Jump to content
Sign in to follow this  
MadnJim

4. Ο Έντι Τζόουνς βρίσκει τον Χουερισίτ

Recommended Posts

MadnJim

Όνομα Συγγραφέα: MADnJIM
Είδος: Funny sci fi
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: Περίπου 5750
Αυτοτελής; Είναι μέρος σειράς, αλλά διαβάζετε και μόνη της
Σχόλια: Ελπίζω να διασκεδάσετε και με αυτήν την περιπέτεια του απίθανου τυχοδιώκτη του διαστήματος.. :)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Ο ΕΝΤΙ ΤΖΟΟΥΝΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟΝ ΧΟΥΕΡΙΣΙΤ..
                                                 

          Με πρώην γήινους όρους κόντευε ξημέρωμα όταν ο Έντι επέστρεψε στους ντόκους του Σοχότ όπου είχε παρκαρισμένο το Λάκυ, το θρυλικό μονοθέσιο διαστρικό του σκάφος. Όλη τη νύχτα, αν υπήρχε η έννοια της νύχτας σε έναν διαστημικό σταθμό που έδρευε στον Ήλιο, την είχε περάσει στο μπαρ του φίλου του Αμφρομβίνους, του τελευταίου ζωντανού Αφροδίτιου, και μαζί με τον φίλο του Φριτ Φριτφρόου, του προτελευταίου ζωντανού Αφροδίτιου, πίνανε εξωτικά κοκτέιλς και παίζανε πόκερ με μια παρέα μηχανολόγων από τον Μπαντλάκ. Ο Έντι δεν είχε σκραπ όταν μπήκε στο παιχνίδι, αλλά αυτό δεν τον ανησύχησε καθόλου, οι Μπαντλακιανοί είναι πασίγνωστοι σε όλο το Γνωστό Σύμπαν για την γκαντεμιά τους, κάτι που επαληθεύτηκε για άλλη μια φορά και τώρα.
          Κουτρουβάλησε παραπατώντας στη μικρή πλατφόρμα που κατέληγε στο σκάφος του, σέρνοντας πίσω του ένα σκεπασμένο καρότσι αποσκευών. Σφύριζε χαρούμενος έναν παλιό σκοπό από την Γη, ακριβώς επειδή είχε κερδίσει στο παιχνίδι, κάτι απολύτως αναμενόμενο αφού έπαιζε με Μπαντλακιανούς, και χαμογελούσε ολόκληρος γιατί αφού τους πήρε και το τελευταίο τους σκραπ τελικά κέρδισε κι αυτό που είχε βάλει στο μάτι εξ αρχής και γι' αυτό μπήκε στο παιχνίδι. Ένα σώμα για τον Αϊόου! Σε όλη τη διαδρομή από το μπαρ μέχρι το Λάκυ δε σκεφτόταν τίποτ' άλλο παρά τη στιγμή που θα του το έδειχνε, και φανταζόταν τη χαρά να ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του, αν φυσικά ο υπολογιστής του είχε πρόσωπο για να ζωγραφιστεί όχι μόνο η χαρά αλλά οποιοδήποτε συναίσθημα από τα δεκάδες που του είχε φορτώσει σ' εκείνη την αναβάθμιση που του ανέβασε δέκα φορές πάνω από τις εργοστασιακές ρυθμίσεις τη συναισθηματική του νοημοσύνη. Σκεφτόταν ότι του άξιζε ένα τέτοιο δώρο. Ήταν τελικά ο καλύτερός του φίλος, ο πιστός του σύντροφος σε τόσες και τόσες περιπέτειες, που τον είχε σώσει αμέτρητες φορές σε στιγμές που όλα έδειχναν πως κάπου εκεί τελείωνε η ιστορία του μεγαλύτερου τυχοδιώκτη και των Πέντε Γαλαξιών.
“Αϊόου άνοιξε, γύρισα..” είπε μόλις στάθηκε προσπαθώντας να κρατήσει την ισορροπία του έξω από την πόρτα του Λάκυ.
“Επιτέλους Έντι, λείπεις τόσες μέρες! Βαρέθηκα να σερφάρω μόνος στο σπέις-νετ, ευτυχώς που στο Μετα-SSF είναι κάτι τύποι που ανεβάζουν ιστορίες τους και πέρναγα την ώρα μου!..” του απάντησε ο υπολογιστής και του άνοιξε να μπει.
“Να δεις τι σου έχω..” είπε ο Έντι μόλις μπήκε, και έδειξε το σκεπασμένο καρότσι.
“Για μένα;..” απόρησε ο Αϊόου.
“Για τον καλύτερό μου φίλο..”
“Α! Νόμιζα πως εννοούσες ότι έχεις κάτι για μένα. Για τον εαυτό σου μίλαγες πάλι!..”
“Εσύ είσαι ο καλύτερός μου φίλος Αϊόου!!..”
“Εγώ;! Χαχαχα, μπα σε καλό σου Έντι..” γέλασε με το ρομποτικό του μονότονο γέλιο ο υπολογιστής.
“Ναι Αϊόου, εσύ..” επέμεινε ο Έντι και μετά μούτρωσε.
“Ότι πεις Έντι, ότι πεις. Τα ήπιατε βλέπω πάλι, ε; Οι βιομετρήσεις σου δείχνουν αρκετό αίμα στο αλκοόλ σου..”
“Αϊόου με δουλεύεις;..”
“Χαχαχα, λίγο Έντι, λίγο..”
“Κεφάτο σε βρίσκω..” ξαναμούτρωσε ο Έντι και έπεσε βαρύς στην πολυθρόνα του.
“Αν έβλεπες πως είσαι θα είχες κι εσύ κέφια Έντι!..”
“Έτσι ε; Κι εγώ σου έφερα και δώρο..”
“Τώρα με ανησυχείς Έντι!..”
“Όχι, αλήθεια, σου έφερα δώρο! Το κέρδισα στο πόκερ, και πίστεψέ με Αϊόου, δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση..”
“Σοβαρολογείς δηλαδή! Τι μου έφερες Έντι, πες μου..” ακούστηκε ανυπόμονη η φωνή του από το ηχείο.
          Ο Έντι σηκώθηκε, στάθηκε για μερικά δευτερόλεπτα ακίνητος να ταλαντεύεται μπρος πίσω με κλειστά τα μάτια προσπαθώντας να αποφασίσει αν όντως το Λάκυ γύριζε γύρω του, ή αν απλώς ο ίδιος νόμιζε πως το Λάκυ γύριζε γύρω του επειδή τα κοκτέιλς του Αμφρομβίνους εκτός από δυνατά ήταν και μπόλικα, και ξανάπεσε βαρύς στην πολυθρόνα του αποφασίζοντας πως είναι το καλύτερο που μπορούσε να κάνει στην κατάστασή του.
“Σου κονόμησα σώμα Αϊόου!..” είπε όσο πιο θριαμβευτικά μπορούσε.
“Έλα πάλι;..” είπε ο Αϊόου με απορία.
“Σου κονόμησα σώμα Αϊόου!..” ξαναείπε ο Έντι όσο πιο θριαμβευτικά μπορούσε.
“Σώμα;..” ρώτησε ο υπολογιστής επιφυλακτικά.
“Ναι Αϊόου, σώμα! Το έχω στο καρότσι, και πίστεψέ με φίλε μου, είναι καταπληκτικό σώμα!..”
          Μόλις τέλειωσε τη φράση του έγειρε μπροστά το κεφάλι του και έπεσε ξερός πάνω στην κονσόλα πλοήγησης, αφήνοντας τον Αϊόου να αναρωτιέται που πάει να τον μπλέξει πάλι με τις φαεινές του ιδέες.
          Συνήρθε μερικές ώρες αργότερα, και το πρώτο που είδε μόλις κατάφερε να εστιάσει το βλέμμα του δεν βοήθησε καθόλου να λιγοστέψει ο πονοκέφαλος που είχε εγκατασταθεί στο κεφάλι του. Όρθιος με τα χέρια σταυρωμένα και ακουμπισμένος στο τοίχωμα του Λάκυ τον κοίταζε ένας άγνωστος τύπος, που κάτι του θύμιζε αλλά ήταν πολύ απασχολημένος με το να προσπαθεί να συνέρθει για να το ξεκαθαρίσει στο μυαλό του. Ωραίος τύπος, σκέφτηκε καθώς τον κοίταξε λίγο καλύτερα και πρόσεξε τα μακρυά μαλλιά του να πέφτουν ατημέλητα στους γεροδεμένους ώμους του, το γυμνασμένο γυμνό κορμί με τους κοιλιακούς φέτες, την πλήρη απουσία από οτιδήποτε στη λεκάνη του, τα δυνατά πόδια.
          Κάτι σε όλη τη σκηνή δεν του φάνηκε σωστό, αλλά δεν ήταν και ακριβώς σε θέση να κρίνει αν κάτι του φαίνεται σωστό ή όχι, έτσι έδιωξε γρήγορα αυτή την ενοχλητική σκέψη από το μυαλό του και προσπάθησε να δείξει ευγενικός.
“Χαίρεται..” μουρμούρισε, και το μετάνιωσε αμέσως γιατί τα κοκτέιλς στο στομάχι του που περιμένανε την πρώτη ευκαιρία να ξεκινήσουν ένα τουρ στο σκάφος, βρήκαν την ευκαιρία που περίμεναν και την άρπαξαν ορμώντας βιαστικά προς την έξοδο που στην προκειμένη περίπτωση ήταν το στόμα του Έντι, και ο πρώτος προορισμός η κονσόλα πλοήγησης μπροστά του.
          Σκούπισε το στόμα του και αγνοώντας επιδεικτικά την στυφή γεύση που του άφησαν ξανακοίταξε τον άγνωστο με ανανεωμένο ενδιαφέρον.
“Χαίρεται..” του είπε ξανά, και αναρωτήθηκε γιατί του χαμογελάει.
“Γεια σου Έντι..”
“Με ξέρετε;..”
“Χρόνια τώρα Έντι..”
          Η αίσθηση ότι κάτι δεν ήταν σωστό ξαναγύρισε, κι ο Έντι την ξανάδιωξε βιαστικά.
“Μήπως να μου θυμίζατε πως και από που γιατί αυτή τη στιγμή συγχωρήστε με αλλά μου διαφεύγει..” ρώτησε ευγενικά.
“Έντι τι θυμάσαι από την τελευταία φορά που ήσουν ξύπνιος;..”
“Ε;..”
“'Εντι ο Αϊόου είμαι, στο σώμα που μου έφερες!..”
          Σήκωσε τα χέρια του και έφερε μια σβούρα γύρω από τον εαυτό του σαν να ήταν μοντέλο που έδειχνε κάποιο ρούχο. Μόνο που βέβαια ούτε μοντέλο ήταν, ούτε ρούχα φόραγε. Ο Έντι έγειρε πίσω στην πολυθρόνα του και έκλεισε τα μάτια του προσπαθώντας να καταλάβει γιατί όταν τον κοίταζε αισθανόταν τόσο έντονα πως κάτι δεν ήταν σωστό. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα άνοιξε λίγο με τρόπο το ένα του μάτι και κοίταξε άλλη μια φορά τον ξένο μπροστά του να του χαμογελάει ολόγυμνος. Ξαφνικά συνειδητοποίησε τι δεν του ταίριαζε και πετάχτηκε με ορθάνοιχτα πια τα μάτια του.
“Δεν-δεν..” μουρμούρισε και έδειξε προς τη λεκάνη του ξένου όπου ήταν απολύτως επίπεδη και κενή.
“Ναι Έντι, δεν!..” είπε ο Αϊόου υπομονετικά ξέροντας από την τόσων χρόνων εμπειρία του ότι ο Έντι όταν συνέρχεται από μεθύσι θέλει λίγο χρόνο να κάνει επανεκκίνηση.
“Μα, δηλαδή, μα πως, δηλαδή..”
          Ο Αϊόου αναστέναξε και έκανε ακριβώς αυτό που τόσες φορές είχε ευχηθεί να μπορούσε να το κάνει. Στάθηκε μπροστά στον Έντι και αφού τον κοίταξε καλά στα μάτια τού κατάφερε ένα ξαφνικό δυνατό χαστούκι που τον έκανε να στριφογυρίσει ολόκληρος και να έρθει μούρη με μούρη με την ντουλάπα πίσω του.
“Έντι σύνερθε επιτέλους! Δε θυμάσαι τίποτα; Μου έφερες ένα σώμα όταν γύρισες, το κέρδισες όπως μου είπες στα χαρτιά. Όσο κοιμόσουν συνδέθηκα μαζί του και πέρασα την υπόστασή μου και στις μονάδες του. Ομολογώ ότι μου αρέσει που έχω τη δυνατότητα να κινούμαι, σ' ευχαριστώ Έντι, είσαι πραγματικός φίλος..”
“Ναι, το κατάλαβα αυτό, σου αρέσει που κινήσαι..” μούγκρισε ο Έντι τρίβοντας το κατακόκκινο μάγουλό του. “Γι' αυτό δεν..” έδειξε ξανά τη λεκάνη του.
“Ουφ Έντι, ξεκόλλα επιτέλους! Ρομποτικό σώμα είναι!..”
“Ναι αλλά.. Τελοσπάντων, φόρα κάτι Αϊόου, δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι..”
          Ψαχούλεψε χωρίς να το θέλει την κοιλιά του, και επίσης χωρίς να το θέλει ένιωσε ένα τσίμπημα ζήλιας όταν το μόνο που βρήκε ήταν μια πολλά υποσχόμενη μπάκα, σε πλήρη αντίθεση με τις φέτες του Αϊόου. Ευτυχώς όμως ο πονοκέφαλος δεν είχε αποσυρθεί ακόμη εντελώς και είχε κάτι πιο επιτακτικό να ασχοληθεί, έτσι πέρασε τη σύγκριση στα ψιλά και κάθισε πάλι βαριά στην πολυθρόνα του χωρίς να είναι καθόλου σίγουρος ότι τελικά είχε κάνει καλά που έδωσε στον υπολογιστή του δυνατότητα κίνησης.

 

 

          Οι Κιλφορφάν μοιάζουν πολύ με τεράστιους γυμνοσάλιαγκες, μόνο που αντί να αφήνουν σάλια παντού είναι καλυμμένοι ολόκληροι από ένα σκληρό τρίχωμα. Σέρνονται πάνω στην κοιλιά τους, κάτι που το έχουν εξελίξει αρκετά, γιατί καταφέρνουν να κινηθούν πραγματικά πολύ γρήγορα για τον όγκο τους, όταν υπάρχει βέβαια κάποιος λόγος για να κινηθούν γρήγορα, αλλιώς είναι ράθυμοι και μάλλον αργοί. Το πάνω μισό του κορμιού τους το κρατούν όρθιο, και τους αρέσει πολύ να φοράνε μακρυές μαύρες καμπαρντίνες με το γυακά σηκωμένο, επειδή πιστεύουν πως έτσι δείχνουν πιο άγριοι, όπως πρέπει να δείχνουν δηλαδή σαν πειρατές που είναι. Μόνο που επειδή δεν έχουν κεφάλι, τουλάχιστον όχι κάτι που να θυμίζει κεφάλι, πάνω από τον γυακά δεν υπάρχει τίποτα και μοιάζουν λες και κάποιος τους αποκεφάλισε.
          Με μια πιο προσεκτική ματιά βλέπει κανείς πως εξέχουν τρεις λεπτές κεραίες που καταλήγουν στα τρία μάτια τους, που είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους και μπορούν έτσι να κοιτάνε προς όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα, κάτι που τους μπερδεύει τις περισσότερες φορές, αλλά κατάφεραν να το εξελίξουν κι αυτό και συνήθως διατηρούν κάποιον υποτυπώδη τουλάχιστον έλεγχο. Έχουν και ένα μικρό στόμα, ακριβώς πάνω από το πρώτο κουμπί της καμπαρντίνας τους, ενώ έχουν εξελίξει επίσης δύο πλοκαμοειδή άκρα που στην άκρη τους έχουν κάτι σαν δάχτυλα, και τα βάζουν στα μανίκια δίνοντας έτσι μια πιο αγριωπή νότα στη συνολική εικόνα τους. Ίσως να φταίει που κρατάνε και μεγάλα ακτινοτουφέκια που όλοι τους φοβούνται, αν και μάλλον είναι το γεγονός ότι απολαμβάνουν να τα χρησιμοποιούν πάνω σε όλους ανεξαιρέτως που οδήγησε στο να είναι διαβόητοι σ' όλο το Γνωστό Σύμπαν.
          Αυτό ακριβώς ήταν που τρόμαζε και τον Έντι, καθώς τέσσερις φρουροί με μεγάλα ακτινοτουφέκια τον οδηγούσαν  μέσα από τους διαδρόμους του τεράστιου πειρατικού μέχρι τη γέφυρα όπου τους περίμενε ο Διοικητής. Τον είχαν πιάσει με έναν περίεργο για τους Κιλφορφάν τρόπο, όταν κατέβηκε από το Λάκυ στον δορυφόρο του Γκλούτον στον Πέμπτο Γαλαξία, για να πάει στην διασημότερη καντίνα του Γνωστού σύμπαντος για μερικά σάντουιτς με μπιφτέκι τρίποδης αγελάδας από τα αγροκτήματα του Κατλ22342Α. Πολλοί λένε πως οι συγκεκριμένες τρίποδες αγελάδες έχουν το τρυφερότερο κρέας που μπορεί να βρει κανείς στους Πέντε Γαλαξίες και δεν έχουν καθόλου άδικο, αλλά ο Έντι δεν πήγε μόνο γι' αυτό. Στην καντίνα αυτή δούλευε σερβιτόρα η Άννυ, η γήινη φίλη του και παλιά του συμμαθήτρια με το μεγάλο στήθος από το δημοτικό, που μόνο αυτόν άφηνε να την αγγίζει όταν παίζανε κρυφτό στα στενοδιάδρομα του Σοχότ. Όποτε βρισκόταν στην περιοχή δεν παρέλειπε να κάνει μια στάση για να την δει. Ήταν άλλωστε ο παιδικός του έρωτας. Κι επιπλέον μπόνους, έφτιαχνε και κάτι σάντουιτς με μπιφτέκι από κρέας τρίποδης αγελάδας μούρλια!
          Το γεγονός ότι ήρθαν και οι Κιλφορφάν για σάντουιτς μόνο ως σύμπτωση μπορεί να χαρακτηριστεί. Επί τη ευκαιρία και για να διατηρήσουν και την υστεροφημία τους, σκότωσαν όλους τους περαστικούς πελάτες της καντίνας μαζί με όλο το προσωπικό και τον ιδιοκτήτη της, εκτός από τον Έντι και την Άννυ που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στην αποθήκη με τα μπιφτέκια και αναπαριστούσαν ότι θυμόταν από τα παιδικά τους χρόνια με έναν πολύ πιο ενήλικο βέβαια τρόπο. Οι Κιλφορφάν θα φεύγανε χωρίς να τους αντιληφθούν αν ο Έντι δεν είχε ένα μικρό δυσλειτουργικό πρόβλημα που τον έκανε να απορήσει γιατί ποτέ δεν του είχε ξανασυμβεί όπως με θέρμη υποστήριξε στην απογοητευμένη Άννυ, που ντύθηκε βιαστικά απορρίπτοντας την πρότασή του να ξαναδοκιμάσουν για τρίτη φορά μήπως και, και βγήκε από την αποθήκη για να πέσει πάνω στους πειρατές. Οι πειρατές δεν την πείραξαν καθόλου, αντίθετα χάρηκαν πολύ, γιατί απορροφήθηκαν με την αγαπημένη τους διασκέδαση να σκοτώνουν τους πάντες ανεξαιρέτως και ανακάλυψαν σχετικά αργά ότι δεν είχε μείνει κανείς από το προσωπικό για να τους ετοιμάσει τα σάντουιτς. Έτσι η Άννυ τη γλύτωσε, όχι όμως και ο Έντι, που τον σύρανε στο σκάφος τους για να τον παρουσιάσουν στον διοικητή τους, επειδή ξέρανε ότι θα ήθελε κι αυτός να διασκεδάσει λίγο όσο θα έτρωγε, και η Σπέις Τιβί τελευταία όλο μπούρδες πρόβαλε.

“Τι είν' αυτό πάλι, που είναι τα σάντουιτς;..” γρύλισε ο Διοικητής όταν είδε τον Έντι να ζαρώνει ανάμεσα στους φρουρούς.
“Τον πιάσαμε στην καντίνα, σκεφτήκαμε πως θα ήθελες να τον ανακρίνεις ο ίδιος και δεν τον σκοτώσαμε κύριε Διοικητά..” απάντησε ένας από τους τέσσερις, και τύλιξε τις κεραίες του σε δείγμα σεβασμού μέχρι που τα τρία μάτια του κουτούλησαν μεταξύ τους.
          Ζαλίστηκε λίγο, αλλά δεν το έδειξε, παρόλο που όσοι Κιλφορφάν το είδανε κατάλαβαν γιατί το ίδιο πάθαιναν κι αυτοί όποτε το κάνανε.
“Χμμ, και καλά κάνατε, αυτή την Τιβί τσάμπα την πληρώνω, δεν δείχνει τίποτα της προκοπής..”
“Εμ, κύριε Διοικητά, δεν πληρώνετε από τότε που είχαμε πιάσει τον ιδιοκτήτη της και τον ελευθερώσατε με αντάλλαγμα τη δωρεάν συνδρομή..” έκανε να τον διορθώσει ο ζαλισμένος ακόμη πειρατής.
“Ναι ε; Αυτό έλειπε να πλήρωνα κιόλας γι' αυτές τις αηδίες που δείχνουν!..”
          Έβγαλε από μια τσέπη της καμπαρντίνας του ένα ακτινοπίστολο και έριξε μία σύντομη ριπή στον πειρατή που τόλμησε να τον διορθώσει. Δεν τον πέτυχε, η ριπή χτύπησε στο τοίχωμα του σκάφους, εξοστρακίστηκε και έκοψε μία από τις κεραίες-μάτια ενός άλλου Κιλφορφάν, που μόλις είχε αναλάβει βάρδια στη γέφυρα μπροστά στις οθόνες των ραντάρ. Όλο το πειρατικό κλυδωνίστηκε για λίγο καθώς ο άτυχος δίφθαλμος πια πειρατής πετάχτηκε ξαφνιασμένος όρθιος σκούζοντας από τον πόνο, και σκόνταψε πάνω στον πλοηγό του σκάφους, ο οποίος με τη σειρά του σκούντησε κατά λάθος τον μοχλό κατεύθυνσης και πέρασαν τελικά ξυστά δίπλα από έναν περαστικό αδιάφορο υποκομήτη κλάσης Θήτα, που αν τον πετύχαιναν θα είχε μεγάλο πρόβλημα γιατί το πειρατικό ήταν πραγματικά τεράστιο και θα τον διέλυε στα σίγουρα.
“Α-αφεντικό, συγνώμη, δεν το εννοούσα, δεν-δεν είχα καμία πρόθεση, ειλικρινά δηλαδή..” μουρμούρισε πανικόβλητος ο πειρατής που γι' αυτόν προοριζόταν η ριπή, και πισωσύρθηκε σπρώχνοντας τον Έντι μπροστά του με την ελπίδα ότι θα τραβούσε το ενδιαφέρον του Διοικητή.
          Ο Έντι στο εντωμεταξύ όλη αυτή την ώρα ήταν σε επικοινωνία με τον Αϊόου πίσω στο Λάκυ, που το είχε αφήσει στα έμπειρα κυκλώματά του να το περιφέρει σε τροχιά γύρω από τον δορυφόρο καντίνα, και τον παρακαλούσε ψιθυριστά να έρθει να τον βοηθήσει να γλυτώσει από τα πλοκάμια των πειρατών, κάτι που ο Αϊόου το απέρριπτε ως ιδιαίτερα επικίνδυνο.
“ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ, ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ ΞΕΡΕΙΣ!!..” ούρλιαξε ξαφνικά ο Έντι μην αντέχοντας άλλο το στρες από τις αρνήσεις του υπολογιστή του.
          Οι Κιλφορφάν γύρισαν προς το μέρος του και τον κοίταξαν με απορία εκεί που ήταν πεσμένος στο πάτωμα του πειρατικού. Ο Διοικητής σηκώθηκε αργά και τον πλησίασε, ενώ οι φρουροί του πισωσερνόταν διακριτικά.
“Χαζό είναι αυτό;..” ρώτησε τελικά αφού τον παρατήρησε για λίγα λεπτά να του χαμογελάει από το πάτωμα.
“Εμ, γεια σας..” τόλμησε ο Έντι επιστρατεύοντας όλη του την ευγένεια.
“Ναι, γεια σου..” του απάντησε ο Διοικητής κι έσκυψε πάνω του. “Από τον Τρίτο Γαλαξία να υποθέσω;..”
“Ό-όχι, από τον Πρώτο, είμαι από τη Γη..”
“Τι λες! Γήινος! Παιδιά έχουμε έναν γήινο στο σκάφος μας!..” γέλασε ειρωνικά ο Διοικητής.“Άρα είχα δίκιο, χαζός είσαι..”
“Είναι μια εντύπωση που ξεγελάει αρχικά..” προσπάθησε να το σώσει ο Έντι.
“Ναι ε; Με τα μαθηματικά πως τα πας.. Πως είπαμε το όνομά σου;..”
“Δεν είπαμε, Έντι με λένε, Έντι Τζόουνς..”
“Μπράβο Έντιμελένεέντι Τζόουνς. Σήκω, μην ανησυχείς, έλα να καθίσεις κοντά μου..”
          Οι υπόλοιποι Κιλφορφάν στη γέφυρα κρυφογέλασαν ξέροντας ότι ο Διοικητής είχε αρχίσει κιόλας να το διασκεδάζει. Ο Έντι κάθισε τρέμοντας σε μία πολυθρόνα που του έφερε ένας πειρατής και προσπάθησε για άλλη μια φορά να πείσει τον Αϊόου να τον βοηθήσει.
“Σε παρακαλώ Αϊόου, θα μου βάλει ασκήσεις, την έχω βαμμένη σου λέω..” ψιθύρισε στο ιντερκόμ του, και χαμογέλασε στον Διοικητή.
“Εντάξυ Έντι, σκέφτηκα κάτι..” του απάντησε ο υπολογιστής. “Κρατήσου μέχρι να έρθω..”
“Να έρθεις; Τρελάθηκες; Να φωνάξεις ενισχύσεις εννοούσα Αϊόου, την αστυνομία, την πυροσβεστική, το στρατό, κάποιον τελοσπάντων..”
“Ουφ, όποτε συναντιέσαι με την Άννυ τα ίδια έχουμε, ότι θυμάσαι χαίρεσαι!Έντι δεν είμαστε στη Γη..”
“Ε;..”
“Έντι άκουσέ με. Προσπάθησε να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου μέχρι να έρθω, θα σε βοηθάω από το ιντερκόμ, μην ανησυχείς καθόλου..”
“Τι μουρμουράς γήινε;..” τον ρώτησε ο Διοικητής που τον έβλεπε κάτι να λέει, αλλά επειδή οι Κιλφορφάν δεν φημίζονται για την ακοή τους δεν άκουγε τίποτα συγκεκριμένο.
“Εεεε, προσευχή κάνω, με συγχωρείτε..” απάντησε διπλωματικά ο Έντι ξέροντας πως θα τον κολάκευε αν του αναγνώριζε την επερχόμενη άκρως διασκεδαστική για τον πειρατή πρόθεσή του  να τον σκοτώσει.
“Α, οκέυ, κανένα πρόβλημα, οι περισσότεροι αυτό κάνουν. Δε μου είπες όμως, με τα μαθηματικά πως τα πάμε, το παλεύουμε καθόλου ή τσάμπα ο κόπος μου;..”
“Ψυχραιμία Έντι, δήλωσε εξπέρ..” του είπε ο Αϊόου μέσα στο αυτί του.
“Εεε, με τα μαθηματικά, ναι, όχι, δηλαδή είμαι πολύ καλός, στην τάξη μου ήμουν ο καλύτερος. Με τη γεωγραφία είχα ένα μικρό πρόβλημα απ' ότι θυμάμαι..” είπε ο Έντι ελπίζοντας να ξέρει ο Αϊόου τι κάνει.
          Την ίδια στιγμή ο Αϊόου έφερνε το Λάκυ δίπλα από τις μπουκαπόρτες του τεράστιου πειρατικού και αμόλαγε τους γάντζους πρόσδεσης. Φόρεσε το ολοκαίνουριο σώμα του, έβαλε και την καλή διαστημική φόρμα του Έντι, και χτύπησε την πόρτα των Κιλφορφάν σιγοσφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα έναν σκοπό που μόλις είχε συνθέσει.

“Αϊόου που είσαι; Είπες θα με βοηθήσεις Αϊόου, γιατί δεν μου μιλάς τώρα;..” μουρμούρισε ο Έντι μέσα από τα δόντια του ενώ κοίταζε με απόγνωση το μικρό τάμπλετ που του έδωσε ο διοικητής.
          Στην οθόνη του με κίτρινα ψηφία σε ένα όμορφο ξεκουραστικό γαλάζιο φόντο περίμενε η πρώτη άσκησή του. Ο Έντι γύρισε το τάμπλετ γύρω γύρω, αλλά από όποια πλευρά κι αν το κοιτούσε η άσκηση του φαινόταν ολόιδια, κι αυτό δεν οφειλόταν σε κάποια παράξενη ιδιότητα της εν λόγω άσκησης, αλλά στην πλήρη άγνοια του Έντι σε οτιδήποτε έχει να κάνει με μαθηματικά. Όταν γύρισε το τάμπλετ εντελώς ανάποδα και είδε στην πίσω επίπεδη πλευρά του τις υποδοχές για τα ακουστικά και τις θύρες για τα usb στικάκια απελπίστηκε εντελώς.
“Αϊόου σε παρακαλώ, πες κάτι..” ξαναμουρμούρισε με αγωνία στο ιντερκόμ, για να πάρει σαν απάντηση μόνο ησυχία.
          Ο διοικητής είχε γύρει στη θέση του και τον παρακολουθούσε με ολοένα και αυξανόμενη βαρεμάρα. Αυτός ο γήινος δεν είχε την πλάκα που έλπιζε αρχικά πως θα έχει. Του είχε βάλει έναν απλό πολλαπλασιασμό για αρχή, έτσι για να του δώσει θάρρος για τη συνέχεια, κι αυτός κατάφερε κιόλας να τα βρει μπαστούνια! Ήταν έτοιμος να του πάρει το τάμπλετ και να διατάξει να τον πετάξουν έξω από το σκάφος, όταν άνοιξε ξαφνικά η πόρτα της γέφυρας και μπήκαν άλλοι τέσσερις φρουροί που συνόδευαν έναν περίεργο τύπο. Με την πρώτη ματιά έδειχνε κι αυτός σαν γήινος, αλλά με τη δεύτερη ματιά κανείς δεν θα μπορούσε εύκολα να βάλει και στοίχημα γι' αυτό.
          Τη στιγμή που περνούσαν δίπλα από τον απελπισμένο Έντι, ο άγνωστος έσκυψε ελαφρά και του ψιθύρισε τη λέξη σαρανταδύο με τρόπο. Ο Έντι που δεν άκουσε καλά σήκωσε το κεφάλι του και είδε αμέσως τον Αϊόου στο ολοκαίνουριο κορμί του να στέκει ανάμεσα στους πειρατές χαμογελώντας γεμάτος αυτοπεποίθηση.
          Ο διοικητής αγνοώντας εντελώς τον Έντι σηκώθηκε και πήγε κοντά στον Αϊόου για να τον δει καλύτερα. Οι τέσσερις φρουροί πισωσύρθηκαν διακριτικά με τον φόβο να χοροπηδάει στα τριπλά τους μάτια, ξέροντας πως όταν ο διοικητής βαρυέται πολύ δεν διστάζει να τραβήξει το ακτινοπίστολό του για μερικά σφηνάκια διασκέδασης που συνήθως μεταφραζόταν σε νεκρά μέλη του πληρώματος.
“Ποιός είσαι εσύ πάλι;..” μούγκρισε ο διοικητής αφού ικανοποιήθηκε με το κοίταγμα.
“Ονομάζομαι Αϊόου..” είπε ήρεμα ο Αϊόου, “..και είμαι ερασιτέχνης ερευνητής διαμαθηματικών υπερπροβληματισμών και ανωτέρων φυσικών και μη ούλτρα εξισώσεων σε συνάρτηση με το Σύμπαν, ανάλογα με τη θέση του προβληματιζόμενου σε σχέση με την τροπή και την τέρψη του προβλήματος..” ολοκλήρωσε με ύφος.
“...” σιώπησε ο διοικητής εντυπωσιασμένος.
“Πάντα υποψιαζόμουν ότι έχεις και κρυφή ζωή..” ακούστηκε μέσα στην ησυχία να μονολογεί ο Έντι.
          Ο Αϊόου γύρισε κι έκανε πως τον βλέπει για πρώτη φορά. Τον περιεργάστηκε λίγο έτσι που καθόταν στο πάτωμα με το τάμπλετ ανάποδα στα χέρια του και αναστέναξε μέσα του.
“Σαράντα δύο..” είπε ξανά, αρκετά δυνατά αυτή τη φορά για να ακουστεί και από τους πειρατές.
“Σαράντα δύο;..” απόρησε ο Έντι.
“Ο πολλαπλασιασμός που προσπαθείς να κάνεις, έξι επί εφτά κάνει συνήθως σαράντα δύο..”
“Ναι, το 'ξερα αυτό..” είπε ο Έντι και άρχισε να μετράει κοιτώντας τα δάχτυλά του, αλλά εγκατέλειψε γρήγορα επειδή στα δέκα τελειώσανε.
“Ένα λεπτό, ένα λεπτό..” μπήκε στη μέση ο διοικητής. “Λες ότι είσαι ένα είδος μαθηματικού δηλαδή;..”
“Είμαι ΤΟ είδος μαθηματικού φίλε μου, και γι' αυτό βρίσκομαι εδώ σήμερα, για να προκαλέσω εσένα, τη μεγαλύτερη μαθηματική διάνοια που εμφανίστηκε ποτέ στο Γνωστό Σύμπαν..” του απάντησε με περισπούδαστο ύφος ο Αϊόου.
“Χεχε, μαθηματική διάνοια, χεχε, τα παραλές φίλε μου, έλα, έλα να καθίσεις κοντά μου..” απάντησε αμέσως ο κολακευμένος Κιλφορφάν.
          Ο Αϊόου κάθισε και αμέσως κοίταξε προς τον Έντι και τον έδειξε με το δάχτυλο.
“Αυτό, χαζό είναι;..” ρώτησε δήθεν αδιάφορα.
“Ε; Α, αυτό. Όχι, είναι γήινος, αγνόησέ τον καλέ μου φίλε.. Αϊόου είπαμε, σωστά;..”
“Ναι, σωστά, Αϊόου..”
“Χάρηκα φίλε μου, εγώ είμαι ο Τρεϊοφφκγγθρουσιλταιέρστ, αλλά μπορείς να με λες απλώς διοικητή..”
“Χάρηκα πολύ Τρεϊοφφ.. διοικητά! Δε μου λες, δεν τον ξεφορτώνεσαι αυτόν εδώ να λύσουμε καμιά άσκηση με την ησυχία μας;..”
“Δεν έχεις άδικο. Φρουροί! Πετάξτε τον έξω και πάμε να φύγουμε..”
          Ο Αϊόου πετάχτηκε όρθιος αμέσως και μπήκε μπροστά στον Έντι.
“Όχι διοικητά, σκεφτόμουνα μήπως, και με την προϋπόθεση ότι δεν τον χρειάζεστε άλλο, αν δηλαδή συμφωνείτε κι εσείς, να τον έπαιρνα εγώ στο δικό μου σκάφος. Βαρέθηκα να μιλάω μόνος μου στο απέραντο Σύμπαν, πάντα ήθελα έναν γήινο για κατοικίδιο..” είπε βιαστικά για να σώσει τον Έντι από τη βόλτα στο κενό.
“Αυτό το χαζό;..” απόρησε δικαίως ο διοικητής. “Έχω στο αμπάρι του σκάφους μερικούς αιχμαλώτους για τις ώρες που η Σπέις Τιβί δεν έχει τίποτα της προκοπής, κανά δυο αξίζουν τον κόπο να ασχοληθεί κανείς μαζί τους ξέρεις, άμα θες μπορείς να διαλέξεις κάποιον από κει..”
          Η συμπάθεια του διοικητή προς τον Αϊόου ήταν πλέον ολοφάνερη, πάντα το γλύψιμο πιάνει, άσχετα με το είδος ή τη φυλή αυτού που το απολαμβάνει.
“Αν δεν σας πειράζει διοικητά, θα επιμείνω σ' αυτόν, δεν ξέρω γιατί, αλλά έχει κάτι στο βλέμμα του που μου θυμίζει ένα κουτάβι που είχα μικρός..” απάντησε ο Αϊόου προκαλώντας άλλο ένα μούτρωμα από τον Έντι.
“Αφού επιμένεις φίλε μου δικός σου..”
          Έκανε ένα νόημα στους φρουρούς, που ήρθαν γρήγορα και σήκωσαν τον Έντι από το πάτωμα της γέφυρας. Ήταν πολύ μπερδεμένος ακόμα για να έχει και άποψη, από τη μία το δύσκολο πρόβλημα που του βάλανε, από την άλλη να τον ανεβοκατεβάζουν χαζό και να μη μπορεί να πει ότι δεν είναι γιατί όλα του δείχνανε πως τελικά ίσως και να είναι, έτσι άφησε να τον σύρουν μέχρι τις μπουκαπόρτες, κι εκεί να τον δέσουν για να περιμένει να γυρίσει ο Αϊόου και να τον πάρει στο Λάκυ.
          Πίσω στη γέφυρα ο Αϊόου θέλοντας να εντυπωσιάσει κι άλλο τον διοικητή έβγαλε ένα δικό του τάμπλετ και πάτησε απαλά πάνω στο εικονίδιο της εφαρμογής του Γκάλαξι Σουντόκου, ελπίζοντας πως οι Κιλφορφάν να ήταν όλον αυτόν τον καιρό αρκετά απασχολημένοι με το να σκοτώνουν για πλάκα για να αντιληφθούν τη νέα μόδα των Πέντε Γαλαξιών που είχε πάρει τα μυαλά πολλών καμένων πίσω στον Σοχότ.Ένα μεγάλο τετράγωνο σχηματίστηκε αμέσως στην οθόνη, χωρισμένο σε μικρότερα τετραγωνάκια, και μόνο σε ένα στην πάνω αριστερή γωνία υπήρχε ένα μοναχικό εννιά.
“Τι είναι αυτό;..” ρώτησε με ενδιαφέρον ο διοικητής.
“Προβλήματα τσέπης, για τον ελεύθερο χρόνο..” απάντησε αδιάφορα ο Αϊόου, ξέροντας πως είχε τσιμπήσει το δόλωμα.
“Τι λες τώρα!! Και πως, δηλαδή, πως;..”
“Πρέπει να βρεις τον τρόπο να γεμίσεις και τα υπόλοιπα τετραγωνάκια με αριθμούς, έτσι που τελικά το άθροισμα προς κάθε κατεύθυνση να είναι πάντα το ίδιο..”
“Φοβερό!..”
“Ναι, μερικές φορές μπορεί να γίνει και φοβερό. Θες να δοκιμάσεις;..”
“Εννοείται πως θέλω να δοκιμάσω! Δώσ'το, δώσ'το λίγο..”
          Ο διοικητής πήρε το τάμπλετ στα χέρια του και άρχισε να δοκιμάζει αριθμούς τον έναν μετά τον άλλον, μέχρι που ελάχιστα λεπτά μετά είχε κιόλας εθιστεί τόσο που ακούμπησε μέχρι και το ακτινοπίστολό του σ' έναν πάγκο δίπλα.
“Καταπληκτικό!!..” μουρμούρισε αφοσιωμένος κάποια στιγμή, χωρίς να έχει καταφέρει ακόμα να λύσει το πρώτο σουντόκου.
“Σου αρέσει βλέπω..” άρπαξε την ευκαιρία ο Αϊόου.
“Είναι πραγματικά τέλειο!..”
“Μπορώ να σου το δώσω αν το θες..”
          Ο διοικητής σήκωσε το ένα από τα τρία μάτια του και τον κοίταξε έντονα.
“Αλήθεια φίλε μου, θα μου το δώσεις για δικό μου;..” είπε σαν παιδί που πρώτη φορά έπιασε Playstation στα χέρια του.
“Αν το θες πολύ..”
“Το θέλω!..”
“Οκέυ τότε..”
“Θέλω κι εγώ να σου δώσω κάτι, έτσι για ευχαριστώ..”
“Μα, δεν είναι ανάγκη..”
“Όχι, όχι, τι λες τώρα. Πες μου τι θες κι αν μπορώ είναι δικό σου..”
          Ο Αϊόου έκανε πως σκέφτηκε για λίγο. Στην πραγματικότητα όντως σκεφτόταν, γιατί είχε τη δυνατότητα να κερδίσει πολύ περισσότερα από την διάσωση του Έντι. Και φυσικά αυτό που του ήρθε στο ρομποτικό μυαλό του ήταν το μεγάλο όνειρο του Έντι, οι συντεταγμένες για τον μυθικό πλανήτη από το υπερπολύτιμο κάρβουνο, τον απίθανο Χουερισίτ.

 

 

          Όταν ο Έντι αποφάσισε να ξεμουτρώσει για λίγο το Λάκυ βρισκόταν σταματημένο σε απόσταση αναπνοής από μια τεράστια σκουληκότρυπα. Ο Αϊόου είχε βγάλει από ώρα το σώμα του, και το είχε αποθηκεύσει προσεκτικά σε έναν φοριαμό στο πίσω μέρος του σκάφους. Του άρεσε που είχε ελευθερία κινήσεων, αλλά δυσκολευόταν πολύ να συνηθίσει τις επιτιμητικές ματιές ζήλιας του Έντι, ειδικά από τη στιγμή που ο διοικητής των Κιλφορφάν δέχτηκε να του τον δώσει για κατοικίδιο πριν τους αφήσει ελεύθερους καταευχαριστημένος από το νέο του απόκτημα, το Γκάλαξι Σουντόκου. Δεν ήξερε ακριβώς που βρισκόταν ο Χουερισίτ για να το πει στον Αϊόου, αλλά είχε μια γενική ιδέα για την τοποθεσία του, και είπε σχετικά λεπτομερώς όλα όσα γνώριζε για το θέμα. Ο Αϊόου ήταν σίγουρος πως ο Έντι θα του κρατούσε μούτρα για πολύ καιρό, και έλπιζε ότι αν τον βάλει πάλι στην αναζήτηση για το κάρβουνο θα ξεπερνούσε σύντομα τη δυσαρέσκειά του. Δεν είχε ιδέα αν η σκουληκότρυπα θα τους έβγαζε τελικά στον Χουερισίτ, αλλά δεν έχανε και κάτι να τη δοκιμάσει. Έβαλε μπρος το Λάκυ, και το γύρισε αργά προς την πολύχρωμη γεμάτη ηλεκτρικές εκκενώσεις είσοδο.
“Τι κάνεις Αϊόου;..” ρώτησε ο Έντι με ψυχρότητα.
“Μπα! Καλώς ήρθες πίσω Έντι!..”
“Σε ρώτησα κάτι υπολογιστή..”
“Έντι μη μου μιλάς έτσι, με πληγώνεις..”
“Εσύ δεν με πλήγωσες όταν με είπες χαζό στον πειρατή;..”
“Έπρεπε Έντι..”
“Κι όταν με ζήτησες για κατοικίδιο;..”
“Πάλι έπρεπε Έντι..”
“Ήρθες με τους κοιλιακούς σου φέτες να μας το παίξεις κάποιος..”
“Δεν φαινόταν οι κοιλια.. ένα λεπτό! Ζηλεύεις Έντι;..”
“Να ζηλέψω; Χαχαχα, τι να ζηλέψω Αϊόου, το συνθετικό σου δέρμα ή τα μούσκουλα από ανθρακόνημα;..”
“Έτσι φάνηκε Έντι, με συγχωρείς..”
“Θα μου πεις τώρα που πάμε;..”
“Ναι Έντι, αμέσως Έντι..”
“Λοιπόν;..”
“Βλέπεις αυτή τη σκουληκότρυπα Έντι;..”
“Ναι, τη βλέπω, έχει γεμίσει ξέρεις Αϊόου όλο το οπτικό πεδίο, θα ήταν λίγο παράξενο να μην την βλέπω..”
“Ωραία! Τι ξέρεις για τις σκουληκότρυπες Έντι;..”
“Τι ξέρω για τις σκουληκότρυπες; Ότι μπαίνεις από τη μία μεριά και σε βγάζει από την άλλη, συνήθως όπως μπήκες, αλλά σχεδόν πάντα σε άλλο σημείο..”
“Χμ, ναι, περίπου..”
“Τι εννοείς περίπου Αϊόου;..”
“Θα σου εξηγήσω Έντι να καταλάβεις. Ενοποιώντας την Τέταρτη και την Πέμπτη Διάσταση, έγινε εφικτό να ερευνηθεί ένα νέο είδος προώθησης που είναι πιο οικονομικό και αποδοτικό. Παραμορφώνοντας το χωροχρόνο το διάστημα που περιβάλλει ένα σκάφος συμπιέζεται, επιτρέποντας την διάσχιση υπερμεγάλων αποστάσεων ιδιαίτερα γρήγορα. Όσο εξελίσσεται η Υπερδιαστημική Προώθηση τόσο περισσότερο συμπιέζεται το Διάστημα, αυξάνοντας την ταχύτητα των σκαφών που επιλέγουν αυτόν τον τύπο μετακίνησης..”
“Ααα, μάλιστα..” είπε ο Έντι χωρίς να έχει καταλάβει το παραμικρό.
“Ναι, και επιπλέον οι Διαγαλαξιακές Πύλες είναι γιγάντιοι πομποδέκτες, ικανοί να στέλνουν μεγάλους στόλους στην άλλη άκρη του Γαλαξία χωρίς χρονοτριβή. Δεν καταναλώνουν καύσιμα, αλλά με το Άλμα δημιουργείται υψηλή θερμότητα, γι' αυτό και οι Πύλες συνήθως χρειάζονται λίγα λεπτά για να ξαναλειτουργήσουν..”
“Αχά!..”
“Ακριβώς Έντι, και η σκουληκότρυπα που βλέπεις μπροστά μας τώρα διέπεται από αυτούς ακριβώς τους κανόνες, όπως και όλες οι σκουληκότρυπες στο Γνωστό τουλάχιστον Σύμπαν..”
“Υπέροχα Αϊόου! Και, που είπαμε ότι πάμε;..”
“Δεν είπαμε Έντι..”
“Ναι, το ξέρω ότι δεν είπαμε Αϊόου..”
“Ήμουν σίγουρος πως το ήξερες Έντι..”
“Αϊόου, θα μου πεις τελικά που στον Τζέρυ πάμε πριν εκνευριστώ εντελώς;..”
“Α, αυτό εννοείς!..”
“Ναι Αϊόου, αυτό εννοώ..”
“Δεν σου λέω, είναι έκπληξη!..”
          Ο Έντι δεν πρόλαβε να πει κάτι γιατί ο Αϊόου μάρσαρε το Λάκυ, και καρφώνοντας ταχύτητα εκσφενδονίστηκαν προς την είσοδο της σκουληκότρυπας με ταχύτητα μεγαλύτερη των δύο τυχαία περαστικών μετεωριτών που τους άρπαξε η τεράστια βαρυτική έλξη και τους τράβαγε σαν μύγες που τις ρουφάει σε κάθε εισπνοή του το τρομερό κοιμισμένο κτήνος του ΝιουΓκόμπι και τις ξαναβγάζει σε κάθε εκπνοή του από τα τεράστια ρουθούνια του.

          Ατμός έβγαινε από τα τοιχώματα του Λάκυ όταν επανασταθεροποιήθηκε. Ο Έντι έκανε να σηκωθεί όρθιος, αλλά μια ζάλη του χάλασε τα σχέδια και ξανακάθισε γρήγορα.
“Τι έγινε Αϊόου;..” γρύλισε προσπαθώντας να θυμηθεί πότε ήπιε μια παγωμένη συνθε-μπύρα τελευταία φορά, και ταράχτηκε όταν ανακάλυψε έντρομος ότι δεν θυμόταν.
          Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες. Ενδεικτικά εντελώς, θα μπορούσε να φταίει που την τελευταία φορά ήταν πολύ μεθυσμένος για να μπορέσει να το συγκρατήσει στις αναμνήσεις του. Ή ίσως το γεγονός ότι ο Έντι είναι εκ φύσεως πολύ αδιάφορος άνθρωπος και σπάνια θυμάται οτιδήποτε αν δεν του το θυμίσει πρώτα ο Αϊόου. Επίσης θα μπορούσε να φταίει το ταξίδι στη σκουληκότρυπα που του έδωσε αυτή την ύποπτη ζάλη και τον δυσκόλευε να σκεφτεί, αν και για το τελευταίο οι γνώμεις διίστανται, πολλοί λένε πως έτσι κι αλλιώς ο Έντι σπάνια σκέφτεται άρα η σκουληκότρυπα δεν επηρέασε κάπου σ' αυτή του τη δυσκολία. Βέβαια αυτό που πραγματικά ίσχυε ήταν ότι ο Έντι είχε να πιει συνθε-μπύρα πάνω από μια βδομάδα, κι αυτό αποτελούσε ένα ακόμη άτυπο ρεκόρ για τον τυχοδιώκτη μας.
“Φτάσαμε Έντι..” του απάντησε ο υπολογιστής από το ηχείο του.
“Ε; Που ακριβώς φτάσαμε Αϊόου;..”
“Κοίτα έξω Έντι..”
          Ο Έντι έκλεισε τα μάτια του και με μια αποφασιστική κίνηση σηκώθηκε απότομα όρθιος. Χτύπησε με το γόνατο τη γωνία από το πάνελ πλοήγησης, και πρόσθεσε στη ζάλη του έναν οξύτατο πόνο που θα του κράταγε για λίγο καλή παρέα. Έβρισε κάτι μέσα από τα δόντια του και κοίταξε έξω από το παρμπρίζ του Λάκυ. Στην αρχή δεν κατάλαβε τι υποτίθεται ότι έπρεπε να δει. Υπήρχε σε μια σχετικά μικρή απόσταση ένας γυαλιστερός απαστράπτον πλανήτης, με δύο μικρούς δορυφόρους να τριγυρνάνε αδιάκοπα γύρω του. Ο γυαλιστερός απαστράπτον πλανήτης ήταν τόσο γυαλιστερός και απαστράπτον που χρειάστηκε λίγη ώρα μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια του όλη αυτήν την απαστράπτουσα γυαλιστεράδα και να δει την μεγάλη φωτεινή πινακίδα που έγραφε στην γλώσσα της Συνομοσπονδίας με έντονα ευανάγνωστα γράμματα “Καλώς ήρθατε στον Χουερισίτ”.
          Για αρκετή ώρα δεν ακουγόταν κιχ μέσα στο Λάκυ. Ο Έντι στεκόταν σαν παγωμένος και κοίταζε την ταμπέλα. Ο Αϊόου άρχισε να ανησυχεί μήπως έπαθε κάτι από την έκπληξη και αποφάσισε να του μιλήσει.
“Έντι..”
“Ναι..”
“Πες κάτι..”
“Κάτι..”
“Δεν εννοούσα αυτό Έντι. Πες κάτι άλλο..”
“Κάτι άλλο..”
“Έντι με ανησυχείς ξέρεις..”
“...”
“ΈΝΤΙ!!!..”
          Σαν να ξύπναγε ο Έντι πετάχτηκε και γύρισε προς την οθόνη του Αϊόου.
“Αϊόου είδες τι γράφει αυτή η πινακίδα;..” είπε τελικά ξέπνοα.
“Είδα Έντι..”
“Γράφει Χουερισίτ, σωστά;..”
“Σωστά Έντι..”
“Αποκλείεται!..”
“Τι αποκλείεται Έντι;..”
“Αποκλείεται να είναι αυτός ο Χουερισίτ Αϊόου..”
“Τι λες Έντι, γιατί αποκλείεται;..”
“Με δουλεύεις Αϊόου, ή απλώς πέρασε καιρός από το τελευταίο σου σέρβις; Σου φαίνεται αυτός ο πλανήτης να είναι από κάρβουνο;..”
“Φυσικά όχι Έντι..”
“Άρα έχω δίκιο, αποκλείεται να είναι αυτός ο Χουερισίτ..”
“Κι όμως Έντι, αυτός είναι..”
“Μα... Πως το ξέρεις Αϊόου;..”
“Όλοι οι υπολογισμοί μου δείχνουν πάνω του Έντι..”
“Σ' αυτόν εδώ;..”
“Ναι Έντι, σ' αυτόν εδώ..”
“Μα αυτός γυαλίζει!..”
“Το βλέπω Έντι..”
“Και επιμένεις ακόμα ότι είναι από κάρβουνο;..”
“Τώρα πια όχι..”
“Χα! Είδες που έρχεσαι στα λόγια μου;..”
“Είπα ΤΩΡΑ πια όχι Έντι..”
“Ε;..”
“Οι μετρήσεις μου Έντι δείχνουν πως τόσο ο πλανήτης όσο και οι δύο δορυφόροι του είναι τρία τεράστια ακατέργαστα διαμάντια..”
“Πφφ, διαμάντια, ποιος νοιάστηκε για πέτρες. Το κάρβουνο που είναι;..”
“Αυτό είναι το κάρβουνο Έντι!..”
“Αυτό είναι διαμάντια Αϊόου, με δουλεύεις;..”
“Έντι..” αναστέναξε ο Αϊόου, “..το διαμάντι είναι άνθρακας που έχει υποστεί μεγάλες δυνάμεις πίεσης για μεγάλο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να κρυσταλλοποιηθεί και να γίνει αυτό το γυαλιστερό απαστράπτον πέτρωμα σαν αυτό που βλέπουμε απέναντί μας τώρα. Αν είχαμε έρθει μερικά εκατομμύρια χρόνια πριν..”
“Και το κάρβουνο που είναι;..” τον διέκοψε απότομα ο Έντι που όπως πάντα δεν είχε ακούσει τίποτα.
          Ο Αϊόου δεν άντεξε άλλο κι έσβησε προσωρινά για να ανασυνταχθεί ξέροντας τι τον περιμένει τώρα που ο Έντι δεν βρήκε το πολυπόθητο κάρβουνο που ονειρευόταν. Του βγήκε αδάμαντας ο θησαυρός, αλλά άντε να του το εξηγήσεις αυτό! Όταν ξανάναψε λίγο αργότερα και σιγουρεύτηκε ότι ο Έντι ήταν απασχολημένος να φτιάχνει συνθε-μπύρες στον Τροφοπαρασκευαστή του, έβαλε μπρος το Λάκυ και το γύρισε αργά πάλι προς τη σκουληκότρυπα. Είχαν περάσει αρκετά για μια μέρα, και το μπαράκι του Αμφρομβίνους πίσω στο Σοχότ φάνταζε πολύ καλή ιδέα, ειδικά τώρα που θα μπορούσε κι αυτός να πάει μαζί με τον Έντι. Φρόντισε όμως πριν φύγουν να πάρει μερικά δείγματα από τον Χουερισίτ, γιατί κάπου στις βάσεις δεδομένων του υπήρχε ένα βίντεο με μια ξανθιά γήινη που έλεγε με νάζι πως τα διαμάντια είναι ο καλύτερος φίλος μιας γυναίκας, και σκέφτηκε πως ίσως να αποδεικνυόταν χρήσιμα στον Έντι την επόμενη φορά που θα ήθελε να πάνε στον Γκλούτον για σάντουιτς. Εξάλλου και η Άννυ ήταν μια ακόμη γήινη.
          Πάτησε γκάζι και η σκουληκότρυπα τους ρούφηξε απότομα, ακριβώς τη στιγμή που ο Έντι έγερνε πίσω το κεφάλι του για να απολαύσει το κεχριμπαρένιο παγωμένο υγρό να κυλάει από το τενεκεδάκι στο λαρύγγι του. Λούστηκε ολόκληρος από το ξαφνικό τίναγμα, αλλά δεν μπόρεσε να πει κουβέντα γιατί στο επόμενο δευτερόλεπτο είχε χωριστεί στα μόριά του για το ταξίδι της επιστροφής..-
      By MADnJIM 

Edited by Mesmer
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Χαχαχαχαχαχα απίθανος όπως πάντα, έριξα πολύ γέλιο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elen

οκ ψηθηκα να διαβάσω τη σειρα  :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Έριξα μία προσπέραση στην προγούμενη ιστορία του Τζόονυς κι έφτασα σε τούτη εδώ.

Καλή ιστορία, στο ίδιο ύφος με τις προηγούμενες.

-Ο πρόλογος σου ειναι λίγο μεγάλος. Θα τον προτιμούσα μικρότερο  ώστε να  ασχολιόσουν λίγο παραπάνω με τους κιλλφορφανιανους. Θέλω να πω, μαθηματικοί πειρατές ftw. Θα μπορούσα να βάζουν άλυτα προβλήματα(τετραγωνισμόυς του κύκλου) ώστε να βασανίζουν τους αιχμαλώτους του.  Το 6*7 δεν είναι μαθηματικό πρόβλημα. Είναι λολ. Επίσης, κάτι άσχετο,ως μαθηματικοί,  θα έπρεπε να γνώριζαν το Sudoku. Ο λόγος είναι ότι πρόκειται για στιγμιότυπο γνωστού μαθηματικού προβλήματος(Graph Colouring) :p

 -Ακόμη, κάποιες φορές, οι προτάσεις σου  γίνονται πάρα  πολύ μεγάλες και μπερδεύουν/κουράζουν στην ανάγνωση.  

 

Ιδάνικο το τέλος.

 

Καλή συνέχεια!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Αν διασκέδασες τότε είμαι χαρούμενος. Σ' ευχαριστώ που διάβασες και σχολίασες κι αυτή την ιστορία μου. :)

 

Υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που δεν απλώθηκα περισσότερο στα μαθηματικά προβλήματα, κι αυτός είναι πως η σχέση μου μαζί τους είναι ίδια με αυτή του Έντι στην ιστορία. :p

Το 6Χ7 ήταν για το 42, φόρος τιμής στον Ντ. Άνταμς. :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn
Το 6Χ7 ήταν για το 42, φόρος τιμής στον Ντ. Άνταμς. :)

Ναι το "έπιασα", αλλά  ήθελα παραπάνω!. Είναι πολύ  ωραία ιδέα, όπως και να το κάνουμε  :p.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Κάποια στιγμή θα υπάρξουν κι άλλες περιπέτειες του Έντι (υπάρχουν ήδη για την ακρίβεια, αλλά όχι σε παρουσιάσιμη φάση, χμ, κάτι πρέπει να κάνω γι' αυτό κάποτε), και οι Κιλφορφάν είναι βασικό κομμάτι του σύμπαντός του. Stay tuned... :)

 

Και πάλι σ' ευχαριστώ, synthe-beers on me!...  :beerchug:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Λοιπόν, φίλε μου MadnJim, δεν έχω διαβάσει άλλες ιστορίες με τον Έντι ακόμα, αλλά αν είναι τόσο καλές όσο αυτή, όχι απλά θα τις απολαύσω αλλά μπορώ να πω πως αν ποτέ εκδίδονταν σε κάποια συλλογή, θα τις αγόραζα! (Αρκεί να διορθώνονταν πρώτα μερικά ζητηματάκια, ορθογραφίας πού και πού - αυτό το "χαίρεται" βγάζει μάτι - και κάτι άλλα ψιλά). Και θα τις αγόραζα διότι:

A. Γράφεις σε ένα "είδος" που πολύ λίγοι, ειδικά στην Ελλάδα, γράφουν.

Β. Μου αρέσει πάντα η κωμική ε.φ.

Γ. Είναι καλογραμμένη ιστορία, με δυνατούς χαρακτήρες, συνεχή κωμικά στοιχεία που δεν αναλώνονται μόνο σε ατάκες.

Δ. Είναι ένα σύμπαν λογικό και συνεκτικό μέσα στο όλο παράλογο, σουρεαλιστικό, χιουμοριστικό background του.

Ε. Θεωρώ εξ ίσου δύσκολο, αν όχι δυσκολότερο, να κάνεις κάποιον να νιώσει καλά (feel good) και να γελάσει - ειδικά στη σημερινή εποχή - όπως και να τον κάνεις να φοβηθεί ή να κλάψει.

Ζ. Η άνεση με την οποία γράφεις μέσα σε αυτό το σύμπαν, τα συνεχή λογοπαίγνια με κάθε όνομα, κόσμο, φυλή, κατάσταση, δείχνει πως το "έχεις" το είδος.

Η. Μου αρέσει το irreverent στοιχείο που ενυπάρχει παντού στην ιστορία, και που δεν διστάζεις να διακωμωδήσεις ακόμα και "ιερές αγελάδες" όποιες και να είναι αυτές, κάτι που έκανε πολύ καλά βέβαια και ο Douglas Adams.

Θ. Βγαίνει κάτι πολύ intelligent και ειλικρινές μέσα στο όλο "παλαβό" σύμπαν του Έντι και του Αϊόου και των Κιλφορφάν, που δανείζεται μεν στοιχεία από την παλιά slapstick farce κωμωδία, με τους stock characters των double acts, αλλά χωρίς ποτέ να κατεβαίνει σε χοντράδες ή σε γενικό dumbing down. 

Ι. Και, φυσικά, γιατί έριξα τρελό γέλιο μέχρι δακρύων! :)

Σ'ευχαριστώ λοιπόν για την ιστορία και αύριο θα διαβάσω και άλλες. Είδα πως υπάρχουν άλλες 3(;) στο σφφ. Θα σου πρότεινα, την επόμενη φορά που θα ανεβάσεις ιστορία με τον Έντι Τζόουνς να έβαζες και τα λινκς από τις προηγούμενες.

Edited by Oberon
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Σ' ευχαριστώ φίλε Διονύση για τα καλά σου λόγια, χαίρομαι πάρα πολύ που σου άρεσε το σύμπαν του Έντι και η απόδοσή μου, και που διασκέδασες και γέλασες. Ελπίζω να βρεις το ίδιο διασκεδαστικές και τις άλλες περιπέτειες του απίθανου διαστημικού τυχοδιώκτη. Να 'σαι καλά. :)

 

Η συγκεκριμένη είναι η τέταρτη κατά σειρά περιπέτεια του Έντι Τζόουνς που έγραψα, με πρώτη την "Ο Έντι Τζόουνς στον αστεροειδή Βοράσιους Α'", δεύτερη την "Ο Έντι Τζόουνς σώζει τον Φριτ Φρίτφροου από σίγουρο ύπνο", και τρίτη -και αγαπημένη μου- την "Ο Έντι Τζόουνς ταξιδεύει στον χωροχρόνο".

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Σ` ευχαριστώ για τις ωραίες στιγμές που πέρασα διαβάζοντας τις πολύ διασκεδαστικές περιπέτειες του Έντι.

Κάποιες γενικές παρατηρήσεις μιάς και μέχρι σήμερα είχα διαβάσει μόνο μια:

Γράφεις πολύ άνετα σαν να έχεις ζήσει στο σύμπαν σου και το χιούμορ σου είναι αβίαστο.

Ίσως και γι αυτό να  γράφεις λίγο σαν τον Έντι. Δίνεις δηλαδή την εντύπωση ότι το γράφεις μια κι έξω και δεν το ξεσκονίζεις μετά. Σου ξεφεύγουν μικρά απλά ορθογραφικά λαθάκια πού και πού, και δεν τσεκάρεις  (στο έχουν γράψει και άλλοι) αν είναι σωστά κάποια πράγματα όπως ο κόκκινος πλανήτης (Άρης) και οι λογαριθμικοί άξονες (πίνακες είναι).

Πολύ καλά κάποια σύγχρονα πράγματα που σατυρικά βάζεις (meta SFF, Σκρούτζ) αλλά μπορεί να μην σημαίνουν  και πολλά πράγματα αν απευθυνθείς σε πιο ευρύ κοινό και πιο διαχρονικά (το πρώτο μπορεί να μην το καταλάβουν οι εκτός φόρουμ, το δεύτερο πιθανόν  όλοι σε μερικά χρόνια).

Επίσης κάπως θα έπρεπε να μας εξηγήσεις πως στο μονοθέσιο (όπως αρχικά το ορίζεις) σκάφος κατάφεραν να μπουν και να ταξιδέψουν ένας ναυαγός και ένα σώμα ρομπότ (ευτυχώς όχι όλοι μαζί!). Συνέχισε να μας διασκεδάζεις, έχεις και δεύτερο υποψήφιο αγοραστή…

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Να 'σαι καλά φίλε Τώνη, με έκανες κι εσύ πολύ χαρούμενο. :)

Έχεις πολύ δίκιο, πράγματι είναι γραμμένα μια κι έξω, χωρίς την παραμικρή διόρθωση, γιατί μέχρι σχετικά πρόσφατα δεν επέστρεφα ποτέ στις ιστορίες που είχα τελειώσει, απλά τις άφηνα στην άκρη και όρμαγα στην επόμενη ιδέα που βιαζόταν να δει φως. Μια κακιά συνήθεια, που το φόρουμ μας εδώ με βοήθησε να την "δω", και προσπαθώ πια να την αλλάξω. 

 

 

Παιδιά με βάλατε στη πρίζα να ολοκληρώσω κάτι περιπέτειες του Έντι που έχω σε διάφορα στάδια εξέλιξης. Σας ευχαριστώ πολύ πολύ, οσονούπω ο απίθανος διαστημικός τυχοδιώκτης θα ξαναχτυπήσει... :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Να 'σαι καλά φίλε Τώνη, με έκανες κι εσύ πολύ χαρούμενο. :)

Έχεις πολύ δίκιο, πράγματι είναι γραμμένα μια κι έξω, χωρίς την παραμικρή διόρθωση, γιατί μέχρι σχετικά πρόσφατα δεν επέστρεφα ποτέ στις ιστορίες που είχα τελειώσει, απλά τις άφηνα στην άκρη και όρμαγα στην επόμενη ιδέα που βιαζόταν να δει φως. Μια κακιά συνήθεια, που το φόρουμ μας εδώ με βοήθησε να την "δω", και προσπαθώ πια να την αλλάξω. 

 

 

Παιδιά με βάλατε στη πρίζα να ολοκληρώσω κάτι περιπέτειες του Έντι που έχω σε διάφορα στάδια εξέλιξης. Σας ευχαριστώ πολύ πολύ, οσονούπω ο απίθανος διαστημικός τυχοδιώκτης θα ξαναχτυπήσει... :)

 

Ναι, να κάνεις τις λίγες πρέπουσες διορθώσεις, και φυσικά να τελειώσεις και τις άλλες ιστορίες με τον Έντι!! Ωστόσο, δεν το θεωρώ και κακό να αφήνει κάποιος μια ιστορία για ένα διάστημα και να την ξαναπιάνει για διόρθωση αργότερα, κυρίως όταν έχει αποστασιοποιηθεί από αυτήν επαρκώς, ώστε να μπορέσει να την κρίνει και πιο αντικειμενικά (και, ενίοτε, αυστηρά).

Αξίζουν όμως τον κόπο να ξαναδείς κάπως τις ιστορίες με τον Έντι - για κάποια τεχνικά ζητηματάκια βασικά - πραγματικά όμως!

Edited by Oberon
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blacksword

Αρκετά καλή και αυτή αν και η πλοκή εδώ είναι λίγο πιο χαλαρή από τις άλλες, όμως γενικά μου άρεσε.

Το χιούμορ από την άλλη συνεχίζει στα ίδια επίπεδα με τους απίστευτους "μαθηματικούς τύπους" να δίνουν ρέστα.

 

Παρεμπιπτόντως, το όνομα του διοικητή δεν διαβάζετε με τίποτα! χαχα

Edited by Blacksword
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..