Jump to content


Photo
- - - - -

Ενυδρία - Βάγια Ψευτάκη


  • Please log in to reply
67 replies to this topic

#61 KELAINO

KELAINO

    χμμμ... πέρκελε...

  • Members
  • 2.587 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μπάμπης
  • Currently reading:The Night Circus, Erin Morgenstern

Posted 27 Αύγουστος 2011 - 15:20

Το περίμενα πώς και τί, έχοντας διαβάσει διηγήματα της Βάγιας εδώ στο φόρουμ, και επιτέλους το καλοκαίρι αξιώθηκα να το αποκτήσω και να το ρουφήξω.

Πολύ Ωραίο Πράμα.

Λίγο με απογοήτευσε το μέγεθος του πρώτου μέρους, του "μέινστριμ", κυρίως γιατί
α. ήθελα πολύ περισσότερο από το Άλλο
β. έχω την εντύπωση ότι έχω διαβάσει άπειρα τέτοια στις αρχές των 90'ς, σε φάνζιν και άλλα τινά.
Αλλά ταυτόχρονα καταλαβαίνω πόσο απαραίτητο ήταν και ότι δε θα μπορούσε να είναι λιγότερο. Υπέροχα απελευθερωτικό το να μη μας νοιάζει τί έχει ανάμεσα στα πόδια του το Ψάρι.

Το μέρος βου ανταποκρίθηκε πλήρως σε κάθε προσδοκία μου και πόθο, ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα τόσο διακαώς και αν έχει ένα κουσούρι, αυτό είναι το ότι δεν κράτησε περισσότερο. Σε κάποια φάση τελείωσε.

Υπέροχο βιβλίο, γενικώς, μακάρι ν' ακολουθήσουν κι άλλα, πολλά άλλα.
Hegel is arguing that the reality is merely an a priori adjunct of non-naturalistic ethics, Kant via the categorical imperative is holding that ontologically it exists only in the imagination, and Marx is claiming it was offside





Posted Image


#62 wordsmith

wordsmith

    άτημι κενονία

  • Members
  • 4.218 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Κέλλυ

Posted 30 Νοέμβριος 2013 - 00:01

Μόλις το διάβασα κι εγώ (το πήρα από το παζάρι της Θεσσαλονίκης).

 

Πολύ καλύτερο από ό,τι περίμενα, πολύ καλογραμμένο, ατμοσφαιρικό και γεμάτο όμορφα ευρηματάκια. Ψηφίζω ότι το Ψάρι είναι γυναίκα, αλλά η συγκεκριμένη ιδέα (της ασάφειας του φύλου) μού φάνηκε υπερβολικά φιλόδοξη για να μπορεί να αξιοποιηθεί πλήρως και σίγουρα αφαιρεί πόντους αληθοφάνειας και πειστικότητας από το πρώτο μέρος (πώς και δεν κάνει τίποτα καθαρά αντρικό ή γυναικείο, πώς δεν της κάνουν οι άλλοι κανένα αστείο ή κάτι τέτοιο που να εξαρτάται από το φύλο, πχ; Άρα είναι ένας άνθρωπος για το φύλο του οποίου δεν ενδιαφέρονται ούτε καν οι γνωστοί του και οι συγγενείς; Δυσκολεύομαι να το φανταστώ). Και το Μπρι είναι γυναικείο όνομα, απ'ό,τι ξέρω.

 

Για το εξώφυλλο και την εικονογράφηση σε κάθε σελίδα: περίμενα να μου φανεί υπερβολική, πάρα πολύ στόλισμα που θα με αποσπάει από το κείμενο, αλλά τελικά ίσως και να βοήθησε να μπω στην ατμόσφαιρα dark fantasy, με την οποία ταιριάζει τόσο πολύ.

 

Για τη γλώσσα έχω να πω ότι φαίνεται εξασκημένου συγγραφέα που έχει προσπαθήσει πολύ να μην κάνει χοντράδες, αλλά αγνοεί τον κανόνα ότι οι λέξεις σε κλητική μπαίνουν ανάμεσα σε κόμματα και επίσης έχουν ξεφύγει δυο τρία ορθογραφικά λάθη. Τίποτα το σημαντικό και δε μειώνουν την αξία του βιβλίου.

 

Το πρώτο μέρος, το ρεαλιστικό, είναι μεν πολύ ωραία γραμμένο, αλλά μου φαίνεται χωρίς νόημα, χωρίς ραχοκοκαλιά. Τι ακριβώς παρακολουθούμε, δηλαδή; Γιατί μας ενδιαφέρει αυτός ο χαρακτήρας; Δείχνει να μην τα πάει καλά με τίποτα, πουθενά δεν αισθάνεται ευτυχισμένο το Ψάρι, τίποτα δεν το γεμίζει και ούτε έχει κανενός είδους δύναμη/ταλέντο για να μου τραβήξει το ενδιαφέρον. Άντε ότι έχει "ιδιαίτερη" φωνή, αλλά κι αυτό αναφέρεται ελάχιστα. Θα έλεγα υπερβολικά loser για να ταυτιστώ.

 

Το δεύτερο μέρος, η Ενυδρία, μου θύμισε Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, Ιστορία Χωρίς Τέλος, ταινίες του Τιμ Μπάρτον, το βιβλίο "Η αποτυχημένη πριγκήπισσα και άλλες ιστορίες με κακό τέλος" και προπαντός Λαβύρινθο του Πάνα. Εικόνες πολύ ενδιαφέρουσες, παραμυθένιες αλλά όχι παιδικές, έχουν και τη μαυρίλα τους και τη φθορά τους και τη φρίκη τους. Ενδεχομένως αυτό (φάντασυ αλλά όχι για παιδιά) είναι πρωτοποριακό. Κάποια σημεία βέβαια τα βρήκα πολύ παιδικά (τα ζώα που μιλάνε, η υπερβολικά προφανής σημασία των ονομάτων και των τοπωνυμίων της Ενυδρίας, η μαγεία χωμένη παντού να δίνει λύσεις με μεγάλη ευκολία), αλλά γενικά μου άφησε την εντύπωση μιας σκοτεινής και μυστηριώδους ομορφιάς. Εδώ δε με ενοχλεί και τόσο το ότι δεν είναι και πολύ σαφές τι ψάχνουμε να βρούμε. Υποθέτω ότι προσπαθούν όλοι αυτοί να σώσουν την Ενυδρία, αλλά αυτό είναι πολύ γενικό και πώς δηλαδή τους έπιασε ο πατριωτισμός ίσα ίσα τη στιγμή που εμφανίστηκαν ο Μπρι και η Μπρι; Και θα ήθελα κι εγώ παραπάνω εμβάθυνση και λεπτομέρειες για τους χαρακτήρες των πλασμάτων της Ενυδρίας, έχουν ενδιαφέρον (αν και είναι ίσως υπερβολικά πολλοί). Στα συν ακόμα το ότι αποφεύγει να πέσει στην παγίδα του διδακτισμού, του να κάνει κήρυγμα new age περί όρεξης για ζωή κλπ. Μέγας δάσκαλος πάνω σ' αυτό ο Μίκαελ Έντε με την "Ιστορία Χωρίς Τέλος" και θα ήθελα να μάθω αν το έχει διαβάσει η Βάγια.

 

Το τέλος είναι απλά "αποφώνηση", προβλέψιμο και πολύ μικρό για να είναι συνέπεια όλου αυτού του χαμού που γίνεται στο 2ο μέρος. Έτσι, χωρίς να αλλάξει τίποτα στον αληθινό κόσμο, το Ψάρι "σώζεται", σαν να του έκανε βελονισμό η "κατάδυση" στην Ενυδρία και του ταχτοποίησε τα μέσα του. Αλλά ενώνεται ομαλά με το υπόλοιπο και κλείνει στρογγυλά.

 

Γενικά πολύ ωραίο, σαν μαύρη σοκολάτα κάπως λιγωτική, θα έλεγα. Συγχαρητήρια και εις ανώτερα.


"Why have I so little control? It is the case of much waste and pain in my life" Virginia Woolf

#63 Simitsakis

Simitsakis

    Κι ο θάνατος το τέλος δεν είναι...

  • Members
  • 85 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μανώλης
  • Currently reading:Σκοτάδι βαθύ, δίχως άστρα

Posted 26 Μάρτιος 2014 - 19:26

Λοιπόν, το συγκeκριμένο ανάγνωσμα μπορώ να πω πως με μπέρδεψε και δεν είμαι σίγουρος για το είδος στο οποίο ανήκει. Dark fantasy? Υπήρξαν κάποιες σκηνές οι οποίες ήταν σκοτεινές και που δεν άγγιζαν σε καμία περίπτωση τον τρόμο. Αλλά δεν νομίζω πως είναι. Μαγικός ρεαλισμός; Ούτε και για αυτό είμαι σίγουρος... 

Όπως και να έχει, το μυθιστόρημα αφορά μια σύγχρονη Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, με τον χαρακτήρα να μπλέκεται στην ίδια του την ύπαρξη, την σεξουαλική του υπόσταση, και τον χαοτικό συναισθηματικό του κόσμο. 
Αυτό συμβαίνει με τέτοιο τρόπο, που ποτέ δεν μαθαίνουμε την σεξουαλική του ταυτότητα - και μου άρεσαν πολύ τα τεχνάσματα με τα οποία το πέτυχε -, και μέσα από έναν κόσμο γεμάτο από συμβολισμούς και έννοιες να παίζουν τον ρόλο των χαρακτήρων που τον δημιουργούν.
 

Υπήρξαν κάποιες σκηνές που ήταν εξαιρετικές στην απόδοση, αλλά στο σύνολο του το βιβλίο είχε αρκετά σημεία στην πλοκή του που δεν έδεναν ικανοποιητικά, είτε γιατί μπορεί εγώ να μην έπιασα τον συμβολισμό εκείνη τη στιγμή, είτε επειδή η συγγραφέας δεν έδινε τον απαιτούμενο χρόνο ώστε να αναπνεύσει το συγκεκριμένο σημείο από όλα τα υπόλοιπα γύρω του. Ναι, οι αλλαγές από τόπο σε τόπο και οι ψυχολογικές καταστάσεις των χαρακτήρων αλλάζουν τόσο γρήγορα που καμιά φορά δεν το καταλαβαίνεις.
Οι περιγραφές των τοπίων και της διακόσμησης των χώρων από την άλλη ίσως να έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτό. Ήταν υπερβολικά πλούσιες και λεπτομερείς, και θεωρώ πως αποπροσανατολίζουν τον αναγνώστη από την κύρια πλοκή αλλά και τους χαρακτήρες τους ίδιους.

Μα όλα αυτά μπορεί να είναι και εσκεμμένα από τη συγγραφέα... Το θέμα με το οποίο καταπιάνεται δεν είναι καθόλου απλό, και το πέπλο του υποσυνειδήτου το ίδιο νεφελώδες.
Για αυτό και δίνω 4 στα 5 αστέρια και όχι λιγότερο. Επειδή η ιδέα είναι γνήσια, προτρέπει τον καθένα να ασχοληθεί λίγο με τον εαυτό του - και αυτός είναι ο πρωταρχικός σκοπός κάθε βιβλίου -, και επειδή γνωρίζω τις δυσκολίες που υπάρχουν στην ανάπτυξη του συγκεκριμένου θέματος, με τον συγκεκριμένο τρόπο. Δεν είναι καθόλου εύκολο. Και η Βάγια Ψευτάκη τόλμησε να πειραματιστεί με αυτό και να μας προσφέρει κάτι καινούργιο.  

Goodreads


Ταξίδεψες ποτέ στον θάνατο;           www.aray.gr


#64 Mesmer

Mesmer

    Achievement unlocked

  • Global Moderators
  • 2.890 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Άγγελος

Posted 27 Απρίλιος 2014 - 17:45

Ας βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου σ' αυτήν την μικρή, άτυπη έρευνα. Και για μένα το Ψάρι είναι γένους θηλυκού. (Για να πω την αλήθεια, με ξένισε κάπως το όνομα Ψάρι, ίσως επειδή μου έφερνε στο νου στρατό, αν και καταλαβαίνω τη σχέση του με την Ενυδρία). Αυτό κυρίως επειδή βάφει τα νύχια του και φοράει ρούχα της μάνας του. Μ' άρεσε η ιδέα της μη διευκρίνισης του φύλου, αλλά είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσεις μια τέτοια ισορροπία.

 

Γενικά, μου έκανε πολύ καλή εντύπωση, αν και ξεφεύγει αρκετά από το είδος των βιβλίων που προτιμώ να διαβάζω. Το πρώτο κομμάτι κι εμένα μου φάνηκε μεγάλο. Ίσως αυτό είναι απαραίτητο για να γνωρίσουμε το Ψάρι και το χαρακτήρα του, αλλά δεν συμβαίνουν και τόσα πολλά αξιόλογα γεγονότα που θα το δικαιολογούν. Το δεύτερο κομμάτι το είδα σαν ένα σκοτεινό παραμύθι, με τις ευαίσθητες στιγμές του, αλλά και τις ιδιαίτερα σκληρές. Πολύ ζωντανοί και ευφάνταστοι οι χαρακτήρες, δίνουν στην Ενυδρία αυτόν τον παράξενο αέρα που την αναδεικνύει. Η ιστορία ακολουθεί ένα σουρεαλιστικό μονοπάτι, παρόμοιο μ' αυτό που ακολουθεί ο καθένας για να ανακαλύψει τον εαυτό του. Έτσι, όλοι οι συμβολισμοί της Ενυδρίας αποκτούν μια άλλη σημασία.

 

Ξεχωριστή μνεία και στην εξαιρετική αισθητική του ίδιου του βιβλίου.


"If sacred places are spared the ravages of war, then make all places sacred. And if the holy people are to be kept harmless from war, then make all people holy" ~ The Silver Surfer

#65 Ιρμάντα

Ιρμάντα

    Back on Boogie Street

  • Moderators
  • 2.077 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ειρήνη
  • Currently reading:Η Λεγεώνα των Ψυχών, Γελωτοποιός

Posted 27 Απρίλιος 2014 - 23:27

Λοιπόν κάτι ενδιαφέρον. Οι περισσότεροι άντρες θεωρούν ότι το Ψάρι είναι γυναίκα και οι περισσότερες γυναίκες θεωρούν ότι είναι άντρας. Ομοίως από την αρχή πίστευα ότι είναι αγόρι. Το οπτικοποίησα πολύ έντονα ως αγόρι, αλλά η ίδια η Βάγια λέει ότι δεν έχει ιδέα περί του φύλου του ήρωα/ηρωίδας. Στα πολύ συν οι ήρωες του δεύτερου μέρους, το σκοτεινό παραμύθι. Θα ήθελα να διάβαζα και άλλα σε αυτό το πλαίσιο. Μου άρεσε το όνομα, το Ψάρι, κάτι που παραπέμπει σε κάτι ουδέτερο, άφυλο, ή πάντως σε αρκετά ευάλωτο στις εξωτερικές επιρροές.


'The cave you fear to enter holds the treasure you seek.' — Joseph Campbell


#66 Myyst

Myyst
  • Moderators
  • 879 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Στέφανος

Posted 30 Ιούνιος 2015 - 13:24

Το Ψάρι ζει σε κάποια ακαθόριστη πόλη της μεταμοντέρνας Ελλάδας του 2011. Ακαθόριστο είναι επίσης και το φύλο του Ψαριού, ενώ οι διάφορες σχέσεις του με άλλους ανθρώπους και με το κοινωνικό σύστημα, αξεδιάλυτες και μπερδεμένες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το Ψάρι αποκλίνει ακολουθώντας μία σπείρα που κατέρχεται συνεχώς έως ότου ταξιδεύει στην Ενυδρία, έναν μαγικό κόσμο, ρημαγμένο και σκοτεινό, όπου παράξενα πλάσματα αναζητούν τον κόσμο τους όπως αυτός ήταν κάποτε, πριν η μάγισσα Χλέμια η Πίκρα καθίσει στον θρόνο. Αν και το τέλος μου φάνηκε λίγο βεβιασμένο, το βιβλίο ως σύνολο είναι ένα μικρό αριστουργηματάκι της μοντέρνας σκοτεινής φαντασίας, μίας λογοτεχνικής τάσης που δεν με κερδίζει εύκολα, όπου η σύγχρονη Ελλάδα είναι αναγνωρίσιμη και απτή, ενώ ο παράξενος κόσμος της Ενυδρίας ιδιαίτερα οικείος.


Edited by Myyst, 30 Ιούνιος 2015 - 16:16.


#67 elgalla

elgalla

    Πυργοδέσποινα

  • Moderators
  • 2.045 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Αταλάντη
  • Currently reading:The Magicians - Lev Grossman

Posted 29 Οκτώβριος 2016 - 13:06

Υπάρχει ένα βιβλίο με μεγάλο cult following που χειρίζεται εξαιρετικά το ακαθόριστο του φύλου και ξεγελάει τον αναγνώστη 100%. Λέγεται "Πες στη Μορφίνη Ακόμα την Ψάχνω" και μου ήρθε στο μυαλό από την πρώτη στιγμή που άρχισα να διαβάζω. Εμένα μου άρεσε περισσότερο το πρώτο μέρος απ' ό,τι το δεύτερο, παρόλο που η σύνταξη χωρίς αντωνυμίες μου φαινόταν πολύ παράδοξη και σε πολλές περιπτώσεις "κλώτσαγε". Ωστόσο, οι χαρακτήρες, οι περιγραφές, οι καταστάσεις μου άρεσαν πάρα πολύ και καταλαβαίνω ότι αυτή η περίεργη σύνταξη εξυπηρετούσε τον σκοπό της. Στη "Μορφίνη" λειτουργεί πιο εύκολα και αβίαστα, γιατί είναι πρωτοπρόσωπη αφήγηση - και μου φαίνεται πως και η "Ενυδρία" θα δούλευε καλύτερα αν τα μέρη του Ψαριού ήταν επίσης σε πρωτοπρόσωπη και το μεσαίο μέρος ήταν σε τριτοπρόσωπη εστιασμένη στους δύο Μπρι.

Το μεσαίο μέρος του βιβλίου μου άρεσε επίσης, αλλά τελειωσε πολύ βεβιασμένα, μοιάζει σχεδόν σαν να υπήρχαν και άλλες πολλές σελίδες ιστορίας εκεί, οι οποίες κόπηκαν από την τελική έκδοση. Το σημαντικό είναι ότι συνολικά το βιβλίο μου άρεσε πολύ, απόλαυσα την ατμόσφαιρά του και τους χαρακτήρες του, την ενδιαφέρουσα απόδοση του υποσυνειδήτου. Θα ήθελα να διαβάσω κι άλλα πράγματα της Βάγιας και πιστεύω πως έχει μια ιδιαίτερη φωνή που αξίζει να ακουστεί.


  • Naroualis and DinMacXanthi like this
I'm not the spirit of any age. I am at odds with everything and always have been.

#68 KELAINO

KELAINO

    χμμμ... πέρκελε...

  • Members
  • 2.587 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Μπάμπης
  • Currently reading:The Night Circus, Erin Morgenstern

Posted 30 Οκτώβριος 2016 - 20:10

έχω την εντύπωση ότι έχω διαβάσει άπειρα τέτοια στις αρχές των 90'ς, σε φάνζιν και άλλα τινά.
 

 

Υπάρχει ένα βιβλίο με μεγάλο cult following που χειρίζεται εξαιρετικά το ακαθόριστο του φύλου και ξεγελάει τον αναγνώστη 100%. Λέγεται "Πες στη Μορφίνη Ακόμα την Ψάχνω" και μου ήρθε στο μυαλό από την πρώτη στιγμή που άρχισα να διαβάζω.

 

 

Η Μορφίνη είναι ένα από αυτά τα «άπειρα τέτοια» στα οποία αναφερόμουν. Και μένα με ήρθε στο μυαλό, αλλά είχα ξεχάσει τον τίτλο και το θυμήθηκα μετά από χρόνια.


Hegel is arguing that the reality is merely an a priori adjunct of non-naturalistic ethics, Kant via the categorical imperative is holding that ontologically it exists only in the imagination, and Marx is claiming it was offside





Posted Image





0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users