Jump to content
  • Announcements

    • RObiN-HoOD

      Αναβάθμιση συστήματος 1-10-2017   09/30/2017

      Έγινε αναβάθμιση του συστήματος. Λόγω αυτού χάθηκαν ελάχιστα βραδινά μηνύματα αλλά όχι οι ιστορίες. Κατά τα γνωστά αν δείτε τίποτα περίεργο αναφέρετε το εδώ να το δούμε. Ευχαριστώ.
Sign in to follow this  
Tiessa

Αστοχία Υλικού

Recommended Posts

Tiessa

Όνομα Συγγραφέα: Βάσω
Είδος: Επιστημονική φαντασία
Βία; ΝΑΙ ( :cold:)
Σεξ; ΟΧΙ
Αριθμός Λέξεων: 3846
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 41ο Διαγωνισμό Ε.Φ. - Θέμα: Χρέος
Αρχείο:Αστοχία Υλικού.doc

 

 

To edit επειδή μου ξέφυγε το τόπικ χωρίς το attachment.

Edited by Tiessa
  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα Βάσω. Την ιστορία σου αναγκάστηκα να την διαβάσω παραπάνω από μία φορά για να καταλάβω ακριβώς τι συνέβη. Δεν είναι κακό αυτό, εγώ λειτουργώ ίσως περίεργα :p
Μου άρεσε η ατμόσφαιρα που σιγά σιγά γινόταν και πιο dark μέχρι το τελευταίο σημείο. Αισθάνθηκα έστω και σε μικρό βαθμό την αγωνία του πρωταγωνιστή. Σε αρκετές προτάσεις έβλεπα μία περίεργη τοποθέτηση λέξεων και σύνταξης αλλά δε το θεωρώ αρνητικό, ίσως διαφορετικό μόνο.

Είχες στοιχεία που θυμίζουν κλασικό sci-fi και τα οποία τραβάνε αρκετό κόσμο για να δει την συνέχεια.
Αυτό που λίγο μόνο με χάλασε είναι ότι δεν με έπεισε στο τέλος. Για ποιον λόγο τα έκανε όλα αυτά, πως και δέθηκε τόσο πολύ και πήρε αυτήν την απόφαση. Ίσως λίγο περισσότερη ανάπτυξη; Μπορεί.

Γενικά πάντως αρκετά δουλεμένη και δυνατή ιστορία με στοιχεία που φαίνεται ότι γνωρίζεις ;)

Edited by Ballerond
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
MadnJim

Βαρύ αυτό που επέλεξες να πεις Βάσω. Το έδωσες ωραία όμως! Μιας και πρόκειται για διαγωνισμό θα χρησιμοποιήσω την τυποποιημένη φόρμα σχολιασμού.

 

Τι κατάλαβα:

 

Στο πολύ πολύ μακρινό μέλλον, ο άνθρωπος κατάφερε να αποικήσει έναν αριθμό πλανητών, αλλά κάποια στιγμή διακόπηκε η επικοινωνία μεταξύ τους και η εξέλιξη ακολούθησε το δικό της δρόμο σε κάθε περίπτωση. Σε έναν από αυτούς τους απομονωμένους για χιλιάδες χρόνια πλανήτες, βρίσκεται μια ερευνητική αποστολή, που ανακάλυψε ότι ο πλανήτης καθεαυτού έχει καταστραφεί αμέτρητες γενιές πριν από ένα υπερηφαίστειο, αλλά έχει επιζήσει μια ομάδα ανθρώπων στο δορυφόρο του. Αυτή η ομάδα ζει για να δουλεύει, με θρησκευτική μανία και προσήλωση, εξορύσσοντας μεγάλες ποσότητες μεταλλεύματος από τα ορυχεία του δορυφόρου, μετάλλευμα που κανείς πια δεν έρχεται να πάρει και συσσωρεύεται σε μια τεράστια έκταση χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων άσκοπα. Μια επιστήμων ανθρωπολόγος εμφανίζεται στον ερευνητικό σταθμό, και διώχνει όλα τα μέλη της αποστολής εκτός από έναν, που τον υποχρεώνει υποσχόμενη τη διαγραφή του προσωπικού του υπέρογκου χρέους του να μείνει και να την βοηθήσει σε κάποιο πείραμά της πάνω σε μία ντόπια γυναίκα. Οι κάτοικοι του δορυφόρου έχουν υποστεί μια γονιδιακή μετάλλαξη προκειμένου να δουλεύουν αγόγγυστα, γιατί είχαν υπερχρεωθεί στον πλανήτη πριν καταστραφεί και έτσι θα εξοφλούσαν, μετατρέποντας τους εαυτούς τους, αλλά και τους απογόνους τους, σε μια φυλή εργατών. Ο παραμένων επιστήμονας διαπιστώνει πως τα πειράματα της ανθρωπολόγου κάθε άλλο παρά επιστημονικά ήταν, καθώς πληρωνόταν από κάποιους πολύ ισχυρούς για να διαπιστώσει αν εκείνη η γονιδιακή μετάλλαξη φέρει αποτέλεσμα, κι αν μπορεί να επαναληφθεί δημιουργώντας νέες γενιές πρόθυμων -ουσιαστικά- σκλάβων. Στην αρχή, και παρά τις ηθικές του διαφωνίες, συνεχίζει να την βοηθάει όπως είχαν συμφωνήσει, μέχρι που η ανθρωπολόγος επεκτείνει τα πειράματά της και σε παιδιά των ντόπιων κατοίκων. Όταν αφήνει να πεθάνουν μερικά από αυτά χάριν της μελέτης, ο επιστήμονας δεν μπορεί να το αντέξει, και απάγει το τελευταίο παιδί για να το σώσει, για να απαντήσει στον εκβιασμό της ανθρωπολόγου για το δικό του χρέος, ότι τα λεφτά δεν είναι υπεράνω της ζωής.

 

 

Τι μου άρεσε:

 

Φυσικά το τέλος, και αυτό που αφήνεις να εννοηθεί (τουλάχιστον εγώ έτσι το εξέλαβα) ότι τα λεφτά δεν αξίζουν περισσότερο από τη ζωή. Η πολύ καλή γραφή, οι εκφράσεις που χρησιμοποιείς, το γενικότερο σύμπαν. Η χρήση του χρέους, όχι τόσο στον εκβιασμό του επιστήμονα, όσο -πολύ περισσότερο- στον λόγο που δέχτηκαν οι ντόπιοι να μετατραπούν σε μία φυλή σκλάβων.

 

 

Τι δεν μου έκατσε καλά:

 

-Με μπέρδεψαν αρκετά κάποια σημεία, χαλώντας μου τις εικόνες. Πχ, η "Ψευδοθάλασσα" ήταν κάποιος υδάτινος όγκος τελικά, ή η τεράστια έκταση του αποθηκευμένου τιτανίου; Ή κάποια στιγμή που αναφέρεις κι άλλον επιστήμονα, υπήρχε κι άλλος που είχε παραμείνει στο σταθμό;

-Η γιατρός φερόταν έτσι λόγω άγχους, ή απλά ήταν εκ φύσεως δύστροπος χαρακτήρας;

-Υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος λόγος που δεν τον κατάλαβα για να επιλέξεις να είναι μετεωρολόγος ο παραμένων επιστήμονας; Δεν θα ήταν πιο βολικό αν ήταν ξέρω γω γεωλόγος, αφού τελικά μάλλον η επιλογή του έγινε γιατί είχε πρόσβαση στα συστήματα (κι επειδή φυσικά μπορούσε να τον εκβιάσει η ανθρωπολόγος);

 

 

Γενικά:

 

Δεμένη ιστορία, αλλά πολύ βαριά με τους θανάτους των παιδιών. Το μήνυμα βέβαια, ότι μέσα από τα χρέη τελικά οι άνθρωποι γίνονται σκλάβοι σε άλλους ανθρώπους που τους βλέπουν πλέον μόνο ως αναλώσιμα εργαλεία παραγωγής κέρδους, δημιουργώντας κοινωνίες που μετατρέπουν την σκλαβιά σε τρόπο ζωής, είναι πολύ δυνατό. Θα την προτιμούσα λίγο πιο απλά γραμμένη για να γίνεται ευκολότερα κατανοητή σε κάποια βασικά της σημεία.

 

 

Καλή επιτυχία! :)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Καλογραμμένη ιστορία επ. φαντασίας που χρησιμοποιεί  την έννοια του χρέους πολύ καλά και πολυποίκιλα. Τόσο όσον αφορά τον βασικό χαρακτήρα, αλλά πολύ περισσότερο με τους κατοίκους του δορυφόρου.Στενάχωρο θέμα, που γίνεται ακόμα πιο στενάχωρο και βαρύ,  με την σκηνή με τα παιδιά, αλλά που μας μεταφέρει πολύ καλά σε αυτόν τον δυστοπικό, μελλοντικό κόσμο. Πολύ καλά σκιαγραφημένοι χαρακτήρες, ωραιες περιγραφές, ενώ η ροή της πλοκής δεν με κούρασε σε κανένα σημείο. Λίγες πληροφορίες ή σκέψεις του ήρωα που θα μας κάνει να καταλάβουμε ακόμα καλύτερα, γιατί πήρε την τελική του απόφαση θα τις ήθελα. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Απλά καταπληκτικό! Φοβερή ιδέα, πανέμορφα δοσμένη, με ζωντανούς χαρακτήρες, γεμάτη συναισθήματα (φυσικά όχι πάντα ευχάριστα), ανθρώπινη και με μια αχτίδα ελπίδας μέσα στην απόλυτη μιζέρια. Κάτι τέτοια θέλουμε να διαβάζουμε αυτήν την εποχή μπας και ανοίξουν λίγο τα ματάκια και η καρδούλα μας…
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Βάσω,

 

Δεν σου κρύβω όταν ξεκίνησα  την ανάγνωση  δυσανασχέτησα ελαφρώς. Την βρήκα  κάπως βαριά και εγω σαν αναγνώστης  έχω ένα θέμα:  Δεν μου αρέσει να με πετάνε στα βαθιά, χάνομαι, δεν  ξέρω να κολυμπάω, φοβάμαι :(

 

Αν δεν ήταν ο διαγωνισμός,  μάλλον θα σταματούσα την ανάγνωση εκεί.  Ευτυχώς, όμως, συνέχισα την ανάγνωση και βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα από τα καλύτερα διηγήματα  που έχω διαβάσει  εδώ πέρα :). Η  ιδέα  είναι    πραγματικά πανέξυπνη! Προοδευτικό και σκεπτόμενο Science Fiction.

 

 

Για μένα, όταν έχεις χρόνο,  δες λίγο πιο προσεκτικά την εισαγωγή σου.

 

Αυτά!

Καλή επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
alkinem

 

Μια πραγματικά πολύ ωραία ιστορία.

Μου άρεσε ιδιαίτερα το πόσο πετυχημένα επικεντρώθηκες στην ψυχολογία του Αντίραν, και το πόσο ολοκληρωμένα παρουσίασες την εσωτερική πάλη που τον ταλάνιζε. Την πάλη ανάμεσα στο καθήκον του(εργασιακό, οικογενειακό), και την υποχρέωσή του να λυτρώσει εκείνους τους ανθρώπους από την μοίρα να είναι τα πειραματόζωα για την δημιουργία μιας νέας κάστας ανθρώπων-σκλάβων.

Ως συνήθως, η γραφή σου κυμάνθηκε σε υψηλά επίπεδα. Ευκολοδιάβαστη η ιστορία, δεν με κούρασε καθόλου· αντιθέτως δεν θα με πείραζε αν είχε και το διπλάσιο μέγεθος.

Το φινάλε μόνο ήταν λιγάκι απότομο, αλλά δεν αφαιρούσε κάτι από την εξαιρετική δυναμική του κειμένου.

Καλή σου επιτυχία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mesmer

 

 

Πάρα πολύ ωραία ιδέα, Βάσω, και γεμάτη συναισθήματα. Από τη μία συμπόνια για την αδικία που βρήκε εκείνα τα ξεχασμένα πλάσματα, απ' την άλλη μίσος για τους αδιάφορους πειραματιστές. Κι ανάμεσά τους ένας άνθρωπος με ένα πραγματικά φρικτό δίλημμα: Σε πόσους βασανισμούς παιδιών μπορείς να γίνεις αυτόπτης μάρτυρας/έμμεσα συμμετέχων, μέχρι να βάλεις τη ζωή τους πάνω από τη ζωή του δικού σου παιδιού;

 

Από παρατηρήσεις:

-Μάλλον θέλει περισσότερο άπλωμα για να αναδειχτεί καλύτερα ο μύθος, ο οποίος φαίνεται να έχει πολλά να πει.

 

-Η επιλογή του μετεωρολόγου μάλλον έχει να κάνει με τη Χιονόμπαλα, αλλά είναι κάτι που δεν φαίνεται και τόσο στην ιστορία κι ούτε παίζει μεγάλο ρόλο.

 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Γενικά:

Δυστυχώς (για το διήγημα), είχα υψηλές προσδοκίες πριν το διαβάσω. Ευτυχώς (για μένα, αλλά και για εκείνο), το διήγημα τις ξεπέρασε. :) Μπράβο σου, Βάσω!

 

Το "Χάιδεμα":

+Πολύ καλή χρήση του θέματος:

χρέος ενός λαού απέναντι στον άλλο, γονιδιακό χρέος, το χρέος του ήρωα (διπλή έννοια).

 

+Εξαιρετική η ιδέα. Και οι μικρές ιδέες δηλαδή που τη συνοδεύουν, αλλά η κεντρική ιδέα ήταν υπέροχη.

+Νομίζω ότι είναι το πιο πολιτικό σου κείμενο που έχω διαβάσει. Επίκαιρη και διαχρονική η θεματολογία του.

+Πειστικοί χαρακτήρες, ενδιαφέρουσα πλοκή, καλογραμμένο συνολικά, με αληθοφανή κοσμοπλασία και καλή επιλογή σκηνών. Χώρεσες πολλά μέσα σε λίγες λέξεις.

 

+Το πολύπλοκο δίλημμα του τέλους. Δημιουργεί πολύ ενδιαφέροντα προβληματισμό.

 

 

Το "Κράξιμο":

–Χμμ, νομίζω ότι το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο άπλωμα.

Σ’ όλο το διήγημα. Στην αρχή για να μοιράσει πιο σταδιακά τις πληροφορίες (ήταν μεγαλύτερο κομμάτι πληροφορίες απ’ ό,τι αφήγηση, κάτι που έκανε την ανάγνωση κάπως πιο αργή. Βέβαια, μόλις μπαίνουμε στο ψητό, η υπομονή μας επιβραβεύεται), ίσως με περισσότερο περιστατικά. Και στο τέλος ακόμη περισσότερο, ώστε η σύνδεση από την ανάμνηση της κόρης μέχρι την απόφαση να μην αφήσει άλλο παιδί να βασανιστεί να βγει πιο αβίαστα, σε σταθερότερη βάση. Γιατί στο τέλος δεν μιλάμε απλώς για λεφτά. Μιλάμε –αν σωστά κατάλαβα– για το αν θα δει φέτος ή σε τριάντα χρόνια την κόρη του.

–(δεν είναι ιδιαίτερα αρνητικό)Αν και μου άρεσε στην ουσία της η τελευταία φράση (και καταλαβαίνω πώς το θέτεις), ο Μορφέας μέσα μου σκέφτηκε: Μα ακριβώς έτσι ορίζεται το χρέος :p Για μένα θα δούλευε καλύτερα, αντί για εκείνη, να έμπαινε κάτι της λογικής "Μην μπερδεύεις τα λεφτά που χρωστώ με το πραγματικό μου χρέος", που είναι περίπου το ίδιο, αλλά μου ακούγεται καλύτερα. (το άλλο είναι διατυπωμένο σαν άμεση θέση (του ίδιου του κειμένου), αυτό ως "προτροπή"-έμμεση θέση).

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Μου άρεσε αρκετά η ιστορία σου! Η γραφή σου είναι πολύ καλή και το κείμενο ρέει ανεμπόδιστα. Επίσης είναι ολοφάνερο ότι έκανες κάποια έρευνα πριν την γράψεις. Ειδικά εκεί που αναφέρεσαι στο σημείο Lagrange_1 χαμογέλασα ευχαριστημένος!

 

Η ατμόσφαιρα είναι πολύ έως πολύ σκοτεινή αλλά δένει όμως σωστά με το περιεχόμενο της ιστορίας.

 

Εκεί που απογοητεύτηκα όμως είναι το τέλος. Περίμενα κάτι πιο δυνατό. Ο ήρωας φεύγει σαν κύριος και δεν υπάρχει κανένας φρουρός να τον εμποδίσει; Επειδή η κεντρική ιδέα της ιστορίας είναι πολύ καλή θα ήθελα μετά το διαγωνισμό να ασχοληθείς λίγο με το κείμενό σου και να δώσεις ένα πιο συναρπαστικό φινάλε.

 

Καλή επιτυχία!

Edited by Disco_Volante
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
tzaspy

Καλημέρα κι από μένα Βάσω. Μου άρεσε ιδιαίτερα η ιστορία σου και μου θύμισε σε πολλά σημεία ιστορίες του Ασίμωφ. Η πλοκή ρέει κανονικά έως το τέλος και η σύνδεση με την έννοια χρέος είναι από τις καλύτερες. Την έδεσες την ιστορία σου και με υλικό και με ηθικό χρέος και αυτό είναι πρωτοτυπία. Δεδομένου του μικρού περιθωρίου λέξεων η προσπάθεια ήταν πολλή καλή. Λίγο πρόβλημα είχα στην ανάγνωση με τον τρόπο που περιγράφεις την ιστορία, αλλά και τους διαλόγους. Ο τρόπος γραφής με ξένισε σε μερικά σημεία και χρειάστηκε να τα ξαναπεράσω για να καταλάβω ακριβώς την ροή της ιστορίας σου. Αλλά αυτό είναι το στυλ του καθενός μας. 

Μπράβο και πάλι και καλή επιτυχία. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nirgal

Κοίτα τι πήγες και έκανες.

 

Έφερες το οικονομικό χρέος σε αντιπαράθεση με το ηθικό.

 

Και αυτό με βάζει σε σκέψεις, οι οποίες με οδηγούν να καταλήξω στο συμπέρασμα πως λίγο-πολύ ένα υλικό/οικονομικό χρέος πάντα συγκρούεται μέσα μας με το ηθικό. Γιατί, τελικά, τι είναι αυτό που μας δεσμεύει να αποπληρώσουμε ένα οικονομικό χρέος; Μα οι αρχές μας, δηλαδή το γεγονός πως νιώθουμε υποχρεωμένοι να τηρήσουμε τους γραπτούς και άγραφους νόμους της κοινωνίας μας.

 

Κάποιοι θα πείτε ότι οι γραπτοί νόμοι μας δεσμεύουν. Οι επιπτώσεις στην αθέτηση των κανόνων τους οποίους συμφωνούμε όλοι να τηρούμε. Αν δεν πληρώσουμε θα πάμε φυλακή. Διαφορετικά, χωρίς τη βαρύτητα αυτών των ποινών, οι περισσότεροι θα την έκαναν με ελαφρά από την οφειλή τους. Κι εγώ θα θυμίσω πως υπάρχουν μέχρι τις μέρες μας φυλές που αγνοούν την ύπαρξη γραπτών νόμων, και η κοινωνία τους λειτουργεί αποκλειστικά με τους άγραφους. Άρα δεν είναι η μορφή του κανόνα που μας δεσμεύει, αλλά ο βαθμός τήρησης του κανόνα από τα μέλη της κοινωνίας. Και οι κανόνες είναι ουσιαστικά οι αρχές με τις οποίες γαλουχούμαστε καθώς μας ανατρέφουν παλαιότερα μέλη της κοινωνίας. Δηλαδή το ηθικό χρέος που νιώθουμε απέναντι στους άλλους.

Οι περισσότεροι από εμάς θα φοβηθούμε τι θα πει η κοινωνία για εμάς. Για έναν ανέντιμο, ανάξιο εμπιστοσύνης, κάποιον που δεν τηρεί τις υποσχέσεις του, που είναι ανίκανος να εξοφλήσει τις οφειλές του, που εγκληματεί απέναντι στην κοινωνία.

 

Πήρα φόρα...

 

Αλλά γι' αυτό φταίει η ιστορία σου, Βάσω. Οπότε ας επιστρέψω σ' αυτή.

 

Θα συμφωνήσω με τον Morfeas πως αυτό είναι το πιο πολιτικό κείμενό σου που έχει πέσει στα χέρια μου. Συνήθως αποφεύγεις να τοποθετηθείς και προτιμάς να παίζεις σε επίπεδο χαρακτήρων, παρά να περνάς πολιτικό μήνυμα.

 

Δεν έχω να πω κάτι για τη γλώσσα. Η πλοκή εξελίσσεται με πολύ καλό τρόπο, αν και η ιδέα απαιτεί περισσότερο χώρο.

 

Ίσως θα πρέπει, όπως έχει προταθεί πιο πριν, να σκεφτείς το άπλωμα της ιστορίας. Ο περιορισμός του μεγέθους λόγω των κανονισμών του διαγωνισμού, σε υποχρέωσε να συμπυκνώσεις τις απαραίτητες πληροφορίες, με αποτέλεσμα η ιστορία να απαιτεί από τον αναγνώστη να μειώσει τον ρυθμό ανάγνωσης (ή να ξαναδιαβάσει τα χωρία).

 

Κάτι άλλο που ίσως δυναμώσει το μήνυμα, είναι να παρουσιάσεις λίγο πιο καλά τη δέσμευση του Αντίραν από το οικονομικό του χρέος. Αν φανεί πως το υλικό χρέος είναι αρκετά βαρύ (κάτι που απαιτεί την παρουσίαση της κοινωνίας από την οποία προέρχεται ο Αντίραν), τότε η τελική του επιλογή να υπερασπιστεί τον μικρό Τζάκο, θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα. Για να το πω αλλιώς, δεν πέρασε αρκετά έντονα η εντύπωση πως ο Αντίραν κινδυνεύει με κάποιον τρόπο από τη μη εξυπηρέτηση του οικονομικού του χρέους. Το γεγονός πως για τους περισσότερους (γήινους) αναγνώστες η αθέτηση οικονομικού χρέους αποτελεί επικίνδυνη και δύσκολη επιλογή, δεν σημαίνει πως ισχύει και για μια κοινωνία που ταξιδεύει στα άστρα.

 

Γενικά μια πολύ δυνατή ιστορία με ιδιαίτερα έξυπνο τρόπο εκμετάλλευσης του θέματος. Μια ιστορία από αυτές που προβληματίζουν, που με έκαναν να αγαπήσω την ΕΦ.

 

Σ' ευχαριστώ που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας.

 

Καλή επιτυχία.

  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Πολύ σκληρή και βαριά ιστορία, mmanίζει έντονα και με έκανε να αναρρωτιέμαι τι έπαθε η Βάσω που όλοι ξέρουμε...

 

Δυνατή γραφή. Στέρεη κοσμοπλασία. Καλή ιδέα.

 

Θέλει όμως άπλωμα. Οι χαρακτήρες ίσα που διαφαίνονται και η εξέληξη του πρωταγωνιστή δεν ξεφεύγει από το κλισέ. Ατμόσφαιρα δε χτίζεται ακριβώς, όσο κι αν κάποιες σκηνές σε βαράνε σα βαριοπούλα στα αχαμνά με την έντασή τους. Δεν ξέρω, νομίζω θέλει ένα πιο ελεύθερο χέρι γράψιμο για να αναδειχτεί η ιδέα του διηγήματος.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Πολύ καλή προσπάθεια. Κάποια στοιχεία που μου άρεσαν:

 

Αρκετά ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία

Λεπτομερείς εικόνες που σχετίζεις με την ανάπτυξη κοσμοπλασίας αλλά και με την πλοκή--> έξυπνη εκμετάλλευση του χώρου

Tο χρέος που θέτεις έχει τη βαρύτητα που θα ήθελα (ηθικό) και δένει με τον κόσμο και την υπόθεση πολύ καλά

 

Στοιχεία που με απομάκρυναν:

 

Οι πολλές λεπτομέρειες κάπου με κούρασαν - θα την προτιμούσα λίγο πιο εύπεπτη με την καλή έννοια. Λόγω της στριμωγμένης πληροφορίας χρειάστηκα ξαναδιάβασμα για να καταλάβω τι παίζει...

Tο τέλος ήταν κάπως φλάτ - θα μου άρεσε κάποια δραματικότερη κορύφωση αντί για αυτονόητη διαπίστωση

Βρήκα ότι το οικονομικό χρέος δούλεψε αποπροσανατολιστικά σε σχέση με το κεντρικό που ήταν ηθικό. Θεωρώ ότι μόνο το 2ο θα ήταν αρκετό.

 

Θετική εντύπωση συνολικά. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Μία καλοστημένη ιστορία με καλή χρήση του Χρέους ως κέντρο της θεματικής.

Θα μου άρεσε περισσότερο αν το όνομα της Ντάστι δεν με παρέπεμπε τόσο στον ήρωα της ταινίας Planes. Η σκηνή όπου σκοτώνει το αγοράκι βεβαίως παραήταν βαριά για το στομάχι μου. Επίσης νομίζω πως η εξέλιξη του πρωταγωνιστή ήταν κάπως προβλέψιμη, (το διάβασα και παραπάνω αυτό) και το τέλος απότομο. Θέλει κι άλλο άπλωμα και λίγο βάθος –ακόμη και στη διάσωση που σκαρώνεται στο τέλος. Να μας οδηγήσεις σε αυτό από λίγο πιο στέρεο έδαφος.

Thumbs up για τη χρήση τεχνικών όρων (και στον Disco Volante για τον ίδιο λόγο) γιατί εγώ τα κατέχω πολύ λιγότερο και εντυπωσιάζομαι.

Ωστόσο δεν υπήρχε, και αυτό είναι προσωπικό σχόλιο, καμία έκπληξη ως προς το εύρημά σου. Το έδινε ολότελα η προμετωπίδα. Μπορεί να το ήθελες, μπορεί να ήθελες απλά να πάρουμε μία γεύση, μπορεί να αποτέλεσε την έμπνευσή σου το συγκεκριμένο άσμα. Πάντως με το που το είδα σκέφτηκα: να δεις που θα χει γενετικά πειραγμένο κόσμο για να δουλεύει.

 

Όπως και να χει, είναι καλοστημένη ιστορία και εύχομαι καλή επιτυχία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Ομολογώ ότι υπάρχουν δύο αναγνώστριες μέσα μου αυτή τη στιγμή, που παλεύουν ποια θα υπερισχύσει.

 

Η μία είναι αυτή που δεν της αρέσει το σκληρό σκίφι και βαριέται τις πολλές ορολογίες και δεν μπορεί να παρακολουθήσει όταν πολλοί τεχνικοί όροι είναι μαζεμένοι δίπλα-δίπλα.

 

Η άλλη είναι αυτή που, παραβλέποντας αυτά τα παραπάνω, βρήκε την ιδέα και την εκτέλεση (ιδιαίτερα από τα μισά και κάτω) εξαιρετικές.

 

Νομίζω ότι στέκομαι κάπου στη μέση. Μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία που έστησες, μου άρεσε πάρα πολύ το τέλος, αλλά το technobabble με κούρασε. Φυσικά, αυτό είναι καθαρά προσωπική προτίμηση και δεν πιστεύω ότι λέει κάτι για το δικό σου διήγημα - μάλιστα, παρότι δεν μου αρέσει αυτού του τύπου το σκίφι, τελικά η ιστορία σου με κέρδισε κι αυτό, να ξέρεις, είναι κατόρθωμα.

 

Έχεις κάποιες απροσεξίες, κάτι τυπογραφικά, κάτι ξεχασμένες λέξεις, κάτι συντάξεις περίεργες... τίποτα τρομερό, θα τα φτιάξεις.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Έψαχνα χτες να βρω ένα σωστό εμότικον για να στο παραθέσω μαζί με τα σχόλια. Το βρήκα: :mf_surrender:

Αυτή η ιστορία έχει διάφορα περίεργα πράγματα για σένα. Καταρχάς έχει μέσα πολλά λαθάκια (για σένα πάντα), εκτός της βίας δηλαδή που ούτε να το συζητήσω δε θέλω. Επίσης, προφανώς και είναι scifi σε αυτό δεν χωράνε αμφιβολίες ποτέ, είναι πάντα σκληροπυρηνικό το scifi σου, αλλά είναι μια ιστορία scifi τρόμου! Και μάλιστα μου δίνει την εντύπωση πως δεν είχες και πολύ την πρόθεση να μας τρομάξεις, πως ο τρόμος προκύπτει από την κατάσταση που έστησες κι όχι από τον τρόπο με τον οποίο έστησες το κείμενο.

 

Ο τίτλος :mf_surrender:  Το θέμα :mf_surrender: Το τέλος :mf_surrender:  Δεν ξέρω καν τι να σου πω. Είναι φρικτό! Έχω την εντύπωση πως δεν έχεις πραγματευτεί τίποτα πιο φρικτό σε ό,τι δικό σου έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Έχεις γενικά τον τρόπο οποιοδήποτε θέμα και να πραγματεύεσαι να το κάνεις να με αφορά, αλλά εδώ αισθάνομαι λίγο σαν να μου το έκανες ενδοφλέβια.

 

Σαν στήσιμο και τεχνική μου θυμίζει λίγο ΣΕΑ (και αυτό είναι πάντα καλό). Δεν ξέρω για το άπλωμα, δεν είμαι σίγουρη πως χρειάζεται αλήθεια, ίσως να μπορούσες να κόψεις μερικά πράγματα από την αρχή και να ισορροπούσε καλύτερα. Ίσως κι αν το άφηνες κι έτσι ως έχει να είναι μια χαρά. Θα δεις. Εμένα εδώ με ξεπερνάς πολύ, ειδικά από πλευράς πλοκής, δεν νομίζω πως μπορώ να βοηθήσω. Μόνο νομίζω πως επαναλαμβάνεις πολύ συχνά τη λέξη χρέος και τα παράγωγά της, ίσως να τα μάζευες λίγο.

 

Και ναι, κάποιος λέει επάνω πως είναι από τις ωραιότερες ιστορίες που έχει διαβάσει τελευταία (εκτός διαγωνισμού και ασχέτως). Κι εγώ. Και μάλλον θα μου πάρει πάρα πολύ καιρό να την ξεχάσω (αν την ξεχάσω) και θα τη συγκρίνω με ό,τι γράφεις από δω και πέρα μέχρι να την ξεπεράσεις. :air_kiss:

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Χρωστάω μερικές απαντήσεις και εξηγήσεις, και άντε, ξεχρεώνω επιτέλους! :)

 

Θα ξεκινήσω από τα γενικά, που ήταν σχεδόν ομόφωνα και θα μιλήσω μετά για τα επιμέρους όπου χρειάζεται.

Βάζω κι ένα-δυο spoiler tags για να μην κάνω σεντόνια.

 

Γενικά:

 

 

Η παρατήρηση ότι το τέλος ήταν λίγο ξαφνικό και κάπως αδύναμο ήταν σχεδόν ομόφωνη, και φυσικά συμφωνώ και συμφωνούσα και πριν την ανεβάσω. Μάλιστα είχα τελειώσει την ιστορία μια εβδομάδα πριν από τη λήξη, αλλά το γυρόφερνα, προσπαθώντας να βρω κάτι πιο δυνατό. Δυστυχώς, η θέση στην οποία είχα βάλει τον ήρωά μου ήταν πολύ στριμωγμένη εξ αρχής (και βασικά δεν αναφέρομαι μόνο στο χρέος του αλλά και στην απομονωμένη τοποθεσία και στην χαμηλή του θέση, η οποία δεν του έδινε την ευκαιρία για κάτι πολύ δυνατό). Θα ξανασκεφτώ κάποια στιγμή με την ησυχία μου τα στοιχεία που έχω διαθέσιμα και το άπλωμα που μου προτείνετε οι περισσότεροι και ίσως προκύψει, αν όχι κάτι ισχυρότερο, τουλάχιστον κάτι ομαλότερο για τέλος.

 

Ελπίζω επίσης όταν το ξαναπιάσω και το απλώσω, να διορθωθούν και τα σημεία με την παράξενη σύνταξη, τα οποία φαίνεται να δυσκόλεψαν αρκετούς.

 

Κάπου τέθηκαν ερωτήσεις για το γιατί ήταν μετεωρολόγος και αν είχε να κάνει με τη Χιονόμπαλα. Όχι, απλώς με βόλευε να είναι κάποιος άσχετος από ανθρωπολογικά και βιολογικά θέματα και να βρίσκεται κάπου απομονωμένος, οπότε η ιδέα του μετεωρολόγου κάθισε καλά, μια που θα ήταν λογικό σ’ έναν άγνωστο κόσμο, όπου έχει συντελεστεί και μια ατελής γαιοδιαμόρφωση να έχουν ενδιαφέρον τα μετεωρολογικά θέματα.

 

Επίσης είναι πολύ ενδιαφέρουσες κάποιες αναγνώσεις που έγιναν και οδήγησαν σε σχόλια σχετικά με το οικονομικό vs. ηθικό χρέος.

 

 

 

Μερικά επιμέρους τώρα:

@MadnJim: Μια χαρά τα κατάλαβες όλα. Χάρηκα πολύ όσο διάβαζα τα σχόλιά σου που έβλεπα πόσο καθαρή και πλήρης ήταν η ανακεφαλαίωση. Συμπεριλαμβανομένης και της άποψης ότι το κυρίως θέμα ήταν το γονιδιακό βάρος που έφεραν οι κάτοικοι του Ιέρνικαν και όχι το οικονομικό χρέος του πρωταγωνιστή. :mf_sonne:

Η Ψευδοθάλασσα είναι το συσσωρευμένο τιτάνιο και η ομιλία του με τον συνάδελφό του γίνεται μέσω κάτι αντίστοιχου με το Skype. Δεν υπάρχει άλλος στο σταθμό.

 

@Ιρμάντα: Έχεις απόλυτο δίκιο ότι το στιχάκι στην αρχή προϊδεάζει πολύ γρήγορα για το θέμα. Δεν εμπνεύστηκα από το τραγούδι ακριβώς, αλλά όταν συνειδητοποίησα προς τα πού πήγαινα κάπου στο 1/3 της ιστορίας, το θυμήθηκα, το έβαλα και το άκουσα, και μετά άρπαξα και τροποποίησα και μια-δυο φράσεις επειδή ταίριαζαν απόλυτα. Έπειτα απ’ αυτό, θεώρησα ότι θα έπρεπε να το μνημονεύσω.

Το όνομα Ντάστι ήταν εντελώς τυχαίο. Το έγραψα εκεί που έψαχνα ν’ αρχίσω για να μην την λέω Άλφα, ας πούμε, και μου έμεινε μέχρι το τέλος.

 

@elgalla: Ευχαριστώ τη μη scifi αναγνώστρια που επέτρεψε στην άλλη να ολοκληρώσει το διάβασμα! :rose:

 

@Nienor: Ωχ, με έκανες να νιώσω τύψεις! Όταν διάβασα το ποστ, σε φαντάστηκα να διαβάζεις και να φρικάρεις και… :console:

Ρε, λες τελικά να μου έμεινε ο τρόμος από το προηγούμενο στοίχημά μας; :p

 

@Nirgal: Είναι πολύ ενδιαφέροντα όσα αναφέρεις για τις συνέπειες της μη πληρωμής του χρέους, Σταμάτη, και αξίζει σ’ αυτό το σημείο να πω ότι στην πραγματικότητα το οικονομικό χρέος του ήρωα είναι μάλλον προσχηματικό, κάτι σαν σεναριακή ευκολία και γι’ αυτό δεν το αναπτύσσω και πολύ.

Η βασική μου ιδέα ήταν το γονιδιακό χρέος των άλλων. Και μάλλον, το πολιτικό που βλέπεις στην ιστορία έχει να κάνει με το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι πεπεισμένοι (έστω και γονιδιακά) ότι χρωστούν, σε βαθμό που δεν μπορούν να το αλλάξουν, πράγμα που συμβαίνει και σε πολλούς από εμάς στον χρόνο και στον τόπο μας. Αν συνέλαβες αυτό πίσω από την ιστορία, χαίρομαι που βγήκε έτσι το μήνυμα.

Σε περιμένω πάντως να κουβεντιάσουμε κάποια στιγμή από κοντά για το ποιο θεωρείται περισσότερο ή λιγότερο πολιτικό κείμενο επειδή με προβλημάτισες.

 

Τέλος, να κλείσω, ευχαριστώντας όσους διάβασαν, ψήφισαν, σχολίασαν, όχι μόνο για τη θέση αλλά και για τις πολύ χρήσιμες παρατηρήσεις. :friends:

 

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Αφού διάβασα και το διήγημα και τα σχόλια, έχω να πω: μα κανείς σας δεν έχει διαβάσει το (αγαπημένο μου) Brave New World; Βάσω, μη μου πεις ότι ούτε εσύ!

Καταλαβαίνεις πόσο μου άρεσε (οκ, είναι φριχτή, αλλά εννοώ ότι μου φάνηκε ενδιαφέρουσα) η ιδέα των γονιδιακών μετατροπών για να γίνουν κάποιοι άνθρωποι καλύτεροι εργάτες ή μάλλον εργάτες πρόθυμοι, που θα τους αρέσει να κάνουν αυτό για το οποίο τους προορίζει η κοινωνία. Δεν είμαι σίγουρη ότι μια γονιδιακή μετατροπή θα φαινόταν με ακατάσχετη επιθυμία για εργασία (σαν ορό της αλήθειας το εννοείς; ) και ανεξέλεγκτες κινήσεις των χεριών κατά τον τρόπο που απαιτεί αυτή η εργασία, αλλά ήταν εντυπωσιακή η εικόνα. Ασφαλώς και είναι πολιτική η αντιπαράθεση της αξίας του ατόμου με την αξία του συνόλου.

Στα υπόλοιπα δε στάθηκα και τόσο, εκτός από τη λέξη "υπερηφαίστειο" που μου φαίνεται ότι έχει υποστεί μια άχρηστη μετάλλαξη ( :p ), εκτός αν εννοείς ότι το ηφαίστειο δεν ήταν απλώς πολύ μεγάλο αλλά είχε κάτι το μη φυσιολογικό. Και συμφωνώ με όσους έγραψαν ότι η έννοια του χρέους δεν είναι τόσο βαθιά χωμένη σ' αυτή την ιστορία, ειδικά το οικονομικό χρέος του πρωταγωνιστή δε μου έγινε σαφές και μάλλον μπήκε για να δημιουργηθεί το τελικό δίλημμα. Σε ένα ακόμα πέρασμα, όπου θα ξεδιαλέξεις τι από όλα αυτά χρειάζεται οπωσδήποτε και τι όχι και θα διορθώσεις κάποιες απροσεξίες στη διατύπωση, θα γίνει πολύ καλύτερο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinMacXanthi

Ο όρος "υπερηφαίστειο" είναι υπαρκτός εδώ και δεκαετίες και περιγράφει ένα συγκεκριμένο είδος ηφαιστείων που μπορούν να προκαλέσουν ολοκληρωτική καταστροφή. Αν δεν το έχεις υπόψη σου, Κέλλυ, Google it.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ο όρος "υπερηφαίστειο" είναι υπαρκτός εδώ και δεκαετίες και περιγράφει ένα συγκεκριμένο είδος ηφαιστείων που μπορούν να προκαλέσουν ολοκληρωτική καταστροφή.

 

Έτσι ακριβώς, τα υπερηφαίστεια έχουν προκαλέσει μέχρι και κύματα εξαφανίσεων κι αν ψάξει κανείς για το Yellowstone, θα δει ότι όλα τα υπόλοιπα που μας φοβίζουν είναι λίγο παιδικά παιχνιδάκια. :cold:

Απλώς δεν έχει τύχει να εκραγεί κανένα πρόσφατα (= όσο υπάρχει η ανθρωπότητα) και έτυχε να ζούμε επειδή δεν έχει εκραγεί κανένα πρόσφατα.

 

@wordsmith: Ευχαριστώ για τα σχόλια. Χαίρομαι που το βρήκες φρικτό (εχμ, με την καλή έννοια, προφανώς :))

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.