Jump to content
Sign in to follow this  
wordsmith

Ο θεός των άδικων θανάτων

Recommended Posts

wordsmith

Όνομα Συγγραφέα: Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου
Είδος: mainstream με ολίγη από φάντασυ
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3.145 χωρίς το όνομά μου και την ημ/νία
Αυτοτελής; Ναι, αλλά τον πρωταγωνιστή τον έχω χρησιμοποιήσει και εδώ και εδώ, στα νιάτα του και με το αληθινό του όνομα, και θα τον βάλω και αλλού αργότερα.
Σχόλια: Το διήγημα γράφτηκε για το διαγωνισμό Fantastiworlds του ΦαντάστιCon 2015, με θέμα "Ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα" και πήρε τη 2η θέση στην κατηγορία φάντασυ. Είναι το πρώτο διήγημα μεγαλύτερο από φλασάκι που γράφω σε τόσο λίγες μέρες, 1-2 στην ουσία και 3-4 για διορθώσεις. Βαθιά υπόκλιση στον κο Χατζηγιώργη, ο οποίος μου έκανε την τιμή να νομίσει ότι ο μύθος των Εσκιμώων είναι αληθινός (δεν ξέρω αν το 'βαλε και στο google :first:, καθότι τουίτης) και πολλά φιλιά στην Eugenia Rose, που μου έφτιαξε την εικονογράφηση κάτω κάτω (και που δεν ξέρω πώς να τη βάλω σε spoiler - αν μπορεί κανείς moderator, please, βάλτε την):

Αρχείο: Ο θεός των άδικων θανάτων.doc

 

 

 

                                                                                       Ο θεός των άδικων θανάτων


      Ο Άλεξ Ντέσι δεν ήταν άγιος. Ούτε όμως οι χαρακτηρισμοί ασύδοτος, ανήθικος, αχαλίνωτος, που ακολουθούν συνήθως αυτή τη φράση, θα μπορούσαν να του αποδοθούν. Έπινε σπάνια, δεν ξενυχτούσε όταν είχε να ξυπνήσει πρωί, κάπνιζε μόνο όταν ήταν ανάγκη και δήλωνε με περιπαιχτικό χαμόγελο «εγώ δε χρειάζομαι κάτι τέτοια για να με δεχτεί μια παρέα». Για τα ναρκωτικά έλεγε ότι προτιμούσε τις διασκεδάσεις «έξω από το δέρμα», ταξίδια, παιχνίδια, χορούς, τραγούδια, μουσική, βιβλία, θέατρο, κινηματογράφο, και ότι από καταχρήσεις διάλεγε το σεξ ως «τη μόνη υγιεινή». Χάρη σε όλα αυτά φαινόταν αρκετά νεότερος από όσο ήταν και κανείς δεν είχε ακόμα τολμήσει να του προτείνει να παίξει τον πατέρα παιδιών που να έχουν ξεπεράσει την παιδική ηλικία.
      Ναι, ο Άλεξ Ντέσι ήταν ηθοποιός, όχι όμως ένας οποιοσδήποτε. Πριν τριανταπέντε χρόνια είχε εμφανιστεί, σαν να έπεφτε από τον ουρανό, στις εισαγωγικές εξετάσεις της Βασιλικής Ακαδημίας των Τεχνών στο Λονδίνο, ένας αδυνατούλης δεκαοχτάχρονος με παιδικό πρόσωπο, μια αυτοπεποίθηση-οδοστρωτήρα («Είμαι αυτός που ψάχνετε»), καμιά δεκαπενταριά κλασικά θεατρικά έργα εμβριθώς μελετημένα στη μνήμη του, άριστη γνώση αγγλικών σε τρεις τέσσερις προφορές και μια ερμηνευτική ικανότητα που είχε αφήσει τους καθηγητές του με το στόμα ανοιχτό. Η ίδια η Βασιλική Ακαδημία είχε φροντίσει να του χορηγηθεί αγγλική υπηκοότητα.
      Λίγα χρόνια μετά την αποφοίτησή του είχε πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία από αυτές των οποίων όλοι οι συντελεστές είναι μεν άσημοι, αλλά πολύ ταλαντούχοι για να τους αγνοήσει το κινηματογραφικό κατεστημένο. Είχε αποσπάσει χειροκροτήματα, βραβεία και διθυραμβικές κριτικές, είχε κόψει εκατοντάδες εκατομμύρια εισιτήρια σε όλο τον κόσμο και κυρίως είχε αποκτήσει τα μέσα για να πέσει με τα μούτρα στην αγαπημένη του ασχολία: τις ιστορίες. Από τότε δεν είχε σταματήσει να κάνει όσο μπορούσε περισσότερο κινηματογράφο, θέατρο, τηλεόραση, και μονίμως έψαχνε, σε βιβλία, εφημερίδες ή τυχαίες κουβέντες, καινούργιες ιστορίες για να τις βγάλει στο φως. Όταν τον είχαν ρωτήσει δημοσιογράφοι πώς και δεν τον πείραζε να παίζει χαρακτήρες αποκρουστικούς, σιχαμένους, μισητούς, ή απλά ανόητους, άχαρους και γελοίους, είχε αποκριθεί «Εγώ έγινα ηθοποιός για να βοηθάω να ειπωθούν ιστορίες. Ιστορίες με μεγάλωσαν κι εμένα».
      Οι δημοσιογράφοι και οι παρουσιαστές ξεχώριζαν τον Άλεξ Ντέσι όχι μόνο για το ταλέντο του, αλλά και επειδή ήταν αδύνατον να τον στριμώξουν σε συζήτηση. Είχε πάντα έτοιμες καλές ατάκες, έξυπνα σχόλια και ψαγμένες παρατηρήσεις, τόσο που τις συνεντεύξεις του τις παρακολουθούσαν φανατικά ακόμα και όσοι δεν ενδιαφέρονταν για το καλλιτεχνικό του έργο, πράγμα που βέβαια αυτός εκμεταλλευόταν, κάνοντας αστεία που έβγαζαν νόημα μόνο για όσους είχαν δει και την τελευταία του ταινία. Αλλά δεν αποστόμωνε μόνο με εξυπνάδες. Στην απορία πώς και δε δοκίμαζε να γράψει ο ίδιος απαντούσε ότι έβλεπε τις ιστορίες σαν θαύματα, σαν βλαστάρια κάποιου άλλου, ανώτερου, κόσμου και το θεωρούσε κάτι σαν ιεροσυλία να προσπαθήσει να τους κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από το να τις αναδείξει. Στην ερώτηση γιατί δεν είχε κάνει οικογένεια είχε σηκώσει τους ώμους με αφοπλιστικό χαμόγελο: «Μου αρέσει η ζωή μου όπως είναι». Ακόμα και σ' αυτούς που είχαν το θράσος να τον ρωτήσουν αν ήταν βαμμένα τα μαλλιά του, είχε να πει «Δεν ξέρω, εγώ απλώς κάθομαι πίσω στην καρέκλα, κλείνω τα μάτια μου και τους λέω να μου κάνουν ό,τι χρειάζεται».
      Το παρελθόν του ασυνήθιστο, αλλά καθόλου σκοτεινό: οι γονείς του, κορυφαίοι γιατροί, άλλης εθνικότητας ο καθένας, τον είχαν μεγαλώσει σε ένα νησί του Ειρηνικού, άλλης εθνικότητας κι αυτό, ανάμεσα σε υπερωκεάνια ταξίδια για δουλειές. Του είχαν μεταδώσει την εκτίμησή τους για την υγιεινή ζωή, αλλά όχι την άποψή τους ότι οι καλλιτέχνες ήταν, λίγο πολύ, άχρηστοι και όχι με την έννοια που το εννοούσε ο Όσκαρ Γουάιλντ. Είχε νοσηλευτεί σε νοσοκομείο μόνο μια φορά κι αυτή για υπερκόπωση και το χειρότερο που είχαν καταφέρει οι παπαράτσι να ανακαλύψουν για την προσωπική του ζωή ήταν μερικά αναγνωρισμένα νόθα παιδιά.

      Εκείνο το βράδυ, ο Άλεξ Ντέσι επέστρεψε στο ξενοδοχείο του λίγο πριν τα μεσάνυχτα, πτώμα από την κούραση. Βρισκόταν σε μια ευρωπαϊκή μεγαλούπολη, περιοδεία με το θίασο, και ειδικά εκείνη τη μέρα είχε περάσει, αμέσως πριν την τρίωρη παράσταση, από μια τηλεοπτική συνέντευξη. Μια από τις χαζές: είχε αποδειχτεί πιο δύσκολο να κρατήσει την υπομονή του όσο τον ρωτούσαν τα ίδια που είχε ξαναπεί πολλές φορές, παρά να βρει τις κατάλληλες ατάκες να πετάξει. Το μόνο άξιο να θυμάται από αυτήν την υψηλής τηλεθέασης σαχλαμάρα ήταν πως τον είχαν αποκαλέσει, για πρώτη φορά, «άνθρωπο με τα χίλια πρόσωπα». Το κοινό τον είχε αγαπήσει στους ρόλους των πιο γοητευτικών πολυλογάδων του κλασικού ρεπερτορίου, όπως ο Συρανό Ντε Μπερζεράκ και ο λόρδος Χένρυ Γουότον, αλλά είχε αποδειχτεί σπαρταριστά πειστικός και ως εξωτικός εραστής, σχιζοφρενής δολοφόνος, αδίστακτος μαφιόζος, καταφερτζής μικροκομπιναδόρος, καταπιεσμένος υπαλληλάκος, άξεστος μπράβος. Και τώρα ήταν τόσο εξαντλημένος που δε μπορούσε να θυμηθεί στα σίγουρα αν τον είχαν πει όντως «άνθρωπο με τα χίλια πρόσωπα» ή  «χαμαιλέοντα».
      Πήρε το κλειδί του από τη ρεσεψιόν, ανέβηκε πάνω με το ασανσέρ, μπήκε από την πόρτα της σουίτας και, πετώντας τα παπούτσια του, σωριάστηκε στον καναπέ με τα μάτια κλειστά.
      Ένας ήχος σαν νύχια σε μαυροπίνακα τον έκανε να τιναχτεί και, με χαμένη την αίσθηση του χρόνου, νόμισε προς στιγμή ότι είχε έρθει κιόλας το πρωί. Αλλά στον τοίχο ένα ρολόι έδειχνε ακριβώς μεσάνυχτα: είχε κοιμηθεί είκοσι λεπτά. Ελάχιστα πιο ξεκούραστος, έτριψε τα μάτια του, έψαξε γύρω να δει τι τον είχε ξυπνήσει και παραλίγο να πέσει από τον καναπέ: μια απειλητική κουκουλοφόρα μορφή στεκόταν στη μέση του δωματίου, βγάζοντας μια αμυδρή λάμψη που την έκανε μετά βίας ορατή.
      Ο ηθοποιός ανακάθισε αστραπιαία στα βελούδινα μαξιλάρια και άπλωσε το χέρι του στον τοίχο, στο διακόπτη του πολυέλαιου. Τον άναψε, αλλά η μορφή δε χάθηκε.
      «Ποιος είσαι εσύ; Πώς μπήκες εδώ μέσα;»
      Ο γκρίζος μανδύας που σκέπαζε τον εισβολέα, φθαρμένος κάτω από το φως αλλά χοντρός, έφτανε ως το πάτωμα και δεν άφηνε να φαίνεται ούτε πρόσωπο, ούτε χέρια, ούτε μύτες των ποδιών, παρά μόνο ότι το σχήμα εκεί από κάτω ήταν ανθρώπινο. Η φωνή του ακούστηκε αργή, βραχνή, συρτή και τόσο υπόκωφη και μπάσα, σαν να έβγαινε από ένα λαρύγγι κατεστραμμένο:
      «Με... λένε... Νέρμι... και... μπορώ... να... φτάσω... όπου... φτάνει... και... η... σκέψη».
      Πάνω σ' αυτό ο Άλεξ Ντέσι θα είχε να παρατηρήσει ότι η δύναμη της σκέψης εξαρτάται από τη φαντασία του καθενός, αλλά πήρε χαμπάρι κάτι που του έκοψε τη μιλιά: τον ήχο αυτής της φωνής μπορούσε να τον αντιληφθεί όχι μόνο με την ακοή, αλλά και με την αφή. Σαν ένα αέριο δηλητηριώδες, μια αύρα μολυσμένη, που προσπαθούσε να χωθεί μέσα του από τους πόρους του δέρματος και έψαχνε κάτι εκεί για να αγκιστρωθεί. Εγκατέλειψε τη σκέψη να τηλεφωνήσει σε κάποιους τεχνικους ειδικών εφέ που είχε γνωρίσει στα γυρίσματα των ταινιών του και άνοιξε το στόμα να ξαναμιλήσει, αλλά ο άλλος τον πρόλαβε:
      «Είσαι... ο... Άλεξ... Ντέσι;»
      «Ψευδώνυμο είναι, αλλά ναι, εγώ θα απαντήσω αν το φωνάξεις». Ο μέγας ατακαδόρος μέσα στον ηθοποιό δεν είχε εντελώς θαφτεί κάτω από το ξάφνιασμα και την ταραχή.
      Η μορφή έκανε ένα αθόρυβο βήμα προς το μέρος του, παρόλο που εξακολουθούσαν να μη φαίνονται πόδια κάτω από το μανδύα:
      «Ήρθα... να... σε... πάρω».
      Ο Άλεξ Ντέσι δεν ήταν προληπτικός, είχε αφήσει δεκαετίες πίσω του την ηλικία κατά την οποία νιώθεις ένοχος για τα πάντα αν το πουν οι γονείς σου και δούλευε πάρα πολύ για να έχει την πολυτέλεια να αφήνει το φόβο για το ανεξήγητο να απλώνει βαθιές ρίζες μέσα του. Γι' αυτό κατάφερε να ρωτήσει:
      «Να με πας πού;»
      Ο μυστηριώδης εισβολέας πλησίασε λίγο ακόμα και άφησε την κουκούλα του να πέσει προς τα πίσω και το μανδύα να μισανοίξει. Το δέρμα του, από την κορυφή ως τα νύχια, ήταν καλυμμένο με πρόσωπα, που έμοιαζαν να έχουν φυτρώσει πάνω του σαν κακοήθεις όγκοι. Αμέτρητα, στριμωγμένα, σε μέγεθος μικρότερο από το φυσικό τα περισσότερα, γυμνά από γένια, μπογιές ή κοσμήματα, όλων των φύλων, φυλών, ηλικιών και χρωμάτων των ματιών, με άλλη έκφραση το καθένα, μόρφαζαν άφωνα, δίνοντας όμως την εντύπωση ότι έβγαζαν ήχους σε κάποια συχνότητα που το ανθρώπινο αυτί δε μπορούσε να ακούσει. Ο ηθοποιός ανατρίχιασε και μάζεψε τα πόδια του πάνω στον καναπέ με μια σπασμωδική κίνηση.
      «Θα... πεθάνεις..., άνθρωπε!» Η βραχνή, μπάσα φωνή ακούστηκε αυτή τη φορά λίγο πιο δυνατή, με ένα ίχνος θυμού.
      «Γιατί;» Το θέαμα είχε κάνει το στόμα του Άλεξ Ντέσι να ξεραθεί, αλλά κάποιον που είχε παίξει Άμλετ συναχωμένος δεν τον πτοούσε κάτι τέτοιο. «Θέλω να πω... δεν είμαι άρρωστος ή κάτι τέτοιο. Έχεις κάτι εναντίον μου;»
      Τα μάτια του προσώπου που βρισκόταν στη σωστή θέση ανοιγόκλεισαν για μια στιγμή, δείχνοντας ότι ο ηθοποιός είχε μαντέψει σωστά.
      «Σε... είπαν... "άνθρωπο... με... τα... χίλια... πρόσωπα"... Αλλά... αυτός... είμαι... εγώ!...Μόνο... εμένα... πρέπει... να... λένε... έτσι!».
      Αυτό το μίγμα λογικής και ανοησίας ήταν κάτι οικείο στον Άλεξ Ντέσι κι αυτό του έδωσε λίγο θάρρος ακόμα. Μετακινήθηκε λίγο πιο πέρα στον καναπέ, για να μεγαλώσει την απόσταση ανάμεσά τους, και μίλησε:
      «Μα... αυτό το έχουν πει και γι' άλλους, για μεγαλοδιαρρήκτες και για μικροαπατεώνες. Γιατί ήρθες μόνο σε μένα;»
      Ο Νέρμι άνοιξε τα πόδια του, ξυπόλητα, με τα μάτια των προσώπων επάνω τους να ανοιγοκλείνουν, και μοίρασε το βάρος του μεταξύ τους καλύτερα πριν δείξει ότι είχε ήδη προβλέψει αυτήν την ερώτηση:
      «Για... εκείνους... δεν... ίσχυε... στ' αλήθεια».
      Ο ηθοποιός αναστέναξε και προσπάθησε να αγνοήσει τον πανικό που ένιωσε να τον αγκαλιάζει σαν παγωμένο αεράκι.
      «Ευχαριστώ πολύ, με κολακεύεις... Αν εγώ και εκείνος που το είπε το πάρουμε πίσω, επίσημα, δημοσίως και εν γνώσει του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως, είσαι εντάξει;»
      Ο τόνος της βραχνής, κατεστραμμένης φωνής άλλαξε και ο Άλεξ Ντέσι ένιωσε τον ήχο της αυτή τη φορά πάνω στο δέρμα του να πονάει, σαν βιτριόλι μέσα από τους πόρους:
      «Με... κοροϊδεύεις..., άνθρωπε;» Το πλάσμα ανέμισε το χέρι του αγριεμένο, ξανανέβασε την κουκούλα στο κεφάλι του και τύλιξε το μανδύα γύρω του, κρύβοντας τα πρόσωπα από κάτω. «Σου... δίνω... μια... μέρα... για... να... κλείσεις... ό,τι... άνοιξες,... να... τελειώσεις... ό,τι... άφησες... μισό,... και... αύριο... τα... μεσάνυχτα... θα... έρθω... να... σε... πάρω». Μια εκτυφλωτικά λαμπερή χαραμάδα άνοιξε στον αέρα με έναν ήχο νυχιών σε μαυροπίνακα, κατάπιε τον μυστηριώδη εισβολέα και ξανάκλεισε.
Να τακτοποιήσω εκκρεμότητες, εννοεί... ήταν η τελευταία σκέψη του ηθοποιού πριν βυθιστεί σε έναν ύπνο βαρύ, σαν από υπνωτικά χάπια και αναισθητική ένεση ταυτόχρονα. Ίσα που πρόλαβε να ξεκουβαριαστεί και να απλώσει το σώμα του σε κανονική θέση πάνω στον καναπέ, για να μην ξυπνήσει πιασμένος.


      Το άλλο πρωί ο Άλεξ Ντέσι ένιωθε το δέρμα του στο πρόσωπο και στα χέρια σαν καμένο, σαν να είχε παραπλησιάσει κάποια εστία ακτινοβολίας. Επειδή όμως ήταν χειμώνας και ήξερε καλά ότι μόνο από τον ήλιο παθαίνεις εγκαύματα χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, η αίσθηση αυτή έδιωξε από το μυαλό του την πιθανότητα τα χτεσινοβραδινά να τα έχει ονειρευτεί. Εκείνη τη μέρα δεν είχε συνεντεύξεις, δεν είχε ραντεβού, δεν είχε τίποτα να κάνει μέχρι την παράσταση το απόγευμα. Έφαγε το πρωινό του και τριγύρισε στο ξενοδοχείο μέχρι να βρει έναν υπολογιστή με σύνδεση στο διαδίκτυο.

Νέρμι (αρσεν.): Πλάσμα της μυθολογίας των Εσκιμώων, αναφέρεται συνήθως ως «ο θεός των άδικων θανάτων». Είναι υπεύθυνος για τις ψυχές όσων πεθαίνουν είτε χωρίς προφανή ιατρική αιτία, είτε αδικαιολόγητα σύμφωνα με τα όσα οι θνητοί θεωρούν «θεία δίκη», π.χ. σε μικρή ηλικία ή πάνω σε μια ευτυχισμένη στιγμή ή όταν πρόκειται για κάποιον πολύ αγαπητό και δημοφιλή στους συνανθρώπους του. Ο Νέρμι απεικονίζεται ως ενήλικος άνδρας, που από όλο του το σώμα ξεπροβάλλουν χίλια πρόσωπα, τα οποία κατά την επικρατέστερη εκδοχή ανήκουν στους νεκρούς που διαμαρτύρονται για την αδικία του θανάτου τους. Σε κάποιες περιοχές υπάρχει και εναλλακτική ερμηνεία: τα χίλια πρόσωπα είναι χίλια ψέματα, οι χίλιες τελευταίες μάταιες προσπάθειες του Νέρμι να δικαιολογήσει, στις ψυχές που έρχεται να πάρει, το θάνατό τους. Κάποιοι μύθοι τον παρουσιάζουν ως αμίλητο, αδιάφορο και ψυχρό εκτελεστή, αλλά σε κάποιους άλλους εμφανίζεται ως παρανοϊκός που δίνει υπερβολικά μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες, στην ακρίβεια των χαρακτηρισμών, γενικά στην ειλικρίνεια των θυμάτων του, προκειμένου να βρει στη ζωή τους κάτι κακό, έστω κάποιο ελάχιστο δείγμα κατακριτέας συμπεριφοράς, για να δικαιολογήσει τους άδικους θανάτους.

      Ώστε έτσι, σκέφτηκε ο ηθοποιός. Θα πέθαινε χωρίς λόγο, χωρίς καν δικαιολογία. Ο Νέρμι θα τον έπαιρνε ό,τι κι αν είχε ειπωθεί σε εκείνη τη συνέντευξη και η αιτία που είχε δηλώσει ήταν ψέμα. Ένα μικρό τσίμπημα στη ματαιοδοξία του Άλεξ Ντέσι τον έκανε να χαμογελάσει.
      Αναστέναξε, βγήκε από το διαδίκτυο, έκλεισε τον υπολογιστή, σηκώθηκε όρθιος και άρχισε να βηματίζει πέρα δώθε, με μια ρυτίδα να διαγράφεται ανάμεσα στα φρύδια του. Δε μπορούσε να σκεφτεί κάποια εκκρεμότητα στη ζωή του που να χρειαζόταν διευθέτηση. Τη διαθήκη του την είχε κάνει πριν χρόνια, όταν είχαν πρωταρχίσει να έρχονται σε επαφή μαζί του οι μητέρες των νόθων παιδιών του. Για να βρει αντικαταστάτη του για την παράσταση που ήδη παιζόταν ήταν πολύ αργά - ας σταματούσαν μέχρι να τους ξελασπώσει ο υπεύθυνος διανομής ρόλων. Να τηλεφωνούσε στους γονείς του; Του φαινόταν κάπως μελοδραματικό και άλλωστε αυτά που ήθελε να τους πει τα ήξεραν ήδη. Πιο πολύ από τους φίλους του και τους συνεργάτες σκεφτόταν τους θεατές, που με το θάνατό του θα έχαναν μια σίγουρη πηγή καλών έργων. Κι εκείνος λυπόταν κάθε φορά που πέθαινε ένας καλός συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης· ένιωθε ότι μια ακόμα πύλη για να εισέλθουν καλές ιστορίες στον κόσμο είχε κλείσει.
      Πώς, άραγε, θα πέθαινε; Θα τον έβρισκαν το πρωί πεσμένο στον καναπέ, με την καρδιά του σταματημένη, αυτόν, που δεν είχε ποτέ του τέτοιο πρόβλημα; Μήπως εγκεφαλικό; Ή κάποια περίεργη δύναμη θα ανάγκαζε τα χέρια του να χώσουν στο στόμα του ποντικοφάρμακο ή να κόψουν το λαιμό του με τζάμια σπασμένα από το παράθυρο; Υπήρχε περίπτωση να τον έπαιρνε κυριολεκτικά μαζί του αυτό το σιχαμένο πλάσμα σε έναν άλλο κόσμο ή διάσταση, να χάνονταν τα ίχνη του ανεξήγητα και να παρέμενε για πάντα αγνοούμενος, ένα από αυτά τα μυστήρια που δε μπορεί να λύσει κανείς; Θα ήταν, τουλάχιστον, πολύ πρωτότυπος τρόπος για να τερματίσει τη ζωή και την καριέρα του. Μόνο που ο μεγάλος ηθοποιός είχε φανταστεί αλλιώς το τέλος του: θα ήθελε, είχε πει σε μια συνέντευξη, να πεθάνει στο γύρισμα, την ώρα που θα έπαιζε, μαζί με το χαρακτήρα που θα υποδυόταν, σε μια πιο αληθινή από όσο χρειαζόταν σκηνή θανάτου.
      Αλλά δεν του ταίριαζε καθόλου το κλαψούρισμα. Ξαναμπήκε στο δωμάτιό του, έκλεισε την πόρτα πίσω του διστακτικά και στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη.
      Ο Άλεξ Ντέσι ήταν αυτό που λένε καθαρομελάχρινος, σκούρα μαλλιά και ανοιχτόχρωμο δέρμα, συνδυασμός που έκανε τα μάτια του πολύ ιδιαίτερα: αστραφτερά γαλάζια με μαύρες βλεφαρίδες. Μάλλον ψηλός, με λεπτά συμμετρικά χαρακτηριστικά, όμορφος αλλά όχι ιδιαίτερα αρρενωπός, στα παιδικά του χρόνια το είχε καημό που δεν έδειχνε πιο άγριος, πιο δυναμικός. Αλλά μπαίνοντας στην εφηβεία κι αποφασίζοντας να γίνει ηθοποιός, είχε θεωρήσει αυτό το παρουσιαστικό πασπαρτού: κανένας ρόλος δε θα αποκλειόταν από το ρεπερτόριό του λόγω εμφάνισης και θα γινόταν ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα.
      Τον πλημμύρισε μια διάθεση να το παλέψει, να μην αφήσει να του πάρουν τη ζωή έτσι απλά, να δυσκολέψει όσο μπορούσε το έργο του τέρατος που είχε εισβάλει στο δωμάτιό του το προηγούμενο βράδυ. Περιεργάστηκε την εικόνα του στον καθρέφτη σαν να ήταν ρόλος καινούργιος σε ταινία.
      Στο δεξιό του καρπό είχε ένα μικρό τατουάζ, μια φράση που, σαν μαγική φόρμουλα, επέτρεπε στις ιστορίες να υπάρχουν, γραμμένη όχι στα αγγλικά, αλλά στη μητρική του γλώσσα: Φαντασία σημαίνει να σπας τους κανόνες. Για κάμποσες στιγμές έμεινε να χαϊδεύει τις λέξεις με το βλέμμα.

      Το βράδυ εκείνο ο Άλεξ Ντέσι, επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο του κατά τις εντεκάμισι, μετά την παράσταση, κοντοστάθηκε σκεφτικός μπροστά στον πάγκο της ρεσεψιόν. Ποιο είναι το αντίθετο του Να μη με ενοχλήσει κανείς; Ξερόβηξε για να τραβήξει την προσοχή της ρεσεψιονίστ και είπε:
      «Μπορείτε να στείλετε κάποιον στο δωμάτιό μου λίγο μετά τα μεσάνυχτα; Ας πούμε δώδεκα και τέταρτο. Απλώς να χτυπήσει την πόρτα και να δει αν είμαι εκεί».
      Η κοπέλα τον κοίταξε απορημένη, όχι τόσο για τα λόγια του, αλλά για το ύφος: ο μεγάλος σταρ ζητούσε βοήθεια; Αλλά δεν το σχολίασε και έγνεψε καταφατικά.


      Τα μεσάνυχτα ακριβώς μια εκτυφλωτικά λαμπερή χαραμάδα έσκισε τον αέρα στη μέση του δωματίου του Άλεξ Ντέσι και ο θεός των άδικων θανάτων πέρασε από τον ένα κόσμο στον άλλον, κλείνοντάς τη πίσω του. Αυτή τη φορά ο Νέρμι δε φορούσε την κουκούλα, ούτε είχε τυλίξει πολύ σφιχτά το μανδύα του και οι νεκροί με τις άηχες διαμαρτυρίες ξεπρόβαλλαν από κάτω ανατριχιαστικοί. Ο ηθοποιός καθόταν και πάλι στον καναπέ, έχοντας φορέσει όμως τώρα και τα παπούτσια του, για να υποδεχτεί καλύτερα τον ανεπιθύμητο επισκέπτη. Το ύφος του ήταν κάτι ανάμεσα στου ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει και της γάτας που νομίζει ότι έπιασε το ποντίκι. Ειλικρίνεια και σημασία στις λεπτομέρειες, ε; Για να σε δούμε.
      «Βλέπω... ότι... είσαι... έτοιμος,... άνθρωπε». Η βραχνή, υπόκωφη φωνή είχε έναν τόνο ανωτερότητας, στη διαπίστωση ότι το θύμα του είχε υποταχτεί και δεν είχε προσπαθήσει να ξεφύγει.  
      «Ναι, αλλά να σου κάνω πρώτα μια ερώτηση;» Ο Άλεξ Ντέσι έγειρε μπροστά και στήριξε τους αγκώνες του στα γόνατα, ενώ ένα μέρος του μυαλού του απορούσε με τη φωνή του, που παρέμενε σταθερή, και με το σώμα του, που δεν πεταγόταν απάνω και δεν άρχιζε να ουρλιάζει. «Με λες "άνθρωπο" επειδή εσύ είσαι κάτι άλλο, έτσι δεν είναι; Ή είσαι κι εσύ άνθρωπος;»
      Τα βλέφαρα του προσώπου που βρισκόταν στη σωστή θέση ανοιγόκλεισαν αργά, σαν ο Νέρμι να βαριόταν ή να μην έβλεπε το νόημα σ' αυτή τη συζήτηση:
      «Είμαι... θεός,... όχι... άνθρωπος».
      «Αν δεν είσαι άνθρωπος» ο ηθοποιός πετάχτηκε όρθιος σαν κουρδιστός από την ανυπομονησία, «από πού κι ως πού λες ότι σου έκλεψα τον τίτλο; Εγώ είμαι ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα. Εσύ είσαι ο χιλιοπρόσωπος θεός». Το αίμα όρμηξε στις φλέβες του Άλεξ Ντέσι με τέτοια ταχύτητα που φοβήθηκε μήπως η καρδιά του πεταγόταν από το λαιμό του και χοροπηδούσε στο πάτωμα.
      Για λίγες στιγμές το πρόσωπο του τέρατος μαρμάρωσε, σαν πρώτη επαφή με κάποιο δηλητήριο. Ύστερα συσπάστηκε, ζάρωσε, σούρωσε σαν να έκλαιγε και θύμισε στον σαστισμένο ηθοποιό τσιράκια μαφιόζων, που έχουν εντολή να σκοτώσουν, αλλά δε θέλουν, δεν αντέχουν, και ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες και επιχειρήματα εναντίον του υποψήφιου θύματος. Το βλέμμα του εστίασε στα μάτια του Άλεξ Ντέσι με μια έκφραση ανάμεσα στην απελπισία και στον πανικό. Τη φωνή του, γεμάτη δάκρυα, την ένιωσε αυτή τη φορά ο άλλος στο δέρμα του τόσο τσουχτερή, που κόντεψε να βάλει κι ο ίδιος τα κλάματα:
      «Έχεις... δίκιο,... Άλεξ... Ντέσι... Δε... θα... πεθάνεις... από... το... χέρι... μου».
      Και, καθώς η λαμπερή χαραμάδα ξαναεμφανιζόταν με τον ίδιο ανατριχιαστικό ήχο και κατάπινε το πλάσμα, ο ηθοποιός είδε ένα προσωπάκι, από αυτά που φύτρωναν στην πίσω μεριά του κεφαλιού του Νέρμι, να του κλείνει το μάτι.


      Στις δώδεκα και τέταρτο ένας γκρουμ του ξενοδοχείου χτύπησε την πόρτα της σουίτας:
      «Κύριε Ντέσι; Είστε καλά; Ζητήσατε να έρθει κάποιος να σας δει. Να σας φέρω κάτι;»
      «Ναι!» Αν και ακόμα ξέπνοος, χλωμός, δακρυσμένος, σωριασμένος βαριά στον καναπέ, με τα χείλη να τρέμουν και το χέρι στην καρδιά του που μόλις τώρα άρχιζε να ηρεμεί, ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα και την κοφτερή φαντασία γύρισε να αντικρίσει τον υπάλληλο στέλνοντάς του το πιο θριαμβευτικό του χαμόγελο. «Ένα... ποτήρι σαμπάνια».

 

 


                                                                                                                              Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου, 30/8/2015

 

 

 

post-2372-0-46940100-1444940883_thumb.jpg

  • Like 9

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Ηταν μια καλή ιστορία. Κυρίως μια καλή ως πολύ καλή ιδέα. Οσον αφορά στην εκτέλεση τώρα. Μου φάνηκε ότι κατέβαλες προσπάθεια να έχει συγκεκριμένο μέγεθος και ρυθμό. Αυτό δεν είναι κακό. Υπάρχει κάτι που δεν μου άρεσε ωστόσο και νομίζω πως η πιο κοντινή περιγραφή σε αυτό είναι το "απουσία ύφους". Κάτι το επίπεδο είχε αυτή η ιστορία. Κάτι πιο σκαμπρόζικο της χρειαζόταν για να ανθίσει. Είτε σε περιστατικό από τη ζωή του σταρ είτε σε διάλογο. Ισως λίγο πιο εντυπωσιακό κλείσιμο. Κάτι. Είχες δηλαδή μία ωραία ιδέα και μια ικανοποιητική πένα στο οπλοστάσιό σου. Μου φάνηκε πως τα χειρίστηκες κάπως διεκπεραιωτικά και όχι με τόση σπιρτάδα, που θα ταίριαζε σε τέτοια ιστορία καθώς είναι το όπλο του ήρωα η σπιρτάδα.

Ωραίος τίτλος πάντως. Και ωραίος θεός. Δηλαδή άσχημος βεβαίως. Αλλά κατάλαβες τι εννοώ.

Edited by Ιρμάντα
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Καταρχάς, συγχαρητήρια και δημοσίως! Πάντα επιτυχίες και σύντομα να εκδοθεί και το πρώτο σου μυθιστόρημα/νουβέλα! :first:

 

Είχα σκοπό να διαβάσω τα παιδιά της άσπρης θάλασσας μόλις τελείωνε ο διαγωνισμός, αλλά τελικά βγήκε αυτό κι έτσι κέρδισε χωρίς κόπο τη μονομαχία :p

Καλογραμμένη ιστορία, όπως συνήθως. Για τη γραφή σου σου έχω ξαναπεί τι μου λείπει στα τελευταία σου έργα (και λογικά θα στο ξαναπώ και στο επόμενο εργαστήριο)

 

Εγώ ας πούμε βρίσκω 2 ζητήματα στο διήγημα:

 

Το πρώτο και λιγότερο σημαντικό (ίσως να έχει σχέση μ' αυτό που αναφέρει κι η Ιρμάντα):

Γενικά, μπορείς να γράφεις καλές ατάκες (έχεις άνεση στα κείμενά σου), κι εδώ έχεις έναν χαρακτήρα που τον παρουσιάζεις μέγα ατακαδόρο. Εγώ, όμως, δεν τον ένιωσα έτσι, ο Γιούρι π.χ. του Λίγο Λιγότερο Ανθρώπου μου είχε φανεί περισσότερο. Ποια φοβερή και τρομερή ατάκα είπε μες στο κείμενο; Πόσες, μάλλον;

Είναι γαμάτος; Δείξε μας πόσο γαμάτος είναι.

 

Το 2ο και κυριότερο:

Δεν μου είναι ξεκάθαρο αν το διήγημα είναι κωμικό φάντασυ ή "σοβαρό". Δηλαδή εγώ γέλασα αρκετά.

(ευχαριστώ γι' αυτό, ιδίως στο σημείο με τον μύθο των Εσκιμώων ξεκαρδίστηκα. μα είναι δυνατόν να γράφεις ως σχόλιο πριν το διαβάσω το εξής:

 

μου έκανε την τιμή να νομίσει ότι ο μύθος των Εσκιμώων είναι αληθινός (δεν ξέρω αν το 'βαλε και στο google :first:, καθότι τουίτης)

Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, αλλά μου φάνηκε τόσο αστείο, ίσως επειδή φαντάστηκα την αντίδρασή σου όταν διάβαζες το σχόλιό του;)

 

 

Τέλος πάντων, εμένα όλο αυτό μου φάνηκε σαν να πήρες ένα ανέκδοτο ("Θα σε σκοτώσω γιατί είσαι ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα και μόνο εμένα μπορούν να αποκαλούν οι θνητοί έτσι". "Μα όχι, δεν είμαι ο μόνος άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα. Υπάρχουν κι άλλοι..." "Οι άλλοι είναι γιαλαντζί" "Ωχ, Θεούλη μου, γιατί εμένα;... Για μια στιγμή, αφού εσύ δεν είσαι άνθρωπος, αλλά θεός". "Ουπς, έχεις δίκιο". Eugenia, ξέρω ότι μπορείς να το εικονογραφήσεις κι αυτό :p) και να το έκανες διήγημα.

 

 

Εμένα μου φάνηκε και το πλάσμα πολύ αστείο και η ίδια η πλοκή και ο τρόπος που κλείνει. Αν ήταν ηθελημένο, μπράβο που το κατάφερες (αν κι ίσως να θέλει να γίνει λίγο πιο σαφές, για να μην μένω με την αμφιβολία "Ήταν εσκεμμένο; Δεν ήταν;"). Αν δεν ήταν, θα πω απλώς ότι σ' εμένα δεν λειτούργησε, δυστυχώς όπως θα έπρεπε.

 

Και κάποιες λεπτομέρειες που συγκράτησα:

  • οι θνητοί θεωρούν «θεία δίκη»: Η λέξη θνητοί μου φάνηκε περίεργη επιλογή. Αν το βρήκε σε λεξικό ή τύπου λεξικό θα έλεγε άνθρωποι, πιστεύω.
  • Ο Νέρμι απεικονίζεται ως ενήλικος άνδρας, που από όλο του το σώμα ξεπροβάλλουν χίλια πρόσωπα: Στις απεικονίσεις μετρημένα χίλια πρόσωπα; :p
  • Ο Άλεξ Ντέσι ήταν αυτό που λένε καθαρομελάχρινος: Ποιοι το λένε έτσι; :p
  • σκούρα μαλλιά και ανοιχτόχρωμο δέρμα, συνδυασμός που έκανε τα μάτια του πολύ ιδιαίτερα: αστραφτερά γαλάζια με μαύρες βλεφαρίδες: Το μαύρες βλεφαρίδες νομίζω ότι είναι πλεονασμός, άλλωστε ένα καθαρομελάχρινος τι άλλο χρώμα βλεφαρίδων θα μπορούσε να έχει; :p

 

Ελπίζω να μην σε στενοχωρεί το παραπάνω. Είναι απλώς μια γνώμη, που λογικά ανήκει στη μειοψηφία όσων των διάβασαν (εξ ου κι η βράβευση από πιο έμπειρα μάτια από τα δικά μου). Τη διασκέδασα, ακόμη κι αν όχι με τον τρόπο που περίμενες. :beerchug:

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Γιατί μας το κάνεις αυτό; Δεν ξέρεις ότι σε έναν μήνα έχουμε εξεταστική  :p  και έχουμε πήξει στο διάβασμα; :dazzled:

Κατ’ αρχάς να προσθέσω και τα δικά μου δημόσια συγχαρητήρια! Πολύ καλή η ιδέα και αν λάβουμε υπ` όψιν τον περιορισμό χρόνου και λέξεων αποδόθηκε αρκετά καλά. Δεν διαφωνώ με κάποιες ενστάσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω αλλά νομίζω θα χρειαζόταν περισσότερος χώρος και χρόνος για να ενσωματωθούν. Εδώ είμαστε λοιπόν και περιμένουμε την extended version ώστε να μην μείνει κανείς παραπονεμένος

Edited by Old man & SiFi
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ και τους τρεις για την ανάγνωση και τα σχόλια.

 

Είναι αλήθεια ότι πήρα μέρος στο διαγωνισμό επειδή είχα τρομερή όρεξη να γράψω για τον Άλεξ Ντέσι και 2 βδομάδες πριν τη λήξη της προθεσμίας υποβολής διηγημάτων συνειδητοποίησα (ναι, μου πήρε ένα μήνα :p :doh: ) ότι το "άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα" μπορεί μια χαρά να κολλάει στον χαρακτήρα που είχα ήδη φτιάξει, επειδή είναι ηθοποιός. Και στη συνέχεια έψαξα να βρω τι άλλο μπορεί να κολλήσει εκεί γύρω για να βγει κάτι σαν περιστατικό-υπόθεση. Οπότε το έγραψα κάπως μπαμ και κάτω, ό,τι μου 'ρχότανε, και μετά έκοψα τα πιο άχρηστα. Ίσως γι' αυτό δεν έχει "ύφος" (δεν είμαι σίγουρη τι εννοείς με αυτό, Ειρήνη), δεν παίρνω δηλαδή θέση ποιος έχει δίκιο από τους δύο ή κάτι τέτοιο. Τα άχρηστα που έκοψα είναι κι άλλες πληροφορίες για τον Άλεξ Ντέσι, που δεν έχουν σχέση με αυτό εδώ το περιστατικό (ότι είναι bisexual, ότι ξέρει τέσσερις γλώσσες, ότι έχει πει δημοσίως κάτι πολύ προσβλητικό για τη θρησκεία) και έπρεπε να κόψω κι άλλα (ότι το Άλεξ Ντέσι είναι ψευδώνυμο, ότι έχει γαλανά μάτια, το πώς θα ήθελε να πεθάνει), αλλά, είπαμε, άρχισα από την όρεξη που είχα να γράψω γι' αυτόν. Έχω κι άλλες ατάκες, πιο εντυπωσιακές, αλλά ακόμα πιο άσχετες, γι' αυτό και δεν τις έβαλα (Μορφέα).

Στη συνέχεια πέταξα τα εξής δύο κλισέ: 1ον, τον σούπερ επιτυχημένο που στηρίζει τη δόξα του σε κάποιον σκελετό στην ντουλάπα, κάποια υποκρισία ή ακόμα και έγκλημα ή έστω τάσεις αυτοκαταστροφής. Όχι, αυτός εδώ είναι καθαρός από παντού και χωρίς να γίνεται βαρετός ή ασκητής ή φανατικός. Δεν είναι απόλυτα ευτυχισμένος, έχει κι αυτός τα ψυχολογικά του (αν δείτε το διήγημα πιο αναλυτικά θα τα βρείτε), αλλά δεν έχει κάνει κακό σε κανέναν. Και 2ον, το ότι, όταν το θέμα είναι κάτι σαν "ο άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα", συνήθως εστιάζουμε στο "χίλια πρόσωπα", στο υπερφυσικό δηλαδή μέρος, ενώ εγώ εστίασα στο "άνθρωπος". 

Ως προς τις λέξεις που αναφέρει ο Μορφέας:

-"θνητοί": ναι, θα κόλλαγε και το "άνθρωποι", αλλά σε εκείνο το σημείο με ενδιαφέρει να τονίσω τη διαφορά ογ των μη-θεών από των θεών, "άγνωσται αι βουλαί του υψίστου", που λένε, δηλαδή - όλοι αυτοί οι θάνατοι που φαίνονται αδικαιολόγητοι στα μάτια των ανθρώπων μπορεί για τους θεούς να είναι δικαιολογημένοι.

-"χίλια πρόσωπα": γιατί όχι και μετρημένα; Στις θρησκευτικές απεικονίσεις γίνονται κάτι τέτοια, ακόμα και αν πρέπει να στριμωχτούν πολλές λεπτομέρειες σε έναν πίνακα ή ένα άγαλμα, θυσιάζοντας την αισθητική του αξία.

-"αυτό που λένε καθαρομελάχρινος": η έκφραση "αυτό που λένε ###" σημαίνει συνήθως ότι ακολουθεί μια λέξη που δεν τη χρησιμοποιεί όλος ο κόσμος, μια λέξη κάπως απαρχαιωμένη, ας πούμε, που τη λένε ή την έλεγαν μόνο λίγοι και ο συγγραφέας δεν περιμένει να είναι και πάρα πολύ οικεία στους αναγνώστες. Δεν την έχεις συναντήσει πουθενά; (όχι το "καθαρομελάχρινος", αλλά το "αυτό που λένε ###")

-"μαύρες βλεφαρίδες": μελαχρινός δε θα πει οπωσδήποτε μαύρα μαλλιά. Απλά σκούρα χρώματα. Και θα μπορούσε η αντίθεση των χρωμάτων να είναι κάπως αλλιώς, πχ ξανθός με μαύρα μάτια. Εν πάση περιπτώσει, εγώ ήθελα να υπάρχει και μια περιγραφή του ως εμφάνιση, μια που με αυτόν κυρίως ασχολούμαστε.

 

Τι άλλο; Α, ναι: η λέξη "Νέρμι" είναι αληθινή και σημαίνει "πνεύμα" στη γλώσσα του Τόλκιν. Έψαχνα να βρω μία που να σημαίνει κάτι σαν "φάντασμα". Αλλά όλο το υπόλοιπο δε μπήκε στον κόπο καμιά αληθινή μυθολογία να το φτιάξει ειδικά για μένα, όσο κι αν το φαντάστηκε έτσι η μασκότ μας.

 

Ασφαλώς και δε με πειράζει που δε σας τρόμαξε ο Νέρμι (αλλιώς θα το είχα υποβάλλει ως διήγημα τρόμου). Αρκεί να φαίνεται πειστικό το ότι τρομάζει κάποιος στον κόσμο του διηγήματος βλέποντας κάτι τέτοιο live μπροστά του.

 

Ποια εννοείτε ότι είναι η ιδέα; Το πώς λύνεται τελικά το ζήτημα; Οκ, απλώς είναι μια πολύ μικρή και απλή ιδέα, διότι αν άνοιγα και άλλα θέματα δε θα μου έφταναν οι λέξεις για να τα κλείσω (άλλες 850 για το όριο των 4.000). Και γενικά δυσκολεύομαι να βρίσκω υποθέσεις για διηγήματα.

 

Το αν είναι αστείο ή σοβαρό, χμ, μάλλον λίγο και από τα δύο. Η εκτέλεση είναι προς το αστείο/ειρωνικό, αλλά κατά βάθος υπάρχει και το ότι

ο Νέρμι δεν αποφασίζει ο ίδιος ποιος θα πεθάνει, είναι εκτελεστικό όργανο και ψάχνει για δικαιολογίες για να απαλύνει τις αδικίες που πρέπει να εκτελέσει. Αλλά ο εξυπνάκιας από την άλλη στηρίζεται στη δικαιολογία, την ανατρέπει και σώζεται. Σαν κάτι παραμύθια με ζώα που μιλάνε και ο ήρωας γλιτώνει επειδή βρίσκει να πει κάποια εξυπνάδα και να αποστομώσει τον κακό της υπόθεσης.

Αλλά αυτό δε με πειράζει αν δεν το καταλάβετε. Εν πάση περιπτώσει δεν έχει και πολύ μεγαλεπήβολους στόχους αυτή η ιστορία, φτάνει να τη βρείτε ζωντανή και να περάσετε καλά.

 

Η extended version, όχι της ιστορίας αυτής αλλά του Άλεξ Ντέσι και της ζωής του, θα είναι μέρος του sequel του "Κενού νόμου", της νουβέλας που έγραψα πέρσι. Αλλά ακόμα είναι στη φάση "σημειώνω κομματάκια για να μην τα ξεχάσω".

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Λοιπόν για τις λέξεις:

α) Προφανώς κι εννοώ το καθαρομελάχρινος, το οποίο από πότε είναι απαρχαιωμένη λέξη;; :p (ξέρεις τη γνώμη μου για τέτοιους χαρακτηρισμούς)

β) Για την απεικόνιση με χίλια πρόσωπα: Δηλαδή σ' έναν πίνακα (2 διαστάσεων) χωράνε και τα 1000 πρόσωπα, και αυτά που έχει από μπροστά και τα από πίσω; Ταυτόχρονα και τα 1000; Εκτός αν λάθος κατάλαβα και πρόσωπα έχει μόνο από το ένα προφίλ.

γ) Για τις βλεφαρίδες, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον μελαχρινό (πόσο μάλλον καθαρομελάχρινο) με ξανθές ή κόκκινες βλεφαρίδες. Δηλαδή αυτό που εννοούσα πριν: καλή η περιγραφή, απλώς το συγκεκριμένο μου φάνηκε πλεονασμός (εμένα).

 

Και στα σημαντικά, για αυτό που λες στο σπόιλερ: δεν μου έδωσε τέτοια αίσθηση το κείμενο (δεν αισθάνθηκα κάποιο βάθος στον χαρακτήρα του θεού).

 

Τέλος, κι όχι που δεν θα γινόταν το crossover :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Ωραία ιστορία και πειστική.

Αν σου πω ότι σε πίστεψα για τη θεότητα των Εσκιμώων και εγώ θα με πεις αφελή;

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Μορφέα:

α)ούτε εγώ έχω ακούσει να χρησιμοποιούν τη λέξη "καθαρομελάχρινος", παρά μόνο σε ένα βιβλίο πριν πολλά χρόνια. Οπότε το θεωρώ φυσικό να μην το ξέρει όλος ο κόσμος σήμερα. Έχω γνωρίσει επίδοξες συγγραφείς σε σεμινάριο του ΕΚΕΒΙ που δεν ήξεραν την έκφραση "κολοκύθια στο πάτερο" και ρωτούσαν τι είναι το πάτερο.

β)δεν είναι ανάγκη να είναι πίνακας, μπορεί να είναι άγαλμα (από πάγο μια που θα το έχουν φτιάξει Εσκιμώοι :rofl2: ). Και εν πάση περιπτώσει δε φταίω εγώ που είχε τέτοιο θέμα ο διαγωνισμός, τα παράπονά σου στην επιτροπή.

γ)καλά που σου φάνηκε μόνο αυτό πλεονασμός, διότι, είπαμε, έχω ένα σωρό πληροφορίες που δε χρειάζονται, συν τις όσες έκοψα.

 

Για το spoiler: δεν πειράζει, είπαμε δεν έχει πολλές φιλοδοξίες αυτή η ιστορία.

 

Για το crossover: :atongue: όχι, θα τη γλιτώνατε τόσο εύκολα από τον Γιούρι. Αλλά όχι, αυτόν εδώ το χαρακτήρα πρέπει να τον έχω φτιάξει ακόμη πιο παλιά. Διάβασε και τα άλλα δύο διηγήματα με αυτόν, όχι που είδες αυτό εδώ πιο μικρό από την "άσπρη θάλασσα" και το προτίμησες...

 

Ωραία ιστορία και πειστική.

Αν σου πω ότι σε πίστεψα για τη θεότητα των Εσκιμώων και εγώ θα με πεις αφελή;

Θα σου πω πολλά ευχαριστώ :blush-anim-cl:  :give_rose:

 

Γιατί των Εσκιμώων και όχι άλλου λαού: γιατί, απλούστατα, η μυθολογία των Εσκιμώων (αν υπάρχει) δεν είναι γνωστή. Αν έβαζα ότι προέρχεται από καμιά αρχαία ελληνική, ινδική, κινέζικη, βορειοευρωπαϊκή κλπ, όχι μόνο οι αναγνώστες και οι κριτές του διαγωνισμού θα καταλάβαιναν πολύ νωρίς τη μούφα, αλλά και ο ίδιος ο Άλεξ Ντέσι, εφόσον του αρέσουν τόσο οι ίστορίες και άρα διαβάζει πολύ, θα τον είχε ακουστά, δε θα χρειαζόταν να βάλει το όνομα του Νέρμι στο google και άντε μετά εγώ να βρω αφορμή να χώσω στο διήγημα το "λήμμα" που εξηγεί τι θεός είναι αυτός.

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Οι Εσκιμώοι ( Ινουίτ ) είναι φυλή ινδιάνικης προέλευσης οπότε είναι λογικό ότι θα έχουν κάποιες δοξασίες και παραδόσεις άσχετα αν μας είναι άγνωστες. Από μια ματιά που έριξα δεν έκανες κακή επιλογή μιας και πιστεύουν στο ότι όλα έχουν ψυχές και συνδέονται μεταξύ τους. 

Άλλη επιλογή ασφαλής θα μπορούσε να είναι ένας από τους πολιτισμούς που έχουν σβήσει  από τους Σουμέριους ως τους Ανασάζι.

 

Και κάτι που ξέχασα πριν, συγχαρητήρια για την 2η θέση στο διαγωνισμό.

Edited by WILLIAM
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Μπράβο ρε Κέλλυ!

Η πρώτη πρόταση είναι παράδειγμα προς μίμηση. Η πρόζα πολύ καλή, ελάχιστα τα κλισέ και μερικές ωραίες στιγμές. Καλοφτιαγμένος ο χαρακτήρας-δεν περίμενα τίποτα λιγότερο. Το χιούμορ επίσης ταιριαστό. Και, ναι, googlαρα.

Τρεις όχι σημαντικές παρατηρήσεις:

1. Το «μερικά αναγνωρισμένα παιδιά» δεν είναι λίγο.

2. Λείπει ο αρχικός πανικός. Το» ποιος είσαι εσύ, πώς μπήκες εδώ», μου ήρθε ξαφνικό. Εγώ ή θα είχα φύγει τρέχοντας ή θα του είχα πετάξει κάτι βαρύ -αν το μέγεθός μου τον ξεπερνούσε κατά 30%

 Γενικά η αρχική του ψυχραιμία δεν μου κάθισε καλά. Κατάλαβα πως ήθελες να την εντάξεις στον ατσαλάκωτο χαρακτήρα αλλά νομίζω πως έπρεπε να προσπαθήσεις περισσότερο ή ίσως να το έκανες σταδιακά. Μάλλον το δεύτερο. Στη συνέχεια μου άρεσε πάντως η στάση του.

3. Η λύση, οκ, δουλεύει, αλλά δεν είναι και πανίσχυρη.

Συνολικά, πολύ ωραία ιστορία, μπράβο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ πολύ! Το ότι πήρε κι από σένα έγκριση μού ανεβάζει το ηθικό :friends:

Το "ο τάδε δεν ήταν άγιος" τόσο φοβερό σου φάνηκε; Είναι από διήγημα του Μπαλάνου και λέει παρακάτω "και οι κοπελίτσες άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν τον συναντούσαν". Αλλά ο δικός μου δεν είναι ρεμάλι, είναι κάπου στη μέση του αγίου και του ρεμαλιού, ας πούμε. Για τα κλισέ φοβόμουν ότι μια αυστηρή κριτική θα τα έβρισκε πολλά - μερσί. Και τιμή μου που googlαρες.

 

1. Αυτό το φοβόμουν ότι θα το παρατηρούσε κάποιος. Όντως τον κάνει λίγο πιο ρεμάλι από ό,τι σκόπευα. Αλλά δε βρήκα κάτι πιο κατάλληλο. Και κυρίως το να έχει νόθα παιδιά χρησιμεύει στη νουβέλα που θα τον έχω δευτερεύοντα χαρακτήρα (και υποτίθεται ότι θα τη γράψω τώρα για το nanowrimo).

2. Το σκέφτηκα, αλλά μου φαίνεται πιο αληθοφανές να μην πανικοβληθεί κάποιος στα πρώτα δευτερόλεπτα που θα δει κάτι υπερφυσικό, διότι είναι ακόμα από τον ύπνο και δεν έχει συνειδητοποιήσει αν αυτό που βλέπει είναι όνειρο, ειδικό εφέ ή όντως αληθινό και επικίνδυνο. Αλλά μετά από μια μέρα, που τον έχει "διαποτίσει" καλύτερα η σκέψη "ήρθε ένα τέρας να με φάει" και έχει δουλέψει η φαντασία του προς τα κει, φρικάρει δεόντως. Κι εμένα έτσι μου συμβαίνει όταν τρομάζω.

3. Μου το είπε και ο Χατζηγιώργης. Συμφωνώ ότι είναι πολύ απλό όλο αυτό, αλλά δεν είχα λέξεις για να ανοίξω και να κλείσω ικανοποιητικά και άλλα θέματα. Και άλλωστε τον Άλεξ Ντέσι τον είχα ήδη φτιάξει, δεν ήθελα να τον αλλάξω και πήρα μέρος στο διαγωνισμό επειδή κατάφερα να τον κολλήσω με το θέμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Το ξεκίνημα, ναι, μου άρεσε.

1. Δεν είπα να μην το βάλεις, είπα πως καλό θα ήταν να μην πας να το περάσεις τόσο ανώδυνα, δλδ, νταξ δεν έχει δώσει αφορμές γενικά απλά έχει και 5-6 μπάσταρδα. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καταρχάς -και καθυστερημένα βέβαια- συγχαρητήρια για την διάκριση. Η ιστορία είναι αρκετά καλή και άξιζε το βραβείο που πήρε :)

 

Έχει καλή ιδέα, είναι γραμμένο όμορφα και διαβάζεται γρήγορα χωρίς να κουράζει.

 

Περί της ιδέας, τώρα, την βρήκα πολύ έξυπνη  και το γενικό concept μπορεί να δώσει  αρκετή τροφή για χιουμοριστικά  διηγήματα:   κοκορομαχίες μεταξύ διάφορων Θεών που μαλώνουν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο πιο true (π.χ Δίας εναντιόν Θωρ για το ποιος πετάει πιο καλά τους κεραυνούς κ.ο.κ)

 

Όσον αφορά το τέλος, θα  έλεγα ότι δουλεύει καλά μέσα στις παραδοχές που  κάνει το ίδιο το διήγημα. Δηλαδή, από την στιγμή που οι Εσκιμώοι αποκαλούνε τον Νέρμι

άνθρωπο με τα χίλια πρόσωπα

    είναι δεκτό και δουλεύει. Από την άλλη, όμως,  μου είναι δύσκολο να φανταστώ γιατί να τον φωνάζουνε

άνθρωπο

  και όχι

Θεό απευθείας. Ιδίως  αφού τον λένε και 'Θεό Των Θανάτων'

.

 

Γενικά, όμως, ο χειρισμός του είναι  όμορφος!

 

Θα συμφωνήσω, πάντως, με τον φίλτατο Νικόλαο ότι  στο συγκεκριμένο διήγημα ο Ντέσι δεν  δείχνει τόσο ατακαδόρος όσο  κάποια σημεία του διηγήματος υπόσχονται( that being said, η ατάκα περί ψευδούς δηλώσεως μου άρεσε  πολύ και μου θύμισε λίγο μία ατάκα χάρρυ κλυνν :D).  

 

Ωραία και η συνοδευτική εικόνα

Και -τέλος- δηλώνω ότι και εγώ θα την πατούσα με τον  μύθο :)

Edited by jjohn
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ.

 

Για το "άνθρωπος με τα χίλια πρόσωπα" ας πούμε ότι ο Νέρμι δεν εστίασε στο "άνθρωπος", αλλά έμεινε στο "χίλια πρόσωπα" και το πήρε σαν αφορμή για να έρθει να τιμωρήσει αυτόν που κλπ κλπ.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Την έχω διαβάσει καιρό τώρα, και είχα κατά νου κάποια στιγμή να τη σχολιάσω.

 

Ωραία η παρουσίαση του Ντέσι, κάνει τον αναγνώστη θα θέλει να δει κι άλλες ιστορίες μαζί του. Γενικώς η δημιουργία χαρακτήρων είναι από τα δυνατά σου σημεία και μπορώ να πω ότι απολαμβάνω να τους διαβάζω.

 

Η πλοκή είναι κατανοητή και παρότι απλή, δεν της λείπει το έξυπνο τουίστ.

 

Από περιέργεια: Φαντάζεσαι όντως τον Ντέσι σαν τον Robert Downey Jr?

 

Απλά η εικόνα που μου δημιουργήθηκε είναι κοντινότερη στα παρακάτω:

 

 

 

25198wall.jpg

 

 

 

 

4451999-6667221005-26782.jpg

 

 

 

Με την προσθήκη των μπλε ματιών προφανώς.

Edited by Silvertooth

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ πολύ και εκ μέρους των χαρακτήρων που έχω φτιάξει.

 

Ναι, όντως ο κοντινότερος που μου έρχεται στο μυαλό από εμφάνιση στον Άλεξ Ντέσι είναι ο Robert Downey jr. Παρόλο που ούτε αυτός είναι γαλανομάτης. Τεσπά, αν με έβαζαν να γράψω κάτι για να το παίξει ο RDJ (εδώ την ψωνίζουμε :shout: ), αυτόν το χαρακτήρα θα έγραφα.

 

Πολύ ενδιαφέρουσες οι εικόνες που έβαλες. Αλλά αυτός εδώ φαίνεται πολύ νέος και πολύ μυστηριώδης/βαμπιροειδής για αυτόν το χαρακτήρα, που είναι 50something και δεν καπνίζει καθότι ολίγον health freak. Τέλος πάντων, θα δεις και αυτό που γράφω τώρα (τη συνέχεια του "Κενού νόμου"), όπου ο Άλεξ Ντέσι αμπελοφιλοσοφεί επί παντός επιστητού, και θα δούμε αν θα σου χαλάσει την εντύπωση για τον χαρακτήρα.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλημέρα Κέλλυ και συγχαρητήρια για την διάκριση :)

Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη εικόνα που σχημάτισα με το που τελείωσα το διήγημα σου ήταν "Τόσο εύκολο ήταν;"
Μου άρεσε η ιδέα σου, ήταν πρωτότυπη. Δεν χρειάστηκε να φτιάξεις το τρελό plot twist και απέδωσες το θέμα του διαγωνισμού όπως ακριβώς έπρεπε.
Επίσης μου άρεσαν αρκετές παρομοιώσεις που χρησιμοποίησες ειδικά στην συνάντηση του Θεού με τον Ντέσι.
Από εκεί και πέρα μπορώ να σου πω τα εξής "αρνητικά" για εμένα:

 

 

- Ο χαρακτήρας του Ντέσι παραείναι γαμάτος. Υπάρχουν ελάχιστες αναφορές στο αν είχε κάποια ελαττώματα και η ανάπτυξη του σε 2 παραγράφους δεν βοηθά ιδιαίτερα.
Θα ήθελα να με πείσει περισσότερο για αυτό που είναι και ότι μπορεί εύκολα να ξεγελάσει έναν Θεό.
- Ο θεός των άδικων θανάτων. Πολύ ωραία σύλληψη σαν ιδέα και απόδωση. Αλλά ρε συ πραγματικά, με μία τέτοια ατάκα και μόνο ξεμπέρδεψε; Εκεί εγώ περίμενα διάλογο κόλαση, διαξιφισμό, να πέσουν ατάκες πάνω στην ατάκα αλλά τίποτα.
Μπορώ να πω ότι με απογοήτευσε αυτό το κομμάτι γιατί άξιζε να επεκταθεί περισσότερο.
- Μικρή λεπτομέρεια ότι η περιγραφή στην αρχή κουράζει λίγο και αν δεν είναι διαγωνισμός δεν ξέρω αν θα το συνέχιζα εύκολα μέχρι να φτάσω στην επικείμενη δράση



Αυτά από εμένα. Και πάλι συγχαρητήρια για την θέση!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ευχαριστώ, τα έχω σκεφτεί κι εγώ αυτά τα αρνητικά που λες.

 

Τι εννοείς "αν δεν είναι διαγωνισμός"; Αυτό εδώ το διήγημα δε συμμετέχει στο διαγωνισμό αυτόν και δεν είχες υποχρέωση να το σχολιάσεις μέσα σε προθεσμία. Εκτός και αν αυτή θέλεις να είναι μία από τις 3 κριτικές που πρέπει να κάνεις για να συμμετέχεις εσύ στο διαγωνισμό. Thanks anyway.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Ευχαριστώ, τα έχω σκεφτεί κι εγώ αυτά τα αρνητικά που λες.

 

Τι εννοείς "αν δεν είναι διαγωνισμός"; Αυτό εδώ το διήγημα δε συμμετέχει στο διαγωνισμό αυτόν και δεν είχες υποχρέωση να το σχολιάσεις μέσα σε προθεσμία. Εκτός και αν αυτή θέλεις να είναι μία από τις 3 κριτικές που πρέπει να κάνεις για να συμμετέχεις εσύ στο διαγωνισμό. Thanks anyway.

Όχι, παρανόηση. Εννοούσα ότι το κείμενο αυτό το διάβασα και προφανώς για να δω αν θα μου αρέσει και επειδή έγραψες ότι συμμετείχε στον διαγωνισμό του Φαντάστικον. Οπότε αυτό με επηρρέασε γιατί ήξερα το θέμα που πραγματεύεται και ήθελα να δω που θα καταλήξεις. Αν το έπιανα στα χέρια μου σαν μία τυχαία ιστορία ίσως να μην το ολοκλήρωνα. Αυτό εννοώ :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

Λοιπόν, εγώ όταν διάβασα αυτήν την ιστορία για πρώτη φορά, μου έκανε πολύ κακή εντύπωση. Μα πολύ κακή. Αν θυμάσαι, στο είχα πει και σε pm, ότι δηλαδή αυτή η ιστορία για μένα δεν δουλεύει. Καλογραμμένη, ναι, αλλά δεν δουλεύει. Θυμάμαι πως η αντίδρασή μου, είδικά με αυτόν τον χαρακτήρα (ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚΟΤΑΤΟΣ!) και με αυτό το φινάλε ήταν ένα:

 

"Καλά τώρα, η Κέλλυ πλάκα μας κάνει, έτσι;"

 

Έπρεπε να την ξαναδιαβάσω για να καταλάβω ότι ναι, τελικά όντως θες να μας κάνεις πλακίτσα, ότι το κείμενο έχει σκοπό να είναι χιουμοριστικό και ότι ως έτσι πρέπει να το διαβάσει κανείς. Την ξαναδιάβασα, λοιπόν, για να συμπεράνω ότι είναι τελικά πολύ καλύτερη απ` ό,τι μου φάνηκε αρχικά. Αλλά για μένα το μεγαλύτερο πρόβλημά της ήταν αυτό: Δεν είναι αρκετά εμφανές πως μας κάνεις πλάκα. Ότι κάνεις χιούμορ. Το οποίο εδώ είναι κομψό και λεπτότατο, ίσως πιο λεπτό απ` όσο θα έπρεπε. Για να δουλέψει (για μένα τουλάχιστον) έπρεπε να είναι λιγότερο διακριτικό το αστείο. Πιο εμφανές. Και το κλειδί σε αυτό είναι για μένα ο χαρακτήρας. 

 

Λοιπόν. Ο χαρακτήρας. Για μένα, υπόδειγμα του πως ΔΕΝ πρέπει να είναι ένας χαρακτήρας. Είναι υπερ-όμορφος, υπερ-ταλαντούχος, υπερ-γαμάτος γενικώς κλπ κλπ. Πώς κατά τη γνώμη μου θα δούλευε; Να είναι αυτό στο οποίο τελικά καταλήγει η ιστορία σου, δηλαδή παπατζής

 

Και εκεί θα βρεις το χιούμορ σου. Στην αντίθεση. Βάζοντας έναν αρχαίο, αποτρόπαιο θεό, κόντρα με έναν (λιγότερο τέλειο, πολύ πιο τσαλακωμένο, άρα και πολύ πιο ανθρώπινο) παπατζή. Και να κερδίζει ο δεύτερος, επειδή αυτό. Είναι παπατζής. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

:lol:

Μα γιατί δεν είναι πειστικός ένας άνθρωπος με ένα μεγάλο ταλέντο (και τον αντίστοιχο χαρακτήρα/ψώνιο); Είναι ανάγκη όλοι να έχουν και κάποια πλευρά "σκοτεινή" ή τσαλακωμένη για να μην τους ζηλεύει ο αναγνώστης; Αρχίζει και γίνεται κλισέ, θέλω να πω, ο "καμένος αλλά ενδιαφέρων" ήρωας, όπως και ο κλισέ ντετέκτιβ στη νουάρ λογοτεχνία, που είναι πάντα αλκοολικός, μπατίρης και χωρισμένος, με μικρές παραλλαγές. Άσε το κλισέ των επιβλητικών πλασμάτων που υποκύπτουν μπροστά σε καταφερτζήδες, αυτό το κάλυψαν οι ταινίες με τον Έντι Μέρφι στα '80ς.

 

 

Ο Άλεξ Ντέσι έγλειψε την τελευταία σταγόνα της σαμπάνιας από τα χείλη του και έστειλε στον giorgos lagonas το πιο εκνευριστικά θριαμβευτικό του χαμόγελο:

"Όχι, υπάρχω". :p

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas
Ο Άλεξ Ντέσι έγλειψε την τελευταία σταγόνα της σαμπάνιας από τα χείλη του και έστειλε στον giorgos lagonas το πιο εκνευριστικά θριαμβευτικό του χαμόγελο:

"Όχι, υπάρχω". :p

 

...o γιατρός έσβησε το πούρο του και κάθισε αναπαυτικά στην πολυθρόνα, όπως έκανε κάθε φορά που αναγκαζόταν να προβεί στη δραστικότερη των θεραπευτικών παρεμβάσεων: στην αποκάλυψη.

 

"Λυπάμαι, Άλεξ Ντέσι", του απάντησε εκπνέοντας τον καπνό. "Δεν υπάρχεις. Είσαι μια καρικατούρα. Ακόμα χειρότερα: είσαι μια εξυπνακίστικη καρικατούρα. Και κανείς δεν συμπαθεί τους εξυπνάκηδες. Ειδικά οι αναγνώστες".

Share this post


Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

ΑΣΧΕΤΟ

 

...το κλισέ των επιβλητικών πλασμάτων που υποκύπτουν μπροστά σε καταφερτζήδες, αυτό το κάλυψαν οι ταινίες με τον Έντι Μέρφι στα '80ς...

 

είχε ο Έντυ Μέρφι τέτοιες ταινίες; Γιατί εγώ θυμάμαι μόνο τον "Μπάτσο του Μπέβερλυ Χιλς" και τον "Πρίγκηπα της Ζαμούντα";

 

(επειδή γερνάς, γιατρέ, θα μου πεις και μάλλον θα έχεις και δίκιο)

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

ΑΣΧΕΤΟ

 

...το κλισέ των επιβλητικών πλασμάτων που υποκύπτουν μπροστά σε καταφερτζήδες, αυτό το κάλυψαν οι ταινίες με τον Έντι Μέρφι στα '80ς...

 

είχε ο Έντυ Μέρφι τέτοιες ταινίες; Γιατί εγώ θυμάμαι μόνο τον "Μπάτσο του Μπέβερλυ Χιλς" και τον "Πρίγκηπα της Ζαμούντα";

 

(επειδή γερνάς, γιατρέ, θα μου πεις και μάλλον θα έχεις και δίκιο)

Να σου πω, δε θυμάμαι συγκεκριμένο τίτλο, αλλά σίγουρα υπάρχουν ταινίες (ή έστω σκηνές ταινιών) όπου ένας εξυπνάκιας σαν τον Έντι Μέρφι το '80 αντιμετωπίζει σε στυλ "yo, man!" ένα υπερφυσικό πλάσμα ή τέλος πάντων κάτι που όλοι υποτίθεται ότι σέβονται και φοβούνται και στέκονται σούζα μπροστά του. Πώς μου φαίνεται τόσο οικείο εμένα που να το έχω βαρεθεί κιόλας;

Και όχι, επιμένω: αφού οι εξυπνάκηδες υπάρχουν στην πραγματικότητα (και σε ταινίες), κάποιος πρέπει να τους συμπαθεί.

 

"Εκνευριστικός is my middle name, μικρέ" είπε ο Άλεξ Ντέσι καθώς σηκωνόταν από την πολυθρόνα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..