Jump to content


Photo

Οι Επισκέπτες

SCIFI CONTEST

  • Please log in to reply
11 replies to this topic

#1 Ballerond

Ballerond

    Ο Πωλητής Shadwell

  • Moderators
  • 709 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιάννης
  • Currently reading:Exquisite Corpse

Posted 12 Δεκέμβριος 2016 - 22:22

Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης 

Είδος: Επιστημονική Φαντασία

Λέξεις: 3088

Σεξ/Βία: Μπα, ούτε καν.

Σημείωσεις: Εϊναι η συμμετοχή μου για το Πλοτς! #6 που διοργάνωσε η Cassandra Gotha και παίζουμε οι: Mesmer, Naroualis κι εγώ.  Κοιτάξτε το αντίστοιχο topic για να δείτε την περιγραφή του Πλοτς και πάνω σε τι βασίσαμε την ιστορία μας. Πλοτς! #6 . Είναι λίγο ιδιαίτερη ιστορία με ιδιαίτερο γράψιμο. Ελπίζω να μην botchara πολύ :p

 

 

 

Οι επισκέπτες

 

 

Το παιδί παράτησε στην άκρη την χνουδωτή μπάλα και πλησίασε με διστακτικά βήματα το αντικείμενο που έλαμπε στο σκοτάδι. Τα δύο φεγγάρια στον ουρανό έριχναν ένα αδύναμο φως πάνω του, κάνοντας τις μυτερές του άκρες να γυαλίζουν. Το μάτι του παιδιού ανοιγόκλεισε αρκετές φορές. Είχε ήδη απομακρυνθεί από το σπίτι του κι έπρεπε να επιστρέψει άμεσα. Ο μπαμπάς του δεν αστειευόταν μ' αυτό το θέμα. Την τελευταία φορά, τον είχε βάλει τιμωρία να κοιμηθεί στο τελευταίο στρογγυλό πάτωμα παρέα με τον παππού. Γιατί ο παππούς μύριζε άσχημα. Και παραμιλούσε.

Η μικρή μπάλα δίπλα έβγαλε ένα παράπονο που την είχε παρατήσει, αλλά το παιδί την αγνόησε. Αυτό το περίεργο πράγμα, έβγαζε μία γλυκιά λάμψη όσο το πλησίαζε. Του θύμιζε ένα εργαλείο που χρησιμοποιούσε ο μπαμπάς του όταν έβγαινε για να βρει φαγητό. Μία φορά του ζήτησε κι ο ίδιος να πάει μαζί. Ο μπαμπάς αρνήθηκε κι όταν επέμεινε, τον έστειλε να κοιμηθεί με τον παππού. Έπιασε το αντικείμενο κι απότομα τράβηξε το μικρό χέρι πίσω. Ήταν παγωμένο κι ένιωσε ένα μούδιασμα να απλώνεται στο πρασινωπό του δέρμα. Ένας ηλεκτρικός σπινθήρας αναπήδησε πάνω στην επιφάνεια του και μετά έσβησε τελείως. Έμοιαζε σπασμένο σε κάποια σημεία σαν να έλειπαν κάποια κομμάτια. Η χνουδωτή μπάλα, τού είπε ότι έπρεπε να γυρίσουν σπίτι γιατί ο παππούς είχε φάει πάλι εκείνα τα κοκκινωπά φυτά και θα βρομούσε περισσότερο. Το παιδί όμως δεν μπορούσε να ξεκολλήσει το μάτι του από τον απρόσμενο επισκέπτη. Το άγγιξε ελαφρά, δεν ένιωσε αυτήν την φορά κάποιο μούδιασμα και το σήκωσε ψηλά. Το πήρε μαζί του παρ' όλες τις διαμαρτυρίες της χνουδωτής φίλης του.

 

Πίσω στο σπίτι, το φαγητό της μαμάς άχνιζε κι η μυρωδιά έβγαινε λαχταριστή από το κεντρικό παράθυρο. Το παιδί έτρεξε τα τελευταία μέτρα κι άνοιξε την πόρτα πηδώντας μέσα στο σπίτι. Η μαμά τον καλωσόρισε ενώ ο μπαμπάς είχε ένα αυστηρό βλέμμα που τον τρόμαξε. Προτού ακούσει την πρώτη κατσάδα, το παιδί έδειξε το εύρημα του. Το αρχικά νευριασμένο βλέμμα του μπαμπά άλλαξε σε ένα έκπληκτο πρόσωπο καθώς άρπαζε το περίεργο αντικείμενο και βάλθηκε να το περιεργάζεται. Η μαμά σέρβιρε το φαγητό το οποίο δεν είχε ψηθεί καλά και προσπαθούσε να αποδράσει από το πιάτο του καθενός, ώστε να αποφύγει να καταλήξει στα στομάχια της οικογένειας. Το παιδί πεινούσε πολύ οπότε το καταβρόχθισε λαίμαργα, η μαμά κατάφερε και το έφαγε με τον δικό της μεθοδικό τρόπο ενώ ο μπαμπάς, απορροφημένος από το αντικείμενο, έμεινε νηστικός γιατί το φαγητό έφυγε από το πιάτο του και κρύφτηκε σε μία τρύπα στον τοίχο.

Την νύχτα το παιδί γλύτωσε την τιμωρία γιατί έφερε αυτό το συναρπαστικό παιχνίδι που άρεσε τόσο στον μπαμπά. Κοιμήθηκε στο δωμάτιο του, αγκαλιά με την χνουδωτή μπάλα. Τα όνειρα του ήταν ήρεμα και βαθιά. Ο μπαμπάς, δεν κοιμήθηκε. Είχε μία ιδέα στο μυαλό του, που τον κράτησε ξύπνιο όλη νύχτα.

 

Την επόμενη μέρα, ο μπαμπάς ήταν από νωρίς στην μικρή αποθήκη του σπιτιού κι εργαζόταν πυρετωδώς. Το παιδί ξύπνησε κι έτριψε δυνατά το νυσταγμένο μάτι του. Το ένιωσε πρησμένο και τον πονούσε λίγο. Η μαμά είχε φύγει για να κάνει τα απαραίτητα ψώνια για τις δύσκολες μέρες που θα ακολουθούσαν. Οι ειδικοί του μικρού τους πλανήτη, είχαν προβλέψει σύννεφα και μαύρη καταιγίδα για το επόμενο διάστημα. Τον μικρό τον τρόμαζαν οι μαύρες καταιγίδες, έβλεπε σκιές να σαλεύουν μέσα της που τον έκαναν να αναπηδάει και δεν τον άφηναν να βγει έξω να παίξει. Περνούσε όλη την μέρα του στο σπίτι ακούγοντας τα παραμιλητά του παππού. Αγκάλιασε την χνουδωτή του μπάλα και κατέβηκε να φάει πρωινό.

Τα ντουλάπια ήταν άδεια, αλλά για καλή του τύχη, εντόπισε το χθεσινοβραδινό φαγητό του μπαμπά που είχε προσωρινά γλυτώσει. Βάζοντας για δόλωμα την μπάλα του, έπιασε το οχτάποδο ζώο και το ετοίμασε για πρωινό. Ήταν νοστιμότατο κι ας είχε λίγο ξινίσει από χθες. Κινήθηκε προς την πόρτα της αποθήκης αλλά την βρήκε κλειδωμένη. Ο πατέρας του από μέσα μούγκρισε να μην τον ενοχλήσει κανείς. Οι επιλογές του ήταν δύο: Να μιλήσει στον παππού ή να βγει έξω στην μαύρη καταιγίδα, κρυφά από τους γονείς του, για να παίξει. Με βαριά καρδιά, επέλεξε το δεύτερο.

 

Πάνω στο τραπέζι της αποθήκης, χωμένος ανάμεσα σε δεκάδες μικροσκοπικά εργαλεία και πλαστικά κουτιά, ο μπαμπάς πειραματίζονταν με το περίεργο αντικείμενο που του έφερε ο γιος του. Του έκανε εντύπωση ο μικρός, ελαστικός κύλινδρος που βρισκόταν στο κέντρο του κι έμοιαζε να είχε κοπεί βίαια στην μία άκρη του μαζί με την υπόλοιπη επιφάνεια όλης της κατασκευής. Δύο άκρες καλωδίων στέκονταν μετέωρες οι οποίες είχαν μαυρίσει. Του έκανε εντύπωση το απαλό μαυριδερό χρώμα του αντικειμένου καθώς κι η υφή του. Δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο κι ήταν από τους καλύτερους εφευρέτες του πλανήτη τους. Αν το έδειχνε στον αρχηγό τους, πιθανότατα να του το έπαιρναν για να το μελετήσουν ο δικοί του «άχρηστοι» με κίνδυνο να το καταστρέψουν τελείως. Έπρεπε να το αναλάβει μόνος του και να δει που μπορεί να χρησιμεύσει. Ίσως να πήγαινε μαζί με τον μικρό στο σημείο που το βρήκε, μήπως εντοπίσει και τίποτα άλλο που είχε παραπέσει εκεί. Το άλλο μισό κομμάτι; Ήταν μία καλή ιδέα, πάντως.

Μετά το μεσημεριανό θα το πρότεινε στον μικρό. Θα του άρεσε να βγει έξω με συνοδεία μεγάλου, χωρίς να φοβάται την μαύρη καταιγίδα.

 

Η μαμά επέστρεψε νωρίτερα απ' ότι συνήθως στο σπίτι, γιατί η καταιγίδα που ερχόταν την τρόμαζε. Έπρεπε να μαζέψει τα ρούχα, να φροντίσει τα φυτά της για να μην τα καταστρέψει η μαύρη βροχή και να προετοιμάσει τον παππού στην σοφίτα να μην βάλει τις φωνές και τρομάξει περισσότερο τον μικρό. Δεν είχε καταφέρει να ψωνίσει πολλά πράγματα, αλλά πίστευε ότι θα τους έφταναν για λίγες μέρες μέχρι να περάσει αυτό το άσχημο φαινόμενο. Γυρίζοντας, είδε τον γιο της να παίζει με την χνουδωτή του μπάλα έξω από το σπίτι. Σοκαρισμένη, έτρεξε προς το μέρος του και του έβαλε τις φωνές. Ο μικρός της απολογήθηκε ό,τι ο μπαμπάς δεν άνοιγε την πόρτα και βαριόταν να κάτσει σπίτι μόνος του. Μπήκαν μαζί στο σπίτι κι η μαμά έψαξε τον μπαμπά στην αποθήκη. Ακολούθησε ένας μικρός καβγάς, όσο ο μικρός έψαχνε να δει τι λιχουδιές είχε φέρει η μαμά. Μετά από λίγο εκείνη βγήκε από την αποθήκη και ενημέρωσε τον μικρό ότι ο μπαμπάς είχε να του δείξει κάτι πολύ ωραίο.

Το παιδί, ενθουσιασμένο, έτρεξε στην αποθήκη και βρήκε τον μπαμπά του να κάθεται χαμογελαστός και να κρατάει το αντικείμενο που είχε βρει χθες. Μόνο που ο μπαμπάς του είχε προσθέσει κάποια πράγματα, είχε ενώσει τα καλώδια κι είχε συμπληρώσει το «σπασμένο» κομμάτι με μικρότερα. Ο μπαμπάς, τού είπε, ότι θα έπρεπε να τον οδηγήσει στο σημείο που βρήκε το αντικείμενο μήπως και εντοπίσει το υπόλοιπο κομμάτι για να μπορέσει να το ταιριάξει στα δικά του και να ολοκληρώσει την κατασκευή. Το πρόσωπο του μικρού σκίασε στην σκέψη της μαύρης καταιγίδας και του τι θα ακολουθούσε. Είχε ακούσει ότι αν σε χτυπούσε πολύ η καταιγίδα, μπορεί να σε κατάπινε και να μην εμφανιζόσουν ποτέ ξανά. Ο μπαμπάς όμως τον αγκάλιασε και του είπε ότι όλα θα πάνε καλά. Μετά το φαγητό, θα πήγαιναν μαζί για να ψάξουν.

 

Το μεσημεριανό ήταν νόστιμο, φρέσκο και τους γέμισε με καλή διάθεση. Ο ουρανός είχε ήδη μαυρίσει και η καταιγίδα θα έφτανε από στιγμή σε στιγμή. Ο μπαμπάς έπιασε την κατασκευή του και ειδοποίησε τον μικρό να ετοιμαστεί να βγουν έξω. Η μαμά έφερε τις αντιρρήσεις της αλλά κατάλαβε ότι δεν είχε ελπίδα να τους μεταπείσει. Έπρεπε να προετοιμάσει και τον παππού εξ' άλλου, ο οποίος το τελευταίο καιρό αντιδρούσε πολύ πιο έντονα σ' αυτές τις καταιγίδες. Φώναζε ότι έβλεπε πράγματα στα σύννεφα, εκρήξεις και φωτιά. Φόρεσαν τα πιο ανθεκτικά ρούχα τους και βγήκαν έξω.

Η χνουδωτή φίλη του μικρού, είχε κουρνιάσει μέσα στα ρούχα κι έτρεμε. Πιασμένοι χέρι – χέρι, έφτασαν προσεχτικά στο σημείο όπου το παιδί είχε βρει το αντικείμενο το προηγούμενο απόγευμα. Ο μπαμπάς έβγαλε ένα περίεργο μηχάνημα από την τσέπη του κι άρχισε να ψάχνει τριγύρω. Σήκωσε πέτρες, έσκαψε στο χώμα, απομακρύνθηκε παραπάνω αλλά δεν κατάφερε να βρει τίποτα. Στο μεταξύ ο μικρός, για να περάσει η ώρα του, άρχισε να παίζει με την μπάλα η οποία δεν είχε καμία απολύτως όρεξη. Το έδαφος είχε πάρει την απόχρωση των σύννεφων και μία ομοβροντία από μουγκρητά σάρωνε όλη την ατμόσφαιρα. Έπρεπε να φύγουν άμεσα. Πάνω σε μία απρόσεκτη κίνηση, ο μικρός πέταξε την μπάλα του πολύ μακριά κι έτρεξε να την πιάσει. Ο μπαμπάς πίσω τον φώναξε να γυρίσει πίσω αλλά ο μικρός δεν ήθελε να χάσει την καλύτερη του φίλη. Ο δυνατός αέρας που είχε σηκωθεί από την καταιγίδα, παρέσερνε ολοένα και πιο μακριά την μπάλα η οποία ούρλιαζε από τρόμο. Κάποια στιγμή, ευτυχώς, προσέκρουσε πάνω σε έναν βράχο κι έμεινε εκεί. Ο μικρός την αγκάλιασε αμέσως και την έβαλε μέσα στα ρούχα του. Το μάτι του έτσουζε πολύ έντονα από την άμμο που είχε σηκώσει ο άνεμος και προσπάθησε να προσανατολιστεί για να γυρίσει πίσω. Άκουγε την φωνή του μπαμπά του να χάνεται και να παραλλάσσεται μέσα από τις ριπές του αέρα που πότιζαν το περιβάλλον.

Η καταιγίδα έμοιαζε να είναι η δυνατότερη από όσες μπορούσε να θυμηθεί ο μικρός. Καλύπτοντας το μάτι του όσο μπορούσε, κατάφερε να εντοπίσει τον μπαμπά του και να βρεθεί δίπλα του. Μαζί, κινήθηκαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν προς το σπίτι τους. Λίγο πριν φτάσουν στην πόρτα, είδαν την μαμά να τρέχει έξω πανικόβλητη. Φώναζε ότι είχε χάσει τον παππού κι ότι θα έβγαινε να τον βρει. Προσπάθησαν να την σταματήσουν αλλά ένα απότομο κύμα αέρα, τους έριξε κάτω κι έχασαν την οπτική επαφή μαζί της. Ο μπαμπάς ήξερε ότι πρώτα έπρεπε να σώσει τον γιο του και μετά την γυναίκα του. Μπήκανε με δυσκολία στο σπίτι κι έτρεξε να ασφαλίσει παράθυρα και πόρτες. Ο μικρός έτρεμε και ζητούσε την μαμά του. Η μπάλα έτρεμε κι έβγαζε άναρθρες κραυγές. Ο μπαμπάς, νευριασμένος από την κατάληξη κι από την ανοησία του να βγουν έξω στην μέση της καταιγίδας και να αφήσει μόνη την γυναίκα του, προσπαθούσε να σκεφτεί τι θα κάνει.

Άρπαξε την περίεργη κατασκευή και την έδωσε τον μικρό. Του ζήτησε να κλειστεί στην αποθήκη και να περιμένει. Έπρεπε να βγει να ψάξει την μαμά. Ο μικρός αγκάλιασε τον μπαμπά του κι ένιωσε δάκρυα να αναβλύζουν στο πρησμένο μάτι του. Ο μπαμπάς έκλαιγε επίσης. Παρά τις αντιρρήσεις του μικρού, τον κλείδωσε στην αποθήκη κι έφυγε από το σπίτι.

 

Ο μικρός περίμενε. Αγκάλιαζε την χνουδωτή μπάλα, η οποία με το ζόρι άφηνε μουγκρητά να βγαίνουν από το μικροσκοπικό της στόμα. Η καταιγίδα δεν είχε σωπάσει. Ξύλα και μέταλλο χόρευαν χτυπώντας το ένα το άλλο με τους ρυθμούς του μανιασμένου αέρα. Το μάτι στο κέντρο του προσώπου του είχε πρηστεί περισσότερο. Με το ζόρι κατάφερνε να βλέπει κι όποτε το άνοιγε, παχιά δάκρυα έβρεχαν τα μάγουλα του. Η ώρα πέρασε αλλά στο σπίτι δεν επέστρεψε κανείς. Κάποια στιγμή, η καταιγίδα κόπασε. Οι θόρυβοι σώπασαν και πλέον ο μικρός άκουγε μόνο τα κλαψουρίσματα της φίλης του. Η κοιλιά του άρχισε να γουργουρίζει και δεν είχε προλάβει να πάρει καθόλου φαγητό μέσα στην αποθήκη. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη κι αν τολμούσε να την σπάσει για να βγει έξω, θα τον μάλωνε πολύ άσχημα ο μπαμπάς μετά. Κάθισε στην γωνία του δωματίου, δίπλα στον πάκο με τα εργαλεία του πατέρα του και περίμενε. Η κούραση της ημέρας τον είχε καταπονήσει και, χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση, αφέθηκε στον ύπνο που τον καλωσόριζε. Πολλαπλά, βιαστικά βήματα ακούστηκαν σε όλο το σπίτι αλλά ο μικρός δεν πήρε χαμπάρι. Κάποιος δοκίμασε το πόμολο της πόρτας για να δει αν θα ανοίξει. Ο μικρός είχε πάρει αγκαλιά την μπάλα του κι έβλεπε όνειρα τα οποία τον ταξίδευαν σε άλλους πλανήτες, σε άλλες πλατείες, με χιλιάδες μπάλες που έπαιζαν ασταμάτητα...

 

Κάποια στιγμή, η πόρτα άνοιξε. Ένα δυνατό χέρι σκούντηξε τον μικρό και τον έβγαλε από τον λήθαργο του. Έτριψε το πονεμένο του μάτι κι είδε τον πατέρα του να στέκεται από πάνω. Είχε λυπημένο ύφος και διέκρινε δάκρυα που είχαν στεγνώσει στο πρόσωπο του. Τού έκανε νόημα να σηκωθεί και να τον ακολουθήσει. Ήταν σιωπηλός και δεν απαντούσε στις επίμονες ερωτήσεις του μικρού. Η μαμά δεν φαινόταν πουθενά.

 

Το βλέμμα του μικρού πάγωσε όταν αντίκρισε τους περίεργους επισκέπτες που είχαν έρθει με τον μπαμπά του. Ήταν πιο ψηλοί από τον μπαμπά του, με περίεργα μεταλλικά ρούχα πάνω τους κι ένα πράγμα σαν κατσαρόλα στο κεφάλι. Κρατούσαν κάτι μακριά αντικείμενα που του θύμιζαν αυτό που είχε βρει ο ίδιος πρόσφατα. Ξαφνικά, ένα πολύ άσχημο συναίσθημα τον πλημμύρισε. Η αιτία του κακού ήταν αυτή η ανακάλυψη. Αν δεν το είχε βρει, αν δεν έφτιαχνε ο πατέρας του την κατασκευή, αν...

Ένας από τους άνδρες χτύπησε τον μπαμπά του στο πρόσωπο κι αυτός σωριάστηκε κάτω. Ο μικρός ούρλιαξε κι έτρεξε να τον βοηθήσει αλλά ο πιο ψηλός απ' τους άνδρες τον έπιασε από το κεφάλι και τον σήκωσε ψηλά. Έτρεμε από τον φόβο του κι είδε την χνουδωτή του μπάλα να ξεγλιστράει από την αγκαλιά του. Οι άνδρες δεν της έδωσαν σημασία. Αυτός που τον είχε σηκώσει ψηλά, σήκωσε την κατσαρόλα από το κεφάλι του κι ο μικρός έβγαλε μία κραυγή. Είχαν ίδιο πρόσωπο, με την μοναδική διαφορά ότι αυτός είχε δύο μάτια, μικρότερα από το δικό του, κι ήταν απλωμένα δεξιά κι αριστερά της μύτης. Δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Του φάνηκε σαν ένα τέρας βγαλμένο από τους εφιάλτες του. Πάσχιζε να χτυπιέται και να φωνάζει ώσπου ένοιωσε ένα τσίμπημα στην πλάτη κι έχασε τις αισθήσεις του.

 

Ένα έντονο μυρμήγκιασμα απλωνόταν σε όλο το κορμάκι του. Άνοιξε το μάτι του κι ένα ευχάριστο συναίσθημα τον κατέκλυσε. Δεν ήταν πρησμένο. Αμέσως μετά, συνειδητοποίησε ότι κρύωνε. Κι όσο το μυρμήγκιασμα έφευγε τόσο κρύωνε περισσότερο. Δεν φορούσε τα ρούχα του, μόνο ένα περίεργο λευκό ύφασμα που του έφτανε ως τα γόνατα. Η μπάλα του δεν ήταν πουθενά. Θυμήθηκε ότι του είχε πέσει όταν τους είχαν περικυκλώσει οι άνδρες αλλά μετά δε θυμόταν τίποτα. Το δωμάτιο γύρω του ήταν άδειο. Μόνο ένα μικρό κρεβάτι σε μία γωνία και μία περίεργη λευκή λεκάνη απέναντι. Η πόρτα μπροστά του έμοιαζε με τεράστιο πέτρινο γίγαντα. Ο μικρός άπλωσε το χέρι του και την άγγιξε. Πιο κρύα κι από το πάτωμα.

Χαμηλές φωνές και ψίθυροι αναδύονταν από το πίσω μέρος της πόρτας. Ο μικρός δεν τις καταλάβαινε. Ήταν πιο τραχιές και ψυχρές από των γονιών του. Η ξαφνική θύμηση τον έκανε να ανατριχιάσει. Πίστευε ότι τους είχε χάσει για πάντα. Ότι δε θα τους ξανάβλεπε, ούτε την μαμά του με τις λιχουδιές της, ούτε τον μπαμπά με τις κατασκευές του, ούτε τον παππού με το παραλήρημα του. Ένιωσε πάλι τις κάνουλες του ματιού του να ανοίγουν ώσπου ένα τρίξιμο της πόρτας τον έκανε να πισωπατήσει. Άνοιξε με πολύ αργό τρόπο κι ένας άνδρας με την κατσαρόλα στο κεφάλι εμφανίστηκε. Χαμογέλασε στον μικρό κι έσκυψε στα γόνατα για να τον πλησιάσει. Ο μικρός άκουσε μία φωνή περίεργη να βγαίνει από το στόμα του αλλά δεν καταλάβαινε τίποτα. Ο άνδρας έδειξε το στομάχι του. Τότε ο μικρός κατάλαβε ότι πεινούσε. Έγνεψε θετικά. Ο άνδρας χαμογέλασε πάλι κι έβγαλε απ' τα ρούχα του ένα ορθογώνιο πράγμα. Το έδωσε στον μικρό κι εκείνος το περιεργάστηκε. Μύριζε ωραία. Το έφαγε με μία μπουκιά κι έβηξε δυνατά. Δεν έμοιαζε με τίποτα που να είχε φάει στην ζωή του.

Ο άνδρας άπλωσε το χέρι του κι έπιασε το μικροσκοπικό, πρασινωπό χέρι του μικρού. Εκείνος δεν αντιστάθηκε. Κρύωνε πολύ εκεί μέσα κι ήθελε να βγει έξω. Ίσως τελικά είχαν πάρει μαζί τους την μαμά και τον μπαμπά του. Θα χαιρόταν πολύ να τους ξανάβλεπε.

 

Ο άνδρας οδήγησε το εξωγήινο παιδί στο ιατρείο του δρ. Μπράουν. Ήταν η πρώτη, πραγματική τους επαφή με την φυλή που κατοικούσε στον πλανήτη ΚΗ-52 του ΕΖ ηλιακού συστήματος. Ο μοναδικός πλανήτης που έμοιαζε με την ξεχασμένη στους αιώνες, Γη. Ο μοναδικός που θα μπορούσαν να αποικήσουν. Δεκάδες χρόνια έψαχναν τρόπο να διεισδύσουν στην ατμόσφαιρα αλλά κάτι πάντα τους εμπόδιζε. Ένα μαύρο σύννεφο, τόσο πυκνό όσο το χιόνι, που αποσυντόνιζε σε δευτερόλεπτα τα συστήματα τους. Ο δρ. Μπράουν είχε βρει την λύση μετά από άπειρες άκαρπες προσπάθειες. Ένας Δούρειος Ίππος. Ένα από πλάσματα του πλανήτη θα λειτουργούσε σαν πληροφοριοδότης τους. Κατάφεραν και τον μάζεψαν πριν πολλά χρόνια και με τα απαραίτητα πειράματα, τον έκαναν υποχείριο τους. Επέστρεψε στο σπίτι του και στην «οικογένεια» του. Εκεί, τον πέρασαν για τρελό, για ξεμωραμένο. Τον έκλεισαν στο ψηλότερο δωμάτιο του σπιτιού όσο αυτός έδινε πληροφορίες στο σκάφος. Κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι έπρεπε να επιτεθούν. Έπρεπε να εισβάλλουν αλλιώς κινδύνευαν με αφανισμό. Και τι καλύτερο από ένα δόλωμα; Ένας πομπός. Ευτυχώς για τους ανθρώπους, η περιέργεια των εξωγήινων ήταν το ίδιο ισχυρή με την δική τους. Και τώρα ο πλανήτης μπορούσε να γίνει δικός τους κι είχαν αρκετά από τα πλάσματα που ζούσαν εκεί για να μελετήσουν. Να τα μάθουν. Να εξορύξουν τις γνώσεις τους.

Η γυναίκα αντιστάθηκε πολύ κι αναγκάστηκαν να την θανατώσουν. Ο άνδρας ευτυχώς λύγισε πιο εύκολα κι έδωσε και τον γιο του με την υπόσχεση να τον κρατήσουν ζωντανό.

Μία υπόσχεση που δεν αθέτησαν. Ο μικρός βέβαια θα έκανε καιρό να ξεπεράσει τον θάνατο της μητέρας του. Αλλά ήξεραν ότι μπορούν να τον κάνουν να τους εμπιστευτεί. Μπορούσαν να τον κάνουν «δικό» τους. Τα παιδιά είναι σαν την πλαστελίνη. Αν έχεις τα κατάλληλα χέρια, τα κάνεις ότι σχήμα θες. Τουλάχιστον είχαν πάρει την χνουδωτή του μπάλα μαζί. Κάποιον τρόπο θα έβρισκε για να τον ηρεμήσει.

 

Ο μικρός καθόταν σε ένα τεράστιο δωμάτιο με κάτι περίεργα καλώδια στο κεφάλι του. Τον ενοχλούσαν και του προκαλούσαν φαγούρα. Το μάτι του είχε πρηστεί ξανά αλλά τώρα δεν το είχαν φροντίσει. Ζητούσε επίμονα την μαμά του και κανείς δεν του έδινε σημασία. Κάποια στιγμή άρχισε να τινάζεται για να ελευθερωθεί αλλά δύο άνδρες τον κράτησαν δεμένο. Αυτός που του είχε φέρει εκείνο το περίεργο φαγητό, έκατσε μπροστά χαμογελώντας. Τού χάιδεψε το πρασινωπό του δέρμα και είπε κάτι που δεν το κατάλαβε. Έφερε μία περίεργη μάσκα μπροστά στον μικρό. Είχε ένα στρογγυλό κομμάτι γυαλί στο κέντρο και εφάρμοζε τέλεια με το μάτι του. Το φόρεσε χωρίς να μπορέσει να προβάλει αντίσταση. Ο άνδρας πάτησε ένα κουμπί στα δεξιά κι ο μικρός άρχισε να βλέπει απανωτές εικόνες που έρχονταν βίαια καταπάνω του σαν την μαύρη καταιγίδα.

 

Η μαμά του στην κουζίνα. Ο μπαμπάς του στην αποθήκη. Ο παππούς να κοιτάει ψηλά και να παραμιλάει μόνος του. Κι η μπάλα του. Η φίλη του. Ευτυχώς είχε αυτήν μαζί. Την πήρε στην αγκαλιά του και βγήκαν μαζί βόλτα. Απόψε θα γύρναγαν όλο τον πλανήτη μαζί. Θα έβλεπαν τα πάντα. Το είχε ανάγκη.

 

Ο δρ. Μπράουν άρχισε να καταγράφει τις εικόνες που έστελνε ο μικρός. Σύντομα θα ήξερε τα πάντα για τον μικρό πλανήτη. Σύντομα θα έχτιζε το δικό του σπίτι εκεί. Ο άνθρωπος θα επιβίωνε χάριν στο ταλέντο του.

Ποιος ξέρει... ίσως σύντομα έχτιζαν κι ένα άγαλμα προς τιμήν του.

 

 

 

 

 

Attached Files


  • Cassandra Gotha, Ιρμάντα and Old man & SiFi like this
- Tell me Starbuck, what do you hear?
- Nothing but the rain, sir...

#2 WILLIAM

WILLIAM

    Imagination is the key/ into lands of fantasy

  • Members
  • 2.598 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:WILLIAM
  • Currently reading:Σέρλοκ Χολμς Τα Τέρατα Της Οξφόρδης - Άντριου Λέιν

Posted 13 Δεκέμβριος 2016 - 20:11

Ωραία ιστορία, μου άρεσε το πως την περιέγραψες από την οπτική του εξωγήινου, στο μεγαλύτερο μέρος τουλάχιστον. Ίσως θα έπρεπε να το είχε αφήσει όλο από την δική του οπτική. Πάντως ήταν μια ιστορία που πέρασα ωραία μαζί της.


  • Ballerond likes this
Υπηρετώντας Ο Ένας Τον Άλλο Είμαστε Ελεύθεροι

#3 Cassandra Gotha

Cassandra Gotha

    κάτοικος σπηλιάς

  • Members
  • 4.182 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Άννα

Posted 17 Δεκέμβριος 2016 - 11:48

Πρώτα τα κακά νέα, εντάξει; Να ξεμπερδεύουμε με αυτά.

 

Η γραφή είναι περίεργη, κάπως σαν στεγνή, αλλά χωρίς να είναι στεγνή. Δύσκολη. Σαν να προσπαθούσες να με κρατήσεις σε απόσταση και να με μπερδέψεις. Καταλαβαίνω ότι είχαμε την οπτική γωνία διαφορετικών χαρακτήρων από ό,τι έχουμε συνηθίσει, αλλά παραήταν για τον ανθρώπινο εγκέφαλό μου. 

 

Οι πολλές εναλλαγές συμβάντων, (πήγε εκεί, είδε αυτό, θυμήθηκε κάτι, πήγε κάπου αλλού, έφαγε, δεν ήθελε να κάνει κάτι, έκανε κάτι άλλο) έκαναν πολύ δύσκολο το να παρακολουθήσω τι γίνεται. Τα πράγματα έγιναν ακόμη δυσκολότερα με τη χρήση ενός μόνο χρόνου ρημάτων, του αορίστου, παντού (είδα). Σε κάποια σημεία χρειαζόταν υπερσυντέλικος (είχα δει).

Υπάρχουν πολλές πληροφορίες (συνέχεια του παραπάνω είναι αυτό) που δεν δίνουν τίποτα, μόνο βαραίνουν το κείμενο. Το ζωντανό φαγητό, που ήταν μισοψημένο, κάτι τέτοια που είχαν στόχο να δώσουν στοιχεία της κοσμοπλασίας, αλλά τελικά μπορούσαν να λείπουν (πολύ μικρό κείμενο για τόσες πληροφορίες). Μπήκα δηλαδή στη διαδικασία να ξεχωρίζω τι μου χρειάζεται και τι όχι για την κατανόηση της πλοκής, επειδή ήδη ήταν όλα περίεργα και δύσκολα στην αντίληψη.

Πιστεύω ότι έπρεπε να κόψεις (ή να προσθέσεις, όπως το βλέπουμε) κάτι, κάτι από όλα, να μην είχες τον στεγνό λόγο ή να μην είχες τόσες πληροφορίες.

 

Άλλο ένα πρόβλημα που βρήκα, είναι η χρήση της οπτικής γωνίας. Είναι αυτή του παιδιού, αλλά σε κάποια σημεία ξεφεύγει, βλέπουμε, μαθαίνουμε πράγματα που το παιδί δεν είδε, ούτε άκουσε/έμαθε με κάποιον τρόπο. (Παράδειγμα: "ο μπαμπάς, νευριασμένος, προσπαθούσε να σκεφτεί τι να κάνει". Ο αφηγητής μας, το παιδί, πού το ξέρει; )

 

Όσο για το πλοτς, μάλλον καλά το χειρίστηκες, αλλά μετά βίας τα συνέδεσα (γι' αυτό λέω "μάλλον", επειδή δεν είμαι απόλυτα σίγουρη).

Χάθηκα, και το κυριότερο: ξέχασες να με κάνεις να νοιαστώ, να περάσω καλά διαβάζοντάς το. Αυτό είναι πάντα μία παγίδα στην οποία πέφτουμε εύκολα. Δεν αρκεί να γράψω κάτι διαφορετικό, παράξενο, έξυπνο κιόλας, αν δεν το κάνω με τρόπο που να ενδιαφέρει και τους άλλους. (Η διεκπεραίωση της ιδέας, που λέει η Ιρμάντα. )

 

Τελευταίο αρνητικό, οι εξηγήσεις στο τέλος. Θα ήταν καλό να το απέφευγες, να τους ακούγαμε να μιλάνε, ίσως το παιδί να καταλάβαινε τη γλώσσα τους με κάποια τεχνολογία που θα του είχαν βάλει στο κεφάλι. Οτιδήποτε εκτός από αυτό που έκανες.

 

 

Θετικά:

Μου άρεσαν οι άνθρωποι με τις κατσαρόλες στο κεφάλι.

Μου άρεσε η μπάλα.

Το ότι κατάλαβα τι ήταν αυτή η οικογένεια, αλλά όχι από πολύ νωρίς, λίγο πριν εμφανιστούν οι άνθρωποι με τις κατσαρόλες (θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο, όλα παίζουν).

Το κλίμα της ερημιάς, ότι ήταν μόνοι τους σε μία τεράστια, άδεια έκταση.

Αυτό με τον παππού στον πάνω όροφο και τη μυρωδιά και τα φυτά που έτρωγε...

 

Αποτέλεσμα: Μπερδεμένο, περίεργο, αλλά και με μία αίσθηση ότι μπήκα για λίγο σε έναν άγνωστο, μακρινό κόσμο. Αυτό είναι το κυριότερο θετικό, τελικά. Η αίσθηση που μου άφησε.


Edited by Cassandra Gotha, 17 Δεκέμβριος 2016 - 12:12.

  • Ballerond, Ιρμάντα and Old man & SiFi like this

.


#4 Mesmer

Mesmer

    Achievement unlocked

  • Global Moderators
  • 2.890 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Άγγελος

Posted 18 Δεκέμβριος 2016 - 01:35

Γεια σου, Γιάννη, αντίπαλε :devil2:  και συμπαίκτη.

 

Βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα την ιστορία σου. Απ' τη μία έχουμε να κάνουμε με μια κλασική περίπτωση

 

Spoiler
 

 

Αυτά κι από μένα.

 

Καλή επιτυχία!


  • Ballerond and Cassandra Gotha like this
"If sacred places are spared the ravages of war, then make all places sacred. And if the holy people are to be kept harmless from war, then make all people holy" ~ The Silver Surfer

#5 eLisa

eLisa
  • Members
  • 26 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Liza

Posted 18 Δεκέμβριος 2016 - 15:34

Γιάννη, οι αναγνώσεις μου για το παιχνίδι ξεκίνησαν από τη δική σου ιστορία. Μου άρεσε! Έχω διαβάσει λίγα δικά σου πράγματα, βασικά ελάχιστα, όμως νιώθω να αναγνωρίζω ήδη το στυλ σου, είναι λιτό, για να πω με μια λέξη αυτό που εισπράττω, κάτι που προσωπικά δεν το θεωρώ απλό και έχω μάθει ειλικρινά να εκτιμώ!

Στη συγκεκριμένη μάλιστα ιστορία η κοφτή αφήγηση μου ταίριαξε ακόμα πιο πολύ και ένιωσα ότι ήταν η κατάλληλη για την απόδοσή της.

 

Τα περί οπτικών γωνιών τεχνικά δεν τα κατέχω σε σημαντικό βαθμό και άρα δεν είμαι η κατάλληλη να τα σχολιάσω. Λέω μόνο οτι προσωπικά δεν με ενόχλησε η αλλαγή τους. Ειδικά αφού συνέπεσε με την παρουσία μόνο του παιδιού στο κάδρο, χαρακτήρα που εκ των πραγμάτων θα είχε μειωμένη συνείδηση από εκεί και πέρα των πεπραγμένων. Χρήσιμη μου φάνηκε επομένως. Εμένα μου πρόσθεσε και στο ύφος... κοφτό το ύφος, κοφτή και η εναλλαγή των ο.γ. γιατί όχι;

 

Σε σχέση με τις οδηγίες του παιχνιδιού, ως πρόσωπο Γ κατάλαβα την μάνα, η οποία ενημερώνει το παιδί για την κατασκευή του πατέρα και στη συνέχεια εξαφανίζεται. Αν μου έλειψε κάτι από τις οδηγίες ισως αυτό να είναι το κομμάτι που το παιδί παρακολουθεί την κατασκευή, αν και συμβαίνει. -ίσως θα μπορούσε να καταλάβει μεγαλύτερη έκταση μονάχα.

 

Το σημείο με το φαγητό τους που προσπαθούσε να δραπετεύσει από τα πιάτα με διασκέδασε πολύ! με έβαλε και πιο θερμά στο.. εξωγήινο κλίμα,

αν δεν το είχαν κάνει ήδη το ένα μάτι και τα δύο φεγγάρια από την πρώτη αράδα :)

 

Στο σημείο που η χνουδωτή μπάλα ξεγλιστράει από την αγκαλιά του, ξεφεύγοντας και από την προσοχή των.. κατσαρολοφόρων, ένιωσα πως θα έπαιζε έναν πιο ενεργό ρόλο ως το τέλος της ιστορίας, (πιο 'ηρωικό' και υποστηρικτικό του μικρού της φίλου και λιγότερο τελικά 'προδοτικό' (;)), θα μπορούσε!

 

Κάτι που έχω να παρατηρήσω ακόμα, αν είναι να το τραβήξω, είναι πως με μεγαλύτερο 'βάθος' εργασίας πάνω στο κείμενο, ή και χρόνου, η ιστορία θα είχε μεγαλύτερη δυνατότητα να 'αυτονομηθεί' από το παιχνίδι.... θέλω να πω ότι εισέπραξα την πολύ έντιμη προσπάθεια να κινηθείς πάνω στον άξονα των οδηγιών, κάτι που θεωρώ πως αν είχες λίγο περισσότερο χρόνο να το δουλέψεις θα φαινόταν πολύ λιγότερο. Αυτή η λεπτή ισορροπία δηλαδή ανάμεσα στην ιστορία που κυλάει από τις κατευθύνσεις και στην ιστορία που, αυθύπαρκτη, τις περιέχει απλώς... αλλά έτσι και αλλιώς, ήταν αυτό, ένα παιχνίδι και ο παράγοντας του περιορισμένου χρόνου είναι πάντα πολύ σημαντικός ως προς αυτό που προσπαθώ να πω.

 

Συμπερασματικά, ήταν μια ιστορία που διασκέδασα διαβάζοντάς τη και βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την ανατρεπτική οπτική που κατάφερε να με κάνει να ταυτιστώ με τους εξωγήινους ήρωές της παρά με τον Άνθρωπο και την αλαζονική ματαιοδοξία του.

 

Καλή επιτυχία και καλή συνέχεια! :)


  • Ballerond, Cassandra Gotha and Teredal like this

#6 Naroualis

Naroualis

    Πατώντας σε στέρεα γη

  • Moderators
  • 6.120 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ευθυμία

Posted 19 Δεκέμβριος 2016 - 23:08

Χωρίς να διαβάσω σχόλια άλλων, θα έλεγα ότι είναι μια καλή ιδέα, όμως ξεντωμένη να χωρέσει. Η εξήγηση που προσπαθείς να δώσεις για όλα αυτά είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά και κάπως μπερδεμένη, πράγμα που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο το κείμενο.

 

Μου άρεσε ο στακάτος ρυθμός, που σίγουρα είναι ο ρυθμός σκέψης των παιδιών σε κάθε πλανήτη.

 

Κάτι που επίσης δε σου βγήκε (ενώ αλλού σε έχω δει να το καταφέρνεις) ήταν να κρατήσεις την οπτική γωνία σταθερή.Είναι εξαιρετικά δύσκολο ειδικά στο θέμα και με τον ήρωα που διάλεξες, αλλά τι ωραία πράγματα θα διαβάζαμε αν είχες χρόνο να το καταφέρεις.


  • Ballerond and Cassandra Gotha like this

#7 elgalla

elgalla

    Πυργοδέσποινα

  • Moderators
  • 2.043 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Αταλάντη
  • Currently reading:The Magicians - Lev Grossman

Posted 21 Δεκέμβριος 2016 - 09:58

Καλημέρα, Γιάννη!

 

Θα ξεκινήσω από τα πράγματα που μου άρεσαν: 1) συνολικά, η ιδέα του διηγήματος με κέρδισε και πιστεύω ότι έχει ζουμί και πιθανότητες να αναδειχθεί περισσότερο απ' ό,τι στα πλαίσια του παιχνιδιού και 2) η χνουδωτή μπάλα. Πωπω, τη λάτρεψα τη χνουδωτή μπάλα. Αυτά που μου άρεσαν λιγότερο, τώρα: καταρχήν, η διεκπαιρεωτική γλώσσα. Υποθέτω πως με αυτόν τον τρόπο προσπάθησες να δείξεις μία ψυχολογία και νοοτροπία μη ανθρώπινη, όμως δεν πέτυχε και πολύ το πείραμα - ίσως γιατί κι εσύ ο ίδιος δεν έχεις κατασταλάξει ακριβώς στα πράγματα που διαφοροποιούν εγκεφαλικά, συναισθηματικά, πολιτισμικά τους εξωγήινούς σου από εμάς. Οπότε, θέλει λίγη παραπάνω σκέψη απο πλευράς σου αυτό το κομμάτι, νομίζω. Το δεύτερο που δεν λειτουργεί πολύ καλά είναι η οπτική γωνία της αφήγησης που χοροπηδάει από χαρακτήρα σε χαρακτήρα - θα σου πρότεινα να κρατήσεις την οπτική του παιδιού και την οπτική του Δρ.Μπράουν μόνο. Το οποίο μπορεί να σου λύσει και τα χέρια σε κάποια πράγματα αληθοφάνειας (όπως, π.χ. ότι η χνουδωτή μπάλα δεν έχει συγκεκριμένο όνομα για τους εξωγήινους). Καταλαβαίνω, βέβαια, πως ήταν ένας πειραματισμός για σένα όλο αυτό και καλά έκανες που το τόλμησες. Θα έλεγα να το πιάσεις ξανά και να μην το αφήσεις.


  • Ballerond and Cassandra Gotha like this
I'm not the spirit of any age. I am at odds with everything and always have been.

#8 jjohn

jjohn

    Tantei-san

  • Members
  • 1.896 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιάννης
  • Currently reading:something

Posted 21 Δεκέμβριος 2016 - 15:45

Yo!

 

Στην αρχή  έλεγα να μην αφήσω σχόλια, αλλά επειδή είμαι καλός άνθρωπος ας γράψω το κατιτίς μου.

 

Ήταν μια καλή ιστορία(αν και θα μπορούσε να γίνει καλύτερη με κάνα δυο εκρήξεις, αλλά τέλος πάντων)

 

Ας ξεκινήσουμε από την γραφή, η οποία πολύ μου άρεσε. Στο μεγαλύτερο μέρος της βγάζει μια παιδική αφέλεια η οποία ταιριάζει γάντι με τα όσα  συμβαίνουν στη πλοκή. Ναι, είναι λίγο φτωχή σε λέξεις και σε όμορφες εκφράσεις, αλλά  δεν νομίζω πως υπάρχει κανείς που γράφει για να κάνει επίδεξη λεξιλογίου(ή και αν γράφει δεν νομίζω ότι τον διαβάζει και κανείς ^_^).

 

 Εκεί που μας τα χάλασες λίγο είναι  ότι

Spoiler

 

 

Αναφορικά με την πλοκή,  μπορώ να πω ότι η ανατροπή στο τέλος με έκανε να γελάσω λίγο

Spoiler
.

Θα ήθελα ορισμένες παραπάνω  πληροφορίες σχετικά με το

Spoiler
ενώ θα έλεγα ότι προσωπικά δεν πείστηκα για το ότι
Spoiler

 

Συνολικά πάντως  είναι μια ωραία ιστορία παιδικού ΕΦ! Θα μπορούσα  εύκολα να το φανταστώ (και να το παρακολουθήσω)  ένα εικοσάλεπτο επεισόδιο  κάποιου άνιμε παραγωγής 1970-1980   όπως τα έδειχναν τα τοπικά κανάλια :)

 

Υ.Γ Εμένα  η χνουδωτή μπάλα δεν με έψησε και τόσο.

 

 

 

 


  • Ballerond likes this
Ceas rău… rău ceas… În miăz de noapte, La răscruce se așează De cărare mi se agață....în cerc deschis... ...și-n mijloc șad...

#9 Ballerond

Ballerond

    Ο Πωλητής Shadwell

  • Moderators
  • 709 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιάννης
  • Currently reading:Exquisite Corpse

Posted 24 Δεκέμβριος 2016 - 01:56

Ευχαριστώ καταρχάς όλους που ασχολήθηκαν με το περίεργο, συγγραφικό μου πείραμα το οποίο ήθελε σαφώς καλύτερη σκέψη κι οργάνωση. Ο σκοπός ήταν, όπως το είπατε, απλός: Να περιγράψω μία κατάσταση από την σκοπιά εξωγήινων. Για να μην πέσω σε πολύπλοκες διαδικασίες, τους έκανα να μοιάζουν με εμάς αλλά με σημαντικές διαφορές όσον αφορά το κομμάτι του ενστίκτου και των συναισθημάτων.

 

Βέβαια σε ένα τέτοιο κείμενο και με τόση λίγη προεργασία, κάποια κενά θα αφήσεις - όπως κι έκανα. Η γραφή σίγουρα ήθελε δουλειά, ήταν άγουρη σε κάποια σημεία κι αναγνωρίζω τα λάθη οπτικής γωνίας που αναφερατε.

Χαίρομαι που σας άρεσε σαν ιδέα, που σας άρεσε η μπάλα κι ο παππούς και γενικά το concept.

Απλά χρειαζόταν κι άλλη δουλειά την οποία δεν έκανα.

 

Ευχαριστώ όπως και να χει ;)


  • Cassandra Gotha and Teredal like this
- Tell me Starbuck, what do you hear?
- Nothing but the rain, sir...

#10 Ιρμάντα

Ιρμάντα

    Back on Boogie Street

  • Moderators
  • 2.071 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ειρήνη
  • Currently reading:Η Λεγεώνα των Ψυχών, Γελωτοποιός

Posted 24 Δεκέμβριος 2016 - 12:53

Προσωπικά βρήκα την έλλειψη διαλόγων, αν και κουραστική, επιτυχημένη, γιατί καταφέρνει να σε μεταφέρει σε άλλο κόσμο πολύ πειστικά. Η ανατροπή του τέλους αρκετά καλή σαν ιδέα, αν και αδούλευτη. Επισυνάπτω αρχείο με σχόλια στο πλάι, επαναλήψεις και διάφορα ψειρίσματα για τα οποία θα με μισήσετε (χαχα)

Στα συν η μπάλα, στα συν η μπάλα.

 

Και το ζωντανό φαγητό επίσης, που ποτέ δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς είναι.

 

Attached File  Οι Επισκέπτες.doc   63KB   1 downloads


  • Ballerond likes this

'The cave you fear to enter holds the treasure you seek.' — Joseph Campbell


#11 Old man & SiFi

Old man & SiFi

    Refugee

  • Members
  • 400 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Τώνης

Posted 26 Δεκέμβριος 2016 - 18:05

Χωρίς να διαβάσω τα σχόλια άλλων και χωρίς να λάβω υπ’ όψιν μου τους όρους του διαγωνισμού (που με μπερδεύουν ;-) ) , σχολιάζω απλά την ιστορία σου. Η ιδέα είναι καλή και ενδιαφέρουσα αλλά δύσκολη στην εκτέλεσή της. Το κείμενο πιθανόν να ήθελε και κανένα διάλογο για να σπάσει λίγο τον (κάπως μονότονο) ρυθμό και να υπάρχει αλλαγή στον χρόνο αφήγησης ή να ήταν όλο σε έναν περισσότερο παιδικό τρόπο αφήγησης. Προσωπικά με κούρασε λίγο το ότι ήταν σκέτη περιγραφή και αυτό σου αφαίρεσε την δυνατότητα να εμβαθύνεις λίγο στους χαρακτήρες και να μας κάνεις να τους νοιώσουμε περισσότερο.  Η μπάλα,  το φαγητό και –κυρίως–  ο παππούς  είναι ωραίες ιδέες, αλλά η “θυσία” της μαμάς είναι μάλλον περιττή από την στιγμή που στο τέλος δεν είναι δίπλα του ούτως ή άλλως. Αν έπρεπε κάποιος να φύγει για να τηρηθούν οι όροι του διαγωνισμού, θα μου ερχόταν πιο φυσικό να είναι ο (άχρηστος πλέον) παππούς. Τέλος, δεν είναι αρκετά στηριγμένο ότι ένας δύσκολος σε προσέγγιση πλανήτης είναι ιδανικός για εποίκηση και επί πλέον αυτό δεν είναι απαραίτητο. Η απλή επιστημονική περιέργεια αρκεί για να καλύψει τον λόγο της μελέτης.

Φυσικά, είναι πολύ ενδιαφέρον το θέμα σου και θάθελα να το δω ξανά χωρίς τους περιορισμούς του διαγωνισμού και με περισσότερο χρόνο στην διάθεσή σου για να το στήσεις.


Edited by Old man & SiFi, 26 Δεκέμβριος 2016 - 19:20.

  • Ballerond likes this
"West is where all days will someday end..." (Peter Hammill)

#12 Teredal

Teredal
  • Members
  • 3 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Jim
  • Currently reading:altered carbon

Posted 12 Ιανουάριος 2017 - 21:34

Καλησπέρα
Όντας η πρώτη ιστορία που συνάντησα και διάβασα η αίσθηση της ανακάλυψης και του περίεργου σπινθίρισε ευχάριστα την προσήλωση.
Αρκετά ξεκούραστη η ροή, η εικόνα σου μεταφέρθηκε ξεκάθαρα και προσωπικά μάρεσε και το catch με τον παππού. Στερούμαι παραπάνω τεχνικών γνώσεων για τη κορύφωση και το τελείωμα-καλύπτουν πληρέστερα παραπάνω σχόλια-όπου ίσως κάποια προοικονομία παραπάνω για τους επισκέπτες, θα εξίταρε τη συνέχεια.
Ο εξανθρωπισμός των εξωγήινων και η εποίκηση προφανώς τεράστιες θεματικές οπότε δε θα επεκταθώ.
Επίσης μιας και έχω πήξει στα κατεψυγμένα, το ζωντανό φαΐ μέτρησε!
Σίγουρα αξίζει να δουλευτεί
  • Ballerond likes this
be the master of what you see
not it of you





0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users