Jump to content
Sign in to follow this  
Sonya

Απ' το αράουτ στο πλάγιο

Recommended Posts

Sonya

Απ’ το αράουτ στο πλάγιο

(βάζελος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι)

 

 

Είναι τελευταία Κυριακή της αποκριάς του σωτηρίου έτους 1979 κι ενώ όλος ο κόσμος τραγουδάει, χορεύει και πίνει μέχρι τελικής πτώσεως, μια δύσμοιρη γυνή κοιλοπονεί στο μαιευτήριο «Μητέρα», μερικές εβδομάδες νωρίτερα απ’ ότι περίμενε. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, ο μαιευτήρας αναγγέλλει «κορίτσι» κι ο τρισευτυχισμένος μπαμπάς φροντίζει να το φωνάξει σ’ όλους τους ορόφους ότι επιτέλους «έκανε την κόρη». Δίπλα του ακριβώς, ένας άλλος μπαμπάς μαθαίνει ότι επίσης έχει κάνει κόρη και σκύβει μοιρολατρικά το κεφάλι, γιατί ούτε η έκτη απόπειρα έφερε τον γιο. Όμως αυτός δεν απασχολεί την ιστορία μας.

 

Ο μπαμπάς φροντίζει από νωρίς να εδραιώσει την κυριαρχία του πάνω στο νεογέννητο. Πάνε τα μπανάκια με χαμομηλόνερο που είχε απολαύσει ο γιος πέντε χρόνια πριν, τέρμα οι υστερίες μαμάς και γιαγιάδων. Η κόρη του, η κοράκλα του, η βασίλισσά του, ήταν αποκλειστικά και μόνο δική του.

 

Πριν καν πει τις πρώτες λέξεις, η μικρή Χριστίνα έχει εδραιώσει την δική της κυριαρχία πάνω του και τον διαφεντεύει με χαμόγελα κι αγκαλιές. Κι εκείνος βρίσκει στην από κούνια ατίθαση ψυχή της έναν μελλοντικό σύντροφο σε όλα όσα ο γιος, με τον ήρεμο και βαριεστημένο χαρακτήρα του τού αρνιόταν: ψάρεμα, κυνήγι και –αυτό που θ’ απασχολήσει την ιστορία μας- ποδόσφαιρο.

 

Οι πρώτες μελωδίες που αποτυπώνονται στη μικρή δεν είναι νανουρίσματα, ούτε παιδικά τραγούδια. Είναι η χαρακτηριστική μουσική της αθλητικής Κυριακής. Ξέρει ότι εκείνη την ώρα θα κάτσει με τον μπαμπά στην πολυθρόνα κι αγκαλιά θα βλέπουν εικοσιδύο παλικάρια να κυνηγούν μια μπάλα. Ξέρει και τι θα φοράει την Κυριακή κι είναι ικανή να σπαράξει στο κλάμα αν ξεχάσει κανείς το τεράστιο, πράσινο κασκόλ της, με το τριφύλλι πάνω. Ξέρει ότι το ίδιο τριφύλλι είναι στις φανέλες των έντεκα απ’ αυτούς και είναι, πριν καλά καλά μπορεί να το προφέρει, ένα μαζί τους.

 

Παναθηναϊκός. Αυτή είναι η τέταρτη λέξη που μαθαίνει. Πρώτα είπε «τάτα» που ήταν και παρέμεινε το όνομα του μπαμπά, μετά είπε «μάμα», μετά «Νίνο», τον αδερφό και μετά από ώρες αυστηρής παρακολούθησης κι επανάληψης, είπε ολόκληρη την λέξη «Παναθηναϊκός». Δεν την έφαγε, δεν την έκοψε και την κατάλαβε ολάκερη. Ήταν το πράσινο κασκόλ με το τριφύλλι, ήταν οι έντεκα παίκτες που την συναρπάζανε τις Κυριακές, τρέχοντας πίσω απ’ την ασπρόμαυρη, δερμάτινη μπάλα.

 

Μια τέτοια μπάλα την βλέπει και στο σπίτι να τριγυρνάει. Ο τάτα παίζει κι εκείνος ποδόσφαιρο και προσπαθεί να πείσει και τον Νίνο να παίξει. Μερικές φορές του κάνει το χατίρι, αλλά τις περισσότερες βαριέται. Η μικρή, όμως, είναι μαγεμένη απ’ το τόπι και μπουσουλώντας ακόμα το σπρώχνει. Ο τάτα γελάει κάθε φορά που το κάνει αυτό κι η Χριστίνα προσπαθεί να σηκωθεί στα πόδια της για να κλοτσήσει κι εκείνη την μπάλα.

 

Κάποια μέρα το καταφέρνει. Σηκώνεται στα πόδια της και περπατάει. Τραβάει τις κορδέλες και τα κοκαλάκια απ’ τα λιγοστά μαλλιά, που η μάμα παιδευόταν ώρες ολόκληρες να σιάξει και πέφτει με λατρεία πάνω στην μπάλα. Τώρα μπορεί να την κλοτσήσει, αδύναμα στην αρχή, πιο δυνατά όσο περνάει ο καιρός. Κούκλες και φουστάνια περνούν αδιάφορα από δίπλα της. Όσο υπάρχει τόπι, δεν θέλει κανένα άλλο παιχνίδι. Κυνηγάει τον τάτα όποτε τον βλέπει και φωνάζει χαρούμενα: «Μπάλα! Παίκουμε μπάλα!»

 

Ο τάτα της το κάνει το χατίρι. Κι όλα όσα είχε μαράζι να μάθει στον απρόθυμο γιο, περνούν στην κόρη με τα ορθάνοιχτα μάτια που λατρεύει κάθε του λέξη και κίνηση. Ντρίπλες, τακουνάκια, σουτ, φάλτσα κι ας σπάνε τα βάζα της μαμάς στις στραβοκλοτσιές. Μπαμπάς και κόρη, «η κόρη σου που θα την κάνεις σαν τα μούτρα σου» γελάνε ανέμελα.

 

Έρχονται τα τρίτα γενέθλια κι η Χριστίνα μπορεί επιτέλους να ζητήσει δώρο. Ζητάει μια μπάλα δική της, μια δερμάτινη, κανονική μπάλα ποδοσφαίρου και θέλει την Κυριακή να πάει όχι στο λούνα παρκ, αλλά στο γήπεδο. Η μαμά φωνάζει, αλλά ο τάτα την παίρνει απ’ το χεράκι και την πάει σ’ αυτό που ονομάζει «ιερό ναό του ποδοσφαίρου». Στην τηλεόραση φαινόταν μικρότερο κι η μικρή νιώθει δέος κι ευτυχία μαζί. Φωνάζει το πρώτο της σύνθημα κι αυτό είναι «φότσα Ότσα Μπουμπλή». Ρωτάει τον τάτα τι σημαίνει αυτό και γιατί φωνάζουνε τον Ρότσα Μπουμπλή, αφού τον λένε Ρότσα. Πού να της εξηγήσει τις κομπίνες του Βαρδινογιάννη... Αντί γι αυτό, της εξηγεί υπομονετικά το ποδόσφαιρο. Δεν είναι τελικά μόνο εικοσιδύο παίχτες που κυνηγάνε την μπάλα. Έχει κανόνες, δεν πρέπει να χτυπήσουν ο ένας τον άλλο, δεν πρέπει να πιάσουν την μπάλα με τα χέρια τους, δεν πρέπει να είναι μπροστά απ’ τον τελευταίο αμυντικό των αντιπάλων. Χίλια δυο πράγματα. Εκείνη την ώρα δεν έχουν σημασία, το μόνο που έχει σημασία είναι ότι ο Παναθηναϊκός βάζει γκολ και κερδίζει το παιχνίδι. Τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν.

 

Δεν περιμένουν για πολύ. Οι Κυριακές είναι πάντα εκεί και πλέον είναι πιο σοβαρή η ενασχόληση με την μπάλα από απλά παλαμάκια. Ο τάτα, με ήρεμη φωνή, εξηγεί στην Χριστίνα πώς παίζεται το ποδόσφαιρο. Και πριν περάσει ένας χρόνος, έχει την ευτυχία να την βλέπει να το καταλαβαίνει και να το λατρεύει. Πλέον δεν παίζουν στο σαλόνι της μαμάς. Τα Σάββατα κάνουν περίπατο μέχρι το Ολυμπιακό Στάδιο, που θα γίνει η έδρα του Παναθηναϊκού για πολλά χρόνια και παίζουν στο μικρό γήπεδο. Ο τάτα είναι φανταστικός παίχτης και παίζει με τους μεγάλους, ενώ η Χριστίνα φωνάζει, με πρώιμα βρόμικο λεξιλόγιο. Τον τάτα δεν τον πειράζει να βρίζει στο γήπεδο, γιατί εκείνη τη μέρα επιτρέπεται. Αρκεί να μην το λέει στην μαμά και να μην βρίζει στο σπίτι. Όταν τελειώσει με τους μεγάλους, όλοι μαζί περικυκλώνουν την Χριστίνα και την βοηθάνε να μάθει ποδόσφαιρο. Δοκιμάζεται στο τέρμα, στην επίθεση και στην άμυνα και στο κέντρο, μέχρι που διαπιστώνεται πως το δεξί της πόδι είναι το καλό και πως ξέρει να κόβει τις ντρίπλες και να μαρκάρει. Δεξί μπακ. Η θέση που παίζει κι ο τάτα κι η μικρή είναι περήφανη που παίζει στην ίδια θέση μαζί του.

 

Είναι τα πέμπτα γενέθλια κι ο τάτα της έχει μια έκπληξη. Της φέρνει μια φανέλα του Παναθηναϊκού, τόσο τεράστια που την χωράει ολόκληρη. Την κρατάει μπροστά της και την κοιτά σχεδόν βουρκωμένος. «Αυτή τη φανέλα δεν θα την φορέσεις ακόμα. Πρέπει πρώτα να νιώσεις μέσα σου τι σημαίνει, ποια είναι η ιστορία της, πόσο βαριά είναι. Πρέπει να την αγαπήσεις κι όταν κερδίζει κι όταν χάνει, γιατί κανείς ποτέ δεν κερδίζει συνέχεια.» Η Χριστίνα κλαίει. Μπορεί να είναι μικρή, να μην έχει πάει ακόμα σχολείο, αλλά γι αυτή τη φανέλα ματώνει μέσα της απ’ την κούνια. Την χαϊδεύει τρυφερά και φιλάει το τριφύλλι. «Σ’ αγαπάω, Παναθηναϊκέ μου» της ψιθυρίζει, αλλά θα περάσουν δύο χρόνια πριν την φορέσει.

 

Στο σχολείο μπαίνει ζεστά και με την μπάλα στα πόδια. Μπάλα στα διαλείμματα, μπάλα όποτε γίνεται. Τώρα έχει παιδιά στο μπόι της να παίζει κι είναι πιο εύκολο απ’ ότι με τους μεγάλους. Η δασκάλα ρωτάει τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει. «Όταν μεγαλώσω θα γίνω αγόρι και θα παίζω ποδόσφαιρο στον Παναθηναϊκό» λέει και το πιστεύει. Μπορεί να είναι η αγαπημένη κόρη, αλλά ποτέ δεν θα της φύγει το αγκάθι ότι αν είχε γεννηθεί αγόρι μπορεί και να ‘παιζε στον Παναθηναϊκό. Με τα κορίτσια δεν παίζει μπάλα, δεν τα καταδέχεται. Κλαίνε όταν χτυπήσουν και πέφτουν με τη μία. Παίζει με τ’ αγόρια κι έχουν μάθει να φοβούνται το δεξί της πόδι. Ο δάσκαλος της Ε’ δημοτικού μένει έκπληκτος απ’ το μικρόσωμο κοριτσάκι που κλέβει τις μπαλιές σαν να ‘ναι καραμέλες. Την επόμενη χρονιά, η Χριστίνα, φορώντας περήφανα την φανέλα του Παναθηναϊκού, παίζει με τα εκτάκια. Της ρίχνουν δυο κεφάλια ο καθένας, αλλά την μπάλα δεν μπορούν να της την πάρουν. Το μαλλί της το ‘χει κοντό, να μην την εμποδίζει και με την φόρμα και τ’ αθλητικά, δύσκολα πείθει για κορίτσι. Σκασίλα της. Χρήστος; Χρήστος!

 

Τα καλοκαίρια παίζουν μπάλα στο δρόμο, όλη η γειτονιά κι η Χριστίνα είναι αρχηγός. Η μαμά δεν χαίρεται καθόλου και προκειμένου να την αποτρέψει, της κρύβει τα παπούτσια της και την βάζει να βγει στο δρόμο με τα τσόκαρα. Στα δέκα συνειδητοποιεί για πρώτη φορά τι εστί πραγματικός πόνος. Έχει πετάξει τα τσόκαρα και παίζει ξυπόλυτη. Το σουτ της στρώνεται και ρίχνει μια γερή κλοτσιά, η οποία της αφήνει τέσσερα νύχια στην άσφαλτο. Δεν βγάζει μιλιά, μόνο πέφτει κάτω κι αγκαλιάζει το πόδι που έχει ματώσει άσχημα. Ο τάτα γυρίζει σπίτι εκείνη την ώρα και βλέπει τα παιδιά που ‘χουν μαζευτεί γύρω της. Γλιτώνει το νοσοκομείο με χίλια παρακάλια, αλλά όλο το καλοκαίρι δεν μπορεί να παίξει μπάλα. Ο τάτα πετάει τα τσόκαρα στα σκουπίδια κι η μαμά κλαίει. Της φωνάζουν κι οι δύο, αλλά το μόνο που τη νοιάζει, αυτό που τελικά την κάνει να κλάψει, είναι ότι μέχρι να ξαναβγούν τα νύχια δεν θα μπορεί να παίξει μπάλα. Το βράδυ ο τάτα έχει ηρεμήσει και της λέει γελώντας πως κι εκείνος έπαιζε ξυπόλυτος όταν ήταν πιτσιρικάς, για να μην χαλάσει τα παπούτσια του. Κι εκείνος είχε αφήσει νύχια στις αλάνες του Αμαρουσίου. Της λέει για τους τραυματισμούς που παθαίνουν οι παίχτες στο ποδόσφαιρο, πολύ πιο σοβαρούς απ’ τις μελανιές και τα σημάδια που στολίζουν τα πόδια της, πολύ πιο σοβαρούς ακόμα κι απ’ το φρύδι που είχε σκίσει σε μια κεφαλιά.

 

Κάποτε το δημοτικό τελειώνει και ξεκινάει το γυμνάσιο. Εκεί όλα αλλάζουν. Τ’ αγόρια είναι ηλίθια και τα κορίτσια ακόμα χειρότερα. Δεν έχει τους παλιούς συμμαθητές και φίλους που ήξεραν τις ικανότητές της στην μπάλα, έχει χαζά αγόρια που δεν εννοούν με κανένα τρόπο να καταλάβουν ότι ξέρει να παίζει τόσο καλά όσο κι αυτοί. Κι ο γυμναστής, στον οποίο απευθύνεται με αξιώσεις να μπει στην ομάδα, της εξηγεί ότι δεν παίζουν ποδόσφαιρο τα κορίτσια με τ’ αγόρια. Καπάκι σ’ όλα αυτά, το στήθος αρχίζει να παίρνει τα πάνω του και να ενοχλεί την κάθε κίνηση κι η μυωπία κάνει την εμφάνισή της, με αυξητικές διαθέσεις. Η Χριστίνα με πίκρα καταλαβαίνει ότι γυαλιά και βυζιά δεν πάνε με το ποδόσφαιρο. Δύο χρόνια δεν σταματάει να προσπαθεί, όμως. Παίζει ακόμα στην γειτονιά, παίζει με τον τάτα, προσπαθεί να πείσει τον γυμναστή να παίξει με τ’ αγόρια. Η χαριστική βολή έρχεται με την περίοδο και κλαίγοντας πικρά κατηγορεί για πρώτη και τελευταία φορά τον τάτα. Γιατί μ’ έμαθες να παίζω μπάλα, χωρίς να μου πεις ότι δεν θα μπορώ να παίξω όταν μεγαλώσω; Ο τάτα δεν μπορεί ν’ απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση. Ούτε στα κλάματα «γιατί είμαι κορίτσι, γαμώτη μου;» μπορεί ν’ απαντήσει. Ο Χρήστος πρέπει ν’ αποδεχτεί τελικά ότι είναι Χριστίνα. Ο τάτα την αποζημιώνει με το πρώτο εισιτήριο διαρκείας για το γήπεδο και κάποια στιγμή η Χριστίνα το παίρνει απόφαση: αφού δεν μπορώ να παίξω πια μπάλα όπως θέλω, αφού δεν θα μπορέσω ποτέ να παίξω στον Παναθηναϊκό, θα περιοριστώ να τον λατρεύω και να τον βλέπω στο γήπεδο και στην τηλεόραση.

 

Είναι χρυσές χρονιές. Πρωταθλήματα, κύπελλα, ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Τέσσερα διαρκείας, το ένα μετά το άλλο, πάνε την Χριστίνα απ’ την Γ΄ Γυμνασίου μέχρι και την Γ΄Λυκείου. Κι όταν αποφασίζει να κοινωνικοποιηθεί στο σχολείο που μίσησε απ’ την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι της, οι παρέες της είναι βάζελοι, σχεδόν πάντα μεγαλύτεροι απ’ την ίδια, που μαθαίνουν σιγά σιγά να την σέβονται, να την εκτιμούν και να την υπολογίζουν στις κουβέντες τους. «Ήταν οφσάιντ, ρε μαλάκα, ένα μέτρο καθαρό οφσάιντ» είναι απ’ τις πρώτες κουβέντες τα πρωινά της Δευτέρας, με καφέ απ’ το κυλικείο. Μερικές φορές τσακώνονται με γαύρους. Πιο σπάνια πέφτουν και μερικές ψιλές, αλλά μια καλοκαιρινή περιπέτεια την αφήνει μ’ ένα μήνα το χέρι σε ορθή γωνία και την ωμοπλάτη σπασμένη. Μετά απ’ αυτό, γίνεται βετεράνος του ποδοσφαίρου και η μασκότ των αγοριών. Την βλέπουν σαν έναν απ’ αυτούς και ποτέ δεν έρχεται στην δύσκολη θέση να της την πέσουν.

 

Τότε ακόμα, ο επόπτης γραμμών λέγεται λάινσμαν και το πλάγιο αράουτ. Κι οι ψιλές που πέφτουν, ξεχνιούνται στο επόμενο διάλειμμα. Οι αποδώ γαμάνε τους αποκεί ανά τακτά χρονιά διαστήματα, με μάνες, αδελφές και ευρύτερα σόγια να μπλέκονται, ερήμην τους, σε σεξουαλικά όργια σχεδόν κάθε μέρα. Ο θρύλος κι ο Πειραιάς, ο ΠΑΟ κι η λεωφόρος έχουν καταντήσει μπουρδέλα. Το λεξιλόγιο έχει διευρυνθεί σε επίπεδο λιμενεργάτη κι η μάνα τσιρίζει πως τελικά την έκανε ο τάτα την κόρη του «σαν τα μούτρα του».

 

1995-1996. Η τελευταία χρονιά του σχολείου κι η πενταήμερη κομμένη μαχαίρι. Οι διαμαρτυρίες δεν διαρκούν πολύ, καθώς η Χριστίνα έρχεται σε συμφωνία με τον τάτα. Δεν θα πάει πενταήμερη, αλλά αν ο Παναθηναϊκός, την πρώτη χρονιά του Champions League περάσει τελικό, θα πάει Ρώμη. Περνάει την Πόρτο, τη Ναντ και την Άαλμποργκ. Η Χριστίνα είναι στην Ομόνοια μετά από κάθε αγώνα. Ποιος το χέζει το σχολείο; Στον αγώνα εκτός με την Άαλμποργκ είναι άρρωστη. Κλαίει στην ήττα, αλλά περισσότερο κλαίει γιατί ήθελε όσο τίποτε άλλο να πάει στο αεροδρόμιο, να πει στον Παναθηναϊκό της πως τον αγαπάει και στην ήττα και δεν μπορεί. Κι ο λατρεμένος Ρότσα, το πρώτο της σύνθημα, λέει αυτό ακριβώς με πίκρα: πως κανείς δεν ήταν στο αεροδρόμιο εκείνη τη μία φορά που χάσαμε εκτός έδρας. Μετά ακολουθούν νίκες: Λέγκια Βαρσοβίας και πρόκριση στους ημιτελικούς. Απέναντι ο Άγιαξ. Δαγκωνόμαστε κι ευχόμαστε να μην εισπράξουμε πολλά. Κι όμως, στον πρώτο ημιτελικό, κερδίζουμε τον Άγιαξ στην έδρα του, μ’ εκείνο το αθάνατο γκολ του μεγάλου Βαζέχα. Ο τάτα απ’ τη μια πανηγυρίζει, απ’ την άλλη θυμάται την συμφωνία με την κόρη του και χλωμιάζει. Τελικά ο Άγιαξ τον λυτρώνει κερδίζοντας τον Παναθηναϊκό μέσα στο ΟΑΚΑ.

 

Μέχρι εκείνη την στιγμή, στην Ευρώπη η Χριστίνα υποστήριζε την Ελλάδα, απ’ όποια ομάδα κι αν εκπροσωπούνταν. Όμως, στην επόμενη αγωνιστική, ο Ολυμπιακός κρεμάει πανό με το σύνθημα «Άγιαξ, σ’ ευχαριστούμε». Ήταν το τέλος. Ορκίζεται πως ποτέ και για κανένα λόγο δεν πρόκειται να υποστηρίξει τον Ολυμπιακό στην Ευρώπη. Να χάνει! Να ξεφτιλίζεται! Όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά. Το μέλλον, με το περιβόητο 7-0 απ’ την Γιούβε, την κάνει να πανηγυρίσει περισσότερο απ’ το 0-1 του Παναθηναϊκού στο Άμστερνταμ.

 

Μετά το λύκειο, το διαρκείας σταματά. Πρέπει να μπει στο Πανεπιστήμιο, να σπουδάσει. Ένας τραυματισμός στο Tae-Kwon-Do της δίνει να καταλάβει τι εννοούσε ο τάτα όταν μιλούσε για σοβαρούς τραυματισμούς. Πρωταθλητισμός κομμένος, οπότε οι σπουδές είναι το μόνο που μετράει. Το γήπεδο περιορίζεται και λόγω οικονομικών και λόγω διαβασμάτων. Περνάνε χρόνια που να μην πατήσει καν στο γήπεδο και ν’ ασχολείται λίγο μόνο με το ποδόσφαιρο που λατρεύει. Η ζωή, με τα καλά της και τ’ άσχημά της, την τραβάει και την ρουφάει. Ανακαλύπτει καινούργια πράγματα, καινούργιες ασχολίες που την αποσπούν απ’ την μπάλα. Προπονεί για μια χρονιά μια ομάδα 5χ5, αλλά εκτός απ’ αυτό, λίγες είναι οι ώρες που περνάει με τον Παναθηναϊκό.

 

Μέχρι που γίνεται πραγματικότητα η ρήση πως η πρώτη σου αγάπη είναι και παντοτινή. Κοντεύει πια τα τριάντα, όταν ξαναπιάνει διαρκείας στα χέρια της. Πλέον δεν είναι εισιτήρια που στα κόβουν στην είσοδο. Είναι μια κάρτα πλαστικοποιημένη, σαν πιστωτική. Εξέλιξη. Ζεσταίνεται ξανά, ξυπνάει η παλιά η φλόγα κι όλο το πάθος. Περνάει Κυριακές στο γήπεδο και στην τηλεόραση, ν’ ακολουθεί βήμα το βήμα τον λατρεμένο Παναθηναϊκό. Μπαίνει σε σάιτς, σε φόρουμ, οπουδήποτε γράφονται και λέγονται για τον Παναθηναϊκό. Τον παρακολουθεί ν’ αναγεννιέται κι αυτός μαζί της και λατρεύει το κάθε του βήμα. Γνωρίζει παίχτες με τα μικρά τους ονόματα και καλαμπουρίζει μαζί τους.

 

Σήμερα, γράφει αυτό το κείμενο μετά από μια βαριά ήττα, μια ήττα που δεν άξιζε ο Παναθηναϊκός χθες το βράδυ. Το γράφει με την λατρεία που του έχει, ακόμα και σ’ αυτές τις ήττες. Το γράφει ενάντια στην γκρίνια των βάζελων που σήμερα οργιάζουν να φύγει ο ένας κι ο άλλος, να γίνει αυτό και το άλλο, όλοι προπονητές της εξέδρας. Το γράφει με χαμόγελο, με συγκίνηση και χωρίς πίκρα. Γιατί έμαθε απ’ την κούνια πως το ποδόσφαιρο είναι γιορτή και Παναθηναϊκός γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Γεννιέσαι με ψυχή πράσινη, σαν την ελπίδα. Το γράφει για όλα τα καλά και τα κακά που πέρασε και θα περάσει η ομάδα. Δίπλα του, πάντα.

 

Κάποια μέρα, θα ‘ρθει η στιγμή που θα με κοιτάζει ένας μπόμπιρας στα μάτια και θα ‘μαι εγώ η βουρκωμένη που θα του δίνω την πρώτη του φανέλα. Θα του μιλάω για τον Παναθηναϊκό, ξέροντας πως η αγάπη γι αυτόν γεννιέται μέσα από νίκες και ήττες, μέσα από γέλια και πίκρες, ξέροντας πραγματικά το βάρος της φανέλας.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

[...] αλλά μια καλοκαιρινή περιπέτεια την αφήνει μ’ ένα μήνα το χέρι σε ορθή γωνία και την ωμοπλάτη σπασμένη. [...]

Μα πώς έγινε αυτό; :D Elaborate please... Ακούγεται ενδιαφέρον...:devil2:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Μπράβο Χριστίνα, ωραία ιστορία. Λοιπόν εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι ευτυχώς που δεν είσαι άντρας biggrin.gif . Γιατί διαφορετικά ο Τσιρίλο, ο Κοντρέρας και ο Μαλεζάς θα είχαν πολύ περισσότερες σκοτούρες να αντιμετωπίσουν, από αυτές που ήδη έχουν. Θα κατάλαβες ήδη τις δικές μου οπαδικές προτιμήσεις... Α, και μην ξεχάσεις να διευκρινήσεις την απορία που έθεσε ο mman, θέλω και εγώ να μάθω whistling.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos

Πολύ σε συμπάθησα κοριτσάκι!

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Απλά ένα καλοκαίρι πλακώθηκα μ' έναν γαύρο στην παραλία και καταλήξαμε αυτός με σπασμένο καλάμι (αυτό το δεξί είχαν πολύ σοβαρό λόγο να το φοβούνται τ' αγόρια) κι εγώ με σπασμένη ωμοπλάτη και κάτι μελανιές εκατέροθεν. Ρε Μιχάλη, δεν θυμάσαι που σας το 'λεγα πάνω;

 

Και για του λόγου το αληθές, μια φωτογραφία στο Πόρτο Ράφτη, αγκαλιά με την μπάλα και δίπλα στον τάτα, περιμένοντας να "παίκουμε".

 

post-374-125328735639_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Λες να το ξέχασα; Ξεχνιούνται αυτά; Απλώς δεν ήξερα αν ήθελες να το αναφέρεις. Αλλά, παρά την χαρακτηριστική σου άνεση με τη γραφή, το περνάς πολύ στα πεταχτά, οπότε άσε εμένα να εξασκηθώ λίγο στην δραματοποίηση προς τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού, τι λες;

 

1) 15χρονη Sonya περπατάει αμέριμνη στην παραλία του Πόρτο Ράφτη με την πρέπουσα αμφίεση η οποία φυσικά περιλαμβάνει καπελάκι της Ομάδας.

2) Δίμετρη ντουλάπα τσεκάρει το καπελάκι του Παναθηναϊκού και προβαίνει σε φωναχτή ανακοίνωση του γνωστού συνθήματος σύμφωνα με το οποίο (κατά μία άποψη) ο ΠΑΟ συνουσιάζεται με το ίδιο του το ιστορικό γήπεδο.

3) Η Sonya, πριν καν γυρίσει να δει ποιος είναι αυτός ο καλός κύριος, του απαντάει εξίσου φωναχτά ότι στο εν λόγω ερωτικό σύμπλεγμα λαμβάνει μέρος τόσο ο ίδιος όσο και σύσσωμο το συγγενολόι του.:argue:

4) Η δίμετρη ντουλάπα πλησιάζει και, με μια γροθιά, μαυρίζει το ένα από τα δύο αθώα ματάκια της Sonya (βλ. avatar). Επί τέσσερεις ημέρες η κορασίς εξυπηρετείτο μόνο με το έτερο ματάκι.:dazzled:

5) Η Sonya απαντάει με δεξί ντιρέκτ προς το πρόσωπο της δίμετρης την όποια όμως παίρνει ξώφαλτσα και λόγω διαφοράς ύψους.

6) Η 2m-wardrobe τραβάει το αριστερό χέρι της Sonya προς το μέρος της και της καταφέρνει άλλη μία γερή με το δεξί στην αριστερή ωμοπλάτη, την οποία και της ξεμπαραδαλιάζει για τα καλά.

7) Η ευαίσθητη και λεπτεπίλετη κοπελίτσα (βλ. avatar), με το αριστερό χέρι πλεόν να κρέμεται άχρηστο, τραβάει πίσω το δεξί (και καλό) της πόδι και, με δύναμη ελεύθερου λακτίσματος κόβει την κνήμη του φιλάθλου με την ατυχή έμπνευση στα δύο. [Σ.σ. Η δικιά μας φορούσε αρβύλες με ενισχυμένες μύτες (πρέπουσα αμφίεση για παραλία αν θυμάστε...)]

8) Ο άτυχος φίλαθλος σωριάζεται μέσα σε βογγητά.

9) Η άπραγη και απονήρευτη κορασίς Sonya, επιτέλους συνειδητοποιεί τι της συμβαίνει και σπεύδει να επανορθώσει αμέσως: Πατάει πάνω στην πεσμένη ντουλάπα και συνεχίσει να κιμαδιάζει τη μούρη της με το δεξί χέρι που της έχει απομείνει.

10) Δύο διερχόμενοι αποφασίζουν να σώσουν τον αθώο τραυματισμένο φίλαθλο απ' τα νύχια του τέρατος.

 

Και τώρα, το καλύτερο: Το κορυφαίο κλείσιμο. (Γιατί καμμιά ιστορία δεν είναι πραγματικά καλή χωρίς ένα αντάξιο τέλος.)

 

Νοσηλεύονται και οι δύο στο Νοσοκομείο Μακρόπουλου!:thmbup: Ο άτυχος και αγνός φίλαθλος φυσικά δεν μπορεί να σηκωθεί απ' το κρεβάτι του - έχει σπασμένο πόδι.

Όχι και η Sonya όμως! Η Sonya μπορεί! Με μαυρισμένο μάτι, με το χέρι στο γύψο αλλά μπορεί!Δεν παραλείπει λοιπόν να τον επισκέπτεται καθημερινώς και να τον λούζει καταλλήλως!:lol: Προσπαθείστε να φανταστείτε τη σκηνή... :fish:

 

Υ.Γ. Σοβαρά, τώρα, Χριστίνα, αυτό ήταν ένα καλό αυτοβιογραφικό κείμενο, και ο μόνος λόγος που δεν σε συμπάθησα ήταν ότι το είχα κάνει από πριν.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Μπα, πανάθεμά σε, το είπες καλύτερα από μένα. :lol:

 

Μόνο μια μικρή συμπλήρωση ανάμεσα στο 3 και στο 4.

 

- Ο παλικάρης σηκώνεται κι έρχεται επιβλητικά σκεπάζοντας τον ήλιο πάνω απ' την νεαρή καπελοφόρο και την ρωτάει απειλητικά: "τι είπες;"

- Δίχως να κολώσει, με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά και το αριστερό φρύδι αιώνια ανασηκωμένο σε πόζα ειρωνείας, η πιτσιρίκα του απαντάει: "με άκουσες" κι επαναλαμβάνει την πρόταση συνουσίας με το σόι του.

 

Από κει και κάτω έγιναν όπως τα λέει ο Μιχάλης.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Ναι, διαβάζοντας το κείμενο του Μιχάλη, απορώ πως ξέχασε την επανάληψη της κουβέντας, στα μούτρα του δίμετρου. Άφησες το act of defiance έξω ρε Μιχάλη;

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Ναι, διαβάζοντας το κείμενο του Μιχάλη, απορώ πως ξέχασε την επανάληψη της κουβέντας, στα μούτρα του δίμετρου. Άφησες το act of defiance έξω ρε Μιχάλη;

Εεε, υποσυνέιδητα πρέπει να το έκανα για λόγους... αληθοφάνειας. Η ατάκα αυτή παραείναι χολυγουντιανή. Ποιος θα την πίστευε; Καμιά φορά χρειάζεται να αφαιρέσεις λίγη αλήθεια για να γίνεις πιστευτός.:lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Ναι, αυτό μου θυμίζει την αρχική εικόνα στο τελευταίο διήγημα που ανέβασα. Η ντελιβερού γνωστή μου που μου έλεγε την ιστορία που της είχε συμβεί, μου μίλησε για έναν τέτοιον τύπο που δεν άνοιξε την πόρτα με μποξεράκι, αλλά με speedo. Για να αποφύγω τα γέλια και το ridicule, το άλλαξα...

 

Και στην τελική, για να το κάνεις πιο χολυγουντιανό, ο τύπος έπρεπε να περιγραφτεί ως τρίμετρος. Ο σκηνοθέτης των 300 καλύτερος ήταν δηλαδή που έκανε τους Αθάνατους ogres;

 

MMAN: Με μαυρισμένο μάτι, με το χέρι στο γύψο αλλά μπορεί!Δεν παραλείπει λοιπόν να τον επισκέπτεται καθημερινώς και να τον λούζει καταλλήλως!

 

Παρεμπιπτόντως, να συμπληρώσω επίσης οτι στο νοσοκομείο που είχαν τον τύπο και την άπαιχτη φίλη μας επάνω, δεν τον έλουζε μόνο με γλυκομπινελικόλογα. Τον βάραγε συγχρόνως με τον τύπο ανυπεράσπιστο να ζητάει βοήθεια! (15 χρονών ήσουν Σόνια; ) αυτό κι αν είναι εικόνα!

Edited by DinMacXanthi

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Damn you, people! Δεν σας ξαναλέω καμία βρωμερή ιστορία της ζωής μου, κυρίως όταν είστε ΜΑΖΙ. :Ρ

 

Ναι, 15 ήμουν, ναι, δεν είχα ιερό ούτε όσιο και τον βάραγα όσο κειτόταν ανυπεράσπιστος και φώναζε τις νοσοκόμες. Επίσης διεύρυνα το υβρεολόγιό μου όταν ξέμεινα από συμβατικές σεξουαλικές πράξεις, που συμπεριλάμβαναν οποιοδήποτε αντικείμενο μπορείτε και δεν μπορείτε να φανταστείτε. Do you want more??? Δεν έχει, κάποια στιγμή το πήραν απόφαση και μας χώρισαν. Αν ήταν χολιγουντιανή ταινία, θα τα είχαμε φτιάξει μετά απ' αυτό. :Ρ

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

[...] δεν τον έλουζε μόνο με γλυκομπινελικόλογα. Τον βάραγε συγχρόνως με τον τύπο ανυπεράσπιστο να ζητάει βοήθεια! (15 χρονών ήσουν Σόνια; ) αυτό κι αν είναι εικόνα!

Γαμώτο, Ντίνο, δεν καταλαβαίνεις τίποτα λοιπόν αγόρι μου από storytelling! Στο ξαναγράφω λοιπόν: Δεν μπορείς να λες τόσο κλισεδιαρισμένες εντυπωσιακές αλήθειες! Ο κόσμος θα τις περάσει για ψέμματα!:tease:

Να 'σαι καλά ρε Sonya! Μας έκανες και (ξανα)γελάσαμε!:friends:

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Άσε ρε τα σάπια, επειδή εσένα σε πήρανε τα χρόνια και ξεχνάς, θα μας βγάλεις και άνιωθους από storytelling για να δικαιολογηθείς; :pppppp

Τι να πούμε και για τη Σόνια δηλαδή; Το πιο ζουμερό κομμάτι της ιστορίας της, το ξεπέταξε χωρίς να το αγγίξει ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΕΤΣΙ το συζητάμε όλη μέρα!

 

Σόνια μήπως να έκανες ένα rewrite της ιστορίας με την παραπάνω βινιέτα και να αλλάξεις τον τίτλο σε "από το αριστερό κροσέ στο δεξί ντιρέκτ";

Edited by DinMacXanthi

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

ΟΧΙ! Damn it, υποτίθεται ότι ήθελα να γράψω μια ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ιστορία για το ποδόσφαιρο, όχι τις περιπέτειες του λήσταρχου Νταβέλη. Αλλά όοοοοχι, εκεί να με κυνηγάτε, Ερινύες! :tease:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha
Damn it, υποτίθεται ότι ήθελα να γράψω μια ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ιστορία για το ποδόσφαιρο, όχι τις περιπέτειες του λήσταρχου Νταβέλη

Μην ανησυχείς, υπάρχουν εδώ 'μέσα και πιο συναισθηματικοί τύποι, που θα εκτιμήσουν τη συγκινητική ιστορία σου κατάλληλα.

 

Αλλά... Μην Κοιτάς Εμένα! :tease:

 

1) 15χρονη Sonya περπατάει αμέριμνη στην παραλία του Πόρτο Ράφτη με την πρέπουσα αμφίεση η οποία φυσικά περιλαμβάνει καπελάκι της Ομάδας.

2) Δίμετρη ντουλάπα τσεκάρει το καπελάκι του Παναθηναϊκού και ...

... 10) Δύο διερχόμενοι αποφασίζουν να σώσουν τον αθώο τραυματισμένο φίλαθλο απ' τα νύχια του τέρατος.

Ναι, 15 ήμουν, ναι, δεν είχα ιερό ούτε όσιο και τον βάραγα όσο κειτόταν ανυπεράσπιστος και φώναζε ...

... Do you want more??? Δεν έχει, κάποια στιγμή το πήραν απόφαση και μας χώρισαν.

 

Λοιπόν, ναι, τελικά είναι καλύτερο απ' ό,τι είχα φανταστεί! Ευχαριστούμε Sonya. :D

 

 

EDIT

Και για να μην το παραξεφτυλίζω κι εγώ, φυσικά συμφωνώ με αυτό:

Ήταν ένα καλό κομμάτι

Ήταν πολύ καλό. Ερωτεύτηκα το τάτα (θέλω-πάντα ήθελα-κι εγώ έναν σαν τον δικό σου, αλλά τώρα πάει) , συμπάθησα μέχρι πνιγμού το κοριτσάκι που ήσουν και εκτίμησα ακόμα πιο πολύ την ενήλικη Χριστίνα. :beer:

Edited by Cassandra Gotha

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

[...] υποτίθεται ότι ήθελα να γράψω μια ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ιστορία για το ποδόσφαιρο, [...]

Μα... μα τι λέμε τόσην ώρα; Ήταν συγκινητική! Ποιος θα μπορούσε να μείνει ασυγκινήτος με τον τραυματία που έτρωγε ξύλο ακόμα και στο κρεββάτι του νοσοκομείου;:lol:

Πλάκα κάνω. Ήταν ένα καλό κομμάτι και συγνώμη αν το ξεχειλώσαμε λιγάκι εστιάζοντας σε ένα μεμονωμένο περιστατικό, απλά ο πειρασμός παραήταν μεγάλος.:friends:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Όσο σκέφτομαι ότι και η ανειψιά μου γεννήθηκε απόκριες σκέφτομαι εσένα και απελπίζομαι...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blondbrained

A, ρε Χριστίνα, μπορεί να μην γουστάρω το ποδόσφαιρο, μπορεί να έδερνα τον Λουξ αν έκανε στις κόρες μας ό,τι σου έκανε ο πατέρας σου (ελπίζω ακόμα σε 'μπαλαρίνες'!), αλλά η σχέση σου με τον πατέρα σου καταρχήν είναι πολύ τρυφερή και μοναδική, και η ιστορία σου αρκούντως συγκινητική.

Έβλεπα τις σκηνές που περιγράφεις και κάποιες στιγμές ένιωσα τα συναισθήματα...

 

Βλέπω με άλλο μάτι τώρα και το ποδόσφαιρο που παίξατε σπίτι με την μεγάλη μου. Αν μου υποσχεθείς ότι δεν θα της μάθεις να σπάει και καλάμια ή να βαράει 'ανυπεράσπιστες' ντουλάπες, καθώς κι ότι θα προσέχετε τους μπαγλαμάδες στο σπίτι (κι οποιοδήποτε άλλο από τα ιερά μας όργανα, δηλαδής) θα σ'αφήσω να την μάθεις ποδόσφαιρο, κι ας την κάνεις και βάζελο. smile.gif

 

Είσαι πολύ γλυκό παιδί, ρε! (κι η κόρη μου σε μελέταγε στον ύπνο της, by the way) friends.gif

 

Όσο για την 'εξιστόρηση' του mman...με πέθανες, φίλε μου! Αντάξια γραφή της εκρηκτικής ιστορίας, και...Θεέ μου, αυτό το κορίτσι είναι κινούμενος κίνδυνος! Την καυμένη την ντουλάπα, δηλαδή!

Edited by Blondbrained

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Υπόσχομαι να μην κάνω την Ξένια κάφρο και να μην σπάσω βάζα, τζαμαρίες και μουσικά όργανα στο σπίτι σας. Επίσης υπόσχομαι να μην την προσυλητίσω (αν και θα την πήγαινα ευχαρίστως στο γήπεδο σ' έναν μικρό αγώνα, ε, τι λες; :D) αλλά μόνο να της μάθω αγνη μπάλα. Αρκεί να μην με κυνηγάει μετά ο Λουξ να με πνίξει αν βγει Παναθηναϊκός. :Ρ

 

Τουλάχιστον τώρα ξέρω τι δώρο θα της πάρω στα γενέθλιά της . :Ρ

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Ναι, 15 ήμουν, ναι, δεν είχα ιερό ούτε όσιο και τον βάραγα όσο κειτόταν ανυπεράσπιστος και φώναζε τις νοσοκόμες. Επίσης διεύρυνα το υβρεολόγιό μου όταν ξέμεινα από συμβατικές σεξουαλικές πράξεις, που συμπεριλάμβαναν οποιοδήποτε αντικείμενο μπορείτε και δεν μπορείτε να φανταστείτε.

Απόσπασμα από τις εφημερίδες Σεπτέμβριος 1994

Ο διευθυντής του Νοσοκομείου Μαρκόπουλου Αττικής, διέταξε ένορκη διοικητική εξέταση, για την ανακάλυψη του υπευθύνου που αφαίρεσε τον ορό από τραυματία νοσηλευόμενο, κατα τη διάρκεια της νύχτας. Ο ασθενής βρίσκεται εκτός κινδύνου στην εντατική.

(Αχ ρε Μιχάλη με τα μπαμπς σου)

Edited by npaps

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Χαχαχαχαχαχα. Όι, δεν έκανα τέτοιες μπαμπεσιές μέσα στη νύχτα. Ξύλο λέμε! Αντρίκια πράματς! :Ρ

Share this post


Link to post
Share on other sites
KELAINO

Απίστευτα όσα διάβασα. Ως τώρα ήξερα ότι ιδέα, θρησκεία, καψούρα, ψώρα και αρρώστια είναι μόνο ο ΠΑΟΚ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Adicto

Welcome to Green madness KELAINO... Πέρα από την πλάκα, ΟΛΟΙ οι οπαδοί είναι εξ'ισου άρρωστακια με τις ομάδες τους (εκτός και αν κάποιος ανακάλυψε κανά ...οπαδόμετρο).

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest old#2065

Welcome to Green madness KELAINO... Πέρα από την πλάκα, ΟΛΟΙ οι οπαδοί είναι εξ'ισου άρρωστακια με τις ομάδες τους (εκτός και αν κάποιος ανακάλυψε κανά ...οπαδόμετρο).

KELAINO άσε απαντάω εγώ

"Τι με λές τώρα; πλλλάκα με κάνεις;"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..