Jump to content
ErnestoDoUrden

Guy Gavriel Kay

Recommended Posts

Jaqen H'Gar

Φοβερο νεο. Μου φτιαξε τις μερες. Μακαρι να γινει με μερακι

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Μπράβο βρε παιδιά. Μπράβο. Οπωσδήποτε θέλω να το δω! Πιστεύω θα γίνει καλή δουλειά -και θα ανεχόμουν πολλά που δεν χώνεψα στο βιβλίο-. (Αν κάνουν και το Tigana θα μοιράζω λεφτά στο δρόμο από τη χαρά μου).

Edited by Ιρμάντα
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

 

Διάβασα το μυθιστόρημα Tigana και έχω να πω ότι ξετρελάθηκα. :wub:

Έχει πολύ συγκλονιστικό θέμα: η μνήμη και η επιθυμία του ανθρώπου για ρίζες. Η κύρια ιδέα του είναι σπουδαία και μεταφορικά, βέβαια, σχεδόν ρεαλιστική, καθώς θυμίζει αυτό που έκαναν οι Ρωμαίοι στις πόλεις των Ετρούσκων, που τις κατέστρεψαν συνθέμελα για να  μην σωθεί κανένα στοιχείο απ’ τον πολιτισμό τους. Βρήκα πολύ ουσιώδη, κυρίως  για μας τους Έλληνες, τον τονισμό  της σημασία της ομόνοιας σε κρίσιμες στιγμές.

Μου άρεσε πολύ το ψευδο-ιστορικό φόντο, που θυμίζει αναγεννησιακή Ιταλία (και το λέει κι ίδιος ο συγγραφέας, στον επίλογο της επετειακής έκδοσης, και λέει ότι ο ένας κακός βασίζεται στους Βοργίες).

Λάτρεψα την ισορροπία του ανάμεσα στην αθωότητα και το grimdark. Όλοι οι χαρακτήρες είναι ανθρώπινοι, έχουν ελαττώματα, αναγκάζονται, καμμιά φορά, να χρησιμοποιήσουν δόλια μέσα για να φτάσουν στον ηθικό/πατριωτικό σκοπό τους. Μ' άρεσε επίσης πολύ ότι περιγράφεται η οπτική γωνία των κακών και βλέπουμε και τα δικά τους κίνητρα. Οι χαρακτήρες όλοι άνθρωποι κι όχι φανταστικά πλάσματα (έστω κι αν έχουν δυνάμεις) και τα φανταστικά πλάσματα, αν και υπάρχουν, έχουν μια λαογραφική αντιμετώπιση, κάτι που το κάνει πιο αληθοφανές και φρέσκο.

Βρήκα καταπληκτικούς τους χαρακτήρες, τους νιώθεις σαν δικούς σου ανθρώπους, νοιάζεσαι για αυτούς και αυτό οφείλεται στο ότι μας λέει-δείχνει τα συναισθήματά τους ο συγγραφέας. Χάρη στη γραφή και στην καλοστημένη πλοκή, ο συγγραφέας μας έχει να νιώθουμε την ίδια αγωνία να αρχίσουν τα μεγάλα συμβάντα με τους ήρωες.

Επίσης, κανένας χαρακτήρας και καμμία σκηνή δεν είναι άχρηστη για την πλοκή ή/και για την ανάπτυξη των χαρακτήρων, ακόμη κι αν κατά τη μέση κάνει μια μικρή κοιλίτσα. Ωραία και η σαμανιστική αίρεση που συναντούν οι ήρωες στα βουνά, η οποία βασίζεται σε μια αληθινή αίρεση της Ιταλίας, τους benandanti, που μελέτησε ο ιστορικός Carlo Ginzburg. Το νόστιμο είναι ότι ο συγγραφέας τους ονομάζει κιόλας με το όνομα του μελετητή, ως φόρο τιμής.

Η γραφή είναι πολύ λυρική και ο συγγραφέας κατορθώνει να τα βγάλει πέρα πολύ έξυπνα με σκηνές «φιστικωμάτων» και βίας, χωρίς χυδαιότητα και  καταφέρνοντας να βγάλει το σκληρότητα μιας μάχης χωρίς «πολλά αίματα και άντερα» αντίστοιχα.

Η τελική αποκάλυψη ήταν κάτι το θεικό! Μεγαλειώδη, θα τη χαρακτήριζα. Με εντυπωσίασε και με  συγκλόνισε τόσο που άρχισα να φωνάζω.

Spoiler

Βέβαια, κάτι είχα ψυλλιαστεί, αλλά όχι  αυτό!:shok: Λέτε απ’ αυτό να εμπνεύστηκε ο Μάρτιν την μοίρα του Θέον Γκρειτζου;

Το μόνο που με ενόχλησε κάπως είναι κάτι που διάβασα στον επίλογο  του συγγραφέα, ότι δηλαδή ο ένας κακός βασίζεται σε αξιωματούχο της Σοβιετικής Ένωσης, όχι τίποτε άλλο, αλλά τους τσουβαλιάζει όλους στο ίδιο κλισέ.

Α, βρήκα πολύ ωραίο ότι είναι αυτοτελές βιβλίο κι όχι καμμιά πολυλογία.

Είμαι λοιπόν πολύ ευχαριστημένη απ' το βιβλίο αυτό και κανονικά θα σας ζητούσα να μου συστήσετε κι άλλα δικά του, όμως είδα απ' τα προηγούμενα ότι επικρατεί μεγάλη διάσταση απόψεων. Σίγουρα πάντως θα διαβάσω κι άλλα δικά του.

Απορώ, είναι δυνατόν να μη σας άρεσε η Τιγκάνα και να βρήκατε ξενέρωτους τους χαρακτήρες; Βέβαια, ο καθένας με τα γούστα του:)

 

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
Alucard
On 3/3/2018 at 1:42 AM, Νίκη said:

 

Διάβασα το μυθιστόρημα Tigana και έχω να πω ότι ξετρελάθηκα. :wub:

Έχει πολύ συγκλονιστικό θέμα: η μνήμη και η επιθυμία του ανθρώπου για ρίζες. Η κύρια ιδέα του είναι σπουδαία και μεταφορικά, βέβαια, σχεδόν ρεαλιστική, καθώς θυμίζει αυτό που έκαναν οι Ρωμαίοι στις πόλεις των Ετρούσκων, που τις κατέστρεψαν συνθέμελα για να  μην σωθεί κανένα στοιχείο απ’ τον πολιτισμό τους. Βρήκα πολύ ουσιώδη, κυρίως  για μας τους Έλληνες, τον τονισμό  της σημασία της ομόνοιας σε κρίσιμες στιγμές.

Μου άρεσε πολύ το ψευδο-ιστορικό φόντο, που θυμίζει αναγεννησιακή Ιταλία (και το λέει κι ίδιος ο συγγραφέας, στον επίλογο της επετειακής έκδοσης, και λέει ότι ο ένας κακός βασίζεται στους Βοργίες).

Λάτρεψα την ισορροπία του ανάμεσα στην αθωότητα και το grimdark. Όλοι οι χαρακτήρες είναι ανθρώπινοι, έχουν ελαττώματα, αναγκάζονται, καμμιά φορά, να χρησιμοποιήσουν δόλια μέσα για να φτάσουν στον ηθικό/πατριωτικό σκοπό τους. Μ' άρεσε επίσης πολύ ότι περιγράφεται η οπτική γωνία των κακών και βλέπουμε και τα δικά τους κίνητρα. Οι χαρακτήρες όλοι άνθρωποι κι όχι φανταστικά πλάσματα (έστω κι αν έχουν δυνάμεις) και τα φανταστικά πλάσματα, αν και υπάρχουν, έχουν μια λαογραφική αντιμετώπιση, κάτι που το κάνει πιο αληθοφανές και φρέσκο.

Βρήκα καταπληκτικούς τους χαρακτήρες, τους νιώθεις σαν δικούς σου ανθρώπους, νοιάζεσαι για αυτούς και αυτό οφείλεται στο ότι μας λέει-δείχνει τα συναισθήματά τους ο συγγραφέας. Χάρη στη γραφή και στην καλοστημένη πλοκή, ο συγγραφέας μας έχει να νιώθουμε την ίδια αγωνία να αρχίσουν τα μεγάλα συμβάντα με τους ήρωες.

Επίσης, κανένας χαρακτήρας και καμμία σκηνή δεν είναι άχρηστη για την πλοκή ή/και για την ανάπτυξη των χαρακτήρων, ακόμη κι αν κατά τη μέση κάνει μια μικρή κοιλίτσα. Ωραία και η σαμανιστική αίρεση που συναντούν οι ήρωες στα βουνά, η οποία βασίζεται σε μια αληθινή αίρεση της Ιταλίας, τους benandanti, που μελέτησε ο ιστορικός Carlo Ginzburg. Το νόστιμο είναι ότι ο συγγραφέας τους ονομάζει κιόλας με το όνομα του μελετητή, ως φόρο τιμής.

Η γραφή είναι πολύ λυρική και ο συγγραφέας κατορθώνει να τα βγάλει πέρα πολύ έξυπνα με σκηνές «φιστικωμάτων» και βίας, χωρίς χυδαιότητα και  καταφέρνοντας να βγάλει το σκληρότητα μιας μάχης χωρίς «πολλά αίματα και άντερα» αντίστοιχα.

Η τελική αποκάλυψη ήταν κάτι το θεικό! Μεγαλειώδη, θα τη χαρακτήριζα. Με εντυπωσίασε και με  συγκλόνισε τόσο που άρχισα να φωνάζω.

  Reveal hidden contents

Βέβαια, κάτι είχα ψυλλιαστεί, αλλά όχι  αυτό!:shok: Λέτε απ’ αυτό να εμπνεύστηκε ο Μάρτιν την μοίρα του Θέον Γκρειτζου;

Το μόνο που με ενόχλησε κάπως είναι κάτι που διάβασα στον επίλογο  του συγγραφέα, ότι δηλαδή ο ένας κακός βασίζεται σε αξιωματούχο της Σοβιετικής Ένωσης, όχι τίποτε άλλο, αλλά τους τσουβαλιάζει όλους στο ίδιο κλισέ.

Α, βρήκα πολύ ωραίο ότι είναι αυτοτελές βιβλίο κι όχι καμμιά πολυλογία.

Είμαι λοιπόν πολύ ευχαριστημένη απ' το βιβλίο αυτό και κανονικά θα σας ζητούσα να μου συστήσετε κι άλλα δικά του, όμως είδα απ' τα προηγούμενα ότι επικρατεί μεγάλη διάσταση απόψεων. Σίγουρα πάντως θα διαβάσω κι άλλα δικά του.

Απορώ, είναι δυνατόν να μη σας άρεσε η Τιγκάνα και να βρήκατε ξενέρωτους τους χαρακτήρες; Βέβαια, ο καθένας με τα γούστα του:)

 

Πες τα, Νίκη, να μην τα λέω εγώ; Ξενέρωτοι οι χαρακτήρες του Kay; Θα πέσει φωτιά να μας κάψει!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Jaqen H'Gar
On 3/3/2018 at 1:42 AM, Νίκη said:

 

Απορώ, είναι δυνατόν να μη σας άρεσε η Τιγκάνα και να βρήκατε ξενέρωτους τους χαρακτήρες; Βέβαια, ο καθένας με τα γούστα του:)

 

Πολυ χαιρομαι οταν διαβαζω τετοιες αποψεις για τον Guy Gavriel Kay. Ωραιες και οι πληροφοριες για την Ιταλικη αιρεση. Γελασα και με τα φυστικωματα :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη
2 minutes ago, Jaqen H'Gar said:

Πολυ χαιρομαι οταν διαβαζω τετοιες αποψεις για τον Guy Gavriel Kay. Ωραιες και οι πληροφοριες για την Ιταλικη αιρεση. Γελασα και με τα φυστικωματα :D

Χαίρομαι που άρεσαν γενικά τα σχόλια μου. Όσο για τον όρο που χρησιμοποίησα για τις ερωτικές σκηνές, δεν είναι δικός μου, αλλά ενός μέλους που τον χρησιμοποίησε σε ένα νημάτιο (thread) με θέμα τη σεξουαλικότητα, τον βρήκα αστείο και τον κράτησα:)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Το Δέντρο Του Καλοκαιριού (Το υφαντό της Φιόναβαρ #1)

:stars: :mf_sonne:Επιτέλους, μετά από καιρό, μια ωραία ιστορία φαντασίας! (Βγάζω κάτι urban fantasy που μ' αρέσουν, εννοώ κλασικής φαντασίας). Μπήκε στα Λατρεμένα μου, ακόμη και που οι πρώτες 150 σελίδες ήταν μάχη για να μην το αφήσω. Μετά όμως... Εντάξει, οι τελευταίες 200 έφυγαν μονορούφι. Οι καβαλάρηδες με έπιασαν από τα μαλλιά και ο τύπος στο δέντρο από την καρδιά. Αρχετυπική ιστορία, και προσκυνώ.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor
On 2/21/2020 at 9:59 AM, Cassandra Gotha said:

Το Δέντρο Του Καλοκαιριού (Το υφαντό της Φιόναβαρ #1)

:stars: :mf_sonne:Επιτέλους, μετά από καιρό, μια ωραία ιστορία φαντασίας! (Βγάζω κάτι urban fantasy που μ' αρέσουν, εννοώ κλασικής φαντασίας). Μπήκε στα Λατρεμένα μου, ακόμη και που οι πρώτες 150 σελίδες ήταν μάχη για να μην το αφήσω. Μετά όμως... Εντάξει, οι τελευταίες 200 έφυγαν μονορούφι. Οι καβαλάρηδες με έπιασαν από τα μαλλιά και ο τύπος στο δέντρο από την καρδιά. Αρχετυπική ιστορία, και προσκυνώ.

Ωχ, θα με κάνεις να διαβάσω κι άλλο Kay στο τέλος...

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha
22 hours ago, Solonor said:

Ωχ, θα με κάνεις να διαβάσω κι άλλο Kay στο τέλος...

Τι κακό σε βρήκε... :p

  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Η Περιπλανώμενη Φλόγα (Το Υφαντό της Φιόναβαρ #2)

Πολύ ωραίο κι αυτό, συγκινητικό και με ωραία φαντασία, γίνονται επικά πράγματα, μαγεία, η δύναμη της αυτοθυσίας, κι άλλη μαγεία, αλλά δεν μ' έπιασε απ' τα μαλλιά, όπως το πρώτο (όπως το πρώτο μετά τις 150 σελίδες, μην το ξεχνάμε, βεβαίως-βεβαίως. :8): )

Επίσης, θέλω να γκρινιάξω για την ψηλή ξανθιά. Γιατί άμα είσαι ψηλή, ξανθιά και ωραία, ο ρόλος σου στα βιβλία είναι

Spoiler

να σε βιάζουν;

Αυτό πάει στο προηγούμενο βιβλίο, αλλά και σ' αυτό, ο ρόλος της ως η Αιώνια Αγαπημένη είναι εξίσου βαρετός με το προαναφερθέν θλιβερό κλισέ. Το προσπερνάω λόγω χρονολογίας (το '86 το έγραψε).

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Ο πιο Σκοτεινός Δρόμος (Το Υφαντό της Φιόναβαρ #3)

Ένα βιβλίο (και μια τριλογία) που με ταξίδεψε, με συγκίνησε, με δυσκόλεψε (αλλά δεν πειράζει, δεχόμαστε τους συγγραφείς μας με τα ελαττώματά τους) και κατάφερε να έχω στο μυαλό μου τους ήρωές του σαν φίλους. Όταν ήρθε η ώρα να το κλείσω, σκέφτηκα ότι θα μου λείψουν.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...

×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..