Jump to content

Recommended Posts

Ballerond

Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης

Είδος: Επιστημονική φαντασία μάλλον.. μπορεί και όχι. Δεν ξέρω, αφήστε με.
Βία; Λίγη
Σεξ; Μπα, που καιρός για σεξ
Αριθμός Λέξεων: 3814
Αυτοτελής; Ναι;
Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 44ο διαγωνισμό σύντομης ιστορίας Επιστημονικής Φαντασίας με θέμα «Η μέρα που ο κόσμος μας άλλαξε για πάντα». Πάντα μου έρχονται τα πιο κουλά να γράφω σε αυτούς τους διαγωνισμούς και μετά με κράζετε, και με το δίκιο σας.

Οπότε ναι, κράξτε ελεύθερα. Ούτε εγώ ξέρω αν με ικανοποιεί το αποτέλεσμα ή όχι.
 

 

 

Νίψον μνημονήματα.doc

Νίψον μνημονήματα.pdf

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

Νομίζω ότι εδώ ταιριάζει η κριτική No 11:
Φανταστική η ιδέα του κβαντικού επιταχυντή… Μπα… δεν πάει, ας βάλω την No 3:

Ωραίος τίτλος, ωραία ιδέα και καλογραμμένη. Εξαιρετική η τρυφερή σκηνή με το παιδί και ο διάλογος για/με την ίωση. Καλοί οι χαρακτήρες, αν και ο πατροκτόνος Ηρακλής δεν ταιριάζει τόσο με τους άλλους  και δεν ξέρουμε γιατί κυκλοφορεί ελεύθερος. Θα ήθελα κάποια παραπάνω πληροφορία γι αυτό. Το βασικό πρόβλημά μου είναι το τι γίνεται μετά. Οι αναμνήσεις δεν είναι μόνο κακές, ούτε όλες άχρηστες. Αντίθετα, μερικές είναι μάλλον απαραίτητες. Τι είδος  κόσμου υποθέτεις ότι ανέτειλε; Το (up-αισιόδοξο) μυαλό μου πάει σε πολλές πιθανότητες, όχι όλες προς το καλύτερο. Θα ήθελα να υπάρχει κάποιο σχόλιο, έστω και σύντομο αφού δεν είχες χώρο για διεξοδική ανάλυση.
Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Glokta

Γεια σου Γιάννη

 

Συμφωνώ σε αρκετά τμήματα με την κριτική του Τώνη (Old man), έχω όμως να προσθέσω κάποια πραγματάκια ακόμη.

 

+ τα ονόματα των χαρακτήρων, ο συνδυασμός τους με τον χαρακτήρα τους, και γενικά το Ελληνιστικό στοιχείο ταιριάζει απόλυτα με την ιστορία. Ιδικά οι δύο αρχετυπικές ιστορίες ,τύπου αρχαιοελληνικής  τραγωδίας (ο πατέρας που άδικα έχασε τον γιο του, ο γιος που σκότωσε τον πατέρα του ψάχνοντας λύτρωση ) 

 

ο ρυθμός, το tempo, το πως μοιράζεις των χρόνο στους χαρακτήρες

 

εδώ διαφωνώ με τον Old man. Οι διάλογοι, αν και δίνουν ζωή στον χαρακτήρα, προσωπικά, μου φαίνονται λίγο ξύλινοι ή κλισεδιάρικοι (π.χ.  «Φιλαράκο, δεν ξέρω γιατί ήρθες, αλλά εγώ έφτασα πρώτος. Κι εγώ θα πάρω απαντήσεις» μου δείνει flavor και στοιχεία για τον χαρακτήρα αλλά διαβάζοντάς το δυνατά μου φαίνεται ψεύτικο)

 

All in all καλή δουλειά, ωραία ιδέα, και καλή επιτυχία !

Edited by Glokta
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Γιάννη! :)

 

Διάβασα την ιστορία σου με ενδιαφέρον, και σε γενικές γραμμές την βρήκα βατή, στρωτή και ρέουσα.

 

Στα θετικά εκλαμβάνω τα εξής:

-Καλή απόδοση των εικόνων και των καταστάσεων

-Τα backstories των αναμνήσεων 

-Η φιλότιμη προσπάθεια που κάνεις για απόδοση των συναισθημάτων

-Η σκηνή με τον γιο (σαν νέος μπαμπάς που είμαι, καταλαβαίνεις)

-Σωστός καταμερισμός του χώρου στους χαρακτήρες

 

Στα αρνητικά τώρα:

-Πολύ obscure το τέλος. Λείπει πληροφορία' πληροφορία που προσωπικά θα απολάμβανα να διαβάσω μιας και είμαι φαν του Fantasy / Sci-Fi. Με λίγα λόγια: έδωσες έμφαση στην ανθρωπιά και έχασες από την ίντριγκα και το μυστήριο. Όπως κατάλαβες, ήθελα κι εγώ απαντήσεις στο βουνό!

-Η ιδέα, όπως είπα και στην Αταλάντη, όχι πρωτότυπη. Η δική σου εκδοχή είναι πιο αδύναμη καθώς θεωρώ πως δεν είναι εφικτό όλοι οι άνθρωποι να μείνουν προσκολλημένοι στο παρελθόν από τις αναμνήσεις όσο ζωντανές και να είναι, και ειδικά να δημιουργηθεί μια δυσλειτουργική κοινωνία όπως αφήνεις να εννοηθεί.

-Επίσης, πατάς κι εσύ σε safe μονοπάτια! Αφού το έχεις, τόλμα λίγο ρε ;-) Γράψε και κάτι πιο τρελιάρικο, με τσαγανό και στυλ, που μπορεί να ενθουσιάσει, κι όχι απλώς να αρέσει!

-Αλήθεια, οι άλλοι ορειβάτες γιατί εγκατέλειψαν; Λόγω δυσκολίας;

-Τα ελληνικά ονόματα, ως συνήθως, με ξένισαν για sci -fi.

 

Σχόλια:

 

"Πίσω υπήρχε μόνο το κενό κι ένας ρημαγμένος, άδειος κόσμος".

----Intrigued! Εκεί μου γέννησες προσδοκίες. Που είναι οι πληροφορίες όμως, ή έστω κάποια αναφορά; Γιατί συνέβη αυτό; Τι υπάρχει εκεί έξω; Κατάλυση των πάντων ή όχι; Σε κάποιους σαν εμένα αρέσει η κοσμοπλασία και το χτίσιμο του setting.

 

"Ο κόσμος δεν ήθελε εξουσιαστές. Ούτε παντογνώστες. Αλλά έναν τρόπο ν' απαγκιστρωθεί από αυτό που πάντα τον ταλαιπωρούσε στη ζωή του. Από τις εφιαλτικές άγκυρες του παρελθόντος."

 

----Ωραίο σαν σκέψη, αλλά διέκρινα σ' εκείνο το σημείο μια ασυνέχεια. Πως έφθασαν σ' αυτό το συμπέρασμα; Τι προηγήθηκε; Η εισροή των αναμνήσεων δεν δικαιολογεί την ανωτέρω σκέψη.

 

Και τέλος μια προσωπική νύξη, ή, αν θες, ένα πονηρό κλείσιμο ματιού :) έτσι, ως προς τροφή για σκέψη:

 

"Κάθε βήμα του θύμιζε τον λόγο που ξεκίνησε, αφήνοντας πίσω έναν κόσμο χαμένο από κάθε πτυχή της πραγματικότητας. Το παρελθόν είχε βασιλέψει πάνω σ' ένα μετέωρο παρόν. Και το μέλλον, φαινόταν ανύπαρκτο."

 

-----Το διάβασα 2-3 φορές. Στην πρώτη ανάγνωση δεν το κατάλαβα. Στο τέλος κατέληξα πως είναι υπέροχο - το πιο όμορφο κομμάτι στο διήγημα σου, και καλώς ή κακώς, ό,τι πιο κοντά σ' αυτό που εγώ έχω σαν λογοτεχνία στο μυαλό μου. Το απλό, φίλε μου, δεν σημαίνει απαραιτήτως και καλό. Ας παιδευόμαστε και λίγο, δεν πειράζει, ίσως κερδίσουμε κάτι στο τέλος!

 

Καλή επιτυχία! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Η γραφή δεν σκαλώνει και βοηθάει την ανάγνωση. Αν και υπάρχουν στιγμές που προσπαθείς περισσότερο από όσο χρειάζεται, δεν το κάνεις με άσχημο τρόπο. Οι διάλογοι ωραίοι. Ο τρόπος που χειρίστηκες την οπτική γωνία μου φάνηκε πετυχημένος κι ας άλλαξες στο τέλος.

Η ιδέα έχει ειπωθεί αλλά βάζοντας στο παιχνίδι το βουνό, κάνεις μια διαφορετική προσέγγιση κι αυτό ωθεί την ιστορία. Ήθελα δηλαδή να μάθω τι θα γίνει στο τέλος. Μου άρεσε ο τρόπος που αιτιολόγησες τις αναμνήσεις της τύπισσας. Μετά όμως κάπου το διήγημα δεν προχωράει γρήγορα. Δεν υπάρχουν νέες εξελίξεις, πλοκή.

Το τέλος δεν μου φάνηκε πολύ δυνατό, αν και ο τρόπος που το απέδωσες δούλευε. Ήταν κι αυτό λίγο γνώριμο αν και δεν θυμάμαι άλλο συνδυασμό αυτών των δύο ιδεών –οπότε θεωρώ πως έχεις πετύχει στο θέμα πρωτοτυπίας. Το οποίο προσθέτει στην ιστορία που σαν σύνολο μου φάνηκε ευχάριστη. Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
tzaspy

Γιάννη, καλησπέρα. Διάβασα τις πρώτες 3114 λέξεις ενθουσιασμένος περιμένοντας με αγωνία το τέλος, και μετά ξενέρωσα εντελώς. Δεν ξέρω αν έχεις συνειδητοποιήσει την ομοιότητα της ιστορίας σου με το αριστούργημα του Φρανσουά Τρυφώ, "Στενές επαφές τρίτου τύπου". Το βουνό, οι λίγοι εκλεκτοί που πρέπει να πάνε οπωσδήποτε και με κάθε κόστος στην κορυφή του, οι αόριστες ελπίδες που αυτοί έτρεφαν, η διαδρομή του καθενός έως την κορυφή, το ίδιο το κάλεσμα του βουνού. Και οι περιγραφές από καλές έως πολύ καλές, οι ιστορίες του καθενός καλά δομημένες, η ροή καλή, και ο καθένας που το διαβάζει θα περίμενε την ανατροπή. Και η ανατροπή έρχεται. Αλλά προς το χειρότερο. Και για να το ξεκαθαρίσω. Δεν είμαι υπέρ του happy end ντε και καλά, αλλά διαφωνώ προσωπικά με το τέλος που έδωσες. Δεν θεωρώ απειλή τις μνήμες, τις αναμνήσεις. Ίσα ίσα, ένα από τα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου είδους που το διαφοροποίησαν από τα άλλα είδη, είναι οι αναμνήσεις. Μαζί με την αυτοσυνείδηση της ύπαρξής του, με τη δυνατότητα να συνδυάζει κριτικά την σκέψη του, (προς το καλύτερο;), και άλλα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι καν σίγουρος ότι κατάλαβα τη σκέψη σου. Ίσως να κάνω κάπου λάθος. Εξ' άλλου δεν υπάρχουν μόνο κακές και καταστροφικές αναμνήσεις. Υπάρχουν και οι καλές για αντιστάθμισμα. Η ιστορία σου όμως δεν είναι μόνο το τέλος. Όπως είπα και στην αρχή, ήταν μια από τις πιο καλές που διάβασα σ' αυτό τον διαγωνισμό. Απλώς διαφωνώ με το τέλος που επέλεξες να δώσεις. Αυτό όμως αφορά τον συγγραφέα. Είναι επιλογή του.

Σου εύχομαι να γράφεις πάντα τόσο καλά, και καλή επιτυχία στο διαγωνισμό.   

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Ωραία, καλογραμμένη ιστορία που κάνει τον αναγνώστη να θέλει να μάθει όλες τις απαντήσεις στα ερωτήματα που του γεννάει. Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι ήρωες; Τι του συνδέει, τι τους παρακινεί, τι ελπίζουν να μάθουν φτάνοντας στην κορυφή; Πολλές οπτικές, ζωντανοί χαρακτήρες,ενδιαφέρουσες ιστορίες,ωραίος ρυθμός και η ιστορία κυλάει ακούραστα, χωρίς να κολάει. Αντιθέτως γεννάει και άλλα ερωτήματα στον αναγνώστη:

Πώς η επανάληψη των αναμνήσεων, έγινε τόσο σημαντική και καταλυτική που οδήγησε στο τέλος του πολιτισμού, όπως τον ξέραμε; Για να γίνει κάτι τέτοιο, είχαν όλοι πρόσβαση σε αυτό το είδος "εικονικού ναρκωτικού;" Καταλαβαίνω ότι οι συγκεκριμένες αναμνήσεις είναι αυτές που χαρακτηρίζουν τους ήρωες και δίνουν στον αναγνώστη να καταλάβει τι τους παρακινεί, αλλά γιατί έδειξαν κολλημένοι και οι τρεις σε τόσο τραυματικές αναμνήσεις; Γιατί δεν ''εβλεπαν" κάποιες πιο ευχάριστες; Θα ήθελα σίγουρα πολύ παραπάνω εξηγήσεις σε όλα αυτά τα σημεία, αλλά σίγουρα δεν ήταν εύκολο να γίνει σε τόσο περιορισμένο χώρο. Και όσο και αν με έχει ιντριγκάρει το ταξίδι των πρωταγωνιστών, έρχεται το τέλος και μου ρίχνει μια κατραπακιά και έχω μείνει με ανοιχτό το στόμα να αναρωτιέμαι: "Καλά ρε Γιάννη, τους έβαλες να περνάνε όσα περάσανε για να χορέψουν στο τέλος τον χορό του Ζαλόγγου;" :lol: :lol: Kαι ενώ δεν είμαι ενάντια στα "κακά τέλη" αν και σίγουρα προτιμώ τα "καλά', εδώ  πραγματικά ξενέρωσα άσχημα, σίγουρα θα ήθελα, μια λύτρωση για τους ήρωες, ένα πιο ξεκάθαρο και αισιόδοξο τέλος,  αν και αυτό βασίζεται φυσικά σε προσωπικό γούστο.

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Γεια κι από μένα!

Μία ιστορία που θα μπορούσε να είναι καλύτερη, αυτό διάβασα Γιάννη μου, κυρίως επειδή έχω την ευκαιρία να παρακολουθήσω, με μεγάλο ενδιαφέρον, την πορεία της εξέλιξής σου.

Η ιδέα αυτή καθ' αυτή είναι καλή. Αντιλαμβάνεσαι ότι όταν ένας Άρης, ένας Ηρακλής, μία Άρτεμις και ο Ανταίος (σκύλος) ανεβαίνουν στον Όλυμπο κάτι διαφορετικό περιμένουμε όλοι να συμβεί, και μάλιστα το περιμένουμε με τόση βεβαιότητα που νιώθουμε σαν να μας προδίδεις στο τέλος.

Τα αποσπάσματα των αναμνήσεων είναι ωραία, και δίνουν σίγουρα πολύ υποστήριξη στο διήγημά σου, και παράλληλα το "γειώνουν" σε σχέση με τις υπερφυσικές προοπτικές που αναφέρθηκα πριν. Ωστόσο το τέλος είναι μάλλον ασαφές. Μετά από όλο αυτό το βάσανο, μετά από όλα. Απλώς υπάρχει αυτή η κατάληξη μαζί με κάθε ανάμνηση. Στην πραγματικότητα δείχνει σαν να επιδίωξες να δώσεις ένα όσο το δυνατόν πιο επίπεδο και ολοκληρωτικό τέλος. Τα ισοπεδώνει όλα το τελευταίο κομμάτι. Ελπίδες, προοπτικές, όλα.

Επίσης: έχει το διήγημά σου μία ελαφριά (σε καμιά περίπτωση το μεγαλύτερο αρνητικό του δεν είναι αυτό, αλλά υπάρχει) έχει λοιπόν μία αίσθηση patchwork. Ένα ψηφιδωτό όχι κακό, μα που θα μπορούσε να είναι καλύτερα στημένο, πιο όμορφα ομογενοποιημένο αν με καταλαβαίνεις.

 

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό, Γιάννη!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Θα ξεκινούσα λέγοντας "καλημέρα, Γιάννη", αλλά μετά πήγα και έκανα refresh τη σελίδα και έχασα όλα τα σχόλια, οπότε γύρισα τώρα και δεν είναι πια πρωί. Οπότε, καλησπέρα, Γιάννη.

 

 

 

Για να ξεκινήσω από τα θετικά, πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο καλογραμμένα σου κείμενα, με αρκετή προσοχή στη λεπτομέρεια, ως επί το πλείστον πετυχημένους διαλόγους (ειδικά αυτός με τον γιο) και έχεις δώσει σημασία στο στήσιμο των χαρακτήρων, κάτι στο οποίο προηγούμενες ιστορίες σου έπασχαν, οπότε μπράβο γι' αυτό και μπράβο για την διαρκή εξέλιξη. Να πω την αλήθεια, αν τα πράγματα από τη στιγμή που έφτασαν οι χαρακτήρες στην κορυφή του βουνού και μετά εξελίσσονταν διαφορετικά, θα έλεγα πως είναι το καλύτερό σου κείμενο.

 

Τώρα,ναι, αυτό που λέει η Ειρήνη με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη: δεν γίνεται να έχεις ένα Άρη, μια Άρτεμη και έναν Ηρακλή να πηγαίνουν στον Όλυμπο επειδή το βουνό τους καλεί και να μην κάνεις τίποτα με αυτό. Όπλο του Τσέχωφ, καταλαβαίνεις. Κάπου μέσα στο κείμενο πρέπει να εκπυρσοκροτήσει. Αν είχες έστω έναν Γιώργο ή μια Μαρία ή έναν Νίκο, ρε παιδί μου, δεν θα μου χτύπαγε. Αλλά, ως έχει, με προετοιμάζει για κάτι που δεν έρχεται και μετά νευριάζω που δεν έρχεται. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;

 

Όσον αφορά τα φλασμπακς, είναι καλογραμμένα και σκιαγραφούν με επιτυχία τους χαρακτήρες, αλλά προκαλούν το suspension of disbelief μου σημαντικά: για ποιον λόγο αυτοί οι άνθρωποι να είναι κολημμένοι σε αυτές τις τόσο άσχημες αναμνήσεις; Πέραν του Ηρακλή που με πείθει γιατί, από τη δική του σκοπιά, ήταν καλή ανάμνηση, καθώς κέρδισε την ελευθερία του από τον κακοποιητικό, τυραννικό πατέρα, οι άλλοι δύο τι λόγο έχουν να ανακαλούν τις χειρότερες στιγμές της ζωής τους με τόσο μαζοχιστικό τρόπο; Νομίζω πως αληθινό πρόβλημα, εδώ, είναι ότι εσύ σαν συγγραφέας χρειάζεσαι αυτές τις αναμνήσεις για να σκιαγραφήσεις τους χαρακτήρες, όπως είπαμε παραπάνω, αλλά οι ίδιοι οι χαρακτήρες δεν είναι και πολύ ρεαλιστικό να τις αναπολούν διαρκώς, πόσο μάλλον να είναι οι "αγαπημένες" τους αναμνήσεις. Θα πρέπει να δεις τι αναμνήσεις θα δουλέψουν ώς να επιτύχεις και τα δύο εξίσου ικανοποιητικά - και να χτίσεις τους χαρακτήρες σου και να μας πείσουν οι "αγαπημένες" τους αναμνήσεις και οι λόγοι για τους οποίους προτιμούν να μένουν στο παρελθόν. Δεν είναι εύκολο, αλλά πιστεύω πως μπορείς να το καταφέρεις. Αν εστιάσεις, δηλαδή, σε θετικές αναμνήσεις του παρελθόντος και το έντονο συναίσθημα απώλειας και τύψεων του παρόντος, μπορεί να δουλέψει και χωρίς να μας δείξεις τις συγκεκριμένες αναμνήσεις.

 

Να πω και κάτι άλλο. Δεν ξέρω, ίσως εμένα να μου ξέφυγε κάτι, αλλά πραγματικά ο Άρης μου φαίνεται πολύ κουλ και αραχτός μπροστά σε ένα παιδί πρησμένο που ουρλιάζει από τους πόνους. Δεν μου κάνει και πολύ νορμάλ η αντίδρασή του, πόσο μάλλον το ότι δεν τον πήγε κουβαλητό σε κανένα νοσοκομείο.Οκ, εντάξει να μη θέλει να τρομοκρατήσει τον μικρό, όμως παραείναι αραχτός, κατά τη γνώμη μου.

 

Τώρα, ξέρεις τι ακολουθεί. Το τέλος. Δηλαδή από την κορυφή του βουνού και έπειτα. Το οποίο είναι και αρκετά απογοητευτικό συγκριτικά με το build-up που έχει προηγηθεί, αλλά και κάπως επεξηγηματικό/διδακτικό, χωρίς ταυτόχρονα να εξηγεί τίποτα. Ποιος τους μιλάει, ποιος τους καλεί, με τι σκοπό; Πώς θα γίνονταν οι εξουσιαστές της ανθρωπότητας, με ποια λογική επέλεξαν να διαγράψουν τα πάντα, πώς θα άντεχαν τις αναμνήσεις όλου του κόσμου χωρίς να τρελαθούν; Γιατί μόνο αυτοί οι τρεις Έλληνες με τα αρχαιοελληνικά ονόματα τα κατάφεραν, από μια ολόκληρη ανθρωπότητα... καταλαβαίνεις, υπάρχουν πολλές νοηματικές ελλείψεις εδώ πέρα.

 

Και δύο επιπλέον λόγια σχετικά με τον διαγωνισμό. Οριακά εντός είδους και εντός θέματος σε βρίσκω. Οριακά εντός είδους γιατί το μόνο στο οποίο είναι πραγματικά απαραίτητη η τεχνολογία είναι το τέλος και η αιτιολόγησή του (ότι η ανθρωπότητα όλη έχει κολλήσει στο παρελθόν). Πραγματικά, αν απλώς μας έδειχνες τα flashbacks χωρίς καμία αναφορά σε επιστήμη και τσιπ, η ιστορία θα κύλαγε νερό μέχρι την αναφορά στο γιατί τους θέλει το βουνό. Που έτσι κι αλλιώς δεν λειτουργεί και πολύ σαν τέλος, οπότε, καταλαβαίνεις, βλέπεις πού το πάω. Οριακά εντός θέματος γιατί, είτε ο κόσμος έχει αλλάξει πριν την αρχή της ιστορίας, λόγω του τσιπ, είτε αλλάζει στο τέλος της ιστορίας, λόγω της απόφασης των πρωταγωνιστών, εμείς δεν βλέπουμε και δεν νιώθουμε την αλλαγή αυτή και τα αποτελέσματά της. Πετάς μία-δυο φράσεις για τον κόσμο που είναι ρημαγμένος κι έχει κολλήσει στο παρελθόν, αλλά ως εκεί.

 

Η δική μου πρόταση, τελικά, είναι να ξεχωρίσεις ποια από τις δύο ιστορίες που έχεις εδώ θέλεις πραγματικά να γράψεις. Αυτή με τους τρεις ανθρώπους που πάνε στον Όλυμπο και είναι fantasy και τα ονόματά τους και οι εμπειρίες τους στο παρελθόν παίζουν κάποιον ρόλο ή αυτή με τις αναμνήσεις του παρελθόντος που λειτουργούν σαν ναρκωτικό και είναι επιστημονική φαντασία; Δεν είναι αδύνατο να τις παντρέψεις, σίγουρα, αλλά χρειάζεσαι τουλάχιστον άλλες τόσες λέξεις για κάτι τέτοιο.

 

 

Edited by elgalla
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Τα θετικά της ιστορίας νομίζω πως είναι πολύ εύκολο να εντοπιστούν από όλους. Η γραφή σου είναι στρωτή, ενώ ο λόγος ρέει χωρίς ο αναγνώστης να χρειάζεται να γυρνάει συνέχεια πίσω. Επίσης η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι αρκετά καλή.

 

Προσωπικά όμως η ιστορία δε με ενθουσίασε. Να εξηγήσω το γιατί. Ξεκινάς περιγράφοντας την ανάβαση μερικών ανθρώπων στο βουνό. Και μάλιστα όχι σε ένα οποιοδήποτε βουνό! Διαβάζοντας σιγά, σιγά περιμένω πώς κάτι καλό θα συμβεί στις παρακάτω παραγράφους. Όμως αυτό δε συμβαίνει ποτέ. Θέλω να πω, πως η πλοκή και ειδικά το τέλος είναι αρκετά αναιμικό. Για παράδειγμα, στο τέλος θα μπορούσε να εκραγεί η κορυφή τους όρους και να τους σκοτώσει όλους!

 

Καλή επιτυχία! 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ωραίος τίτλος, καλή αρχή. Για το διήγημα γενικά: σε σύγκριση με τα άλλα σου διηγήματα που έχω διαβάσει σε διαγωνισμούς, αυτό νομίζω ότι δεν μου άρεσε όσο τα υπόλοιπα. Δεν ξέρω τι ακριβώς φταίει. Καταρχάς, το διήγημα μου έδινε πάρα πολύ έντονα την αίσθηση πλοτς, όπου έχεις 3 χαρακτήρες που κάτι θέλουν και στο τέλος συναντιούνται. Σαν να μπήκες σε μια φόρμουλα που δεν πιστεύω ότι αναδεικνύει την ιδέα σου (πέρα από το ότι το 3 χρησιμοποιείται συχνά σε τέτοια μοτίβα). Ίσως να βοηθούσε αν δεν βρίσκονται όλοι στον ίδιο χρόνο (π.χ. ένας μπορεί να έχει χρόνο αφήγησης μετά τη συνάντηση στην κορυφή - άλλωστε δεν είναι ότι χαλάς την έκπληξη, ενώ παράλληλα μας δείχνεις και μια ματιά στις συνέπειες). Επίσης οι χαρακτήρες φαίνονται ενδιαφέροντες, αλλά επειδή μοιράζεις τον χώρο σου και στους 3 δεν αναπτύσσονται όσο θα ήθελα για να νιώσω κάτι στο τέλος (το βάθος τους είναι πολύ σημαντικό γιατί σ' αυτούς στηρίζεις την ιστορία). Η γραφή είναι καλή και ρέει απρόσκοπτα, πάντως.

 

Για το τέλος: έμεινα ανικανοποίητος, όχι γιατί δεν ανατινάχτηκε ο Όλυμπος, αλλά επειδή μου φάνηκε πολύ φάντασυ επιλογή αυτό με το βουνό και δεν έδεσε με τις προσδοκίες μου, αλλά βρήκα και κάπως ελλιπείς/απλοϊκές τις απαντήσεις του βουνού. 

Για παράδειγμα, στο τέλος θα μπορούσε να εκραγεί η κορυφή τους όρους και να τους σκοτώσει όλους!

like σ' αυτό, όχι γιατί συμφωνώ, αλλά γιατί κάποια πράγματα είναι too cult to be true. :p

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Billandros

Καλησπέρα!

 

Προσωπικά στις Ιστορίες ΕΦ προτιμώ να δίνεται έμφαση στο Ε! Δηλαδή προτιμώ τη ρεαλιστική προσέγγιση μιας υπόθεσης η οποία να παρουσιάζει καταστάσεις οι οποίες να είναι εφικτές, με βάση κάποια επιστημονική θεωρία. Αλλιώς δε μιλάμε για κατηγορία Επιστημονικής Φαντασίας, αλλά για κατηγορία Φαντασία. Το συγκεκριμένο διήγημα συγκλίνει περισσότερο στο Φ, ωστόσο μου άρεσε αρκετά.

 


Κατ’ αρχάς, ως ορειβάτης και γνωρίζοντας σχετικά καλά τον Όλυμπο, ένοιωσα ευχάριστα και οικεία με το περιβάλλον όπου εξελίσσεται η ιστορία! Τρεις άνθρωποι λοιπόν, κυνηγημένοι από την ανάμνηση ενός τραυματικού γεγονότος της ζωής τους, ανεβαίνουν στην κορυφή του βουνού των Θεών αναζητώντας κάτι. Εξιλέωση; Απαντήσεις; Αλλαγή του παρελθόντος; Στην πραγματικότητα όμως το Βουνό τους έχει καλέσει ώστε να τους αναθέσει μια αποστολή και ο καθένας έχει παρερμηνεύσει το κάλεσμα αυτό δίνοντας τη δική του (επιθυμητή) ερμηνεία.

 

 

Το διήγημα συνδυάζει μυθολογία, τεχνολογία και ανθρωπινή ψυχολογία. Ο τίτλος επίσης, έξυπνος και πολύ εύστοχος.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Natasha

Γεια σου Ballerond!

 

Πέρασα ευχάριστα με την ιστορία σου. Μου άρεσε το ελληνικό στοιχείο και το περιβάλλον του βουνού καθώς και το μοίρασμα του διηγήματος στα βασικά πρόσωπα.

 

Κι εγώ όπως και άλλοι ένιωσα ότι το τέλος δεν ήταν τόσο δυνατό όσο υπόσχεται η υπόλοιπη ιστορία. Προσωπικά έχω κακοπάθει με τα τέλη που γράφω, τα θεωρώ μάλιστα το πιο δύσκολο κομμάτι και το αντιμετωπίζω έτσι: συζήτα το. Δεν χρειάζεται να είναι του χώρου ο κόσμος με τον οποίο θα το κουβεντιάσεις, πες την ιστορία σου συνοπτικά, χωρίς το τέλος, και ζήτησέ τους να μαντέψουν πώς θα έπρεπε να τελειώνει. Ακόμη και κανείς να μην έχει μια νέα ιδέα, η τριβή με το αντικείμενο σίγουρα θα σου ξυπνήσει κάτι ώστε το τέλος σου να γίνει λίγο πιο ταιριαστό.

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Man_from_Earth

Καλησπέρα Γιάννη,

 

Στοιχεία που μου άρεσαν:

 

-όμορφη συνύπαρξη ιδέας και πραγματικότητας: παράλληλες ιστορίες που ενώνωνται στον κόσμο των ιδεών μέσα από την κοινή τους αναζήτηση και ταυτόχρονα οι ήρωές τους συναντώνται και στον φυσικό κόσμο στην κορυφή του βουνού.

-όμορφο το υπόγειο μήνυμα για το πως δεν πρέπει να αφήνουμε τις αναμνήσεις να μας κάνουν να χανόμαστε, να κολλάμε στη ζωή μας.

-επειδή αναφέρθηκε νωρίτερα, εγώ προσωπικά σε βρίσκω εντός θέματος ή εν πάσει περιπτώσει όσο εντός θέματος είναι και οι περισσότερες ιστορίες από την άποψη ότι αν η ανθρωπότητα χάθηκε στις αναμνήσεις της, όντως άλλαξε ο κόσμος ριζικά και αυτό που εσύ περιγράφεις είναι το τελευταίο κεφάλαιο, αυτούς που 'ξέφυγαν' το οποίο ναι, είναι η φυσική εξέλιξη του όλου πράγματος, είναι το μετά.

 

Στοιχεία που με χάλασαν:

 

-Ξοδεύεις πάνω από τις μισές λέξεις (δε μέτρησα αλλά περίπου τόσες μου φάνηκαν!) στην άνοδο των ηρώων. Αντι-αναπτυξιακό και λεξοβόρο...

-Ο μονόλογος της σφαίρας είχε διάφορα προβλήματα όπως πολύ tell και μεγάλη δόση στόμφου που τον κάνει να χάνει σε πειστικότητα.

-Οι ήρωες δεν έπραξαν σύμφωνα με την παρότρυνση της φωνής και αυτό κοστίζει πολύ στην αξιοπιστία της. Θα περίμενε κανείς να υπολογίσει καλύτερα τις ανθρώπινες αντιδράσεις μέσα στην παντοδυναμία της!

-Δε μου είναι καθόλου ξεκάθαρο το γιατί τέθηκαν οι άνθρωποι στην κατάρα του να είναι χαμένοι στον κόσμο των αναμνήσεων κλπ. αφήνοντας έτσι ένα μεγάλο 'γιατί' να αιωρείται πάνω από όλο το διήγημα.

-Μεγάλη δόση Φάντασυ που θάβει τα στοιχεία ΕΦ και τα κάνει να φαντάζουν τοποθετημένα για να ικανοποιηθεί η κατηγορία του διαγωνισμού.

 

Καλή σου επιτυχία!

Edited by Man_from_Earth

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα συνονόματε,

 

Αυτή η ιστορία με άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Από την μία, κυλάει καλά σαν γραφή και ο τρόπος που αξιοποιούνται τα φλασμπακ είναι καλός(αν μη τι άλλο κάνει μπαμ ότι είσαι (χαζό)μπαμπάς  :lol: ), από την άλλη  ομως ένιωσα σαν να άργησες λίγο να μας ανεβάσεις στην κορυφή λόγω -και- των  πολλών εναλλαγών . Και όταν τελικώς μας ανέβασες, το τέλος μου φάνηκε κάπως αταίριαστο   και  αρκετά έξω απ'ό,τι  εγώ περίμενα(όσο να'ναι το ανέβασμα γεννά και  κάποιες προσδοκίες ;-) ) Ίσως είναι άκομψος ο τρόπος που γίνεται το  exposition, ίσως να μην μου άρεσε η ιδέα των

εκλεκτών

,ίσως να φταιεί που μόλις γύρισα απ' το ντουλειά dunno. Πάντως με χάλασε  :wacko:   

 

Αυτά!

Καλή σου επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Όπως είπα και στο γενικό post του διαγωνισμού, τα σχόλια των τελευταίων σπάνια πρωτοτυπούν κάπου, οπότε θα είμαι λιτή.

 

Ιδέα: Ενδιαφέρουσα ιδέα και σαφώς εντός θέματος. Το να μπορείς να έχεις τέτοιου τύπου πρόσβαση σε αναμνήσεις, είναι και ένα από τα θέματα που με γοητεύει. Χαίρομαι που το είδα στον διαγωνισμό.

 

Εκτέλεση: Έχουμε τρεις ενδιαφέροντες χαρακτήρες, οι οποίοι παλεύουν ο καθένας με το παρελθόν του και φυσικά κυνηγούν την όποια απάντηση/λύση/λύτρωση για λογαριασμό τους, κι αυτό είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, έχουμε μια δυνατή αρχή, που όμως θέτει ένα κάπως ασαφές στίγμα για το τι έχει συμβεί στον υπόλοιπο κόσμο, και από κει και πέρα, πολλά πράγματα μένουν ανεκμετάλλευτα. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να δω τους τρεις να αλληλεπιδρούν εντονότερα μεταξύ τους, πράγμα που μου έλλειψε.

 

Θα ήταν ενδιαφέρον (εκτός διαγωνισμού και ορίου λέξεων) να βλέπαμε μερικά πράγματα για τη συνολική ιδέα και το τι έχει συμβεί και φυσικά να είχαμε μια πιο καθαρή εικόνα για όσα θα ακολουθήσουν. Άνετα, με τον σχετικό εμπλουτισμό και τις εξηγήσεις, μπορείς να έχεις μια πολύ δυνατή ιστορία.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Η ιστορία μού φάνηκε μελαγχολική με έντονο το στοιχείο του ανθρώπινου δράματος. Οι ήρωες είναι τραγικά πρόσωπα. Η αναφορά στον Όλυμπο και στη μυθολογία κάπου με ξενέρωσε, μού φάνηκε αχρείαστη. Αν όλα γίνονταν στα σοκάκια κάποιας μητρόπολης, θα έκανε την ατμόσφαιρα πιο ρεαλιστική και "βαριά", με την καλή έννοια. Νομίζω ότι η περιγραφή του ανθρώπινου πάθους είναι το δυνατό σου σημείο.

 

Καλή Επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Ευχαριστώ πάρα πολύ άπαντες για τα σχόλια και κυρίως για τον χρόνο που διαθέσατε διαβάζοντας το κείμενο.
Η ιστορία αυτή ξεκίνησε με πολύ καλή διάθεση από εμένα και είχα μεγάλες προσδοκίες για το πού θα μπορεί να έφτανε.

 

Η ιδέα των τριών χαρακτήρων που ανεβαίνουν έναν προσωπικό Γολγοθά και σιγά σιγά ξεδιπλώνεται ο λόγος, το γιατί και το πώς, πάντα μου άρεσε σε ροή κειμένου. Δεν ξέρω πραγματικά, γιατί μου σκάλωσαν τα αρχαιοελληνικά ονόματα και ο Όλυμπος, μου είχε σφηνωθεί στο μυαλό από την αρχή (ενδεχομένως κι αυτό που είπε ο Γιώργος να δούλευε).

 

Κάπου λοιπόν μετά την μέση, ενώ έχω αναπτύξει όπως νομίζω καλύτερα τα πράγματα, έρχεται και η αρχή... του τέλους. Εκεί άλλαξα, και δεν υπερβάλλω, 4 φορές την εξέλιξη. Το πρώτο μου βρώμαγε, το άλλο μου μύριζε, γενικά έβρισκα πρόβλημα στην ολοκλήρωση του αρχικού concept.

Κι εκεί φάνηκε ότι χώλαινε το πράγμα, μιας και όλοι από κοινού μου είπατε ότι το τέλος δεν σας άρεσε. Σας ξένισε, σαν φάνηκε λίγο, αταίριαστο οπότε κάπου εκεί τα πράγματα δεν πήγαν καλά.

 

Φανταστείτε ότι με το που ανέβασα την ιστορία, σκέφτηκα άλλες 4 εναλλακτικές εκδοχές. Αυτό σημαίνει ότι δεν το είχα σχεδιάσει τόσο καλά στην αρχή κι έγραφα μόνο με τον ενθουσιασμό της αρχικής ιδέας.

 

Σημαντικό πάντως είναι ότι σας άρεσαν κοινά πράγματα και σας ξενερώσαν επίσης κοινά πράγματα. Άρα ξέρω τι να κρατήσω και τι να βελτιώσω.

Ευχαριστώ και πάλι :)

 

Υ.Γ. Αγνοείστε όσοι είδατε το αρχικό ποστ, ήταν μία κρίση ματαιοδοξίας, αυστηρότητας, απαισιοδοξίας, end of days κτλ. Symphony X συγνώμη μαν, έχεις δίκιο.

Edited by Ballerond
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Γιάννη, δεν νομίζω ότι από τα σχόλια των αναγνωστών, προκείπτει ότι η ιστορία είναι για τα μπάζα ή άξια διαγραφής, το αντίθετο θα έλεγα. Νομίζω ότι είσαι πολύ αυστηρός κριτής του εαυτού σου. Η ιστορία σου πάντως αν σημαίνει κάτι αυτό, πήρε την δεύτερη θέση στην λίστα μου.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Να σημειώσω κι εγώ κάτι Γιάννη, σαν το αντίθετο άκρο του Symphony, πως γενικώς η πένα σου είναι αξιοσημείωτη, όπως και η φαντασία σου, επομένως μην πτοείσαι από έναν διαγωνισμό και την απήχηση που είχε μια ιστορία σε 20 αναγνώστες, οι μισοί εκ των οποίων είναι ανταγωνιστές. Εγώ παρακολουθώ με αμείωτο ενδιαφέρον την εξέλιξη σου, και πιστεύω πως είναι εξαιρετική. Εδώ είμαστε μόνο για να γίνουμε καλύτεροι πιστεύω. Αν θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, έλα να σε κεράσω ένα τρουφάκι, μου περισσεύουν! :lol: :lol:

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Και μόλις μπήκα για να σου πω να ξεγκοθέψεις, αλλά είδα ότι άλλαξες το αρχικό post. Εύγε, νέε μου. :p

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
eLisa

Γειά χαρά και από μένα!

αυτή είναι η πρώτη συμμετοχή στο διαγωνισμό που διάβασα μόλις, κάπου στην εκκίνηση, για προσωπικούς λόγους, δεν μπήκα για καιρό στο σάιτ,

μετά έχασα και τους κωδικούς μου, και τελοσπαντων επανέρχομαι τώρα...

δεν ξέρω την κατάταξη και πώς πήγε η ιστορία σου Γιάννη, αλλά εκκινώ με αυτήν και θα προσπαθήσω να διαβάσω όσο περισσότερες συμμετοχές γίνεται,

μακάρι όλες.

 

Εμένα μου άρεσε η ιστορία σου πάρα πολύ. Έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη μου, θα μπορούσα να πω, με τα σταθερά θετικά στοιχεία που εισπράττω κάθε φορά από τις αφηγήσεις σου. Αν είχα παιδιά στην εφηβεία, θα τους χάριζα τα βιβλία σου, ή θα τους έδινα να διαβάσουν τις ιστορίες σου, για να είμαι πιο ρεαλιστική.

 

Τα δυνατά στοιχεία του κειμένου αναφέρθηκαν και από τους προηγούμενους σχολιαστές και φυσικά θα συμφωνήσω. Ωραία γραφή που σε κρατάει, εξαιρετικό στήσιμο των χαρακτήρων, στο χώρο που σου δινόταν... και από τη στιγμή που σε κερδίζουν οι ήρωες και σε κρατάει η ροή, το τέλος είναι επιλογή του γράφοντος, γιατί να είναι επιλογή του αναγνώστη; γιατί το τέλος που επιλέχθηκε να το πούμε αταίριαστο και να μην το πούμε ανατρεπτικό δηλαδή;

αναρωτιέμαι επειδή πριν διαβάσω τα σχόλια, δεν είχα να πω κάτι αρνητικό τουλάχιστον για το συγκεκριμένο θέμα...

 

Όπως το αντιλαμβάνομαι οι τρεις δεν ήταν οι ήρωες/εκλεκτοί που θα με έκαναν να προσδοκώ ένα τέλος διαφορετικό

απλοί άνθρωποι ήταν, μάλιστα άνθρωποι που κρατήθηκαν στην αναζήτηση με κοινή κινητήριο δύναμη, το ντέρτι του ο καθένας... για αυτό και οι αναμνήσεις τους, αυτές που ΄σώζονται΄ από όλων των ανθρώπων ήταν και σκληρές αναμνήσεις

 

και αυτό το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι που τους κάνει και ανυπάκουους στην κρίση της σφαίρας τονίζοντας ακόμα περισσότερο το ανθρώπινο στοιχείο και την ελεύθερη επιλογή, επιλογή που πηγάζει ακριβώς από τη φύση των αναμνήσεων τους

Λύση, που σαφώς έχει κάτι το τραγικό

ίσως τα είδη να περιπλέκονται στην ιστορία σου, δεν ξέρω αν είναι καθαρή επιστημονική φαντασία και μόνο, φαντάζομαι πως όχι

αλλά αυτό ακριβώς είναι που μου άρεσε εμένα :)

δεν είμαι ψημένη αναγνώστρια του είδους και το ομολογώ

αλλά αν μια ιστορία μου δίνει περισσότερα πράγματα για να σκεφτώ, αυτό σίγουρα το εκτιμώ.

 

και αυτή η ιστορία, όπως την διάβασα, χωράει πολλή σκέψη και συζήτηση βέβαια τόσο ψυχολογικής όσο και πολύ περισσότερο φιλοσοφικής/ηθικής υφής.

 

θα ήταν καλύτερος και πιο ελεύθερος ένας κόσμος χωρίς αναμνήσεις;

και αν έχεις στα χέρια σου τη δύναμη τι την κάνεις;

ανάλογα ποιος καλείται να απαντήσει :)

 

Σίγουρα το κείμενο μπορεί να δουλευτεί καλύτερα εκεί προς το τέλος... αλλά προσωπικά την ιδέα θα την κρατούσα ως έχει!

και αν είναι να πω κάτι ακόμα αυτό θα ήταν ότι, δεδομένων του χώρου και των λέξεων που είχες στη διάθεσή σου, ίσως να χρειάζεται ένα καλύτερο ζύγισμα η ιστορία, δώσε λίγο περισσότερο ΄αέρα΄ στο δεύτερο μισό, από τη στιγμή της συνάντησής τους έως τη λύση ώστε να ισορροπήσει με το πρώτο που μου φάνηκε πιο διεξοδικό.

 

και Καλή συνέχεια! :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Σε ευχαριστώ Λίζα για τα σχόλια σου και φυσικά για τον αναγνωστικό σου χρόνο ;)

Εκτιμώ όσα είπες καθώς σε αρκετά έπεσες μέσα, όσον αφορά τις σκέψεις που έκανα γράφοντας την ιστορία. Το αν οι αναμνήσεις βοηθούν ή όχι τον άνθρωπο, είναι αμφιλεγόμενο. Κάποιες φορές ναι, κάποιες όχι. 

Πιστεύω ότι συνήθως κολλάμε περισσότερο στις "άσχημες" γιατί αυτές μας τριβελίζουν ως προς το τι διαφορετικό θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει για να αλλάξουμε την πορεία των γεγονότων.

 

Οπότε, όταν γέμισαν με αναμνήσεις όλων των ανθρώπων, κυρίως άσχημων, αποφάσισαν ότι δεν μπορούν να αντέξουν αυτό το βάρος.

Καλύτερο ζύγισμα ήθελε σίγουρα αλλά αφοσιώθηκα αρκετά στο χτίσιμο των χαρακτήρων και το τέλος έδεσε λίγο άκομψα.

 

Και πάλι σε ευχαριστώ πάντως ;)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..