Jump to content
Ιρμάντα

ΣΑ #5 - Απαντήσεις και Σχολιασμοί

Recommended Posts

Ιρμάντα

732448faa5570181d96009e5841ec590.jpg.....χμχμ.....

 

Ξέρετε τι κάνουμε εδώ, ε;

Η άσκησή μας βρίσκεται εδώ http://community.sff.gr/topic/17106-%CF%83%CE%B1-5-fairy-tales-retold/

 

και ανεβάζουμε απαντήσεις και σχόλια μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή, 14/04.

 

Σας περιμένουμε όλους!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Τούτο το παραμυθάκι μου άρεσε πολύ, έως πάρα πολύ, και είχε ελάχιστες, έως καμία, αδυναμία.

Πρώτον λάτρεψα τη γλώσσα. Κρομμύδι. Μα, κρομμύδι; Αγαπώ.

Δεύτερον το πάντρεμα των παραμυθιών. Πολύ δυνατό και αβίαστο. Το αβίαστο είναι ο στόχος της άσκησης αυτής. Τα παραμύθια τα ξέρουμε, και έχουμε διαβάσει και διαφορετικές εκδοχές τους. Πώς τα παντρεύεις μεταξύ τους όμως;

Η χρήση της τράπουλας. Εδώ έχω μία ένσταση, αν θέλω να γκρινιάζω για κάτι καλά και σώνει. Δεν τα αναφέρεις πουθενά ως τράπουλα, παρά ως χαρτιά. Καμία αντίρρηση, αλλά αργούμε να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται. Θα μπορούσες πχ. να πεις, «είχε η δράκαινα στο σεντούκι κάτι χαρτιά που τα ‘στρωνε και έβλεπε τι γένεται. Πάει να τα στρώσει να ιδεί πού επήγε η Ανθούσα, πουθενά τα χαρτιά. Ψάχνει από δω, ψάχνει από κει, α, σου λέει. Θα μου τ’ άρπαξε να ιδείς η ψυχοκόρη».

Λέμε τώρα. Και έτσι έχουμε και χρήση των χαρτιών ίσως (κάπως) αρτιότερη σύμφωνα με αυτό που ζητήθηκε, και ακόμη ένα βήμα όσον αφορά στην αποκάλυψη του πού πήγε η αιχμάλωτη.

 

Πάντως γενικά, εξαιρετική ιστορία. Μπράβο.

Πείτε μπράβο παιδάκια στη συμμαθήτριά σας!

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

(Αναφωνεί με εκνευριστικό τόνο που θυμίζει δεκάχρονο σε παροξυσμό)

 

"ΜΠΡΑΒΟ ΑΤΑΛΑΝΤΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!"

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

'Αλλη μια ανάγνωση έκανα σε αυτό το παραμύθι, και ήταν εξίσου απολαυστική με την πρώτη. Υπέροχη γραφή και χρήση της γλώσσας. Είναι λες και διαβάζεις παραδοσιακό παραμύθι που έχει διαδοθεί από στόμα σε στόμα. Πολύ καλός συνδιασμός των δύο παραμυθιών, ενώ το ότι δεν χρησιμοποιείται επακριβώς το ζητούμενο μαγικό αντικείμενο, είναι το μόνο που θα μπορούσα να παρατηρήσω.

 

"ΜΠΡΑΑΑΒΟ ΑΤΑΛΑΝΤΗΗΗΗΗΗ!!!" :lol:

 

Υ.Γ. Ελπίζω να διαβάσουμε και τα υπόλοιπα παραμύθια, αφού είναι υπερβολικά ήσυχο το τόπικ εδώ και πολύ καιρό, και έμειναν λίγες μέρες...

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Θέλω να πιστεύω πως θα "πλακώσουν" όλοι την τελευταία εβδομάδα!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Εγώ λέω να κάνω την επανάσταση μου και να μην γράψω.

Έτσι γιατί μπορώ....

 

Τι εννοείς Ειρήνην δεν μπορώ; Α-ου-αααααααααααααααααααα

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

ΦΥΣΙΚΆ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊΣ!

 

Τι έγινε, βρήκατε ευκαιρία που δουλεύει η δασκαλίτσα long hours τελευταία; Για να βγάλω τη βέργα μου!

 

Παιδιά, χωρίς πλακα, θα δοθεί παράταση σε αυτό. Δεν θα μου αφήσετε ανεκμετάλλευτα τόσο νόστιμα πακετάκια! Άντε!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Μια ιστορία δέκα λεπτών ενώ τα έχω πιει. Η ιδέα έχει αναφερθεί ποια είναι και βασικά ούτε καν καλή σύνδεση με το γριμόριο δεν έκανα. Κλάι-μαιν όμως. Έφυγε η υποχρέωση :p

 

Σταχτοπουτανίτσα

 

 

Το βρήκε περίεργο που δεν υπήρχε κάποιος άντρας  πλάι στο κρεβάτι της. Κοίταξε το ημερολόγιο για να βεβαιωθεί.  Ναι, ήταν Σάββατο. Που σημαίνει ότι εχθές ήταν Πρασκευή που σημαίνει ότι εχθές ήταν μέρα εξόδου, που σημαίνει  ότι όλο και κάποιος  πλούσιος με καύλες θα 'χε βρεθεί  στην βόλτα τις μαζί με τις άλλες φίλες της. Σηκώθηκε και  έριξε μια φορεσιά απάνω της. Εκείνη δεν είχε πρόβλημα να κυκλοφορεί γυμνή στο σπίτι, ακόμα και όταν ο γείτονας απέναντι  ήταν στο μπαλκόνι, αλλά  η μητρία και οι αδερφές της   πάθαιναν φρίκη κάθε φορά που έβλεπαν την γύμνια της. Ίσως να έφταιγε ότι το κορμί της ήταν  γραμωμένο και γυμνασμένο εν αντιθέσει με τα δικά τους πλαδαρά. Ίσως απλά  η γύμνια να ήταν μια υπενθυ΄μιση ότι εκείνη γαμιόταν, ενώ εκείνες δεν τις γαμούσαν ούτε με σακούλα. Όπως και να' χαι, η Σταχτοπουτανίτσα  διψούσε και την δίψα της μοναχά με ένα ποτό μπορούσε να την σβήσει. Αψέντι.

    Στο γριμόριο της είχε γραμμένη την συνταγή για να φτιάξει γρήγορα   ένα δυνατό ποτήρι. Την έκανε και το ήπιε μονορούφι.  Όπως ήταν φυσικό, όλα  άρχισαν να γίνοονται αλλόκοτα. Νεράϊδες, πολλές νεραϊδες αρχίσανε να  μπαινοβγαίνουν στο σπίτι της. Μία από αυτές τις συστήθηκε ως θεια της και της είπε ότι η μητριά της είχε μαψέγει  τον άγαπητικό που έφερε μαζί της στο βράδι και τον έκανε βάτραχο. Το ξόρκι αυτό πορούσε να ανατραπεί μοναχά με ένα φιλί. Η  Σταχτοπουτανίτσα την ρώτησε τότε τι να κάνει κι εκείνη της απάντησε να πάει στο δάσος και να τον βρει, να τον φιλήσει και να τον παντρευτεί. Ήτανε γύρω στα εβδομήντα οπότε  σε κάποια  στιγμή ηδονής  θα κατέληγε. Και δεδομένης της ηλικίας του, αυτές οι στιγμές δεν θα μπορούσαν να 'ναι και πολλές.

   Η σταχτοπουτανίτσα χαμογέλασε και ντύθηκε πρόστυχα. Φόρεσε ένα  μίνι που δεν κάλυπτε ούτε το μουνί και  ξεκίνησε για το δάσος. Για να φτάσει εκεί χρειάστηκε να κάνει κάποια αμφιβόλου ηθικής πράματα με έναν ταρίφα αλλά αυτό δεν είχε σημασία μια που δεν χρειάστηκε να πληρώσει κάτι για  τα είκοσι χιλιόμετρα που έκαμε το ταξί για να φθάσει. Εκεί μπήκε στο δάσος και ξεκίνησε να φιλάει έναν-έναν όποιον βάτραχο έβρισκε στο διάβα  της.  Τα στόματα τους βρωμούσαν, αλλά είχε  φιλήσει και χειρότερα στόματα.

    Όσους βάτραχους, ωστόσο, και να φίλησε,  κανένας τους δεν έγινε πλούσιος. Έτσι, γύρισε σπίτι και το εριξε στο ουίσκι να πνίξει τον καημό που ούτε και σήμερα θα γινόταν πλούσια. Καλό το αψέντι -και πολύ θα ήθελε να το πιει όλο- αλλα΄ μάάλλον δεν το σήκωνε....

 

εδιτ: τα μπολντ ειναι  σημεινή διόρθωση

Edited by jjohn
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Μάλλον αψέντι θα έπινες Γγιάννη για να γράψεις αυτό το καφρικό σφηνακι, αλλά εγώ το καταδιασκεδασα! Δεν τολμώ ούτε να φανταστώ τι θα διαβάζαμε αν αντί για την Σταχτοπουτανιτσα έγραφες για την Κοκκινομουνιτσα και τον Καυλιάρη Λύκο! Αλλά καλύτερα να μην σου βάζω ιδέες! :) Edit: Α ναι, ξέχασα..... ΜΠΡΑΑΑΑΑΑΒΟΟΟΟΟ ΓΓΙΑΑΑΑΑΑΝΗΗΗΗΗΗΗ!!!!! :lol:

Edited by SymphonyX13
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros

Πότε ανεβαίνει η επόμενη άσκηση;

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Ακομη τρεχει αυτη.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros

Ακομη τρεχει αυτη.

Όμορφα! Είδα που έλεγε μέχρι τη Μεγάλη Παρασκευή, 14/04 και μπερδεύτηκα!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Απαντώ στον jjohn. Που μου βάζει σκατζόχοιρους στην έδρα και καπνίζει στα διαλείμματα.

 

Όσον αφορά στο τεχνικό κομμάτι του παραμυθιού τα κατάφερες να το συνδυάσεις. Όλα τα ζητούμενα ήταν εκεί. Σταχτοπούτα και βατράχι και γριμμόριο. Τώρα τι να πω. Τα κακοποίησες βρε πουλάκι μου. Ναι, μου πέρασε από το νου πως ήσουν κομματάκι πιωμένος (αχ η σημερινή νεολαία) όταν το έγραφες. Μα η καημένη η Σταχτοπούτα την ξέσκισες. Εμ του δρόμου, εμ οι άλλες οι κακομοίρες "ούτε με σακούλα". (Θυμήθηκα την ατάκα στο Κλάμα Βγήκε απ' τον Παράδεισο: Κι όταν θα μου ζητάει κεχρί; Φόρα της μια κουκούλα).  Ο ταρίφας πάλι που την πήγε στο δάσος; Το δάσος της Βουλώνης ήταν αυτό; (όπου αν πρέπει το ταξί να περάσει από κει σε ρωτάει πρώτα. Γίνεται το σύστριγγλο.) Μου φάνηκε εκτός παραμυθικού κόσμου το ταξί.

Αλλά πάλι....

Μα κοτζάμ γριμμόριο, να το κάνεις συνταγολόγιο μαστούρας!

 

Λοιπόν το αποφάσισα: την επόμενη φορά ο jjohn για τιμωρία του θα γράψει μία πραγματικά πολύ σοβαρή άσκηση. Ναι, ναι, ναι. Αυτό θα γίνει.

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω ότι την ιδέα την είχα πολύ πριν την περάσω στο χαρτί και την είχα δίχως να χρειαστεί να πιω κάτι ;)

 

Ναι μην φας θα σφάξουμε σκατζόχoιρο που θα γράψω σοβαρή άσκηση :p

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Νίκη

Λοιπόν, ποστάρω το παραμύθι μου, που περιλάμβανε την πεντάμορφη και το τέρας, τον Πιστό Ιωάννη και ένα ξόρκι παραίσθησης. (Προειδοποίηση: μου βγήκε κάπως μεγάλο).

 

 

Δεύτερη εκδίκηση

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια πεντάμορφη κοπέλα που αναγκάστηκε να μείνει με ένα τέρας. Σιγά-σιγά όμως τον λυπήθηκε και, με τη δύναμη της αγάπης, τα μάγια λύθηκαν και το τέρας ανέκτησε την αληθινή του μορφή, δηλαδή αυτή ενός ωραίου πρίγκιπα.
Το ζευγάρι, ολόχαρο, ανακοίνωσε το γάμο του. Το παλάτι αναστατώθηκε ολόκληρο και προσκλητήρια μοιράστηκαν σε πολλά άτομα, σε κοντινές και μακρινές περιοχές. Εν τω μεταξύ, το ζευγάρι, μαζί με τον πιστότερο ακόλουθο και κολλητό του πρίγκιπα απ’ τα μικράτα του, τον Ιωάννη, έφυγε προγαμιαίο ταξίδι. Στο ταξίδι αυτό, θα πήγαιναν, μεταξύ άλλων, στον τόπο των γονιών της πεντάμορφης, ώστε όλοι μαζί να παραστούν στη γαμήλια τελετουργία, κατά την επιστροφή τους.
Από στόμα σε στόμα, τα νέα του επικείμενου γάμου έφτασαν και στη μάγισσα που μεταμόρφωσε τον πρίγκιπα σε τέρας όταν την είχε προσβάλλει. Αυτή διατηρούσε την εκδικητική διάθεση της απέναντι στον πρίγκιπα και αποφάσισε να βρει τρόπο να χαλάσει το γάμο. Το σχέδιο της περιλάμβανε ολοκληρωτική καταστροφή όχι μόνο του γάμου, αλλά και της ψυχής του πρίγκιπα. Έτσι, προσπάθησε να βρει τι θα τον πλήγωνε ψυχικά περισσότερο. Διάλεξε λοιπόν, ως όργανο της εκδίκησης τον σύντροφο του πρίγκιπα, τον πιστό Ιωάννη.
Την ημέρα της άφιξης του πρίγκιπα, σχηματίστηκε στο λιμάνι μια χαρούμενη πομπή υποδοχής. Η μάγισσα μπλέχτηκε με το πλήθος και μπόρεσε, χάρη στην αναστάτωση, να πλησιάσει απαρατήρητη κατά την επιβίβαση του ζευγαριού και της ακολουθίας του και να ρίξει ένα ξόρκι παραίσθησης στον Ιωάννη. Αυτό θα έκανε τα ακίνδυνα πράγματα να του φαίνονται επικίνδυνα για τον κύριο του.
Η μεταφορά των μελλόνυμφων στο κάστρο θα γινόταν με ένα πανέμορφο αραβικό άτι. Ο Ιωάννης, όμως, με τη θέα του αλόγου, όρμησε και το σκότωσε. Οι φρουροί που το έφεραν διαμαρτυρήθηκαν, αλλά ο πρίγκιπας υπερασπίστηκε τον πιστό του ακόλουθο, λέγοντας ότι μάλλον θα υπήρχε κάποιος κίνδυνος.
Η μάγισσα, απαρατήρητη από τα θύματά της μέσα στο πλήθος, τους ακολούθησε, θέλοντας να ελέγξει τα αποτελέσματα του ξορκιού και να το ισχυροποιήσει, αν χρειαζόταν.
Στα σκαλιά του παλατιού, εμφανίστηκαν μερικές ράφτρες, κρατώντας τον πολύτιμο γαμπριάτικο μανδύα. Μόλις το είδε αυτό, ο Ιωάννης όρμησε, αρπάζοντας ένα δαυλό από τον κοντινότερο φρουρό και, με φωτιά και με σπαθί, κατέστρεψε το ένδυμα.
Οι ράφτρες ζήτησαν την τιμωρία του και κόντεψαν να του επιτεθούν.
Ο πρίγκιπας κοίταξε προβληματισμένος το θέαμα, αλλά τις ησύχασε λέγοντας: «Μην ανησυχείτε καλές μου, άψυχο πράγμα ήταν. Καταλαβαίνω τον κόπο σας, αλλά θα σας πληρώσω για τη δουλειά σας. Κάτι πρέπει να συμβαίνει, πολύ πιο σοβαρό από τα ρούχα και τ’ άλογα».
Μετά απ’ αυτά, η πομπή μπήκε στην εκκλησία και ο γάμος έγινε κανονικά. Η τελετουργία συνεχίστηκε με χορό στη μεγάλη αίθουσα του παλατιού. Ξαφνικά, ο Ιωάννης ορμάει στη νύφη, ακουμπάει τα χέρια του στο στήθος της, τη φιλάει στο στόμα και της ρουφάει τρείς φορές το αριστερό στήθος. Όλοι μέσα στην αίθουσα είχαν μείνει άναυδοι, εκτός της μάγισσας, που χαιρόταν καθώς, επιτέλους, το ξόρκι είχε δράσει καταλυτικά, προκαλώντας επίθεση του πιστού φίλου του πρίγκιπα στη γυναίκα του.
«Έκανες απόπειρα βιασμού στη γυναίκα μου μπροστά στα μάτια μου, και σε θεωρούσα φίλο μου! Η ποινή είναι θάνατος και θα πρέπει να τρελλάθηκες!»
Ο πρίγκιπας διέταξε τους φρουρούς να αλυσοδέσουν τον Ιωάννη και πήγε κοντά στη γυναίκα του, προσπαθώντας να την παρηγορήσει. Αργότερα, κατέβηκε στις φυλακές, να ακούσει την απολογία του Ιωάννη. Εκεί, απομακρυσμένος από τη φυσική παρουσία της μάγισσας, ένιωσε την επίδραση του ξορκιού στο μυαλό του να διαλύεται κάπως και μπόρεσε ν’ απαντήσει στον πρίγκιπα, που θα πιανόταν ακόμη και από μια τρίχα για να μη θανατώσει το φίλο του. Ο Ιωάννης παρακάλεσε θερμά τον πρίγκιπα, ότι κι αν κάνει, αν τον σπλαχνιστεί ή αν τον θανατώσει αδιάφορο, να ακούσει την ιστορία του.
«Για αυτό είμαι εδώ. Λέγε, λοιπόν!»
Ο Ιωάννης εξομολογήθηκε ότι, από την αποβίβασή τους και μετά, όλα τα έβλεπε επικίνδυνα και τα κατέστρεφε για να μην πάθει κακό ο πρίγκιπάς του. Αντί για το άλογο που του ‘φεραν για να καβαλικέψει τιμητικά ως αρχηγός της γαμήλιας συνοδείας έβλεπε ένα τέρας με φτερά που θα ανέβαζε τον πρίγκιπα στους ουρανούς χωρίς να προσγειωθεί ποτέ ξανά, αντί για το πολύτιμο γαμπριάτικο ένδυμα έβλεπε ένα ρούχο φτιαγμένο από δηλητήριο και φωτιά της κόλασης, η οποία σβήνεται μόνο με κανονική φωτιά. Αυτό το ένδυμα, όπως το έβλεπε ο πιστός Ιωάννης, μέσα στην παραίσθηση του, θα έκανε τον πρίγκιπα αμέσως μόλις το φορούσε στάχτη. Όσο για την επίθεση στην κοπέλα, το θέμα ήταν πολύ πιο παράξενο. Την είδε να χλωμιάζει ύποπτα όταν χόρευε με τον άντρα της αλλά νόμισε κιόλας ότι παρατήρησε τα χέρια της να κινούνται σαν να σκόπευαν να τον στραγγαλίσουν. «Η παρθενιά της ήταν, μου φάνηκε, μαγεμένη και βλαβερή για σένα, όταν θα πλαγιάζατε μαζί σαν παντρεμένοι. Είδα ότι είχε δηλητήριο και ερπετά ενάντια σε αυτόν που θα πείραζε την παρθενία της και κατάλαβα, με κάποιο τρόπο, ότι η «αρρώστια» της κρυβόταν στο αίμα και στο γάλα του στήθους της. Έτσι, για να συνευρεθείς μαζί της ακίνδυνα, έπρεπε εγώ να διακυνδυνέψω και να τη θεραπεύσω ρουφώντας μερικές σταγόνες αίμα και γάλα απ’ το στήθος της».
Η αποκάλυψη-απολογία αυτή δεν έγινε ανώδυνα. Το ξόρκι περιλάμβανε τιμωρία για την αποκάλυψή του, δηλαδή το πέτρωμα. Καθώς μιλούσε ο κατηγορούμενος και παρακολουθούσε, γεμάτος δέος, ο πρίγκιπας, σιγά-σιγά μεταμορφωνόταν σε πέτρα, μέχρι που με την τελευταία λέξη της ομολογίας, ο πρίγκιπας είχε μπροστά του ένα άγαλμα με τη μορφή του φίλου του.
Τα χρόνια πέρασαν, ο πρίγκιπας με τη γυναίκα του είχαν κάνει κι ένα μωρό και το άγαλμα φυλασσόταν σε ασφαλή θέση, μήπως με κάποιο τρόπο λύνονταν τα μάγια. Η μάγισσα, νιώθωντας αποφάσισε να περάσει απ’ το παλάτι του πρίγκιπα, για να δει αν πέτυχε η εκδίκησή της. Δεν ένιωθε πολύ ικανοποιημένη απ’ τις φήμες και αποφάσισε να διακυνδυνέψει και να δει τα πράγματα με τα ίδια της τα μάτια. Για κακή της τύχη ο πρίγκιπας την είδε και την αναγνώρισε: «Δεν ξεπλήρωσα με τη δυστυχία μου ως τέρας την προσβολή που σου έκανα; Θες να με βασανίσεις κι άλλο;
Ας είναι: αφού ξέρεις μαγικά, τουλάχιστο να βοηθήσεις έναν άνθρωπο: ο πιστός μου Ιωάννης, από τη χρονιά του γάμου μου, έχει πετρώσει, υπό την επίδραση μαύρης μαγείας.»
«Δηλαδή δεν τον εκτέλεσες; Παρόλο που επιτέθηκε στη γυναίκα σου;» ξέφυγε της γριάς.
«Που τα ξέρεις εσύ αυτά, παλιομάγισσα;» την πρόγκηξε ο πρίγκιπας. «Εσύ τα έκανες αυτά;»
Την τράβηξε ως την κρυψώνα που βρισκόταν το άγαλμα του φίλου του και τη διέταξε να λύσει τα μάγια, αλλιώς θα τη σκότωνε. Η μάγισσα του απάντησε χαιρέκακα ότι αν το ‘κανε αυτό, δε θα λύνονταν ποτέ τα μάγια και φώναξε τη γυναίκα του, η οποία ήρθε με το παιδί στην αγκαλιά. «Για να λυθεί η ισχυρή μαγεία χρειάζεται αίμα και μάλιστα από ένα αθώο και τρυφερό πλάσμα, ένα παιδί» ισχυρίστηκε η κακή γριά.
Απ’ το ζευγάρι υψώθηκε μια τρομαγμένη κραυγή άρνησης. «Όχι, δεν θα γίνει αυτό!» είπε ο πρίγκιπας. «Προτιμώ να πεθάνω εγώ ο ίδιος χύνοντας όλο μου το α