινομία

 

‘‘Ξεχνάς. Φοβάσαι πίσω να γυρνάς, αλήθειες να ζητάς σε λάθος χρόνους, στων αστεριών τους σκονισμένους δρόμους τη στάχτη της ψυχής σου να σκορπάς.’’

 

Διάβαζε ο Πρόμ από το “Full moons locked in drawers”, της ποιητικής ανθολογίας “Chara Mast: Tear drops on the stardust flowers. - London limited editions 2017”, την στιγμή που κάτι κινήθηκε στην άκρη του οπτικού του πεδίου, αποσπώντας τον και αναγκάζοντάς τον να διακόψει απότομα την προσήλωσή του.

Αυτό το κάτι,ήταν μια ξαφνική παρουσία. Υλοποιήθηκε αναπάντεχα από το πουθενά δίπλα του, αν μπορούσε να προσδιορίσει μ’ αυτή τη λέξη την εμφάνισή της. Είχε σώμα παλμικό, μορφή ακαθόριστη, γένος θηλυκό.

Γένος θηλυκό; Πώς του καρφώθηκε τώρα αυτό, πριν προλάβει να διακρίνει ανατομικές λεπτομέρειες;“Χμμ, μια Νεθεριανή”, σκέφτηκε σε δεύτερη φάση. Είχε ακούσει. Ποτέ δεν είχε δει. Κάθε μια τους ούτως ή άλλως ήταν διαφορετική, έλεγαν.

 

«Επιθυμία. Επαφή.» Οι λέξεις ήχησαν μέσα στο μυαλό του. Προέρχονταν από εκείνη και δεν ήταν καν λέξεις, παρά νοητικές εννοιολογικές-νοηματικές προβολές, συνοδευμένες από έναν γλυκό βόμβο στα όρια του φάσματος των υπόηχων, που του δημιούργησε μια ισχυρή αίσθηση ερωτικού καλέσματος. Κάπως έτσι πρέπει να καλούν και τα γιγάντια θηλυκά έντομα στον Ξέλορ Ζίμπου, κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου, δονώντας τις κεραίες τους.

«Τώρα μάλιστα!» Μονολόγησε. «Η ευγένεια, κορίτσι μου, απαιτεί πρώτα να ζητάς την άδεια να μπεις». Πρόσθεσε με δυσφορία. Δεν ήταν ακριβώς δυσφορία. Ήταν… Ήταν,ίσως, μια μικροενόχληση για τη διακοπή. Ή μήπως ούτε κι αυτό; Ένα ξάφνιασμα μάλλον. Εντάξει, όχι απαραίτητα δυσάρεστο. Ένα απλό ξάφνιασμα. Στο κάτω-κάτω πάει καιρός, πόσος άραγε, που…

 

«Εσύ. Πρώτα.Είσοδος. Νέθερ. Χώρος μου. Χαμόγελο. Πρόκληση. Αναστάτωση. Ενδιαφέρον. Αποδοχή.Χαμόγελο. Σειρά μου. Πρόκληση. Επιθυμία. Επαφή.»

Το σκέφτηκε λίγα δευτερόλεπτα. “Σίγουρα έχει δίκιο.” Είπε στον εαυτό του. “Εγώ ήλθα εδώ, απρόσκλητος στις εσχατιές του Γαλαξία.”

«Αλλά, δίνε μου λίγο χρόνο να σε μεταφράζω σωστά.» Είπε δυνατά, απευθυνόμενος σ’ εκείνη.

 

Η σιλουέτα της διαγραφόταν τώρα με έντονα ελκυστικές γυναικείες γήινες καμπύλες. Ήταν γυμνή, φυσικά.

 

«Λίγος χρόνος, πλήρης συντονισμός. Μετά, αποκατάσταση αλληλοκατανόησης.» Του είπε .

Εκείνος άκουσε και ένευσε συγκαταβατικά με χαρακτηριστικό τρόπο δείχνοντας ότι κατάλαβε, με το βλέμμα του παγιδευμένο στα εφηβικά λεμονάτα στήθη της.

«Μάλιστα. Πολύ καλύτερα τώρα. Λες πως σε λίγο θα μιλάμε κανονικά; Έξοχα. Μα, μου φαίνεσαι… Πολύ γήινη.»

«Είμαι ευπλαστική οντότητα.»

«Τώρα καταλαβαίνω γιατί λένε πως είσαστε διαφορετικές. Δανείζεστε μορφή από τις εικόνες μας και τη συνείδησή μας. Έτσι ο καθένας μας σας βλέπει αλλιώς.»

«Είναι αλήθεια πως μπορώ να πάρω όποια οπτική ή υλικοπλαστική μορφή επιθυμώ ή επιθυμούν οι επαφές μου, ώστε να εξασφαλίσω συμβατότητα επικοινωνίας. Όμως η διαφορετικότητά μου αφορά κυρίως στα υπόλοιπα οντολογικά στοιχεία της ύπαρξής μου. Και σχετίζεται με τα βιώματά μου. Είμαι διαφορετική ύστερα από κάθε επαφή.»

«Βιώματα;»Ρώτησε ο Προμ με απορία. «Νομίζω πως συνεννοούμαστε πια τέλεια.» Παρατήρησε ταυτόχρονα.

«Ερωτικά βιώματα. Σεξουαλικές επαφές.» Του απάντησε. Το εξέφερε με μια υποβόσκουσα λαγνεία που τον έκανε να σκιρτήσει. Οι στητοί της ώμοι έκαναν το κορμί της να προβάλλει ελαφρά μπροστά, σαν πολύτιμο προτεινόμενο δώρο. Οι εντυπωσιακές σε μέγεθος θηλές της ήταν έτοιμες να εκραγούν.

 

Νεθεριανές: Οι γαλαξιακές σειρήνες. Αυτή ήταν η φήμη τους. Ασκώντας μια ακαταμάχητη σαγήνη,προκαλούν άκρατο πόθο στους άμοιρους (ή μήπως αντίθετα πολύ τυχερούς ) ταξιδιώτες. Λένε πως το ερωτικό πάθος που προκαλούν είναι ανεξέλεγκτο και πως δεν μπορεί κανείς να τους αντισταθεί.

 

«Είναι άνοιξη στον Νέθερ;» Ρώτησε, με προφανή αμηχανία. Η απίθανη λεπτή της μέση, το τρυφερό υπογάστριο, οι τορνευτοί γλουτοί της…

«Εννοείς…Είναι πάντα άνοιξη στον Νέθερ. Υπάρχουν βέβαια παράλληλα ζεστά, γλυκά καλοκαίρια.»

 

Άνοιξη και καλοκαίρι, μαζί. Αν και δυσνόητη παραλληλία για τα δεδομένα του, σίγουρα θα ήταν ένας εξωτικός συνδυασμός.

 

«Είναι αλήθεια ότι κανείς ποτέ δεν έχει πατήσει την επιφάνεια του Νέθερ;»

Κατάφερε να ψελλίσει, δήθεν αδιάφορος για τα ακαταμάχητα θέλγητρά της.

«Ο Νέθερ είναι υπόθεση της γυναικείας φύσης. Μπορείς να τον προσεγγίσεις, να εισέλθεις στην μαγνητόσφαιρά του, μα όχι να τον αγγίξεις.»

«Αλλά ούτε γυναίκα από αλλού.» Παρατήρησε ο Προμ επιμένοντας.

«Δεν θα είχε λόγο.» Είπε εκείνη, μάλλον χαμογελώντας.

 

Ο νους του πήγε αυτόματα οπωσδήποτε στην πιο λογική εξήγηση.

 

Δέρμα ανακατωμένο με σοκολάτα, έλιωσε νοερά στην γλώσσα του.

 

Ένα όμορφο μούδιασμα που ξεκινούσε από τον εγκέφαλό του είχε ξεκινήσει να επεκτείνεται στο σώμα του. Η αίσθηση παλμικότητας του κορμιού της άρχισε να καταλαμβάνει τα μέλη του. Προσπάθησε να συντηρήσει την αυτοκυριαρχία του κερματίζοντας την προσοχή του και αποσύροντας την επικέντρωσή του από το διαμορφωμένο πια στην εντέλεια κορμί της, που του θύμιζε έντονα ένα απώτερο, θλιμμένο, σχεδόν απωθημένο, παρελθόν.

 

«Μορφές, θολές μες του μυαλού σου τις σκιές. Τις μεθυσμένες σκέψεις σου αναδεύεις, τις μνήμες που σ’ απόμειναν ξοδεύεις σε μάταιες κι ανέλπιδες σιωπές.»

 

Του είπε. «Ήταν ήδη σχηματισμένο στο μυαλό σου πριν το διαβάσεις και συνόδευσε την στιγμιαία θλιμμένη σου σκέψη.» Του εξήγησε, προλαβαίνοντας την αντίδραση της έκπληξής του.

«Τα θυμάμαι όλα σχεδόν απ’ έξω. Ξέρω τι ακολουθεί παρακάτω.» Είπε ο Προμ. « Έχεις όνομα;» Συνέχισε, χωρίς να ζητήσει άλλες διευκρινήσεις.

«Αδύνατο να το προφέρεις. Μπορείς να με προσφωνείς Σελέκτ. Ότι πιο κατάλληλο και πιο συνεπές, σαν μετάφραση.»

«Σελέκτ.Έκτακτα. Να υποθέσω ότι είμαι λοιπόν επιλογή σου, ή όποιος περνά από εδώ…»

«Κανείς δεν περνά από εδώ, χωρίς να το θέλω. Κανείς δεν περνά από εδώ χωρίς να το θέλει και ο ίδιος. Ασυνείδητα, εγώ είμαι η δική σου επιλογή.»

 

Μπερδεύτηκε λίγο. «Νόμιζα πως…» Κοντοστάθηκε.

 

«Ναι, εγώ το είπα πρώτη, για να διευκολύνω την επαφή. Σε θέλω. Είναι αλήθεια.» Διευκρίνισε εκείνη.

Από την μια, ένιωθε απόλυτα κολακευμένος. Από την άλλη, είχε μεν τις σχετικές προηγούμενες εμπειρίες με εξωγήινα θηλυκά, αλλά όχι ακόμα την αυταρέσκεια του συμπαντικού γόη.

Η Σελέκτ απάντησε απ’ ευθείας στις σκέψεις του.

«Διαθέτεις την δική σου ιδιαιτερότητα. Την προσωπική σου γοητεία, ας πούμε. Μην ξεχνάς,στο σύμπαν δεν λειτουργούν τα απόλυτα στερεότυπα των περιορισμένων μας συστημάτων. Εκτός από ανδροπρέπεια, την αυθεντική μυρωδιά του αρσενικού, που πίστεψέ με είμαι σε θέση να αναγνωρίζω, ας πω επίσης ότι διαθέτεις λεπτότητα, αβρότητα,καλλιέργεια, γνώση, αγνότητα πρόθεσης -καλοσύνη κατά μια έννοια-, συναισθηματική κατανόηση, ρυθμική παραγωγική σκέψη, προεκτατική αντίληψη –εξαιρετικά γόνιμη υπό προϋποθέσεις. Θέλεις να αναφέρω κι άλλα;»

«Ρυθμική παραγωγική σκέψη; Προεκτατική…Τι;» Είπε σαστισμένος. «Τόσα πολλά λοιπόν προτερήματα;» αυτοσαρκάστηκε.

 

«Ρυθμική παραγωγική σκέψη: Οι σκέψεις σου χαρακτηρίζονται από έναν ποιητικό ρυθμό. Τις αφήνεις να συντονίζονται με την συμπαντική παλμικότητα και να γίνονται δημιουργικές. Προεκτατική αντίληψη: Το βάθος που διαβλέπεις σε κάθε τι που υποπίπτει στην αντίληψή σου. Η προοπτική που του αναγνωρίζεις. Είναι γόνιμη, γιατί εισπράττεται ασυνείδητα και επιτρέπει χώρους ελευθερίας και ανάπτυξης για τις άλλες οντότητες. Συνεισφέρει ώθηση σε ανοιχτά πεδία. Πρόσθεσε κι αυτό: Σεμνότητα, προφανής στον αυτοσαρκασμό σου. Ορίζει μια ποιότητα στον αυτοπροσδιορισμό σου. Σε κάνει συμπαθή στο σύμπαν. Το αντίθετο θα ήταν απωθητικά εγωκεντρικό, εγωπαθές και επιθετικό, ανεπιθύμητο για μένα.»

 

«Ο ποιητικός ρυθμός, αφού μπόρεσες να διαγνώσεις κάτι τέτοιο, είναι κατάλοιπο επίδρασης, αποτύπωμα από τις ειδικές πληροφορίες και τα δεδομένα που κουβαλώ όπως και από την συλλογή που συντηρώ. Είμαι φορέας.» Είπε επεξηγηματικά εκείνος.

 

«Ακούγεται ενδιαφέρον. Θα μου το αναλύσεις. Μα θα μου εξηγήσεις επίσης τι ακριβώς συμβαίνει με τον κόσμο σου; Δεν μπορώ να τον ανιχνεύσω με σαφήνεια στις εικόνες σου. Οι σκέψεις σου για εκείνον κυριαρχούνται από έντονο συναίσθημα που εμποδίζει την ευκρινή αναγνώρισή του.»

 

Δεν απάντησε αμέσως. «Μην αναφέρεσαι σ’ ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια.» Είπε ύστερα από λίγο κλονισμένος. «Εμείς οι φορείς κουβαλάμε τα κομμάτια του χαμένου αυτού κόσμου. Ό,τι έχει απομείνει δηλαδή σαν αρχείο και ό,τι έχουμε εντυπωμένο στη μνήμη και την ψυχή μας. Βλέπεις, καμιά γραπτή, ηλεκτρονική ή άλλη καταγραφή δεν είναι σε θέση να αναπαράγει τις συναισθηματικές και ψυχικές γενικά αποχρώσεις που συνοδεύουν αυτά τα ντοκουμέντα. Έτσι, είμαστε ζωντανά τμήματα μιας ασύλληπτης σε μέγεθος βιβλιοθήκης, διεσπαρμένα στον Γαλαξία. Εγώ, φέρω την λογοτεχνική και ποιητική κληρονομιά του κόσμου αυτού. Περιφερόμαστε αναζητώντας το κατάλληλο διαθέσιμο μέρος για να τα ενώσουμε πάλι. Να ξαναφτιάξουμε τον κόσμο μας από την αρχή.»

«Υπάρχει μια ομοιότητα ανάμεσά μας.» Είπε εκείνη αόριστα.

Ύστερα, σαν να αναθεώρησε την αινιγματικότητά της, πρόσθεσε: «Προσπαθώ να φτιάξω κι εγώ τον κόσμο μου.»

 

Αλλά κι αυτό παρέμενε εξίσου αόριστο για εκείνον. Προσπάθησε να φανταστεί τι κρυβόταν σ’ αυτά τα λόγια.

 

Καθώς δεν της απάντησε αμέσως, η Σελέκτ συνέχισε.

«Αν συμφωνείς, αν με θέλεις, στα πλαίσια του εθιμικού Γαλαξιακού κώδικα, του σχετικού με την ανταλλαγή μνήστρων, θα σου προσφέρω ένα μπουκάλι μοναδικό άρωμα αχνολούλουδων από τον Νέθερ. Τροφοδοτεί με ενέργεια αυτούς που το μυρίζουν και παρατείνει τη νεότητα. Κανείς στον γαλαξία δεν διαθέτει κάτι παρόμοιο. Θα σου φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο στις κοσμικές περιπλανήσεις σου. Εγώ πάλι θα ήθελα πολύ συγκεκριμένο δώρο από σένα: Το βιβλίο που διάβαζες πριν.»

 

Έστρεψε το βλέμμα του στην προθήκη των μνήστρων του. Ανάμεσά τους δέσποζαν ο κεραμιδής μονόλιθος της Νούρ με την προστατευτική του δράση κατά των γαλαξιακών ιών, η μικροσκοπική κεχριμπαρένια μπαλίτσα της Μελκάν με το εγκλωβισμένο αυτοπαραγόμενο φως, το υγρό “μάτι” της Ρέβελλον που μπορούσε να ανιχνεύσει ενεργειακές απειλές και κινδύνους και να προειδοποιήσει με το να γίνεται κόκκινο -τώρα ήταν ανοιχτό γαλάζιο- , η “κοσμολογική αντινομία” της Άριφελ Ντόουμ ένα παιχνίδι για τα μυστικά του σύμπαντος και πολλά άλλα. Κάθε ένα τους είχε ανταλλαχτεί με ένα βιβλίο από τη συλλογή. Δεν είχε τίποτα άλλο διαθέσιμο.

 

«Δεν ξέρω πια αν πρέπει, αν μπορώ να…» Σκέφτηκε φωναχτά.

«Μην ανησυχείς, δεν θέλω να στο στερήσω σαν κομμάτι του αρχείου σου. Δώσε μου μόνο το δικαίωμα να χρησιμοποιήσω το περιεχόμενό του. Μαζί με τα αντίστοιχα συναισθήματα που το συνοδεύουν. Αυτά θα τα αντιγράψω από σένα. Σαν πρόσθετο δώρο, θα σου επιτρέψω να γίνεις ο πρώτος που θα αγγίξει την επιφάνεια του Νέθερ.»

Τα απίστευτα μακρυά της πόδια… Οι σφριγηλοί μηροί και οι χυτές γάμπες σε μια ιδανική αναλογία… Το απόλυτο ερωτικό όπλο. Μια ακαταμάχητη πρόκληση έκστασης και ηδονής… Μυστηρίου και υποσχόμενης απόλαυσης…

Μια πνοή ανάσας που μπορεί να μην ήταν δική της, αλλά πιθανό ξετύλιγμα από αναδιπλωμένες μνήμες, χάιδεψε αισθησιακά τον λαιμό του. Μύριζε μεθυστικό λίμπορ των δασών του Άαγκ, εξαίσια αγριορόδα της θάλασσας της Τένιεμεβ.

 

«Μπορώ να γίνω η Κενταυριανή σου τζίνγκελν, η Καρκάδια φλαντρόνα σου. Μπορώ να γίνω ένα σύνθετο σεξοπλάσμα της φαντασίας σου.» Του πρότεινε με μια απερίφραστη μετωπική κρούση. Λογικά, δεν θα είχε την ευκαιρία να το πολυσκεφτεί, αν όντως τον συνάρπαζε μια τέτοια προτίμηση.

 

Αχνές τρεμουλιαστές φωτεινές ανταύγειες έπαιξαν με το ξανθό μετάξι της ήβης της.

 

«Δεν είσαι τίποτα απ’ όλα αυτά. Κάτι που να είσαι εσύ;» Είπε με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία ο Προμ.

«Είμαι όλα αυτά.» Τόνισε εκείνη. «Και κάτι παραπάνω. Είμαι η ίδια η επιθυμία σου, που φοβάσαι να κοιτάξεις κατάματα.»

 

Τίναξε τα πυρόξανθα μαλλιά της με θηλυκή περηφάνια. Φάνηκε απογοητευμένη και αποφασισμένη να αποχωρήσει. Μια δίνη, όμοια με τις δίνες των κόσμων που χάνονται στις εκρήξεις των καινοφανών αστέρων, στριφογύρισε μέσα στο κεφάλι του.

 

«Περίμενε!»Φώναξε αναστατωμένος. Άπλωσε το χέρι του και για πρώτη φορά ακούμπησε απαλά τογυμνό κορμί της. Ήταν η κρίσιμη γραμμή που είχε πια υπερβεί. Ήταν η παράδοσηάνευ όρων. Τώρα, δεν θα μπορούσε πια να κάνει πίσω. Γιατί, στην επαφή μαζί της,ο Γαλαξίας έγινε μια τεράστια πυρκαγιά.

«Τ’ όνομά μου, είναι Προμ, Προμηθέας.» Είπε σε χαμηλούς τόνους πλεγμένους με χρωματισμούς ερωτικής διέγερσης. «Μείνε όπως είσαι τώρα.»

 

 

 

 

Ήταν άνοιξη στον Νέθερ. Και μαζί καλοκαίρι.

 

Ήταν άνοιξη στα υγρά φιλήδονα χείλια της. Κι ήταν καλοκαίρι στο καυτό κορμί της.

 

Άπλαστα ακόμα φεγγάρια πάσχιζαν να βρουν τις τροχιές τους και το σχήμα τους.

Μυριάδες υπέροχα αχνολούλουδα των πεδιάδων, αποκολλημένα από τους μίσχους τους, ανέβαιναν με απαλές ταλαντώσεις στην ατμόσφαιρα και σπρωγμένα από την άνωση των ήπιων θερμών ρευμάτων του αέρα έφταναν σε κάποιο ύψος, όπου εξαχνίζονταν σε μυρωδάτες πνοές. Διακρίνονταν για λίγο σαν χρωματιστοί ατμοί κι ανεβαίνοντας ακόμα πιο ψηλά στα ψυχρότερα στρώματα, πύκνωναν σε μικρο-σταγονίδια που αιωρούνταν σαν αιθέριο πέπλο στον ουρανό του Νέθερ.

«Από εδώ, είναι το άρωμά σου.» Είπε η Σελέκτ.

 

Το άρωμά του, το άρωμά της.

 

Το έδαφος ήταν αραιό σαν πουπουλένιο σύννεφο. Κυλίστηκε μαζί της πάνω του, μέσα του. Της έδινε τις αισθήσεις και τα συναισθήματά του δώρο. Εκείνη ρουφούσε ασίγαστο πόθο από το κορμί του και τυπωμένους στίχους από το νου του.

 

«Φεγγάρια, πανσέληνοι κλεισμένες σε συρτάρια, δαίμονες που ληστέψαν τα φιλιά σου, λάγνες αγάπες κυλισμένες στα χορτάρια που πόθησες ξανά στην αγκαλιά σου.»

Την άκουσε να ψιθυρίζει.

 

«Δεν είδα πουθενά άλλες Νεθεριανές.» Πρόσεξε ο Προμ.

«Εγώ είμαι όλες.» Του είπε αφοπλιστικά. «Εγώ είμαι κάθε φορά μια διαφορετική Νεθεριανή. Δεν υπάρχουν άλλες. Επιλέγω οντότητες για επαφή. Και συλλέγω επιλεγμένα στοιχεία, βελτιώνοντας συνεχώς τις καταχωρημένες πληροφορίες μου. Αναγεννώντας τον εαυτό μου. Είμαι άλλη μετά από κάθε επαφή. Όταν θα έλθει η κατάλληλη στιγμή, μια εκλεπτυσμένη και δυνατή φυλή θα γεννηθεί στην άκρη του Γαλαξία. Προς το παρόν, φτιάχνω τον Νέθερ.»

 

Δεν ήξερε γιατί, τίποτα πια δεν του έκανε έκπληξη. Έμοιαζε άλλωστε πολύ με την “Κοσμολογική αντινομία” το παιχνίδι - μνήστρο της Άριφελ Ντόουμ, όπου οι παίχτες καλούνται να αναπτύξουν και να προτείνουν διαφοροποιημένους συμπαντικούς νόμους – εκδοχές, ικανούς να αντέξουν τις αμφισβητήσεις των άλλων συμπαικτών, για την κατασκευή θαυμάσιων νέων φανταστικών κόσμων.

 

«Να μείνω μαζί σου; » Ρώτησε με αφέλεια και ενθουσιασμό ερωτευμένου έφηβου. «Ο Νέθερ θα μπορούσε να γίνει η νέα Γη. Θα ειδοποιήσω και τους άλλους φορείς…» Αποτόλμησε να προτείνει.

«Ο Νέθερ δεν πρέπει να γίνει μια νέα Γη. Πήρα αρκετά προσωπικά σου στοιχεία, αν σε ικανοποιεί. Δεν θέλω να φύγεις, μα είναι απαραίτητο. Μόνο έτσι θα ολοκληρωθεί το δώρο σου και θα αποκτήσει πλήρες νόημα το περιεχόμενο του βιβλίου.»

«Σε τι μπορεί να σου χρησιμεύσει το περιεχόμενο ενός βιβλίου με ποιήματα;» Ρώτησε ο Προμ. Το κορμί του ήταν ακόμα κολλημένο στο δικό της.

 

Θα πρέπει να γέλασε δυνατά. Το γέλιο της μεταφέρθηκε στο σώμα του σαν ανείπωτη τελική ριπή ερωτικού οργασμού.

 

«Από το βιβλίο παίρνω κυρίως κάτι που λείπει από τον Νέθερ: Μια ακόμα εποχή και, με τη βοήθειά σου, τα συναισθήματα που τη συνοδεύουν.»

Του φάνηκε πως η φωνή της, η φωνή που σχηματιζόταν στον εγκέφαλό του, είχε τώρα μια διαφορετική χροιά και μια κάμψη στη ζωντάνια της.

 

«Χτυπούν, παλμοί στο στήθος σου ηχούν, γκρίζα πουλιά σε στροβιλίσματα του χώρου. Στο βάθος της ψυχής φυλλορροούν μενεξεδένια δειλινά του φθινοπώρου.»

Είπε η Σελέκτ. Και πρόσθεσε: «Αυτό, αν σου αρκεί, αν σου λέει κάτι.»

 

 

 

Πριν στρέψει τα νώτα του για να αποχωρήσει, είδε μια γκρίζα απόχρωση θλίψης στα πράσινα μάτια της.

 

Το αιθέριο πέπλο των αχνολούλουδων στον ουρανό του Νέθερ, είχε συμπυκνωθεί σε υγρά σύννεφα. Μια μοναδική στον Γαλαξία αρωματική βροχή είχε αρχίσει να πέφτει στην επιφάνειά του, καθώς ο Προμ έφευγε περνώντας μέσα από τα ασχημάτιστα φεγγάρια του. Ο κόσμος αυτός, δεν είχε ανάγκη τη φωτιά. Αλλά εκείνος, σαν ένας νέος Προμηθέας, είχε φέρει κάτι άλλο που του έλειπε. Την θλίψη και μια καινούργια εποχή.

 

Ήταν πια φθινόπωρο στον Νέθερ…

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Martin Ocelotl

όμορφο, πραγματικά όμορφο, ένας κόσμος αισθήσεων που σε ταξιδεύει.

Είναι απίστευτη η ιδέα του να κάνεις έρωτα σε έναν ολόκληρο πλανήτη, μπορεί και στο θεό τον ίδιο.

Θα μπορούσα ίσως να σου πω ότι εδώ θα ήθελα αυτό κι εκεί θα φανταζόμουν το άλλο, αλλά μετά θα ένοιωθα μικρόψυχος και βλάκας.

Έτσι, ξαναδιαβάζω μια φορά το γραφτό σου για να νιώσω πάλι στο στόμα μου τη γεύση του.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

@ Martin_D :

Ευχαριστώ για την ανάγνωση, χαίρομαι που σου άρεσε.

Edited by Πυθαρίων
Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Μου άρεσε η ιδέα, όπως και η αίσθηση που θα μπορούσε να μου έχειαφήσει, αν δεν με χτύπαγες πάνω σε μετεωρίτες κάθε τρεις και λίγο μετην έφηβη θεογκόμενά σου. :tongue: Και εξηγούμαι:

Είναι ταξιδιάρικο και όμορφο, αλλά πέφτεις σε κάποια λάθη που μειώνουν την ποιητικότητά του. Πολύ περιγραφή της Νεθεριανής, σα να προσπαθούσες να μας πείσεις τι σόι κόμματος ήταν (ναι, φτηνή η γλώσσα μου, αλλά το άσχημο είναι ότι αυτό με έκανες να σκεφτώ).

 

Αυτά τα αποσπάσματα είναι άκομψα σε σχέση με το στυλ της αφήγησης:

Ήταν γυμνή, φυσικά.

Η απίθανη λεπτή της μέση, το τρυφερό υπογάστριο, οι τορνευτοί γλουτοί της…

Οι εντυπωσιακές σε μέγεθος θηλές της ήταν έτοιμες να εκραγούν.

Τα απίστευτα μακρυά της πόδια… Οι σφριγηλοί μηροί και οι χυτές γάμπες σε μια ιδανική αναλογία… Το απόλυτο ερωτικό όπλο.

Link to post
Share on other sites

Φαίνεται ότι σου αρέσει να παραθέτεις στίχους στα έργα σου. Αυτή τη φορά μου άρεσαν ιδιαίτερα και ήθελα να σε ρωτήσω για την πατρότητά τους, όταν συνειδητοποίησα ότι... δεν έχουν γιατί μάλλον έχουν... μητρότητα. Σωστά υποθέτω ότι είναι της κόρης σου, Χαράς; (Chara Mast) Αν ναι, δως της τα συγχαρητήριά μου, αν όχι κράτα τα εσύ.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

@ mman :

 

...Συνειδητοποίησες σωστά, της τα έδωσα ήδη, σ' ευχαριστεί με τη σειρά της, όπως κι εγώ που το διάβασες... Και δεν το σχολίασες, ευτυχώς. ( Χιούμορ)

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Φίλη Cassandra Gotha,

 

Κανένα σχόλιο φίλου από το forum δεν περνά αβασάνιστα από την προσοχή μου. Γι’ αυτό, κάποια από αυτά με προβληματίζουν και με κάνουν επίσης να αναλογίζομαι πόσο δύσκολο είναι στ’ αλήθεια να μεταφέρεις με ακρίβεια και σαφήνεια τις σκέψεις σου, τα συναισθήματα και τις ιδέες σου, μέσα από ένα διήγημα. Και ακόμα περισσότερο να το κάνεις με τρόπο που να είναι στοιχειωδώς συνεπής στις τεχνικές απαιτήσεις μιας λογοτεχνικής απόπειρας.

 

Αντιμετωπίζω με περίσκεψη και τη δική σου κριτική.

 

Αν οι περιγραφές στις οποίες αναφέρεσαι σου φαντάζουν αταίριαστα άκομψες μέσα στο υπόλοιπο κείμενο, αν τις θεωρείς αισθητικό ευτελισμό, τότε νιώθω πως μπορεί να απέτυχα στο περιγραφικό μέρος, χρησιμοποιώντας άστοχες λέξεις και εκφράσεις. Φυσικά, έχω την ευθύνη της ακρίβειας και της λεπτότητας για το λεξιλόγιο που χρησιμοποιώ. Και απομένει σε μένα να συλλέξω κι άλλες εντυπώσεις, για να βεβαιώσω το αδόκιμο και να πάρω άλλο ένα μάθημα γραφής.

 

Αν τις νομίζεις προσβλητικές για την γυναικεία φύση, τότε σίγουρο είναι πως δεν κατάφερα να μεταδώσω αυτό που θα ήθελα έτσι όπως θα το ήθελα. Γιατί αντίθετα, αναγνωρίζω, εκτιμώ και λατρεύω την θηλυκή ομορφιά σε κάθε της έκφανση, τη γυναικεία ύπαρξη γενικά, και δεν θα ήθελα να χάνω ευκαιρία να το εκδηλώνω ευθαρσώς και με σεβασμό.

 

Αν πάλι διακρίνεις υπερβάλλουσα τολμηρότητα, θα επιθυμούσα να ξεκαθαρίσω ότι δεν ήταν στην πρόθεσή μου να προκαλέσω κανένα φίλο και πολύ περισσότερο καμιά φίλη. Κάποιες λέξεις στα μάτια και στ’ αυτιά διαφορετικών ανθρώπων, παίρνουν διαφορετικές σημασιολογικές διαστάσεις, και λειτουργούν προκαλώντας διαφοροποιημένες αντιδράσεις. Και πώς, καλή μου φίλη, να ανταποκριθεί κάποιος στις ευαισθησίες του κάθε αναγνώστη φίλου ξεχωριστά, όταν υπάρχει τέτοια ποικιλία προτιμήσεων;

 

Πεποίθησή μου πάντως είναι πως δεν ξεπέρασα τα όρια της κοινής ευπρέπειας. Σε διάφορες άλλωστε ιστορίες που αναρτήθηκαν στον χώρο αυτό, περιέχονται κατά την άποψή μου ερωτικές περιγραφές δοσμένες ίσως με ακόμα πιο τολμηρό τρόπο.

 

Σε κάθε περίπτωση, σ’ ευχαριστώ για την ανάγνωση και την κριτική.

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

@ mman :

 

[...] Και δεν το σχολίασες, ευτυχώς. [...]

Φτου! Κι έλεγα δεν θα το προσέξει... ΟΚ, έχει κάπως έτσι:

Το κείμενο δεν είναι καθόλου άσχημο. Σε αρκετά σημεία είναι επιτυχημένα ποιητικό. Βρήκα κάποια σημεία που ένας επιμελητής θα σημείωνε για διόρθωση, αλλά αυτό φυσικά είναι κάτι που αναπόφευκτα συμβαίνει με κάθε τέτοια δουλειά. Το βασικότερο πρόβλημα -κι εδώ αρχίζω να γίνομαι αυθεντικά αυστηρός και το ξέρω- είναι η έλλειψη πρωτοτυπίας της κεντρικής ιδέας του. Είναι μια ιστορία που την έχω ξαναδιαβάσει. Ίσως όχι τόσο ρομαντικά, σίγουρα όχι μ' αυτή την ανάπτυξη και αυτές τις επιμέρους προσθήκες (κατασκευή κόσμου, προσθήκη εποχής) αλλά στην πραγματικότητα στον πυρήνα της είναι μια boy meets girl ιστορία, όπου το boy meets girl θέμα υπερισχύει σημαντικά όλων των άλλων. Θα προτιμούσα το boy meets girl θέμα να "έντυνε" κάποια άλλη ιδέα η οποία θα ήταν πιο "κύρια" αλλά αναγνωρίζω ότι αυτή ήταν η επιλογή σου και πάω πάσο. Σίγουρα από ένα σημείο και μετά είναι και θέμα γούστου, απλώς έχω ένα (σημαντικό) θεματάκι με την προσπάθεια για πρωτοτυπία και έχω την εντύπωση ότι το συγκεκριμένο διήγημα δεν έκανε σοβαρή προσπάθεια στον τομέα αυτό [σ.σ. κάτι που ισχύει και για το δικό μου "Γαιοναύτη" π.χ. όπως έγραψα]. Μπορείς να το θεωρήσεις προσωπικό αναγνωστικό βίτσιο και να το αγνοήσεις ή μπορείς την επόμενη φορά να προσπαθήσεις να βρείς μια πρωτότυπη ιδέα ή μια ιδέα που να φαίνεται πρωτότυπη (άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή) και να με στείλεις (κυριολεκτικά) αδιάβαστο σαν αναγνώστη.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ήταν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, όπως όλα τα δικά σου που έχω διαβάσει.

 

Τέλος, προσωπικά δεν βρήκα να με ενοχλούν οι ανατομικές αναφορές, αφού τις θεώρησα απόλυτα δικαιολογημένες από την υπόθεση και δεν νομίζω ότι έριχναν το επίπεδο του υπόλοιπου κειμένου. Από τη δική μου μικρή συγγραφική πείρα πάνω σ' αυτό το θέμα, η ώρα ν' αρχίσεις ν' ανησυχείς είναι όταν άνθρωποι που σε ξέρουν αρκετά συγγραφικά έρχονται και σου λένε έκπληκτοι "μα εσύ φαινόσουν καλό παιδί!", κι αυτό το διήγημα οπωσδήποτε δεν προκαλεί τέτοιες αντιδράσεις.

Ίσως βέβαια για την εντύπωση που μου έδωσε να φταίνε και οι ορμόνες μου (για δες! πρέπει να είμαι και άντρας!). Σίγουρα η γνώμη και άλλων αναγνωστριών πάνω σ' αυτό θα βοηθούσε.

Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Θα συμφωνήσω κι εγώ με την Κασσάνδρα. Φυσικά δε μιλάμε ούτε απρέπεια ή τίποτα τέτοιο, απλά μου έδωσε την εντύπωση ενός κειμένου που θα μπορούσε να απογειωθεί και τελικά δεν το κάνει. Σαν να πέφτει μεγαλύτερο βάρος από όσο θα χρειαζόταν στον ερωτισμό και υπσκελίζει τα υπόλοιπα, ιδίως το τέλος που μου άρεσε πάρα πολύ. Γιατί κανένας κόσμος δεν έχει νόημα χωρίς θλίψη.

Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha
(για δες! πρέπει να είμαι και άντρας!)

Mman, είναι πολύ ευχάριστο που τυχαίνει να είσαι άντρας. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ο ερωτισμός δεν είναι κάτι που με ενοχλεί, γιατί στην τελική όλοι άντρες και γυναίκες είμαιστε, δε νομίζω να υπάρχουν άφυλλοι μεταξύ μας. ;)

 

Πυθαρίων, δεν βρήκα τις περιγραφές σου ούτε προσβλητικές, ούτε μ' έπιασε κόμπλεξ (μα γιατί να μην είμαι έτσι; ), :blush: ούτε βέβαια μου φάνηκαν τολμηρές. Απλά άκομψες, αταίριαστες με το αιθέριο κλίμα του διηγήματος. Νταμν ιτ, αιλεινοικκά μυλλάο! :wacko:

 

Την παρουσιάζεις γήινη, ενώ σ' ένα τόσο τέλειο πλάσμα σίγουρα δεν ξέρεις τι να προσέξεις πιο πολύ. Δεν κάνεις ζουμ σε γοφούς, πόδια, λεπτούς αστραγάλους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Μαγεύεσαι από μια εικόνα που προφανώς δεν έχεις αντικρύσει ξανά. Και αυτό περίμενα από το κείμενο, αλλά με απογοήτευσες, με προσγείωσες με τις περιγραφές σου. Το έκανες κοινότυπο.

 

Κι εκεί που λες ότι "ήταν γυμνή, φυσικά", μου φαίνεται αμήχανη φράση, πάλι σε σχέση με το υπόλοιπο κείμενο. Θα μπορούσες να τονίσεις αλλιώς τη γύμνια της.

Edited by Cassandra Gotha
Link to post
Share on other sites
Martin Ocelotl

Μια γυναίκα σαν αυτή που περιγράφει ο πυθαρίων ζει μόνο στη φαντασία των ανδρών Κασσάνδρα. Είναι Alien τουλάχιστον όσο τα πράσινα μικρά ανθρωπάκια με τις κεραίες... Άλλα ίσως έχεις δίκιο ότι το γήινο sex appeal κατέβασε το κείμενο ένα σκαλοπάτι. (χαλάλι του κατά την ταπεινή μου άποψη)

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Ο.Κ., παιδιά. Μήνυμα ελήφθη. Μετά από σκέψη, επεξεργασία και συνδυασμό των σχολίων σας, κατανοώ πλήρως την άποψή σας.

 

Η αλήθεια είναι πως, επιστρατεύοντας ένα ποίημα και ανακατεύοντας και λίγο ρομαντισμό, σας παρέσυρα στην εντύπωση ότι όλο το κείμενο θα ήταν γραμμένο στο συγκεκριμένο ποιητικό – ευχαριστώ για τον χαρακτηρισμό, ισχύει μόνο για λίγα σημεία – στυλ. Και σας δημιούργησα, χωρίς να το επιδιώκω, πολύ συγκεκριμένες προσδοκίες, στις οποίες δεν ανταποκρίθηκα.

 

Οι προσδοκίες σας βέβαια αν μη τι άλλο, με τιμούν. Εξ ου και υπόσχομαι να είμαι πιο καθαρός στο εξής. “Ή παππάς – παππάς, ή ζευγάς – ζευγάς”, κατά τη ρήση της λαϊκής σοφίας.

 

Από την άλλη μεριά, θα ήθελα με τη σειρά σας να κατανοήσετε ότι οι επίμαχες περιγραφές που φάνηκαν αταίριαστες με την "τεχνοτροπία" του υπόλοιπου κειμένου, δεν ήταν εκείνη τη στιγμή που γράφονταν ακριβώς έτσι για μένα, γιατί στην δική μου αισθητική αντίληψη, μια γλαφυρή περιγραφή του αντικειμένου του ερωτικού πόθου φαντάζει ποιητική, αν δεν είναι άσεμνη. Κι αυτό εξ αιτίας του ότι η λέξη έρωτας αντιστοιχεί στο λεξιλόγιό μου σε δυο μη διαχωρισμένες ερμηνευτικές εκδοχές: α) Σφοδρή αγάπη ή επιθυμία, β) Σαρκική επαφή, και άλλες δευτερεύουσες μεταφορικές υποεκδοχές του τύπου: Πρόσωπο ή αντικείμενο λατρείας, κλπ. κλπ. Έχω λοιπόν ταυτίσει τις έννοιες (ερωτικό συναίσθημα, ερωτική πράξη και ερωτικό αντικείμενο) και τις έχω εξισώσει στην αντίληψή μου, θεωρώντας τις αλληλένδετες και στον ίδιο βαθμό συγκινησιακές. Άρα και τις περιγραφές τους συμβατές με ευγενικότερα ή λεπτότερα λεκτικά σχήματα.

 

Συμπληρωματικά, δυο σημειώσεις με χιούμορ:

 

1. Μη μειώνετε την γήινη γυναικεία ομορφιά πριν δείτε ένα εξωγήινο θηλυκό. (Μου είναι αδύνατο να φανταστώ προσωπικά, ελκυστικότερα πλάσματα στο σύμπαν από τα δικά μας- τρέξε Λενιώ να δεις τι γράφω για πάρτη σου!-)

 

2. Κάθε επαφή, σεξουαλική και μη, συνεπάγεται μια ανταλλαγή. Αν σας απογοήτευσε το επίπεδο του διαστρικού σεξ επειδή το είχατε φανταστεί πιο συναρπαστικό, σκεφτείτε πως, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον στην ανταλλαγή, υπήρξε σαφής αναβάθμιση: Η Σελέκτ εισέπραξε μια ολόκληρη εποχή, εκτός των άλλων, και ο Προμ - ο πεζός αυτός γήινος - μια πραγματική εμπειρία με την καλύτερη ανάμνησή του ή την εξιδανικευμένη φαντασιωσική του γυναίκα. Να μην αναφέρω το άρωμα της νεότητας.

 

Φιλιά πολλά. Με τον σεβασμό και την φιλική μου διάθεση.

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Εδώ βρήκα όλα τα προτερήματα της γραφής σου, δηλ. ευαισθησία, συγκρατημένη λυρικότητα, εκπληκτική αρχή και τέλος, καταπληκτική συνύρπαξη με ποιήματα-στίχους και οργιώδη φαντασία. Προφανώς μου άρεσε. Από την άλλη αισθάνομαι ότι λείπει η πλοκή, και η επαφή των δύο πλασμάτων δείχνει εύκολη και κάπως «κατασκευασμένη» για να μας δώσει τον πολύ ωραίο «μύθο» των εποχών. Για κάποιο λόγο θα προτιμούσα η Νεθεριανή να μη μιλάει αλλά να δείχνει, και ο μύθος της να μην είναι τόσο γνωστός ώστε ο ήρωας να βιώσει την έκπληξη του αναγνώστη

Link to post
Share on other sites
  • 3 months later...
Innerspaceman

Ήθελα να διαβάσω πάντα κάτι δικό σου αλλά συνεχώς για διάφορους λόγους το ανέβαλα. Από αρχής πριν σε διαβάσω αποφάσισα να μήν είμαι ελαστικός και η κριτική μου να είναι όσο πιο αυστηρή μπορώ, για να μην νομίζεις ότι σε κανακεύω ή ότι σου γράφω φιλοφρονήσεις σαν κάποιου είδους ανταπόδοση αλλά.... τι να σου πώ τώρα; Δέν μου αφήνεις πολλά περιθώρια. Δέν σου λέω, ότι κατά την γνώμη μου, είσαι συγγραφάρα (ουπς! μόλις το πά ...χεχε) γιατί φοβάμαι μήν σου κάνω κακό παρά καλό (τουλάχιστον κρίνοντας από αυτό το μικρό δείγμα). Υπέροχο απλά υπέροχο Πυθαρίων! Απο άποψη πλοκής, ιδεών, εσωτερικού ρυθμού και λόγος! Ω! πανέμορφος αιθέριος λόγος! Με ταξίδεψες εντελώς! Δέν νομίζω ότι έχω να πώ κάτι αρνητικό, κάτι που με χάλασε ιδιαίτερα.Ελπίζω να με εκπλήξεις το ίδιο ευχάριστα και στα επόμενα σου! Περιμένω την συνέχεια...

Edited by Innerspaceman
Link to post
Share on other sites
KELAINO

Να πω κι εγώ, σαν αναγνώστρια: έννοιωσα πως δεν απευθύνονταν σε μένα. Μα καθόλου. Σα να ήμουνα σε μια παρέα και ν' αρχίζανε ξαφνικά να μιλάνε για γκόμενες πάνω απ' το κεφάλι μου. Θά 'φευγα σούμπιτη.

Περιγράφεις μια αντρική φαντασίωση, ενδεχομένως το κάνεις άριστα, αλλά αισθάνομαι να μη με αφορά διόλου.

Συγνώμη αν σε στεναχώρησα, αλλά ήθελες γυναικείες γνώμες, αν κατάλαβα καλά.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Απαντώ με το ίδιο post και την ίδια φιλική διάθεση σε δυο διαφορετικά σχόλια. Ασφαλώς και αποτελεί ικανοποίηση για τον όποιο γράφοντα να μένει ευχαριστημένος ο αναγνώστης του. Από την άλλη μεριά, δεν μπορεί κανείς παρά να εκτιμήσει την προφανή ειλικρίνεια και την εντιμότητα ενός αρνητικού σχολίου και να προσπαθήσει να εισπράξει απ’ αυτό ό, τι μπορεί. Φίλε Innerspaceman και φίλη Kelaino, σας ευχαριστώ και τους δυο για την ανάγνωση και την κριτική.

 

 

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
  • Upcoming Events

    No upcoming events found
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..