Jump to content
Sign in to follow this  
BladeRunner

J. G. Ballard

Recommended Posts

BladeRunner

Ο Τζέιμς Γκράχαμ Μπάλαρντ ήταν Άγγλος συγγραφέας, γεννημένος το 1930 στην Σανγκάη. Καιρός ήταν, νομίζω, να δημιουργηθεί και ένα τόπικ γι'αυτόν τον πραγματικά ξεχωριστό συγγραφέα, του οποίου τα περισσότερα βιβλία ανήκουν στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Οι ταινίες Crash (1996) και Empire Of The Sun (1987), βασίζονται σε βιβλία του.

Πλήρης βιβλιογραφία, εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/J._G._Ballard#Works

Βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά:

01. Crash - Crash: Σύγκρουση (εκδόσεις Απόπειρα)
02. The Atrocity Exhibition - Έκθεση ωμοτήτων (εκδόσεις Απόπειρα)
03. Empire Of The Sun - Η αυτοκρατορία του Ήλιου (εκδόσεις Bell)
04. The Day Of Creation - Η μέρα της δημιουργίας (εκδόσεις Bell)
05. Millennium People - Άνθρωποι του Μιλένιουμ (εκδόσεις Ποταμός)
06. Running Wild - Εκτός ελέγχου (εκδόσεις Επιλογή/Άγρα)
07. The Crystal World - Κρυστάλλινος κόσμος (εκδόσεις Εξάντας/Ars Nocturna)
08. The Drowned World - Πλημμύρα (εκδόσεις Αίολος)
09. Cocaine Nights - Νύχτες κοκαΐνης (εκδόσεις Καστανιώτη)
10. Miracles Of Life - Θαύματα της ζωής (εκδόσεις Οξύ)
11. High-Rise - High-Rise (εκδόσεις Κέδρος)

Προσωπικά έχω διαβάσει, μέχρι στιγμής, τέσσερα βιβλία του, Αυτοκρατορία του Ήλιου (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!), Εκτός Ελέγχου, Πλημμύρα και Κρυστάλλινο Κόσμο. Για τα τρία πρώτα δεν έχω γράψει κάποιο σχόλιο στο φόρουμ, για το τελευταίο όμως υπάρχει ένα εδώ.

Σίγουρα πολλοί από το φόρουμ θα έχετε διαβάσει κάποιο/α από τα βιβλία του. Για πείτε τίποτα κι εσείς.

Edited by BladeRunner
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Δύο βιβλία του έχω διαβάσει, τα 8 και 9 και αμφότερα δεν μου άρεσαν. Δεν απογοητεύομαι όμως γιατί απ' ότι καταλαβαίνω δεν είναι (ιδίως το δεύτερο) και από τα πιο αντιπροσωπευτικά του. Έχω και τα 1, 3. Περιμένω πως και πως να βάλει η τηλεόραση την ταινία, για να κάτσω να διαβάσω επιτέλους το ''Η Αυτοκρατορία του Ήλιου''. Πιστεύω ότι θα μου αρέσει.

Edited by Δημήτρης

Share this post


Link to post
Share on other sites
elen

Εχω διαβασει το "Εκτος ελεγχου" και το βρήκα πολυ καλο. Και την γραφή του πολύ ενδιαφερουσα. Δε στα δίνει ολα στο πιατο γενικα και εμενα μου κανει αυτο πολυ αυτη την περιοδο. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Crash: Σύγκρουση

 

Μάλιστα! Από τα πιο παράξενα, περίεργα, παρανοϊκά και ανώμαλα βιβλία που έχω διαβάσει, δεν ξέρω καν αν μου άρεσε τελικά ή όχι. Συνηθίζω να λέω λίγα λόγια για την πλοκή όταν γράφω σχόλιο για κάποιο βιβλίο που μόλις έχω τελειώσει, αλλά εδώ δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη, απλά έχουμε κάποιους χαρακτήρες, όπως για παράδειγμα τον αφηγητή της ιστορίας που τυχαίνει να έχει το ίδιο επίθετο με τον συγγραφέα (Μπάλαρντ) και τον Βων, που την βρίσκουν με τ'αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και ατυχήματα, που πηγαίνουν πέρα δώθε με τ'αυτοκίνητά τους στους μεγάλους αυτοκινητοδρόμους του Λονδίνου και φαντασιώνονται σεξουαλικές καταστάσεις εν μέσω συγκρούσεων δυο ή και παραπάνω αυτοκινήτων, χρησιμοποιώντας μάλιστα σ'αυτές τις φαντασιώσεις και διάσημα πρόσωπα (όπως αυτό της Ελίζαμπεθ Τέιλορ) και που, τέλος, γοητεύονται θα έλεγε κανείς από τέτοια τρελά γεγονότα, άκρως ερωτικά και διεγερτικά κατά την γνώμη τους. Αυτά εν ολίγοις. Τι θέλει να πει με όλ'αυτά ο ποιητής, δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς, δεν είμαι μέσα στο μυαλό του, πάντως είχαν την φάση τους και ένα κάποιο ενδιαφέρον. Υποθέτω ήθελε να θίξει την τεχνολογική μανία της εποχής μας και πως βασιζόμαστε σ'αυτήν, κατά πόσο αυτή η μανία επηρεάζει την καθημερινότητά μας, τις διαπροσωπικές σχέσεις και πάει λέγοντας. Μπορεί και να λειτουργεί ως μια μεταφορά. Μπορεί να ήθελε να γράψει στο χαρτί και να εκδώσει μάλιστα τις δικές του φαντασιώσεις. Ποιος ξέρει. Από κει και πέρα, η γραφή του Μπάλαρντ κατά την γνώμη μου είναι πολύ ωραία και θα έλεγα έτσι όπως έπρεπε να είναι με βάση το θέμα, κάπως αποστασιοποιημένη, χωρίς συναίσθημα, οπωσδήποτε όμως με "ωραίες" και αρκετά παραστατικές περιγραφές δυστυχημάτων και των αποτελεσμάτων αυτών πάνω σε αυτοκίνητα και ανθρώπους, όπως, βέβαια, και σεξουαλικών πράξεων μέσα σε αυτοκίνητα. Εννοείται το βιβλίο δεν είναι για όλα τα γούστα, όσοι δεν ενδιαφέρονται για ένα τέτοιο θέμα και βέβαια σιχαίνονται γραφικές σκηνές βίας και σεξ όπως και κάποιες άρρωστες ερωτικές φαντασιώσεις και καταστάσεις, ας μείνουν μακριά. Προσωπικά ούτε κι εγώ ξετρελαίνομαι για τέτοια πράγματα, όμως είμαι φαν της γραφής του συγγραφέα και περιστασιακά μ'αρέσει να διαβάζω προκλητικά μυθιστορήματα. Γενικά, τελικά, μου άρεσε, αλλά σε σημεία με κούρασε και βέβαια μ'ενόχλησε. Πάντως χαίρομαι που το διάβασα. Τώρα μένει να δω και την ταινία του Κρόνενμπεργκ, που ανήκει στην ταινιοθήκη μου. Είμαι φαν του σκηνοθέτη, πιστεύω λίγο-πολύ θα μου αρέσει!

 

Όντας, ίσως, κάπως αυστηρός:

 

7/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Crash: Σύγκρουση

 

Μάλιστα! Από τα πιο παράξενα, περίεργα, παρανοϊκά και ανώμαλα βιβλία που έχω διαβάσει, δεν ξέρω καν αν μου άρεσε τελικά ή όχι. Συνηθίζω να λέω λίγα λόγια για την πλοκή όταν γράφω σχόλιο για κάποιο βιβλίο που μόλις έχω τελειώσει, αλλά εδώ δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη, απλά έχουμε κάποιους χαρακτήρες, όπως για παράδειγμα τον αφηγητή της ιστορίας που τυχαίνει να έχει το ίδιο επίθετο με τον συγγραφέα (Μπάλαρντ) και τον Βων, που την βρίσκουν με τ'αυτοκινητιστικά δυστυχήματα και ατυχήματα, που πηγαίνουν πέρα δώθε με τ'αυτοκίνητά τους στους μεγάλους αυτοκινητοδρόμους του Λονδίνου και φαντασιώνονται σεξουαλικές καταστάσεις εν μέσω συγκρούσεων δυο ή και παραπάνω αυτοκινήτων, χρησιμοποιώντας μάλιστα σ'αυτές τις φαντασιώσεις και διάσημα πρόσωπα (όπως αυτό της Ελίζαμπεθ Τέιλορ) και που, τέλος, γοητεύονται θα έλεγε κανείς από τέτοια τρελά γεγονότα, άκρως ερωτικά και διεγερτικά κατά την γνώμη τους. Αυτά εν ολίγοις. Τι θέλει να πει με όλ'αυτά ο ποιητής, δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς, δεν είμαι μέσα στο μυαλό του, πάντως είχαν την φάση τους και ένα κάποιο ενδιαφέρον. Υποθέτω ήθελε να θίξει την τεχνολογική μανία της εποχής μας και πως βασιζόμαστε σ'αυτήν, κατά πόσο αυτή η μανία επηρεάζει την καθημερινότητά μας, τις διαπροσωπικές σχέσεις και πάει λέγοντας. Μπορεί και να λειτουργεί ως μια μεταφορά. Μπορεί να ήθελε να γράψει στο χαρτί και να εκδώσει μάλιστα τις δικές του φαντασιώσεις. Ποιος ξέρει. Από κει και πέρα, η γραφή του Μπάλαρντ κατά την γνώμη μου είναι πολύ ωραία και θα έλεγα έτσι όπως έπρεπε να είναι με βάση το θέμα, κάπως αποστασιοποιημένη, χωρίς συναίσθημα, οπωσδήποτε όμως με "ωραίες" και αρκετά παραστατικές περιγραφές δυστυχημάτων και των αποτελεσμάτων αυτών πάνω σε αυτοκίνητα και ανθρώπους, όπως, βέβαια, και σεξουαλικών πράξεων μέσα σε αυτοκίνητα. Εννοείται το βιβλίο δεν είναι για όλα τα γούστα, όσοι δεν ενδιαφέρονται για ένα τέτοιο θέμα και βέβαια σιχαίνονται γραφικές σκηνές βίας και σεξ όπως και κάποιες άρρωστες ερωτικές φαντασιώσεις και καταστάσεις, ας μείνουν μακριά. Προσωπικά ούτε κι εγώ ξετρελαίνομαι για τέτοια πράγματα, όμως είμαι φαν της γραφής του συγγραφέα και περιστασιακά μ'αρέσει να διαβάζω προκλητικά μυθιστορήματα. Γενικά, τελικά, μου άρεσε, αλλά σε σημεία με κούρασε και βέβαια μ'ενόχλησε. Πάντως χαίρομαι που το διάβασα. Τώρα μένει να δω και την ταινία του Κρόνενμπεργκ, που ανήκει στην ταινιοθήκη μου. Είμαι φαν του σκηνοθέτη, πιστεύω λίγο-πολύ θα μου αρέσει!

 

Όντας, ίσως, κάπως αυστηρός:

 

7/10

Η ταινια εχει καταπληκτικο soundtrack

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Η ταινία ήταν μάπα. Κοντεύουν και καμιά εικοσαριά χρόνια που την είδα, βέβαια, αλλά θυμάμαι ότι απογοητεύτηκα, γιατί περίμενα κάτι με μαύρο χιούμορ και είδα κάτι ανούσια άρρωστο (και με χάλια ηθοποιούς).

Δεν ξέρω πώς είναι το βιβλίο, αλλά είσαι τυχερός που δεν θα δεις την ταινία στο σινεμά, Μπλέηντ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vaggelis

Το "Εκτός ελέγχου" είναι το πρώτο βιβλίο του Μπάλαρντ που διαβάζω και ήταν αρκετά καλό.

Το βιβλίο ξεκινά όταν σε μια υπερπολυτελή, απολύτως ασφαλή και ελεγχόμενη κοινότητα του Λονδίνου δολοφονούνται 32 ενήλικοι και απάγονται 13 παιδιά.
Καθώς όλοι η χώρα προσπαθεί να βρει τους ένοχους αυτής της σφαγής και να ανακαλύψει τα παιδιά πριν πεθάνουν, εμείς διαβάζουμε το ιατροδικαστικό ημερολόγιο του δόκτορα Ρίτσαρντ Γκρέβιλ, αναπληρωματικού ψυχιατρικού συμβούλου της Αστυνομίας του Λονδίνου και τα γεγονότα που περιγράφει κάνουν την πραγματικότητα ακόμα πιο ζοφερή.
Στο βιβλίο περιγράφεται μια κοινωνία όπου τα πάντα είναι ελεγχόμενα, λειτουργεί με βάση τη λογική, τη καλοσύνη και την κατανόηση και όλοι προσπαθούν για το καλύτερο, τόσο πολύ που δεν έχουν καμία απολύτως πιθανότητα να κάνουν κάτι λάθος. Στο τέλος φυσικά όλα θα βγουν εκτός ελέγχου.

 

Ο Μπάλαρντ σε κάποια στιγμή γράφει: «Σε μια απολύτως υγιή κοινωνία η τρέλα είναι η μοναδική ελευθερία» και αυτή η φράση είναι όλο το βιβλίο.

 

9/10

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
vaggelis

"Η πλημμύρα" που μόλις τελείωσα είναι από τα πιο εντυπωσιακά μετα-αποκαλυπτικά βιβλία που έχω διαβάσει. Στο κοντινό μέλλον η αύξηση των ηλιακών καταιγίδων έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της θερμοκρασίας και της ραδιενέργειας που δέχεται η Γη, μιας και καταστρέφεται η ιονόφαιρα που την προστατεύει, με αποτέλεσμα το λειώσιμο των πάγων και τη μετατροπή όλου του πλανήτη σε μια πελώρια ζούγκλα, ενώ όλη η χλωρίδα και η πανίδα εξελίσσονται αντίστροφα και επιστρέφουν εκατομμύρια χρόνια πριν, στην εποχή όπου κυριαχούσαν τα ερπετά. Οι άνθρωποι πλέον επιζούν μόνο στους πόλους και ο αριθμός τους είναι λίγα εκατομμύρια, ενώ μόνο μερικοί επιστήμονες εξερευνούν τις πλημμυρισμένες πόλεις για να βρουν κάποιες απαντήσεις.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η αλλαγή που επέρχεται στους ανθρώπους στην ψυχολογία και στην φυσιολογία τους και ο τρόπος που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές για να προσαρμοστούν στις κατακλυσμιαίες αλλαγές, όπως μπορεί ο καθένας τους.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

ballard_high-rise.jpg.fe1797c3b092148549241e67be4d81ff.jpg

High Rise 

Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Μεγάλη Βρετανία το 1975 και είναι σίγουρα ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα και χαρακτηριστικότερα έργα του ιδιαίτερου και μοναδικού αυτού συγγραφέα. Έπρεπε να περάσουν πάνω από σαράντα χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του, για να το δούμε επιτέλους και στα ελληνικά. Η ελληνική έκδοση πήγαινε από αναβολή σε αναβολή, αλλά πλέον είναι διαθέσιμη σε όσους τολμούν να διαβάσουν κάτι πέρα από τα συνηθισμένα, σε όσους δεν έχουν πρόβλημα να εκτεθούν για ένα κάποιο χρονικό διάστημα στην παράνοια και την διαστροφή (μέσω της ανάγνωσης ενός βιβλίου, πάντα!).

Τι λέει η περίληψη στο οπισθόφυλλο: "Ένα επιβλητικό συγκρότημα πέντε υπερσύγχρονων οικοδομημάτων που υψώνονται ως τον ουρανό. Μια αυτάρκης πόλη, σε σχήμα παλάμης, που αναπτύσσεται κάθετα, αποτυπώνοντας την ταξική διαστρωμάτωση των ενοίκων: στους χαμηλότερους ορόφους ζουν οι λιγότερο ευκατάστατοι, στους ψηλότερους οι πιο προνομιούχοι. Πίσω από τους τοίχους του εντυπωσιακού κεντρικού ουρανοξύστη, οι ένοικοι είναι αποφασισμένοι να συμμετάσχουν σε ένα όργιο καταστροφής και ολέθρου. Τα κοκτέιλ πάρτι που διοργανώνουν οι πιο εύποροι καταλήγουν σε επιδρομές λεηλασίας με στόχο τους «εχθρικούς» ορόφους, και οι μέχρι πρότινος πολυτελείς εγκαταστάσεις μετατρέπονται σε πεδία αναταραχών, όπου κυριαρχεί το χάος. Η κοινωνική οργάνωση απορρυθμίζεται με βίαιο τρόπο, και οι απομονωμένοι ένοικοι του ουρανοξύστη, ορμώμενοι από τα πρωτόγονα ένστικτά τους, δημιουργούν μια δυστοπία την οποία ορίζουν οι νόμοι της ζούγκλας".

Εντάξει, ο Μπάλαρντ δεν είναι ένα συνηθισμένος συγγραφέας. Οι ιστορίες του πάντα ξεφεύγουν από την πεπατημένη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σαν συγγραφέας δεν κωλώνει να θίξει διάφορα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και κοινωνίας, με έντονο κυνισμό και μαύρο ή στεγνό χιούμορ, χτίζοντας πλοκές με μπόλικα στοιχεία διαστροφής και παράνοιας, δημιουργώντας αξιοσημείωτους και αντιπαθείς χαρακτήρες που χάνουν τον σωστό δρόμο και καταλήγουν αγρίμια. Εδώ μιλάμε για μια ιστορία που εκτυλίσσεται σ'έναν ουρανοξύστη και θυμίζει έντονα μετά-αποκαλυπτική δυστοπία, όπου ο ανθρώπινος πολιτισμός έχει καταρρεύσει με πάταγο. Η γραφή είναι κατά την γνώμη μου φοβερή και επίτηδες "στεγνή" και κατά τα φαινόμενα επίπεδη, χωρίς ψυχολογικές διακυμάνσεις και συναισθηματισμούς, ο τρόπος που περιγράφονται τα διάφορα γεγονότα είναι κλινικός, κυνικός, με το μαύρο χιούμορ να κάνει συχνά αισθητή την παρουσία του.

Αυτό είναι το έκτο βιβλίο του Μπάλαρντ που διαβάζω και, μετά το φοβερό "Η Αυτοκρατορία του Ήλιου", είναι το δεύτερο που βάζω πέντε αστεράκια. Ίσως να μην είναι εξίσου καλό βιβλίο με άλλα βιβλία που τα βαθμολόγησα επίσης με πέντε αστεράκια και ίσως ούτε καν καλύτερο από άλλα που πήραν τέσσερα, όμως η όλη αναγνωστική εμπειρία ήταν για μένα αρκετά έντονη, πραγματικά ο συγγραφέας κατάφερε κατά κάποιον τρόπο να με ταρακουνήσει και να εντυπώσει στο μυαλό μου τόσο τα σκηνικά καταστροφής, όσο και την κατάπτωση των χαρακτήρων. Η αλήθεια είναι ότι νιώθω λίγο περίεργα μετά την ανάγνωση του μυθιστορήματος και αυτό μόνο ως θετικό μπορώ να το εκλάβω για ένα οποιοδήποτε βιβλίο.

Υ.Γ. Η έκδοση του Κέδρου είναι άψογη και ελπίζω να τα πάει καλά. Επίσης σύντομα θα δω και την ομότιτλη ταινία του Ben Wheatley, που βασίζεται στο βιβλίο.

9/10

 

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.