Jump to content
Sign in to follow this  
Βάρδος

Χάος = Τέχνη (;)

Recommended Posts

Βάρδος

Έχω παρατηρήσει κάτι τον τελευταίο καιρό.

 

Γράφει κάποιος για απίστευτες καφρίλες, είτε ψυχολογικές είτε σωματικές. Γράφει για ανθρώπους που σκοτώνουν ή που κάνουν πράγματα τα οποία θεωρητικά (δηλαδή, σύμφωνα με τα δεδομένα της σημερινής κοινωνίας) είναι εγκλήματα. Γράφει για ανθρώπους που παθαίνουν πράγματα τα οποία θα σου πετάγονταν τα μάτια έξω αν τα έβλεπες να συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Γράφει, γενικά, για πράγματα άσχημα, γράφει για τα χειρότερα πράγματα που θα μπορούσαν να συμβούν. Αλλά τα γράφει με έξυπνο και στιλάτο τρόπο.

 

Και όλοι τον θεωρούμε κορυφαίο· λέμε «Κοίτα τι σκέφτηκε το άτομο!», «Πώς του έρχονται αυτά τα απίστευτα;», «Καλό!», «Είναι master ο τύπος!»

 

Και μετά, βλέπεις να γράφει κάποιος άλλος κάτι. Να γράφει για αγαθοεργίες, για πραγματική αγάπη, για αλτρουιστές ανθρώπους, για πράγματα που η κοινωνία μας, αλλά και η θρησκεία, μας θα θεωρούσε «καλά». Γράφει για πράγματα πολύ καλά για νάναι αληθινά, όπως και ο πρώτος έγραφε για πράγματα πολύ κακά για νάναι αληθινά. Γράφει για πράγματα που θα ήθελε ο καθένας να του συμβούν.

 

Και αυτόν όλοι τον θεωρούν «χαζοχαρούμενο», ή ότι «Εντάξει, δεν είναι και τίποτα αυτά που γράφει…», «Φαντασιόπληκτος…», «Σλουρπ, σλουρπ, και ζουμιά», «Και περιμένει να τον πιστέψουμε;!»

 

 

Παραδέχομαι, βέβαια, πως είμαι από τους ανθρώπους που προτιμούν τον συγγραφέα Α. Όπως και ο περισσότερος κόσμος. Προτιμούμε να βρίσκει το πιο «ψαγμένο» στο πιο βίαιο, στο πιο καφρίλα, στο πιο ψυχεδελικό.

 

Γιατί;

 

Είναι σημάδι των καιρών μας; Θέλουμε κάπου να «ξεδώσουμε»; Έχουμε ήδη πολλά καλά πράγματα, ζούσε σε σχεδόν –και εν συγκρίσει με άλλες εποχές-- επίγειο παράδεισο και θέλουμε να μεταφερθούμε μερικές ώρες και στην κόλαση, έτσι επειδή η ψυχή του ανθρώπου είναι, κατά βάθος, μαζοχίστρια και θέλει το μαστίγιο όσο και το φτερό;

 

Τι έχει το Κακό που είναι πιο φιλοσοφικό, στοχαστικό, από το Καλό; Τι έχει το Άσχημο (ά-σχημο) που σε κάνει να γουστάρεις πιο πολύ από το Όμορφο (έμ-μορφο); Τι έχει το Χάος που κλέβει τη δόξα από την Τάξη;

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

Oraio zitima...Den to xo skeftei pote.Basika nomizo oti to splatter/ultra violent einai toso ''hot'' teleytaia giati oloi prospa8oun na deiksoun oti den einai mainstream.''Popo eida xtes to Ichi the killer kai ekei bla bla gamise bla bla...kala eimai poly evil atomo''.

Ki ola ayta ta atoma einai ousiastika prostateymena, den exoun idea gia ton kosmo.Oi misoi ap aytous pou toso goustaroun splatter kai kati arrostes taineis typou Guinea Pig, 8a xezontousan apano tous ama tous pigenes mia bolta mexri ta sfageia.Tespa, poly kritiki eriksa tora.Adioz

Share this post


Link to post
Share on other sites
Iced-Archon

θα επανέλθω στο θέμα δρημητερος γιατι έχει πολυ ζουμί.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drunk Elf

Ίσως και γιατί στον πραγματικό κόσμο είναι πιο πιθανό να σου συμβεί κάτι κακό παρά κάτι καλό. Ίσως και επειδή πολλοί θέλουν να το παίξουν "μούρες" με το να βλέπουν ή να διαβάζουν καφρίλες και μετά να πηγαίνουν στους φίλους τους και να λένε: "Είδα το Guinea Pig" (όπως λέει και ο Northerain) και να λένε όλοι: "Πωπω, αυτός πρέπει να είναι πολύ μάγκας αφού κάθεται και βλέπει τέτοιες ταινιές! Αααααααα, οοοοοοοοοοοο" και ο τύπος να καμαρώνει.

Ίσως και για άλλους λόγους. Αυτούς θα τους αφήσω να τους πουν οι επόμενοι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μελδόκιος

Θα το έθετα αλλιώς: Γιατί πολλοί από αυτούς που διαβάζουν φάνταζυ, προτιμούν σκηνές χάους, βίας και ακραίων γεγονότων;

 

Κάποιος που διαβάζει φάνταζυ, διαβάζει γιατί θέλει να διαβάσει για κάτι εξωπραγματικό, κάτι έξω από τους κανόνες του αληθινού κόσμου και κοινωνίας.

Ε, οι σκηνές αυτές πετυχαίνουν ακριβώς αυτό. Πόσες φορές κάποιος μας έχει δει ανθρώπους να σκοτώνονται βίαια; Στη φάνταζυ λογοτεχνία, που επικεντρώνεται στο να περιγράφει γεγονότα που είναι απίθανο να ζήσουμε, υπάρχει έφορο έδαφος για τις ακραίες, βίαιες σκηνές.

 

Από την άλλη το "καλό", είναι μια ένοια ποιό συμβατή με την σημερινή κοινωνία. Ποιό συνηθισμένη. Γι'αυτό και ίσως να προκαλεί και μικρότερη εντύπωση.

 

Γενικά ο καθένας ποθεί από τη φαντασία αυτό που δεν έχει ζήσει, κάτι διαφορετικό. Γι'αυτό ίσως το μεσαίωνα, την εποχή των σφαγών αναπτύχθηκαν οι ιπποτικές ιστορίες και οι "καλοί" ήρωες (διγενής ακρίτας πχ), ενώ σήμερα που ζούμε σε μια -σχετικά- ειρηνική κοινωνία γράφουμε για πιό σκοτεινούς, και ίβιλ(:blink:) χαρακτήρες.

 

Άρα εδώ καταλήγουμε πως η φαντασία λειτουργεί πολλές φορές σε αντιδιαστολή με τις δεδομένες κοινωνικές συνθήκες, προκειμένου να προσεγγίσει το διαφορετικό.

 

Επίσης, το ένστικτο. Η επιθετικότητα που εκφράζεται μέσω της βίαιας συμπεριφοράς, είναι έμφυτη στον άνθρωπο, αλλά καταπιέζεται από την κοινωνία. Ε, οι βίαιες ιστορίες είναι κι αυτές ένας τρόπος εκτόνωσης. :D

Edited by Μελδόκιος

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Κάποιοι παρερμήνευσαν το θέμα. Δεν αναφέρομαι στις splatter σκουπιδοπαραγωγές. Αναφέρομαι στα ΣΟΒΑΡΑ βιβλία --και ταινίες, γιατί όχι;-- που χρησιμοποιούν τη βία και τις ακραίες καταστάσεις ως μοχλό, προκειμένου να μπουν σε κάποιες πιο βαθιές αναζητήσεις. Και ρωτάω, γιατί να μην φτάνουν στις ίδιες βαθιές αναζητήσεις μέσω άλλων οδών (οδών του "καλού", θα μπορούσε κανείς να πει);

 

 

Ο Μελδόκιος μού έδωσε κάποιες απαντήσεις, και μου δημιούργησε και κάποια ερωτηματικά ακόμα (πράγμα που είναι πάντα θετικό, κατ'εμέ).

 

Μελδόκιος έφη:

Άρα εδώ καταλήγουμε πως η φαντασία λειτουργεί πολλές φορές σε αντιδιαστολή με τις δεδομένες κοινωνικές συνθήκες, προκειμένου να προσεγγίσει το διαφορετικό.

 

Θα μπορούσαμε, επομένως, να πούμε ότι η Φαντασία είναι μια μορφή αντίδρασης προς την παγιωμένη, στείρα τάξη της εκάστοτε, χρονικά περιορισμένης κοινωνίας;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Μελδόκιος
Μελδόκιος έφη:

Άρα εδώ καταλήγουμε πως η φαντασία λειτουργεί πολλές φορές σε αντιδιαστολή με τις δεδομένες κοινωνικές συνθήκες, προκειμένου να προσεγγίσει το διαφορετικό.

 

Θα μπορούσαμε, επομένως, να πούμε ότι η Φαντασία είναι μια μορφή αντίδρασης προς την παγιωμένη, στείρα τάξη της εκάστοτε, χρονικά περιορισμένης κοινωνίας;

 

 

(Ζουράρη που είσαι; :lol: )

 

Όχι τόσο αντίδραση, όσο αναζήτηση της διαφορετικότητας, τάση προς φυγή από τα συνηθησμένα, περιέργεια.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sargonnas

enoeitai pws einai 8ema twn kairwn mas.ola exoyn isopedw8ei: timh,kalosynh,xara,eytyxia,yposthriksh kai alla polla.zoyme sthn epoxh toy skotadismoy kai toy antixristoy.paidia oloi mas mporoyme na kanoyme ton kosmo mas kalytero.ta parapanw poy anefera apla exoyn isopedw8ei alla zoyn ston ka8ena mesa mas.apla prepei na ta bgaloyme eksw.einai dyskolo omws to apotelesma einai fobero :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drunk Elf
Μελδόκιος έφη:

Άρα εδώ καταλήγουμε πως η φαντασία λειτουργεί πολλές φορές σε αντιδιαστολή με τις δεδομένες κοινωνικές συνθήκες, προκειμένου να προσεγγίσει το διαφορετικό.

 

Θα μπορούσαμε, επομένως, να πούμε ότι η Φαντασία είναι μια μορφή αντίδρασης προς την παγιωμένη, στείρα τάξη της εκάστοτε, χρονικά περιορισμένης κοινωνίας;

 

 

(Ζουράρη που είσαι; :lol: )

 

Όχι τόσο αντίδραση, όσο αναζήτηση της διαφορετικότητας, τάση προς φυγή από τα συνηθησμένα, περιέργεια.

Βάρδε πώς το είπες όλο αυτό;

Όπως είπε και ο Μελδόκιος απλά θέλουμε να διαβάζουμε πράγματα που δεν συναντάμε κάθε μέρα και ο σημερινός άνθρωπος θεωρεί ποιό "μουράτο" να διαβάσει για κάποιον που σφάζει και βιάζει μια κοπέλα παρά για κάποιον που της αγοράζει λουλούδια και την φλερτάρει.

Ίσως επειδή στο παρελθόν έχουν γραφτεί τόσα πολλά κείμενα για καλούς ανθρώπους και ωραίες καταστάσεις που ήρθε η ώρα να γράψουμε για τη σκοτεινή πλευρά.

Ίσως επειδή όταν γράφεις για μεσαιωνική φαντασία η βια κάνει την ιστορία ποιο αληθοφανή, γιατί όπως και να το κάνουμε ήταν μια βίαιη εποχή.

Ίσως, ίσως, ίσως.

Καλά που δε πέρασα κοινωνιολογία

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drunk Elf
Γράφει κάποιος για απίστευτες καφρίλες, είτε ψυχολογικές είτε σωματικές. Γράφει για ανθρώπους που σκοτώνουν ή που κάνουν πράγματα τα οποία θεωρητικά (δηλαδή, σύμφωνα με τα δεδομένα της σημερινής κοινωνίας) είναι εγκλήματα. Γράφει για ανθρώπους που παθαίνουν πράγματα τα οποία θα σου πετάγονταν τα μάτια έξω αν τα έβλεπες να συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Γράφει, γενικά, για πράγματα άσχημα, γράφει για τα χειρότερα πράγματα που θα μπορούσαν να συμβούν. Αλλά τα γράφει με έξυπνο και στιλάτο τρόπο.

 

Και όλοι τον θεωρούμε κορυφαίο· λέμε «Κοίτα τι σκέφτηκε το άτομο!», «Πώς του έρχονται αυτά τα απίστευτα;», «Καλό!», «Είναι master ο τύπος!»

Τώρα αν υποψιαστώ ότι μέσα σε αυτούς εννοείς και τον Quentin θα πεθάνεις B)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος
Όπως είπε και ο Μελδόκιος απλά θέλουμε να διαβάζουμε πράγματα που δεν συναντάμε κάθε μέρα και ο σημερινός άνθρωπος θεωρεί ποιό "μουράτο" να διαβάσει για κάποιον που σφάζει και βιάζει μια κοπέλα παρά για κάποιον που της αγοράζει λουλούδια και την φλερτάρει.
Γιατί να είναι πιο "μουράτο" το μεν και όχι το δε;

 

Ίσως επειδή στο παρελθόν έχουν γραφτεί τόσα πολλά κείμενα για καλούς ανθρώπους και ωραίες καταστάσεις που ήρθε η ώρα να γράψουμε για τη σκοτεινή πλευρά.

 

Ίσως. But do you truly think so??

 

Ίσως επειδή όταν γράφεις για μεσαιωνική φαντασία η βια κάνει την ιστορία ποιο αληθοφανή, γιατί όπως και να το κάνουμε ήταν μια βίαιη εποχή.
Όλη η Φαντασία δεν είναι μεσαιωνική. Και από τη στιγμή που είναι φαντασία δε θα μπορούσες να κάνεις ένα βασίλειο όπου ο καθένας σέβεται τον πλησίον ως εαυτόν, κτλ κτλ;

 

Γιατί δεν το κάνεις, αλλά φτιάχνεις μια χώρα όπου ο καθείς μισεί τον πλησίον του ως εαυτόν; Ναι, συνήθως μισεί και τον εαυτό του!

 

Καλά που δε πέρασα κοινωνιολογία

 

Εγώ πάντα τόλεγα ότι η κοινωνιολογία δεν είναι επιστήμη επιστίμη. (Ελπίζω να μη διαβάζει αυτές τις αράδες ο Poison Elf! :p :lol: )

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drunk Elf
Γιατί να είναι πιο "μουράτο" το μεν και όχι το δε;
Γιατί είναι κόντρα σε αυτό που ισχύει στην καθημερινότητα του απλού ανθρώπου και σοκάρει πολλούς.

 

Ίσως. But do you truly think so??

 

Maybe, ποτέ δεν ξέρεις.

 

Όλη η Φαντασία δεν είναι μεσαιωνική. Και από τη στιγμή που είναι φαντασία δε θα μπορούσες να κάνεις ένα βασίλειο όπου ο καθένας σέβεται τον πλησίον ως εαυτόν, κτλ κτλ;

 

Γιατί δεν το κάνεις, αλλά φτιάχνεις μια χώρα όπου ο καθείς μισεί τον πλησίον του ως εαυτόν; Ναι, συνήθως μισεί και τον εαυτό του!

 

Βασικά αναφερόμουν μόνο στη μεσαιωνική φαντασία αλλά έτσι και αλλιώς στην πλειοψηφία της η φαντασία είναι αν όχι μεσαιωνική, ψευδο-μεσαιωνική.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Iced-Archon

τα είπε όλα για μένα ο μελδόκιος. απλά ο κόσμος κοιτάει το πιο ακραίο γιατί ξέρει οτι στην πραγματική του ζωή δεν θα κάνει κατι τέτιο και έτσι σημετέχει με τη φαντασία του. απο την άλλη είναι και οι συγραφείς δημιουργούν μια μόδα γραφωντας όλο και πιο ακραία γιατί ξέρει οτι αυτό λειπει απο τον κόσμο και αυτό δινει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Κάπου μέσα μου υπάρχει μια σοβαρή διαφωνία για όλη αυτή την υπόθεση, όμως αυτή τη στιγμή δε νομίζω ότι μπορώ να την εκφράσω ακριβώς όπως θα ήθελα.

 

Αλλά με παραξενεύει πολύ...

 

Μέχρι στιγμής, ως απαντήσεις στο ερώτημα "Γιατί έκτροπα, γιατί βία, και γιατί βίαια έτροπα στη Φαντασία;", έχω διαβάσει:

 

(α) Επειδή είναι της μόδας.

 

(β) Επειδή είναι ενάντιο του κοινωνικού κατεστημένου.

 

(γ) Επειδή αυτό δεν το βλέπουμε στην πραγματικότητα συχνά.

 

(δ) Επειδή η Φαντασία είναι για ό,τι θα θέλαμε να ζούμε.

 

 

Και, κατά σειρά, αναρωτιέμαι:

 

(α) Τι θα πει είναι "της μόδας"; Η "μόδα" λέει ν'ακούς και Άννα Βύση. Η "μόδα" λέει και διάφορες άλλες μλκς κατά καιρούς. Τι σημαίνει αυτό; Πίστευα ότι η Φαντασία είναι το είδος που (όπως λέμε και παρακάτω) είναι αντίθετο στην καθιερωμένη κοινωνία, αντίθετο στην ηλίθια μόδα. Είναι το είδος όπου τους γράφεις όλους στα @@ σου και εξερευνείς εκεί που επιθυμείς. Κάτι δεν πάει καλά, ή εμένα μου φαίνεται;...

 

(β) Και λοιπόν; Ό,τι είναι ενάντια στο κοινωνικό κατεστημένο είναι και σωστό, επειδή είμαστε οι δήθεν "αρνητές"; Προσέξτε ότι παραπάνω λέω το ακριβώς αντίθετο. Όχι, δεν αντιφάσκω. Το να είσαι τελείως "αντί" είναι το ίδιο άνοο όσο και το να είσαι τελείως "υπέρ". Δηλαδή, διαβάζεις κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι "αντί" και "σπάσιμο", για να είμαστε οι "και καλά" αρνητές;

 

(γ) Ούτε στην πραγματικότητα βλέπουμε πολύ συχνά τρομερές αγαθοεργίες. Εκείνο που βλέπουμε περισσότερο είναι μια παντελή ουδετερότητα και εμετική αδιαφορία, πιο ανατριχιαστική κι από τα πιο ανατριχιαστικά φανταστικά έκτροπα. Βλέπει κανένας υπέρμετρη ευγένεια ψυχής, πράξεων, και συναισθημάτων;

 

(δ) Θα θέλαμε να ζούμε σε τέτοιου είδους κόλαση;! Τότε, είμαστε φοβερά μαζοχιστές! Γιατί να θέλεις να ζήσεις κάτι τέτοιο, όπου η ανθρώπινη φύση, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και οι ανθρώπιενς αρετές εκμηδενίζονται;

 

 

 

 

 

Πάντως, αν σκεφτείτε ότι δεν έβρισκα πώς να εκφραστώ επί του θέματος, καλά τα πήγα τελικά. :D

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drunk Elf

Πραγματικά πολύπλοκο το θέμα που έβαλες Βάρδε και δε βλέπω να βγάζουμε άκρη. Κανένας κοινωνιολόγος, ψυχολόγος ή κάτι παρόμοιο δεν υπάρχει εδώ γύρω να μας το εξηγήσει;

(ακόμα δε μου είπες αν εννοείς και τον Quentin :p )

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Κι ο Quentin μέσα είναι. ;)

 

 

 

Θες να καλέσουμε και τον Ασκητή; :p

 

 

 

Ασκητης -- [<αρχ. ασκητής < ασκ[ω] -- (ο) ουσ. θηλ. ασκήτρια ερημίτης, καλόγερος, που ζει με στερήσεις μακριά από τον κόσμο: και να σας προσκυνήσει με τους πανάγιους ασκητές και τους προφήτες (Κ. Παλαμάς) | (μτφ.) που ζει λιτά και μοναχικά

Share this post


Link to post
Share on other sites
Iced-Archon

το θέμα θέλει πολύ κουβέτα σε βάθος.

 

πάνω σε αυτό που έλεγα οτι δεν θα ζήσει ποτε στο σημείο να κάνει ακραία πράγματα να πρσθέσω οτι ισώς συμετέχει σε αυτές τισ ακραίες καταστάσεις εκ του ασφαλούς δηλαδή διαβάζοντας και συμετέχοντασ έτσι σε αυτό θα περάσει καποιέσ καταστάσεις απο τισ οπόίες δεν θα πάθει τιποτα!

 

 

απο την άλλη οι συγραφείς θέλουν να παρουσιάσουν κατι νέο και εξωπραγματικό καθε φορά και ετσί ο πύχης του ακραίου ανεβαίνει, έτσι ο επόμενος συγραφέασ για να πάει καλύτερα το προχωράει περισσότερο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drunk Elf
Κι ο Quentin μέσα είναι.  ;)

Αυτά που γράφει ο Quentin είναι βγαλμένα από τη ζωή!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Btw. το μόνο "βίαιο" έργο του είναι το Pulp Fiction στο οποίο είναι ζήτημα αν πεθαίνουν 8-9 άτομα και κάποια από αυτά πεθαίνουν και κατά λάθος! Το Reservoir Dogs δεν είναι και τίποτα φοβερό, το Jackie Brown δεν έχει σχεδόν τίποτα, ενώ το Kill Bill δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι βίαιη ταινία αφού ουσιαστικά είναι tribute στα παλιά westerns και samurai movies!

 

Πόσοι πεθαίνουν στη τυπική Hollywood-ιανή υπερπαραγωγή και σε όλους φαίνεται φυσικό;

 

Άντε μπράβο :ph34r:

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

1)Lypamai paidia alla prepei na sas to apokalypso: Osoi diabazoun fantasy simera, DEN einai ''diaforetikoi''.Toulaxiston oi perissoteroi.Otan ksafnika o misos kosmos kanei taksidia sto xrono kai diabazei to Lotr ''prin apo 10 xronia'', kai ekdidontai malakies apo atoma opos o Jordan kai o Eddings, ase gamise to.

 

2)Sostos

 

3)Oxi alla mallon koroideyoun ton eayto tous.Pare gia paradeigma tis ''filies'' pou exei o mesos an8ropos simera.Prospa8oun na peisoun ton eayto tous oti exoun yperoxous filous, oi opoioi ousiastika sta @@ tous.Bebaia de milao gia olous etsi?

 

4)de ksero.lol

Share this post


Link to post
Share on other sites
Βάρδος

Iced, νομίζω έπιασες δύο πολύ σημαντικά σημεία.

 

το θέμα θέλει πολύ κουβέτα σε βάθος.

 

Ασφαλώς. Γιαυτό μου φαίνεται ενδιαφέρον κιόλας.

 

πάνω σε αυτό που έλεγα οτι δεν θα ζήσει ποτε στο σημείο να κάνει ακραία πράγματα να πρσθέσω οτι ισώς συμετέχει σε αυτές τισ ακραίες καταστάσεις εκ του ασφαλούς δηλαδή διαβάζοντας και συμετέχοντασ έτσι σε αυτό θα περάσει καποιέσ καταστάσεις απο τισ οπόίες δεν θα πάθει τιποτα!

 

Συμφωνώ.

 

απο την άλλη οι συγραφείς θέλουν να παρουσιάσουν κατι νέο και εξωπραγματικό καθε φορά και ετσί ο πύχης του ακραίου ανεβαίνει, έτσι ο επόμενος συγραφέασ για να πάει καλύτερα το προχωράει περισσότερο.

 

Και εδώ συμφωνώ. Αλλά δε νομίζω ότι είναι αρνητικό. Άλλωστε, αν στη Φαντασία, δεν βλέπουμε νέες ιδέες, τότε από πού να τις περιμένουμε; Και προχωράω και σε ατό που έγραψε ο Northerain, αναλύοντας περισσότερο...

 

1)Lypamai paidia alla prepei na sas to apokalypso: Osoi diabazoun fantasy simera, DEN einai ''diaforetikoi''.Toulaxiston oi perissoteroi.Otan ksafnika o misos kosmos kanei taksidia sto xrono kai diabazei to Lotr ''prin apo 10 xronia'', kai ekdidontai malakies apo atoma opos o Jordan kai o Eddings, ase gamise to.

 

Αυτό είναι και το "fantasy της μόδας" που ανέφερα. Το fantasy της μόδας έχει ξωτικά, ορκ, νάνους, είναι το LotR που έχει γίνει πλέον "cool" λόγω της ταινίας, είναι το fantasy με εφήβους που σώζουν τον κόσμο, είναι το StarTrek και το StarWars (από τη μεριά του SciFi, φυσικά), είναι και ο Jordan και ο Eddings αλλά κυρίως για τους αναγνώστες του εξωτερικού, όχι και τόσο για τους Έλληνες.

 

Αυτό, όμως, είναι το στερεοτυπικό fantasy, δεν είναι αυτό που πραγματικά εξελίσσει το είδος, που προσθέτει κάτι καινούργιο, που σε βάζει σε προβληματισμούς. Είναι αυτό που θα το διαβάσεις/δεις για να πεις "Wow!' και μέχρι εκεί. Ούτε πρωτοτυπίες, ούτε "άγνωστο έδαφος", ούτε κάτι για να μασίσει το μυαλό. Ενώ, πολλές φορές, είναι απλά κακόγουστο.

 

Οτιδήποτε γίνεται trend, αναπόφευκτα, δε θα είναι και τόσο "ψαγμένο", έτσι; Υπάρχει, όμως, και fantasy πραγματικό, που δεν είναι trend, που γίνεται κλασικό, και που εξελίσσει το είδος. Και όποιος ψάχνει το βρίσκει.

 

 

3)Oxi alla mallon koroideyoun ton eayto tous.Pare gia paradeigma tis ''filies'' pou exei o mesos an8ropos simera.Prospa8oun na peisoun ton eayto tous oti exoun yperoxous filous, oi opoioi ousiastika sta @@ tous.Bebaia de milao gia olous etsi?

 

Καταλαβαίνω τι λες. Αληθινές φιλίες είναι αμφίβολο αν υπάρχουν, γιατί οι αληθινοί φίλοι στις δύσκολες στιγμές δοκιμάζονται. Ωραία, πηγαίνεις με κάποιον πίνεις κάφε, πηγαίνεις σινεμά, μπαρ, ένα ταξίδι, παίζεις ένα παιχνίδι. Βλέπεις ότι ταιριάζεις. Αλλά θα βρέθεις σε μια πραγματικά δύσκολη κατάσταση; Μάλλον, όχι. Έτσι, οι φιλίες και οι άνθρωποι δεν δοκιμάζονται... κι έτσι επέρχεται μια ισοπέδωση.

 

Αλλά μου φαίνεται ότι έχω ξεφύγει λίγο από το θέμα. :ph34r:

Share this post


Link to post
Share on other sites
northerain

mpa...ola sxetika einai

Share this post


Link to post
Share on other sites
darky

Γιατί υπάρχει υπερβολική βία στο φάνταζύ; Βασικά γιατί πολεμούν με σπαθιά. Άμα είχαν φέηζερ(όπως στο star Trek) θα γινόταν σκόνη ο άλλος και δε θα έπεφτε ούτε στάλα αίμα. Και γιατί υπάρχει βία; Πολύ απλά γιατί δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον να γράψεις για κάποιον τυπά σε ένα φάνταζυ κόσμο που αναζητά τη νιρβάνα. Γιατί υπάρχει τόσος σκοτωμός; Διότι οι συγγραφείς λόγω άγνοιας το παρακάνουν με τα one-shot kills. Δεν είναι τόσο εύκολο να σκοτώσεις με ένα χτύπημα βέλους ή σπαθιού. Ο θάνατος επίσης -αν δεν υπάρχει χαριστηκό χτύπημα- δεν είναι ακαριαίος. Απλά λόγω συγγραφικής αδείας και για να ξεμπερδεύουμε, οι ήρωες πάντα ευστοχούν σε καρδιά, λαιμό, άσε που όλοι έχουν τα καλύτερα super κοφτερά όπλα με εκατό γητείες το καθένα πάνω του -τύφλα να 'χουν τα vorpal knifes.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morgoth_dark_lord_of_Angbad
Κι ο Quentin μέσα είναι.  ;)

Kato ta xeria apo ton Quentin

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drunk Elf
Kato ta xeria apo ton Quentin

Μη μου κλέβεις τον ρόλο, εγώ είμαι το fanboy του board :blow:

Share this post


Link to post
Share on other sites
brave
Γιατί υπάρχει υπερβολική βία στο φάνταζύ; Βασικά γιατί πολεμούν με σπαθιά. Άμα είχαν φέηζερ(όπως στο star Trek) θα γινόταν σκόνη ο άλλος και δε θα έπεφτε ούτε στάλα αίμα. Και γιατί υπάρχει βία; Πολύ απλά γιατί δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον να γράψεις για κάποιον τυπά σε ένα φάνταζυ κόσμο που αναζητά τη νιρβάνα. Γιατί υπάρχει τόσος σκοτωμός; Διότι οι συγγραφείς λόγω άγνοιας το παρακάνουν με τα one-shot kills. Δεν είναι τόσο εύκολο να σκοτώσεις με ένα χτύπημα βέλους ή σπαθιού. Ο θάνατος επίσης -αν δεν υπάρχει χαριστηκό χτύπημα- δεν είναι ακαριαίος. Απλά λόγω συγγραφικής αδείας και για να ξεμπερδεύουμε, οι ήρωες πάντα ευστοχούν σε καρδιά, λαιμό, άσε που όλοι έχουν τα καλύτερα super κοφτερά όπλα με εκατό γητείες το καθένα πάνω του -τύφλα να 'χουν τα vorpal knifes.

"Πολύ απλά γιατί δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον να γράψεις για κάποιον τυπά σε ένα φάνταζυ κόσμο που αναζητά τη νιρβάνα"

 

κι όμως πολλοί τέτοιοι τυπάδες υπάρχουν και κυκλοφορούν στους κόσμους του φάντεζυ!

το θέμα δέν είναι τί αποζητά ο τυπάς, αλλα σε τί ιστορίες μπλέκει (και δεν κατορθώνει -η κατορθώνει στο τέλος στις πιο cool ιστορίες- να βρει τη νιρβάνα που ζητά.

Ακόμη κι ο "καταραμένος" και αιμμοσταγής Αιώνιος πρόμαχος του Μούρκοκ τη Νιρβάνα αποζητά (Τάνελορν) αλλα όπως κι οι blind guardian επισημαίνουν "on our quest for Tanelorn we loose our way",

 

 

Παιδιά , πολύ ωραίο και ενδιαφέρον θέμα θίξατε

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..