[Βάρδος]

Ανούσιες σεληνογνωσίες·
παραπαίοντας στο λιόγερμα,
κλαίγω.
Της Μοίρας τα φτερά περισυλλέγω,
νύκτωρ,
οι λύκοι αλυχτούνε,
κι εις τον Αγώνα με καλούνε.
Φεγγάρια μάτια·
στης γητεύτρας τα παλάτια,
ξεχνώ·
το πρωινό είναι γλυκό στου ύπνου τις αγκάλες.
Δε φεύγω δίχως λυτρωμό.

[Throgos]

΄Γιατί δεν γράφεις κι άλλα ποιήματα;;;

Είναι (απλά) τέλειο (?). Δεν μπορώ να πω τίποτ' άλλο. Υπέροχο

Υ.Γ.1α: Τι ωραίο να γράφεις σαν τον Ορφέα!

Υ.Γ.1β: Χωρίς παρεξήγηση.

Υ.Γ2.:Έχεις μήπως κι άλλα ποιήματα έτοιμα;

[Orpheus]

Είναι πολύ όμορφο!

Ατμοσφαιρικό, σαν... σοφό...


Θρόγγε, δεν ξέρω γιατί το λες αυτό, πάντως εκτός από τα άλλα με τιμά αυτή η σύγκριση που συνοδεύεται από ευχαρίστηση. edit: Ίσως ο αρχαϊσμός; πες, πες!

Βάρδε, το ξανακοιτώ, υπέροχο, σαν... σα διαμαντάκι που λαμπυρίζει (ανορθόγραφα? το λαμπυρίζει) στο σεληνόφως...
Μόνο μια απορία: τις Αγών;

edit
Και, βέβαια, σε προτρύνω να στείλεις κι άλλα! Αν τα κρατάς εσύ, η Μεγάλη Κόκκινη (=σύμβολο εξουσίας στο χρώμα του nick σου) Γάτα, εμείς τα φτωχά γκρίζα παιδιά του Αδάμ τι θα κάνουμε? Άντε! Ανυπομονούμε, εγώ και ο άθλιος (γλωσσομαθής και τόσο αντιφατικά συνεσταλμένος από κοντά :P ) Θρογξ δεδηλωμένοι και πόσοι με τον καιρό άλλοι αναγνώστες του μισοκρυμμένου ποιήματός σου! (με έπιασε ο στόμφος μου αλλά τον συγκράτησα - δεν νιώθω άξιος να επαινέσω κάτι πολύ πέρα απ'τα μέτρα που μπορώ να δεχτώ επαίνους για τα έργα μου... Χαχα! Λογοδιάρροια! )
ΠΟΣΤΑΡΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΒΑΡΔΕ!
/edit


Χάρη,
Κώστα,
Φίλε μου,
Οι Μούσες μαζί σου,
-Ορφέας

This post has been edited by Orpheus: 28 March 2005 - 18:45

[Nienna]

Ομολογουμένως πολύ καλό Βάρδε.

[Rikochet]

Κώστα, το ποίημα σου ήταν υπέροχο. Το διάβασα τρείς φορές μονοκοπανιά για να το "χορτάσω" -- τόσο μου άρεσε. Ιδίως ο τελευταίος στίχος, δεν ξέρω γιατί, αλλα με ανατριχιάζει: Σαν μια υπόσχεση δωσμένη με τόση σιγουριά και αποφασιστικότητα, που κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει. Συγχαρητήρια.

[Βάρδος]

Χαίρομαι που σας αρέσει.

Δυστυχώς, δεν έχω άλλα να ανεβάσω. Παλιότερα, όμως, δηλαδή μετά το καλοκαίρι, είχα ανεβάσει δύο άλλα. Ίσως να τα είχατε δει.


Αλήθεια, για τι νομίζετε ότι μιλάει το ποίημα;

[laas7]

Miαου...εμένα ...μου φάνηκε κάπως... η αλήθεια είναι πως δεν το πολυκατάλαβα ίσως να φταίει αυτό...
Πάντως μου άρεσαν οι περισσότεροι στίχοι...φεγγάρια μάτια! δεν φεύγω δίχως λυτρωμό! Αλλά ειδικά εκείνος με τους λύκους που αλιχτούνε...
αουυυυυυυυυυυυ!!! :P Σεληνιάζομαι και εύκολα!
Και σου έχει ξεφύγει και ένα λαθάκι το της στην γητεύτρα δεν πρέπει να είναι με η και όχι με ι;


Βάρδος: Διορθώθηκε!

[King_Volsung]

Απλά καταπληκτικό, υπέροχο, μαγευτικό, θεσπέσιο, εξαίσιο, όμορφο!
Χαλαρά ένα από τα καλύτερα ποιήματα που έχω δει ποτέ μου.


Τώρα το τι σημαίνει;
Θα κάνω μια σύντομη ανάλυση (από αυτά που "είδα" εγώ μέσα στο μυαλό μου)

"Ανούσιες σεληνογνωσίες·"
ξέρεις πράγματα για το φεγγάρι, είσαι ονειροπαρμένος και κάθεσαι και το κοιτάς αλλά είναι ανούσιο... δεν έχει νόημα πια μετά από αυτό που έγινε... απαισιοδοξία
"παραπαίοντας στο λιόγερμα,
κλαίγω."
καθώς πέφτει ο ήλιος πέφτει και ο "πρωταγωνιστής" καλίγοντας. Ο ήλιος είναι κατά κάποιο τρόπο ο έρωτάς του και λυπάται που τον χάνει.
"Της Μοίρας τα φτερά περισυλλέγω,"
η Μοίρα του τον εγκατέλειψε (ή πέθανε) και αυτός έμεινε να μαζεύει τα φτερά της.
"νύκτωρ,
οι λύκοι αλυχτούνε,
κι εις τον Αγώνα με καλούνε."
νύχτωσε, το αλύχτισμα των λύκων τον καλεί... γιατί είναι τώρα ένας από αυτούς (πλάσμα της νύχτας) (λυκάνθρωπος ίσως ( )... αυτός είναι και ο λόγος που κλαίει που χάνεται ο ήλιος... αυτός είναι και ο λόγος που οι σεληνογνωσίες είναι πια ανούσιες (το φεγγάρι τον μεταμορφώνει... οπότε "Τι μου λέτε τώρα; Εγώ έγινα λύκος...")
"Φεγγάρια μάτια·"
εδώ αναφέρεσαι ή στα μάτια των λύκων που γυαλίζουν στο σκοτάδι σαν φεγγάρια, ή στα μάτια του ίδιου του "πρωταγωνιστή" (τα οποία είναι και αυτά μάτια λύκου), ή στα μάτια της γητεύτρας, που είναι όμορφα σαν φεγγάρια.
"στης γητεύτρας τα παλάτια,
ξεχνώ·"
όταν ταξιδεύει στα παλάτια της γητεύτρας, της γυναίκας που αγαπάει, με το μυαλό του, ξεχνιέται, χάνεται... όπως λέμε daydreaming
"το πρωινό είναι γλυκό στου ύπνου τις αγκάλες."
αναπολεί τον παλιό καιρό όταν ήταν ακόμη άνθρωπος, όταν ξυπνούσε στο κρεβάτι του με εκείνο το συναίσθημα που νιώθουμε μετά από έναν καλό ύπνο (αλήθεια, πως το λένε;;
"Δε φεύγω δίχως λυτρωμό."
Μία δήλωση αποφασιστικότητας "Σαν μια υπόσχεση δωσμένη με τόση σιγουριά και αποφασιστικότητα, που κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει." που λέει και ο Rikochet. Μια δήλωση που σημαίνει πως θα ψάξει να βρει γυρισμό, θεραπεία, την γυναίκα που αγάπησε... να βρει έναν τρόπο να ξαναντικρίσει τον ήλιο, την λύτρωσή του.


Ξέρω... καμία σχέση με αυτά που είχες στο μυαλό σου, ε;
Τι να κάνουμε. Ο καθένας στον κόσμο του

[Orpheus]

Εεε...
>Τις Αγών;<?
Ε?ε?

Οι Μούσες μαζί σου,
κι η απάντησή σου μαζί μου,
Ορφέας

[Βάρδος]

Τι υποθέτεις, Ορφέα;

[Orpheus]

Γκρρ... ύπουλο αιλουροειδές!

Δεν ξέρω... κοίτα, οι πρώτες υποθέσεις/σκέψεις είναι:
α) αγώνας ζωής... ο αγώνας ίσως της επιβίωσης (στην αγριάδα, που λεν' κι οι Άγγλοι )
β) ΟΧΙ κάτι πολιτικο-κοινωνικό, ΠΡΟΦΑΝΩΣ... Αλλά το κεφαλαίο με παραπέμπει εδώ και μου χαλάει τη συνταγή! Κόβει η μαγιονέζα or whatnot... Το ξέρω πως το β' είναι ένδειξη απεριόριστης βλακείας, αλλά δεν είναι προϊόν της σκέψης μου, απλώς η *ενοχλητική* αυθόρμητη συσχέτιση... ΓΚΡΡΡ...

Προφανώς απ'αυτά τα δύο το α'... αλλά τέλος πάντων ήταν ανάγκη να με αναγκάσεις να εκθέσω τους αυτονόητους συλλογισμούς μου πριν δώσεις την Αληθινή Απάντηση στο ιταμό(*) ερώτημά μου?!?!?!? Να εκθέσεις την κοινότητά μου στα πλήθη; να με εξισώσεις... οκ φτάνει...
Για πες λοιπόν κι εσύ τη... γνώμη σου!

(*) από την Νεοελλ. Ιστορία της Γ' Λυκείου: "Ο υπερήφανος τρόπος με τον οποίο απάντησε ο Ελληνικός Λαός -μέσω του πρωθυπουργού του- στο ιταμό ιταλικό τελεσίγραφο [...]" Δεν είναι τέλειο; ΡΟΦΛ!


Οι Μούσες μαζί σου,
-Ορφέας

[Balidor]

Arketa kalo... "idiaitero" oti ki an simainei auto !!!
den exw katalabei akribws gia ton agwna...
kai episis den 8a tis elega... "Anousies" !!!

[Βάρδος]

Ορφέα, δεν υπάρχει Αληθινή Απάντηση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, γιαυτό ρώτησα τι σημαίνει για εσάς αυτό το ποίημα.

Σε κάποια φάση, μου ήρθε στο μυαλό η φράση "ανούσιες σεληνογνωσίες", έτσι απλά. Και μετά, αρχίσα να το γράφω, καθώς η μία λέξη διαδεχόταν την άλλη, με τρόπο εύηχο, αλλά ώστε να βγαίνει και κάποιο νόημα. Όμως δεν είχα τίποτα συγκεκριμένο στο μυαλό μου, και ούτε τώρα μπορώ να πω γιατί το έγραψα. Απλά, έτσι μου ήρθε. Ίσως στον καθένα να σημαίνει και κάτι διαφορετικό' δεν είναι ωραίο αυτό;

[King_Volsung]

You ...!

Δηλαδή ούτε κι εσύ ξέρεις τι έγραφες;
Καλόοοοοοο :P

Quote

Ίσως στον καθένα να σημαίνει και κάτι διαφορετικό' δεν είναι ωραίο αυτό; cool.gif

Αυτό είναι το ωραίο στην ποίηση!

[Orpheus]

Ναι, Βάρδε, φυσικά... εννοείς πως και το κεφαλαίο του Αγώνα είναι "τυχαίο";

Meine Ruh' ist hin, main Herz ist schwer
My peace is gone, my heart is heavy

Ορφέας

[Βάρδος]

Δε θα έλεγα ότι είναι ακριβώς "τυχαίο". Μιλάει, μάλλον, για κάποιον αγώνα με κεφαλαίο Α, όπως η ζωή, ή όπως ένας προσωπικός στόχος, ή όπως ένας συγκεκριμένος πόλεμος.

[Orpheus]

Σημείωση: νομίζω πως εννοείται εύκολα πως η Αληθινή Απάντηση κλπ. ήταν χαριτολογίες, ε? =)

Πάντως κάτι με ξενίζει σ'αυτόν τον Αγώνα... oh well, μάλλον φταίει που διδάσκομαι φέτος την Ιστορία της Γ' Λυκείου...


The Hell with it!
It's a terrific poem for all I can say...
Οι Μούσες μαζί σου,
-Ιάσονας (μη ρωτάτε, μου βγήκε αυθόρμητα!)

This post has been edited by Orpheus: 31 March 2005 - 21:57

[Nihilio]

Καλά Βάρδε, για εμένα πάντως σήμαινε ότι έκατσες και έγραφες ότι σου κετέβαινε και το επιβεβαίωσες από ότι είδα. Αρκετά καλό ποιήμα, αν και ο ρυθμός μου φαίνεται κάπως περίεργος.

[Throgos]

Ω, Νιχίλιο! Ευχαριστώ. Αυτό ακριβώς μου άρεσε πολύ σε αυτό το ποιήμα: ο ρυθμός. Ναι, πολύ ωραίος ρυθμός και ωραίος ήχος.

[Orpheus]

[Τι να πω... είμαι σχεδόν έτοιμος να γράψω ένα nostalgy post.]

Το ξαναδιαβάζω μετά από δύο γεμάτα χρόνια και μου αρέσει το ίδιο. Η στίξη τώρα μου φαίνεται πως θα μπορούσε ν' αλλάξει, να βελτιωθεί, νοιώθω πως 'καταλαβαίνω πώς το εννοούσε και το εννοούσε με την εξής στίξη: ...'. Ίσως κάνω και λάθος, πάντως είναι ένα πολύ όμορφο ποίημα.

Νύκτωρ,
αλυχτών
μας εγκατέλειψες
λήθινους
στο βασίλειό σου –
αλλά η πνοή σου,
το πνεύμα σου
πίνει ακόμα καφέδες μαζί μας–
μαζί τους–
και σχολιάζει τα τελευταία βιβλία.

[In memoriam Bardi nostri]