Jump to content
Sign in to follow this  
Silvertooth

Η Τελευταία Ευχή του Μελάγχθωνα

Recommended Posts

Silvertooth

Τίτλος: Η Τελευταία Ευχή του Μελάγχθωνα

Λέξεις: 2997

Αρχείο: Η Τελευταία Ευχή του Μελάγχθωνα.pdf  Η Τελευταία Ευχή του Μελάγχθωνα.docx

Σχόλια: Άργησα...

 

Εντίτιον: Η ιστορία είναι για το 4o Write in. Το θέμα μου είναι Η Τελευταία Ευχή και το έβαλε ο Rhialto.

Edited by Silvertooth
  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Ωραίο όνομα-γλωσσοδέτης, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των ιστοριών του write in παίζεις κι εσύ με το χιούμορ, πετυχημένα (αν και τα Μελαγχθωνάκια δεν ήταν το αγαπημένο μου σημείο). Γενικά πάντα απολαμβάνω να σε διαβάζω, ακόμη κι όταν σε σημεία φαίνεται να λείπει ο στόχος από το διήγημα (βλ. FFL). Παρ' όλα αυτά, η αίσθηση αυτή -που την είχα κι εδώ σε σημεία- τελικά διαψεύστηκε και στο τέλος μου το έδεσες καλά. Στιμ-πανκίζει, αν κι έχεις δίκιο, το φανταστικό στοιχείο είναι απλώς το φόντο της ιστορίας, θα στεκόταν άνετα και χωρίς αυτό, ευχάριστο πολύ, με ζωντανούς διαλόγους κι ωραία ατμόσφαιρα. Αν το μεγαλώσεις (που στο προτείνω γιατί έχει προοπτικές), θέλει κι άλλο χρόνο η μεταστροφή από το "χέστηκα για τα λεφτά σου" στο "κυνηγάω τη διαθήκη".

Μπράβο, πάντως, μου άρεσε!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα Μάγδα,

 

Ενώ η ιστορία σου είναι η 4η που διαβάζω, νιώθω ότι θέλω να την σχολιάσω πρώτη.

Στα πολύ θετικά σίγουρα, όπως ανέφερε κι ο Νικόλας, είναι τα εξής:

 

Πολύ ωραία γραφή, στρωτή, με στυλ δικό σου και ζωντάνια.

Αξιαγάπητοι χαρακτήρες και με λίγες πινελιές τους δίνεις την ζωή που πρέπει για να υπάρξουν σε ένα μικρό διήγημα.

Ωραίος τίτλος και χρήση του θέματος.

 

Στα λιγότερο θετικά, αναμφίβολα για εμένα πάει η προοικονομία και το δέσιμο της πλοκής στο τέλος. Ομολογώ, ότι δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτα στην αρχή και το ξαναδιάβασα 2 φορές (το 2ο μισό) για να το πιάσω.

 

 

 

Ο παππούς ήθελε την γαλαζόπετρα. Δεν πήγαινε να την πάρει επειδή ήταν γέρος κι έβαλε μία ψεύτικη διαθήκη για να την βρουν οι κληρονόμοι του; Και γιατί να τους "προσβάλλει" έτσι αν ήθελε να τρέξουν; Πώς ήταν σίγουρος ότι με το να αφήσει μία κενή γραμμή στην διαθήκη, θα πάνε όλοι;

Κι επίσης, αφού έφτασε με την αιωρούμενη του καρέκλα όπως έγραψες, γιατί δεν πήγαινε ο ίδιος νωρίτερα μαζί με κάποιους δικούς του να την ψάξουν; Πώς την βρήκε η πρωταγωνίστρια και τι ρόλο βαρούσαν οι δικοί της;

Γενικά έμεινα με κενά που με εμπόδισαν να φτάσω στην ανατροπή στο τέλος.

Αν έφτανα, θεωρώ ότι θα μου άρεσε περισσότερο.

 

 

 

Πάντως μου αφήνει θετική εικόνα η ιστορία, πόσο μάλλον για την μία μέρα που είχες να την γράψεις. Επίσης μία τελευταία παρατήρηση: Βλέπω ότι σχεδόν σε κάθε ιστορία σου, όσες έχω μπορέσει να δω, η πρωταγωνίστρια είναι σχεδόν πάντα η ίδια. 

Ίδιο στυλ, ίδιος χαρακτήρας, παρόμοιες αντιδράσεις. Γενικά ένα στάνταρ μοτίβο.

Θεωρώ ότι, έχεις ένα πολύ ζωντανό γράψιμο και μία πολύ ελεύθερη φαντασία. Μπορείς να γράψεις εύκολα κάτι αξιόλογο αλλά καλό θα είναι να δοκιμαστείς και σε άλλους χαρακτήρες. Τελείως έξω από τα νερά σου. Αυτή είναι η ταπεινή μου γνώμη :)

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
kkets

Πολύ ωραίο κόνσεπτ και ωραία γραφή. Ήθελα λίγο παραπάνω ίντριγκα στην οικογένεια αλλά σίγουρα αυτό δεν μπορεί να γίνει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Σύμφωνα και με τους δύο από πάνω σε ότι αφορά την μεταστροφή του βασικού χαρακτήρα και σε ότι αφορά το τέλος. 

 

 

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Μου άρεσε το κόνσεπτ, μου άρεσε η γραφή, μου άρεσε ο ιντριγκαδόρικος τίτλος και το όνομα του παππού, η έχθρα των κληρονόμων, γενικά μου άρεσε το διήγημά σου και θεωρώ πως θα δούμε πολύ-πολύ ωραία πράγματα από σένα στο μέλλον, Μάγδα. Μακάρι, δηλαδή, να έγραφα κι εγώ έτσι στην ηλικία σου. Στο τέλος, νομίζω ότι πήγες να κάνεις ένα ωραίο και έξυπνο τουίστ, αλλά κάπως σαν να έγινε βιαστικά και να μη δούλεψε απόλυτα; Σαν το off-camera του πράγματος να μη λειτούργησε πολύ καλά; Δεν ξέρω, εμεινα λίγο με την όρεξη, όμως σε καμία περίπτωση δεν μου χάλασε τη γενικότερη ωραία αίσθηση του κειμένου.

 

Τώρα, θα συμφωνήσω σε κάτι με τον Ballerond: κι εγώ έχω την αίσθηση ότι γράφεις πάντα την ίδια πρωταγωνίστρια. Και από την Ασημοδόντα σου που έχω διαβάσει και από άλλα διηγήματα, ενώ ο εκάστοτε χαρακτήρας δουλεύει και είναι γαμάτος στην εκάστοτε ιστορία, αν κάποιος διαβάσει περισσότερα από ένα δικά σου πράγματα θα διακρίνει τις ομοιότητες. Αυτό είναι για μελλοντική χρήση, βέβαια, και αν θες το κρατάς. Όπως και να 'χει, δεν αφορά ακριβώς το συγκεκριμένο διήγημα, που γενικά μου άρεσε πολύ.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Rhialto

Αν και έχασα κάπως (εντελώς) τι ακριβώς έγινε στο τέλος, οι χαρακτήρες σου (ιδιαίτερα ο παππούς) μου άρεσαν πολύ καθώς επίσης και το κυνήγι θησαυρού στο οποίο υποχρέωσε τους κληρονόμους του. Η πρωταγωνίστρια σου μοιάζει αρκετά με προηγούμενους χαρακτήρες σου, απλά εδώ είναι σε μια πολύ πιο σκοτεινή εκδοχή της…

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Ωραία ιστορία με  ενδιαφέροντες χαρακτήρες( ο κωλογ.. εε.. ο παππούς όλα τα λεφτά :) ) και αρκετά αστεία σημεία, στο τέλος όμως και εγώ κάπου σε έχασα. Δεν αντιλήφθηκα ακριβώς το τι έγινε και έμεινα με αρκετές απορίες. Η γραφή όμως ήταν καλή και η ιστορία σαν σύνολο με διασκέδασε.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Έχει ζωντάνια και κέφι το κείμενο, αλλά δεν με κέρδισε κυρίως λόγω του ότι η πρωταγωνίστρια μου έδειξε άλλο πρόσωπο στην αρχή-αρχή και άλλο αμέσως μετά. Δεν κατάφερα να νοιαστώ για τη διαθήκη, γιατί έτσι με είχε φτιάξει αυτή η ίδια από την αρχή. Περίμενα κάτι εκβιαστικό, ώστε να καταλήξει να κυνηγάει θησαυρούς.

 

Δεν έπιασα τους αναγραμματισμούς. :mf_surrender: (Θα μου πεις; )

Edited by Cassandra Gotha
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ενδιαφέρον και ζωντανό διήγημα, αλλά κι εγώ όπως και οι παραπάνω είχα κάποια θεματάκια να καταλάβω τι ακριβώς έγινε στο τέλος.

Νομίζω ότι θα του έκαναν καλό μια-δυο εξηγήσεις όταν θα έχεις τον χρόνο. Μην ανησυχείς, δεν πρόκειται να στερήσουν τίποτα από την ατμόσφαιρα, και θα μας βοηθήσουν να το παρακολουθήσουμε καλύτερα και να ευχαριστηθούμε την ανατροπή.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους για το χρόνο που αφιερώσατε στα μελαγχθωνάκια και για τις παρατηρήσεις σας.
Νομίζω λοιπόν ότι επιβάλλεται να εξηγήσω κάποια πράματα, μιας και οι απορίες σας ήταν παραπάνω από εύλογες.
 
Αρχικά, το κείμενο προοριζόταν για 100% χιουμοριστικό. Αλλά βγήκε σε αυτό το στυλ κυρίως το πρώτο μέρος. Μετά το μεσημέρι, αν και πάλεψα να διατηρήσω το ύφος, η συνέχεια βγήκε ελαφρώς πιο σοβαρή.
 
Κατά δεύτερον, ασχέτως με τις διαμαρτυρίες της πρωταγωνίστριας στην αρχή, η ίδια μια χαρά σκόπευε να πάει στην αναζήτηση της διαθήκης ακόμα κι αν δε της είχε γράψει δεκάρα ο παππούς (καθώς είναι τόσο μελαγχθώνια όσο και εκείνος). Ο λόγος που μιλούσε υπερβολικά εναντίον του παιχνιδιού του ήταν για λόγους εφέ (και κυρίως επειδή έχω δει πολύ community τελευταία).
 
Σχετικά με το ότι μοιάζουν οι πρωταγωνίστριές μου μεταξύ τους... Δε θα κρύψω ότι όταν έγραφα την ιστορία ήξερα ότι βάδιζα σε ασφαλή μονοπάτια, αλλά το οφείλω κυρίως στη γραφή. Έχω την εντύπωση ότι περιγράφω πολλά πράματα με τον ίδιο τρόπο. Πιθανόν αν έγραφα από την οπτική γωνία του παππού να έγραφα παρόμοιες ατάκες.
Από την άλλη μπορεί εγώ να βλέπω διαφορές σε αυτές (πχ η Μελαγχθώνια είναι πονηρή τυχοδιώκτρια καπετάνισσα που θα ζυγίσει τι θα πει και σε ποιον, η Δήμητρα είναι ατίθαση, αυθόρμητη, ομιλητική έφηβη με πόρωση με τις αεροσανίδες, η Μυρτώ από τον Ξεχασμένο Θεό είναι λίγο σαλεμένη και μασάει ένα πούρο που δεν ανάβει ποτέ, και η Υμένη λιγομίλητη που δέχεται τα πάντα που θα της κάνουν, μέχρι κάποια στιγμή να εκραγεί), αλλά ταυτόχρονα δεν ίσως αντικειμενική κριτής μιας και το ότι τις φαντάζομαι κάπως δε σημαίνει ότι τις αναπαριστώ και σωστά. Αν και αυτό το τελευταίο πάλι το οφείλω στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα της γραφής μου. (όχι ότι θεωρώ την επαναλαμβανόμενη γραφή κάτι θετικότερο από τους επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες - απλά είναι το συμπέρασμα που έτεινα εγώ)
Οπότε, θα βάλω στο πρόγραμμα να πειραματιστώ και με κάτι διαφορετικό (πχ κάτι αρσενικό που μου φαίνεται γενικώς δυσκολότερο).
 
Πάμε στο τέταρτο και ντροπιαστικότερο... Το τέλος. Το τέλος που ήμουν σίγουρη ότι το είχα χτίσει με τόση προσοχή και χάρη, που ήμουν πεπεισμένη ότι το είχα σποϊλάρει όλο στα μισά του κειμένου (not). Κάτι που συνειδητοποίησα όταν τελείωσα με χαρά στις 1:20 και το διάβασα στην αδερφή μου, και πήρε 10 λεπτά να συννενοηθούμε για το τι τελικά έγινε στο τέλος. Αυτό που διαβάσατε ήταν η αγχομαχούσα προσπάθεια της τελευταίας μισής ώρας να βρω πώς στον κόρακα θα προοικονομούσα τα απροοικονόμευτα.
Το τέλος λοιπόν... Θα το βάλω σε σπόιλερ γιατί στην πραγματικότητα ελπίζω να μη το δείτε και αναφωνήσετε ότι, ούτε καν.
 

- Έχουμε ένα θρύλο για ένα Αετοδιάμαντο που βρίσκεται στον ποταμό Τιριδάμη.
- Ο Παππούς ισχυρίζεται ότι το έχει βρει, αλλά δε δείχνει ποτέ σε κανέναν το ακριβές μέρος.
- Η Μελαγχθώνια η Έκτη κάποια στιγμή υποπτεύεται ότι το διαμάντι του θρύλου δε βρισκόταν στ' αλήθεια στον ποταμό Τιριδάμη αλλά ότι ο θρύλος έλεγε παραπλανητικό όνομα. Οπότε αναγραμματίζοντας το 'Τιριδάμης' προκύπτει το 'Μιρτιάδης' και υποθέτει ότι ο παππούς κρατάει μυστική αυτή την πληροφορία για την αληθινή τοποθεσία του Αετοδιάμαντου.
- Η Μελαγχθώνια κυρίως από περιέργεια θέλει να βρει που είναι το μυστικό μέρος του παππού. Οπότε σκέφτεται τον αναγραμματισμό και τον ψαρεύει στη ενενηκοστή όγδοη γιορτή του και αυτός ταράζεται. Αυτή το οφείλει στο ότι ο παππούς πειράχτηκε που κάποιος ανακάλυψε το μυστικό του.
- Στη συνέχεια γίνονται αυτά που γράφονται για την αναζήτηση της διαθήκης κτλ κτλ.
- Το βασικό hint ήταν ότι ο θείος πίστευε ακράδαντα ότι κάποια στιγμή θα βρίσκανε μια γαλάζια πέτρα που θα σηματοδοτούσε το ότι είναι κοντά, με το επιχείρημα ότι αποκλείεται να μην τη βρούνε εφόσον η γαλάζια πέτρα εμφανίζεται σε όλες τις ιστορίες του παππού. Η Μελαγχθώνια του λέει ότι η γαλάζια πέτρα είναι πασίγνωστο αξιοθέατο στον άλλον/ψεύτικο ποταμό, και έτσι δε θεωρεί ότι θα τη βρούνε. Οπότε η αρχική της υπόθεση είναι ότι ο παππούς μιλούσε στις ιστορίες του για τη γαλάζια πέτρα του Τιριδάμη για να κάνει την αφήγηση πιο ζωντανή και να ρίξει στάχτη στα μάτια των υπολοίπων για την αληθινή τοποθεσία.

- Το ερώτημα όμως είναι εδώ: Γιατί ο παππούς δεν κράτησε κανένα στοιχείο της αφήγησής του αληθινό; Γιατί να επιμένει ότι υπάρχει μια γαλαζόπετρα; Θα μπορούσε να είναι επειδή είναι πολύ καλός ψεύτης.
Ή γιατί και ο ίδιος πιστεύει ότι το Αετοδιάμαντο θα έπρεπε να βρίσκεται στον Τιριδάμη. Και τελικά της μπαίνει ο ψύλλος ότι ο παππούς δε βρήκε ποτέ το Αετοδιάμαντο, αλλά παρίστανε ότι το είχε βρει για να γίνει μεγάλος και τρανός.
Αυτή είναι η αποκάλυψη που ήλπιζα να φανεί στο τέλος.

- Όταν τζογάρει εκείνη σε αυτό, θέλει να στήσει δύο παγίδες:
1) Ότι έχει φτιάξει μια πλαστή διαθήκη για να σφαχτούν γι αυτή οι κληρονόμοι και το πλήρωμά της να είναι πιο άνετο στο να πάρει την αληθινή. Την παγίδα αυτή ο θείος την λέει στον παππού - γιατί ο θείος είναι αγαθός και πιστεύει ότι ο παππούς είναι αμερόληπτος στο κυνήγι της διαθήκης. Η Μελαγχθώνια παρατηρεί ότι ο παππούς καρφώνει το σχέδιό της (επειδή η Πρώτη Μελαγχθώνια της πετάει σπόντες για την πλαστή διαθήκη).
2) Ότι σκοπεύει - αν υπάρχει όντως στη σπηλιά το Αετοδιάμαντο - να αφήσει τους μπράβους του παππού να πιστέψουν ότι έχουν κλέψει το αληθινό από τη σπηλιά, και να κλέψει εκείνη το αληθινό. Ίδιο σχέδιο πάνω κάτω με αυτό της διαθήκης. Οπότε το άλλο λογικό άλμα είναι ότι αντικαθιστά το αληθινό με κάτι γυαλιστερό. Γι αυτό και στο τέλος οι άντρες του παππού, του δίνουν μία δερμάτινη τσάντα ενώ δένουν ταυτόχρονα τους δικούς της. Και για αυτό πηγαίνει εκείνη και ρωτάει τη μητέρα της αν όλα πήγαν καλά. Για το αν έγινε έγκαιρα η αντικατάσταση.

Ο παππούς τελικά την επιβραβεύει με μία διαθήκη - η οποία ακόμα και αληθινή να είναι όπως ισχυρίζεται, μπορεί να την ακυρώσει ανά πάσα στιγμή - και πάει να φύγει με το αετοδιάμαντο και εκείνη πάλι σε στυλ σπόντας του λέει ότι του το πήρε εκείνη.

 
Ελπίζω τουλάχιστον τώρα να είναι κάπως πιο κατανοητό...  :bag:
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Νομίζω ότι ήθελε πολύ περισσότερο χώρο αυτή η ιστορία (τώρα που διάβασα και τις εξηγήσεις σου).

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sigma
Όταν διάβασα την αρχή της ιστορίας, υποψιάστηκα ότι μπήκε ο Dan Harmon μέσα σου. Και μιλώντας για σειρές, μου θύμισε επίσης και Arrested Development, ως προς την απολαυστική κακία που βγάζουν όλοι προς όλους. Θα ήθελα να δω περισσότερα απ' αυτή την οικογένεια.

 

Λάτρεψα το "twist" στο τέλος ότι ήταν στο ίδιο continuity με το διήγημά σου «Χίλιες Φορές Χίλια Παιδιά». Αυτό το έκανε και μια ταινία που βγήκε πρόσφατα και την αγάπησα αυτομάτως.


 

Παρόλα αυτά, θα συμφωνήσω με τους προηγούμενους σχολιαστές, ότι δεν κατάλαβα σχεδόν καθόλου σωστά το τέλος διαβάζοντας την ιστορία, οπότε χρειάστηκα εξηγήσεις μετά.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.