[Nihilio]

Είδος: αστική φαντασία, ρομάντζο
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων:800+


Είναι άλλο ένα απόγευμα. Γυρνάς από τη σχολή σου μέσα στη κούραση. Άλλη μια μέρα χωρίς νόημα. Τώρα τελευταία όλο και πληθαίνουν… Εσύ περπατάς προς το μετρό. Περπατάς και σκέφτεσαι. Τι νόημα έχει αλήθεια η ζωή αυτή; Έχεις να ελπίζεις σε κάτι; Όχι, δεν έχεις ούτε καν το κουράγιο να ελπίζεις.
Έχεις φτάσει πια στη σκάλα του μετρό. Κατεβαίνεις με αργά βήματα, κοιτάζοντας το πλήθος. Και τότε τη βλέπεις. Μια ακτίνα χρώματος σε ένα κόσμο βαμμένο γκρίζο. Την είχες γνωρίσει σε ένα πάρτυ πριν ένα μήνα. Η Βάσω. Μουσικός. Παίζει τσέλο. Από τότε σου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό. Λιγνή, με καστανά μαλλιά, σχεδόν αέρινη μέσα σε ένα τόσο πεζό πλήθος.
Η καρδιά σου χτυπάει όλο και πιο δυνατά όσο πλησιάζετε. Φτάνετε δίπλα δίπλα. Εσύ της λες ένα δειλό γεια, σχεδόν ψιθυρίζοντας το μέσα από τα δόντια σου. Ελπίζεις πως θα σε ακούσει και θα σε θυμηθεί. Το μπουμπούκι της ελπίδας που άνθισε μέσα σου μαραίνεται σε μια στιγμή: ούτε γύρισε να σε κοιτάξει.
Ηλίθιε, λες στον εαυτό σου. Σκέφτεσαι να γυρίσεις να της μιλήσεις, όμως ο τύραννος της λογικής δε σε αφήνει. Θα φανείς ανόητος αν κάνεις κάτι τέτοιο, σου σφυρίζει στο αυτί - φύλακας άγγελος και δαίμονας βασανιστής ταυτόχρονα.
Με βαριά καρδιά περιμένεις το τρένο, χαμένος σε ένα πλήθος από ανθρώπους με παρόμοια βαριές εκφράσεις. Άραγε τι ναυαγισμένες ελπίδες κουβαλάνε; Ή μήπως έχουν πάψει να ελπίζουν, όπως κι εσύ; Μήπως αν πήδαγες στις ράγες θα ήταν καλύτερα; Όχι, το σαδιστικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης σε κρατά για μια ακόμα φορά σε ένα ζωντανό μαρτύριο.
Το τρένο τελικά έρχεται σφυρίζοντας. Σέρνοντας τα πόδια σου μπαίνεις μέσα και πιάνεις μια θέση. Απέναντί σου κάθεται ένα κορίτσι. Δε πρέπει να είναι πάνω από δεκαέξι. Έχει ένα αρκετά γλυκό πρόσωπο, με τα καστανά μαλλιά της δεμένα σε δύο μακριές κοτσίδες. Φοράει ένα λευκό φόρεμα. Στο χέρι της έχει ένα λουλούδι που το φέρνει στη μύτη της και μυρίζει το άρωμά του. Αραιά και που σε κοιτάει. Ή έκφρασή της είναι μια έκφραση αθωότητας.
"Φαίνεσαι στενοχωρημένος" σου λεει μετά από λίγο. "Τι έχεις;"
Δεν απαντάς. Το να μιλάς με κάθε ξένο για τα προβλήματά σου δεν είναι κάτι που συνηθίζεις και δε πρόκειται τώρα να αλλάξεις τις συνήθειές σου.
"Δε πειράζει αν δε θες να μιλήσεις." Συνεχίζει αυτή με ένα συγκαταβατικό βλέμμα. "Πάρε αυτό και μύρισέ το." Σου προτείνει το λουλούδι που κρατάει. Είναι λευκό σα το φόρεμά της, με πιτσιλιές κόκκινου μέσα. Θα έλεγε κάποιος ότι μοιάζει με τριαντάφυλλο. Για μια στιγμή διστάζεις. Κάτι όμως μέσα σου τελικά σε σπρώχνει στο να το πάρεις. Αργά αργά το πλησιάζεις στη μύτη σου και τραβάς μέσα σου το άρωμά του.
Είναι μεθυστικό, το ωραιότερο άρωμα που έχεις μυρίσει στη ζωή σου. Στο μυαλό σου έρχονται εικόνες. Σε βλέπεις να πλησιάζεις τη Βάσω. Βρίσκεστε και οι δύο σε μια πλατεία. Περπατάγατε αμέριμνα μέχρι πριν να ειδωθείτε.
Τώρα είστε δίπλα δίπλα. "Γεια" της λες.
"Γεια σου," σου απαντά κι εκείνη χαμογελώντας ντροπαλά.
Κάθεστε σε ένα παγκάκι και τα λετε για ώρες. Έχετε πολλά κοινά όπως αποδεικνύεται.
"Σε είδα πριν κάμποσες μέρες στο μετρό μα δε με πρόσεξες." Της λες
Κατεβάζει το κεφάλι.
"Ξέρεις νόμιζα ότι δε με θυμόσουν και απογοητεύτηκα." Συνεχίζεις εσύ.
Χαμογελάει αμήχανα.
"Συγγνώμη, αλλά όταν μου μίλησες τα έχασα." Απαντάει. Σηκώνει το κεφάλι και σε καρφώνει με τα μάτια της.
"Ξέρεις," σου λεει, "μου άρεσες από τότε στο πάρτυ. Δε περίμενα να σε δω και τα έχασα."
"Κι εμένα μου αρέσεις", της λες.
Ένα χαμόγελο χαράζεται στα χείλη σου όσο οι εικόνες σβήνουν. Αυτό που λέγεται ελπίδα άνθισε μέσα σου. Η ευωδιά του είναι ίδια με το άρωμα του λουλουδιού που μόλις μύρισες… ένα γλυκό νέκταρ.
Το τραίνο σταματάει στην επόμενη στάση. Η κοπέλα σηκώνεται από το κάθισμα της. Πας να της δώσεις το λουλούδι της.
"Κράτα το, δε το θέλω" σου λεει.
"Πως λέγεσαι" τη ρωτάς. Γυρίζει και σε κοιτάζει χαμογελώντας.
"Ελπίδα" σου απαντάει και χάνεται μέσα στον κόσμο που βγαίνει.
Κοιτάς για λίγο τον κόσμο με ένα πλατύ χαμόγελο. Στη συνέχεια σηκώνεις το λουλούδι στη μύτη σου και το ξαναμυρίζεις.

Έχουν περάσει δύο βδομάδες από τότε. Είσαι στο κρεβάτι σου. Απλώνεις το χέρι στο κομοδίνο και πιάνεις το λουλούδι. Ακόμα και μετά από τόσες μέρες δεν έχει μαραθεί σχεδόν καθόλου. Διστακτικά το φέρνεις στη μύτη σου και εισπνέεις το άρωμά του. Το εισπνέεις και ελπίζεις ότι μια μέρα θα σηκωθείς από το κρεβάτι, θα το πετάξεις και θα βγεις έξω να πραγματοποιήσεις τα όσα ελπίζεις.

This post has been edited by Nihilio: 16 September 2005 - 00:33

[tec-goblin]

Nihilio, on Nov 19 2004, 03:48 AM, said:

Σκέφτεσαι να γυρίσεις να της μιλήσεις, όμως ο τύραννος της λογικής δε σε αφήνει. Θα φανείς ανόητος αν κάνεις κάτι τέτοιο, σου σφυρίζει στο αυτί - φύλακας άγγελος και δαίμονας βασανιστής ταυτόχρονα.

Δεν είναι λογική αυτό. Φοβία είναι. (Μα γιατί ο κόσμος κατηγορεί τη λογική άδικα

Εξαιρετικό. Δεν είχα συνηθίσει γλυκά πράγματα από το χέρι σου... Πολύ έξυπνες οι τελευταίες προτάσεις.

[tec-goblin]

Nihilio, on Aug 26 2005, 06:53 PM, said:

Εγώ πάλι αναρωτιέμαι τι θα σήμαινε η έλξη ενός άντρα για μια γυναίκα που παίζει φλογέρα ή γενικά κάποιο πνευστό (Ναι, είμαι εντελώς τιποτένιος...)

<{POST_SNAPBACK}>

Είσαι... πραγματικά, το γείωσες εντελώς... :P

[Nihilio]

Quote

Δεν είναι λογική αυτό. Φοβία είναι. (Μα γιατί ο κόσμος κατηγορεί τη λογική άδικα

I know, I know, απλά εξήγησέ το αυτό στον πρωταγωνιστή.

Quote

Δεν είχα συνηθίσει γλυκά πράγματα από το χέρι σου...

Γιατί ρε; Τελευταία φορά που ήρθες σπίτι μου δε σε κέρασα μελομακάρονο;

Quote

Είσαι... πραγματικά, το γείωσες εντελώς...:P

Απλά έχω γράψει πολύ σοβαρά πράγματα στην αρχή και η ανάγκη μου για ισορροπία (ή η έμφυτη αντιδραστικότητά μου) με κάνει να γράφω ότι καφρίλα μου κατεβαίνει.

This post has been edited by Nihilio: 28 August 2005 - 15:50

[Nienor]

Είναι πολύ ωραίο, πολύ τρυφερά δοσμένο πράγμα που σημαίνει πως σε χτυπάει χειρότερα στο κόκαλο στο τέλος. Είσαι πολύ περιεκτικός γενικά, λες πολλά πράγματα με λίγα λόγια, χωρίς να γίνεσαι μινιμαλιστής. Χωρίς τυπικότητες και χωρίς διευρύνσεις.

Ε, λοιπόν, το αποφάσισα, μου αρέσουν πολύ οι ιστορίες σου!!!! :P
Μπορώ να γραφτώ στο Fun Club???

Υ.Γ. α! και πολύ ωραίες φράσεις... indeed

[Nihilio]

[DinoHajiyorgi]

Holly σιρόπια Nihilio!!! Έξοχο, συναισθηματικό, αληθινό και δυνατό. Για να θυμούνται μερικοί πως όσο και να χτυπιούνται, η καρδιά δεν τρομπάρει μόνο αίμα.

Το διήγημα είναι το χαπάκι που έχουμε συχνά ανάγκη. Thanks.

[Nihilio]

DinoHajiyorgi, on Aug 11 2008, 09:07, said:

Holly σιρόπια Nihilio!!! Έξοχο, συναισθηματικό, αληθινό και δυνατό. Για να θυμούνται μερικοί πως όσο και να χτυπιούνται, η καρδιά δεν τρομπάρει μόνο αίμα.

Το διήγημα είναι το χαπάκι που έχουμε συχνά ανάγκη. Thanks.

Ευχαριστώ.

[mariposa]

Πραγματικά ωραίο και τρυφερό.
Δεν είναι εξάλλου η μυρωδιά της ελπίδας η κινητήριος δύναμή μας; Αυτή που μας κάνει να ξεχνάμε λογική/φοβίες;

[tetartos]

Εγώ πάλι το κατάλαβα κάπως αντίθετα. Συγκεκριμένα, συμφώνησα με τον Elsanor:

Elsanor, on Feb 26 2005, 15:28, said:

Το να χάνεσαι στον κόσμο του "might have been" είναι κάτι που κάνω περισσότερο από το να ζω μου φαίνεται. Και παρότι σε κατακλύζει το γλυκό άρωμα της ελπίδας που τόσο ωραία έθεσες, είναι όλα ψεύτικα. Όταν μυρίσεις το άρωμά του δε θες να σταματήσεις... είναι τόσο ωραία να χάνεσαι στη γλυκιά ουτοπία της ελπίδας. Τόσο ωραία και τόσο εύκολα από το να φας κατάμουτρα τη σαβούρα της καθημερινότητας.

"... και αλίμονο σε όσους έρθει η ώρα να πεθάνουν και καταλάβουν ότι ποτέ τους δεν έζησαν." -Θορώ (αν θυμάμαι καλά)

[mariposa]

Συγγνώμη, να ρωτήσω κάτι. Ασχετα με το αποτέλεσμα και την χλαπάτσα που θα φας, αν δεν ελπίζεις πως θα κινηθείς; Αν θεωρείς απο την αρχή ότι θα αποτύχεις δεν κάνεις τίποτα. Και όταν δεν κάνεις τίποτα δεν ζείς. Ετσι τουλάχιστον καταλαβαίνω εγώ το "... και αλίμονο σε όσους έρθει η ώρα να πεθάνουν και καταλάβουν ότι ποτέ τους δεν έζησαν."
Ολα τα όνειρά μας και το κυνήγι της ευτυχίας πάνω σε ελπίδα βασίζονται. Όπως είπε και ο ποιητής δεν έχει σημασία η Ιθάκη αλλά το ταξίδι προς αυτήν. Δεν έχει σημασία αν θα πετύχουμε ή θα φάμε τα μούτρα μας αλλά η προσπάθεια και τα μαθήματα που πήραμε από αυτήν.

[tetartos]

mariposa, on Aug 13 2008, 20:33, said:

Όπως είπε και ο ποιητής δεν έχει σημασία η Ιθάκη αλλά το ταξίδι προς αυτήν.

Μα, ναι, δε διαφωνώ καθόλου! Φτάνει να πάψουμε μόνο να ονειρευόμαστε την Ιθάκη αλλά να ξεκινήσουμε να πλέουμε προς αυτήν!

Απλώς, εγώ προσωπικά, διαβάζοντας την τελευταία παράγραφο, έδωσα ίσως μεγαλύτερη από την πρέπουσα σημασία στις παρακάτω προτάσεις (που σημειώνω με bold)

Quote

Έχουν περάσει δύο βδομάδες από τότε. Είσαι στο κρεβάτι σου. Απλώνεις το χέρι στο κομοδίνο και πιάνεις το λουλούδι. Ακόμα και μετά από τόσες μέρες δεν έχει μαραθεί σχεδόν καθόλου. Διστακτικά το φέρνεις στη μύτη σου και εισπνέεις το άρωμά του. Το εισπνέεις και ελπίζεις ότι μια μέρα θα σηκωθείς από το κρεβάτι, θα το πετάξεις και θα βγεις έξω να πραγματοποιήσεις τα όσα ελπίζεις.

και σχημάτισα την εντύπωση ότι, ναι μεν ο συγγραφέας εκθειάζει τη δύναμη της ελπίδας αλλά στην τελευταία παράγραφο την αναθεματίζει κι όλας... Είναι λίγο σαν την αντίστροφη σχέση σκέψης και δράσης: άμα κάνεις πολύ το ένα, δε σου μένει δύναμη/χρόνος για το άλλο...

[mariposa]

Άρα λέμε το ίδιο πράγμα...

[Nihilio]

Εντάξει, η ερμηνεία γενικά είναι διττή. Προσωπικά συμφωνώ με Elsanor, ήταν ο πρώτος που είχε πιάσει το νόημα αυτό, αλλά νομίζω το τι θα σου μείνει τελικά είναι θέμα της αντίληψής σου για τη ζωή.

Τεσπά, ευχαριστώ για τα σχόλια.