[Nihilio]

Είδος: erotic horror
Βία; Όχι
Σεξ; Ναι
Αριθμός Λέξεων: 2368
Αυτοτελής; Ναι
---
The heat inside the bus is unbearable. Outside it, the evening is unbearably hot and humid. Inside, with people packed as sardines, it is twice as unbearable, not to mention the smell of sweat. And, even though the sun is diving under the horizon, there is no sign of the cool evening breeze coming through the open windows. Earplugs in my ears playing boring pop from the radio. The sun keeps descending. And my stop is coming closer.
The bus finally gets to my stop. The breaks hiss as I try to make my way through the crowd of commuters. Three steps from the door, I stumble on a teen girl. She turns towards me irritated, her eyes a beautiful ice blue, sparking with intelligence. They remind me of Laura's. I apologise to her and she replies with a tight lipped smile. Losing no time, I jump out of the bus.
It is near dusk. Only a hundreds meters to home. I walk slowly. There is no need to hurry. No need to get there before dark. My pace at a leisure, I could but enjoy the view. Not much to see actually, just a line of old apartment blocks obscuring the sunset. Not like my old hood, where I and Laura lived.
keys in hand, I open the main door. My apartment is on the second floor, so I seldom use the elevator; it barely works anyway. A good three minutes later I stand in my hallway, the front door locked behind me. Some mail flutters under my feet. Must be another take-away catalogue. The light is off and the blinds are shut, so I can't see what exactly it is. I can always turn the lights on, but I don't want to. Instead, I walk to the bedroom.
She stands by the window, waiting for me.
The blind is shut. The dying light of day doesn't lighten the room. It only emphasises the darkness inside. It illuminates her silhouette, as she turns towards me.
“You are back” she says, a smile somewhere beneath the darkness hiding her mouth.
“Yes. You are early,” I reply.
“I know.” Her eyes, ice blue gone grey by the lack of light, stare at me. “Why don't you go take a shower?”

I do. I enter the bathroom, strip of my sweaty clothes and pile them on the washing machine. Then I step in the shower and rinse myself in lukewarm water. It relaxes me. Washes away all of the boring, mundane stuff the day cluttered on me. I exit the shower after five minutes.
The bathroom is hot and humid. The steam is almost visible, the mirror dripping water. I just want out. It is like a sauna in here. New sweat runs from my pores, replacing the one washed away moments ago. I dry myself with a towel. Then I tie it around my waist and exit the bathroom.
Outside the darkness is thick. A single ray of light would slash it like a knife. The sun must have set by now. I stumble through the hallway to the bedroom. It is dark but for a faint light coming through the window. Must be the street light outside. Not that I care nor notice. My attention goes directly to the form sprawled on my bed, strips of light highlighting the curves of her exquisite bosom.
“Took a while in there,” she told me.
“Uh-ha,” I uttered.
“Come on,” she replied, waving at me with her beautiful sleek hand, her long fingers grabbing the air in front of me.
I step forward, letting the towel fall.
She raises herself on her elbow and waves me on. I get on the bed, my manhood is erect, ready for the task.
She knows it, I know she does, but chooses to ignore it. Instead, she leans towards me and kisses me softly on my lips, then down my neck in a quick successions of tonguing and nipping me with her lips.
I return the kisses, as my hands caress her smooth skin, first her arms, then her shoulders and finally her breasts. Her hands go straight on target, darting towards my erect penis and gently caress me. My hands go further down, across her flat belly and down between her legs. She is wet and ready.
I caress her some more, but she prefers not to waste any time. Her hands push mine away, then she raises her body and sits on my lap, her hands guiding me inside her. I moan as I get inside her and, beneath the sound of my moan, I can hear hers. Bodies caressing one another, then slamming, breaths mingling, leading us to a climax.

Afterwards, both spent, she lies on my body, her silken dark hair on my chest. I stare at the darkness above, caressing her mane. In the brink of sleep, I move my hand to the switch, trying to turn on the light. Her hand darts forward, clutching mine in a firm grip.
“No!” she commands “No lights! Not until I tell you to.”
She releases her grip on my hand, but the grip inside remains. I go to sleep, but I can still feel it smothering me.

In the morning, I wake up with her scent all over me. She is gone, vaporised with the first light of day, as she does all the time.
It is going to be another long day till nightfall.

“So,” Katya says, “are you a 'Haven' frequent?”
“I sometimes go there to have a drink,” I tell her. The last thing one expects to be asked while making some photocopies is the office intern asking him about his pub-going habits out of the blue. “It is really close to where I live,” I add.
“Saw you there last Saturday,” she says, smiles and tosses her hair just a little. “I sometimes go there myself too.”
“Haven't seen you there,” I say, looking for an excuse to avoid her. She is known to be the office's social butterfly, constantly on the move, eager to be friends with everybody. And, if there is any merit to the rumours, eager to get in the sack with everybody. I don't care much about it. She is the type of woman that has exaggerated facial features, but somehow they match and make the end result attractive. So it is hard for me to get interested in her.
“I often go there,” she says, “I really like the air of the place”. She smiles slyly, teeth long, stained with coffee and nicotine. She makes all the moves, that's for sure, so her next phrase comes as little surprise. “Provided, I have good company.”
My eyes turn to the copier. It is still working, churning out the copies I need. If only they were done already... Then I could leave and escape her clumsy flirting.
That were my thoughts, until my eyes go to her waist. She has a nice body, that's for sure, but today, seeing her dressed in tight fitting jeans and gently tilting her hips, I could not but notice how beautiful her waist is, hips wide and buttocks round and firm. Just... perfect. That revelation made me see her in a new light.
“We could go there some time,” I told her. “If you are in the need of company.”
“Good company is hard to find,” she winks, “how about tonight?”
“Sure,” I answer. “After work is fine?”
“Cool by me,” she says.
“Listen,” I tell her, “I'll finish work a bit late. Why not go there by yourself and I'll meet you when I'm done?”
“OK.”
Beside me, the copier churns out the last of the photocopies. I pick them up and turn to leave.
“See you later,” I tell her. “Oh, and let's keep it a little private,” I add.
She winks at me. She will.

“You know,” she tells me, “they told me you were in a relationship.” She speaks loud, as the owner had the brilliant idea to play a list of hard rock classics and turn up the volume to boot.
“Used to be,” I mutter, not sure if she heard me. “Me and Laura broke up some five months ago.”
“Why?”
“Well, when I first met her I thought she was the perfect girl.” I stop and sip my beer, knowing full well that a long explanation lies ahead. “Then we went out for half a year and I kept thinking she was miss perfect. Then we moved together and-”
“She wasn't perfect any more?”
“No, she was not,” I concur, “she was all but perfect.”
“We all are,” says Katya, leaving aside her flirty way. She sips some of her vodka while staring vacantly at the table.
“Well,” I go on, “we stayed together for two years and finally things went to a head. That's when the break-up came.”
“Sounds like a real heartbreak,” she says. “Still thinking of her?”
“To be frank, yes, I do. It's normal I guess, two and a half years can't be just flushed away.”
“Not even ten months go down the drain that easily,” she comments. There is a story somewhere behind that phrase, but I am sure I don't want to know it.
“Yes,” I tell her, “you know, some things about her were... perfect. It's kind of weird.”
“No, I can relate,” she smiles. “What was so... perfect about her?”
“Well, her eyes. They were magnificent. Hazel blue and sparkling. Liked her cheekbones too. High and haughty. It was her grandmother's Russian blood, she used to say. Her nose too...”
“And what else?” she baits for the answer.
“The sex actually. It's sort of embarrassing, but I really liked the way she knew what she wanted and knew how to ask for it.”
“I see.” Her smug expression tells me she thinks she knows why I asked her out. I leave her at it and take another sip of beer.
“Gotta freshen up,” she tells me and leaves for the ladies room. I can but admire the sway of her hips as she goes there. Definitely, I can't wait till we get to my house.
She is back after a while. I have drunk half my pint, she has sipped a little of her drink.
“You were saying?” she says, trying to break the ice.
“This and that,” I reply, “How was your day at work?”

“Oh! Damn step!” she growls, as I help her climb the stairs.
“Just a couple more and we are there,” I encourage her.
“You sneaky bastard,” she slurs, “getting me drunk to put me in bed.”
“It is not me,” I reply, “you just can't take your drinking. My house is right by the pub, remember? And I'll sleep to the couch if you want me to.”
“I don't want to get you out of your bed,” she says, leaning on me, her muzzle close to my face, her breath reeking of alcohol.
We finally get to the door. I try to unlock the door, while Katya rubs herself on me. I manage to open the door after two tries. The darkness behind it yawns at us, ready to swallow us.
“Here we are,” I tell her and support her, as she stumbles inside. “What the hell was in that drink?” she wonders. She doesn't need to know.
“Come on,” I tell her, “The bedroom is the second door.”
“It's dark in here, turn on the light!” she demands.
“I like it in the dark,” I reply. Not true, but lets not dwell on that.
After some more stumbling and carrying, we reach the bedroom. I gently lay her on the bed.
“Did you lay your ex here too?” she asks me, grabbing at me and trying to pull me too bed.
“Just once,” I say. “We used to live in another place.”
“Haven't seen her since?” she asks.
“No. And probably won't.”
“Good,” she moans. “Now come to bed!”
“I'll take a shower,” I tell her and leave the room. I can hear her trying to remove her clothes, making lots of noise with the effort.
I stand in the hallway, by the door. She drunkenly fumbles with her clothes some more. I wait.
I know the drill. First, I feel her presence in the room. She looms there, a shade, then a wisp and then in the flesh. I can picture her lurking over the bed, while Katya tries to remove her tight jeans. Then I hear a muffled cry and the sounds of a short struggle. And finally quiet.
I enter the room. She stands straight, defiant. Her figure defined by the faint street light. Katya is nowhere to be seen. No surprise after all. All of them are out of sight, after she is done with them.
She gets close to me and starts unbuttoning my shirt. My hand darts forward, caressing her brand new hips, moving further to the buttocks I was lusting after all day. A jolt of electricity runs through my body.
“Let me turn on the lights” I plead at her.
“No!” she commands. “We have a deal. No lights. No lights until you get me a beautiful smile. Then I will the perfect woman for you. Ready to be seen.”
She is right. I keep caressing her, standing in the dark.
This is the price for perfection.

This post has been edited by Nihilio: 02 June 2009 - 23:26

[DinoHajiyorgi]

«F*** You Nihilio!» αναφώνησα τελειώνοντας την ιστορία σου.

Δεν ξέρω γιατί το έγραψες στα αγγλικά. Ίσως γούσταρες πολύ τον τίτλο του έτσι. Μπορεί να το είχες απωθημένο να χρησιμοποιήσεις όλες εκείνες τις αγαπημένες μεν, κλισέ δε, φράσεις που είχες συναντήσει στα πρώτα μυθιστορήματα τρόμου που διάβαζες. Μάλλον κάτι κατάφερες. Δεν υπήρχε πρόταση που διάβαζα εδώ που να μην μου ήταν γνώριμη από αλλού. Γιατί αυτό είναι το κείμενο σου, μια σειρά από μπαλώματα κλισέ φράσεων που θυμίζουν πρωτόλεια των Μπάρκερ ή άλλων. Όπως όμως το τέρας του Φράνκενσταϊν, που αποτελείται από σάρκες από διαφορετικά σώματα, έχει πρόβλημα στην ομαλή του κινητικότητα, με τον ίδιο τρόπο και η αφήγηση σου σκουντουφλάει.

Να γίνω κατανοητός. Τα αγγλικά σου είναι σωστά. Η γνώση των αγγλικών και μόνο όμως δεν σε κάνουν συγγραφέα. Εσύ είσαι συγγραφέας. Κι έχεις εξελιχθεί στην ελληνική γραφή αφήνοντας τον αγγλικό εαυτό σου πολύ πίσω. Αν είχες γράψει στα ελληνικά όπως έγραψες στα αγγλικά, στο χτένισμα θα αναγνώριζες το πεπερασμένο στυλ σου και θα το διόρθωνες. Καψούρης με το αγγλικό σου εδώ, δείχνεις…κολλημένα ξεπερασμένος.

Όπως το διάβαζα είχες πάρει κατάταξη «πάτος βαρελιού» όταν στις τελευταίες πέντε-έξι γραμμές της ιστορίας εκτινάχτηκες ξαφνικά στο top-3! Εκεί αναφώνησα και το «f*** you Nihilio». Μέχρι το φινάλε δεν ήξερα τι παιζόταν. Σκέφτηκα πως ο αφηγητής είχε σχέση με μια βαμπίρ. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα νέο ον, που υπονοεί πετυχημένα και ορεκτικά τον … υπονοούμενο τρόμο! Και μόνο βάση αυτού, που για μένα είναι πρωτεύον, το ψηφίζω ως μία από τις καλύτερες του διαγωνισμού.

Ελέγξτε τις καψούρες σας και να είστε σίγουροι πότε σηκώνετε τα αγγλικά σας κύριοι.

[Anime_Overlord]

A re Nihilio me ta agglika sou.

Με ψάρωσες κι εμένα στο τέλος. Στην αρχή ήταν b movie πορνό, στην μέση αρλεκίν για τις νοικοκυρές και στο τέλος ένα πραγματικά ενδιαφέρον σκηνικό που σε αφήνει χαζό. Σούπα στα δύο τρίτα, σούπερ στο τελευταίο τρίτο.

[Nihilio]

DinoHajiyorgi, on May 26 2009, 12:00, said:

Μπορεί να το είχες απωθημένο να χρησιμοποιήσεις όλες εκείνες τις αγαπημένες μεν, κλισέ δε, φράσεις που είχες συναντήσει στα πρώτα μυθιστορήματα τρόμου που διάβαζες.

Ένα μικρό μυστικό, Ντίνο... τρόμο διαβάζω συνήθως στα Ελληνικά (και τότε τον απολαμβάνω καλύτερα)

DinoHajiyorgi, on May 26 2009, 12:00, said:

Να γίνω κατανοητός. Τα αγγλικά σου είναι σωστά. Η γνώση των αγγλικών και μόνο όμως δεν σε κάνουν συγγραφέα. Εσύ είσαι συγγραφέας. Κι έχεις εξελιχθεί στην ελληνική γραφή αφήνοντας τον αγγλικό εαυτό σου πολύ πίσω. Αν είχες γράψει στα ελληνικά όπως έγραψες στα αγγλικά, στο χτένισμα θα αναγνώριζες το πεπερασμένο στυλ σου και θα το διόρθωνες. Καψούρης με το αγγλικό σου εδώ, δείχνεις…κολλημένα ξεπερασμένος.

Ίσως και να έχεις δίκιο. Αλλά θέλω να μάθω να γράφω τόσο καλά στα Αγγλικά όσο και στα Ελληνικά και μόνο ένας τρόπος υπάρχει για αυτό (κοινώς περιμένετε περισσότερα ξενόγλωσσα από εμένα τους προσεχείς μήνες)

[mman]

Γενικά συμφωνώ με τον Ντίνο για τη γλώσσα... αλλά το διήγημα! Ρε σεις! Αυτό ήταν καλό! Εκπληκτική ιδέα. Μπράβο!

[Nihilio]

mman, on May 27 2009, 13:07, said:

Γενικά συμφωνώ με τον Ντίνο για τη γλώσσα... αλλά το διήγημα! Ρε σεις! Αυτό ήταν καλό! Εκπληκτική ιδέα. Μπράβο!

Αρχίζω να τρομάζω. Ούτε λίγο κράξιμο κύριε Μman;

This post has been edited by Nihilio: 27 May 2009 - 12:26

[mman]

Nihilio, on May 27 2009, 13:26, said:

Αρχίζω να τρομάζω. Ούτε λίγο κράξιμο κύριε Μman;

Δεν μ' αφήνετε ν' αγιάσω γαμώτ!
1) Να τρομάξεις. Γιατί να μην τρομάξεις; Διαγωνισμό τρόμου έχουμε! Μόνο οι αναγνώστες θα τρομάζουν;
2) Για τη γλώσσα συμφωνώ με τον Ντίνο. Όχι γενικά, αλλά απόλυτα. Το αστείο όμως είναι ότι αυτό για μένα λειτουργεί μάλλον θετικά στα πλαίσια του διαγωνισμού: Το χαμηλότερης ποιότητας γράψιμο δεν είναι στη μητρική μου γλώσσα οπότε δεν μου χτυπάει τόσο άσχημα όσο αν ήταν στα Ελληνικά -αλλά, φυσικά, στα Ελληνικά θα ήταν γραμμένο πολύ καλύτερα, άι νόου.
Θα το ξαναπώ πάντως για να σε τρομάξω ακόμα περισσότερο: Η ιδέα, και μάλιστα έτσι όπως κορυφώνει το διήγημα στο τέλος, ήταν πραγματικά καλή.

Εδίτιον το οργισμένο: Μόλις τώρα πρόσεξα το "κύριε"! Αν συνεχίσετε να με βρίζετε έτσι, σε λίγο θα το πιστέψω κι εγώ ο ίδιος, κι αυτό θα ήταν αλήθεια τρομακτικό...

This post has been edited by mman: 27 May 2009 - 13:42

[greenmist]

Η χρήση της Αγγλικής λειτουργεί πολύ καλά στην ιστορία σου. Χρησιμοποιείς απλές, στρωτές, εκφράσεις και δίνεις έμφαση στην δημιουργία κλίματος και εικόνων, οι οποίες είναι ζωντανές και αρκετά δυναμικές. Το σκηνικό σου σίγουρα θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο "δημιουργικό", όμως κι έτσι όπως είναι κάνει αξιόπιστα τη δουλειά του!

Ο τρόμος έρχεται στο τέλος, με τέτοιο τρόπο που φαίνεται σαν μία φυσιολογική εξέλιξη! Η ανατροπή στο τέλος του διηγήματος είναι ευρηματική και κερδίζει τον αναγνώστη.

Γενικά, ένα πολύ καλό διήγημα.

[Tiessa]

Perfection in darkness, perfection in idea!
Αγαπητέ Nihilio, ούτε τα αγγλικά σου με χάλασαν, ούτε μπορώ να βρω κανένα ψεγάδι.
Άριστα από μένα, ασυζητητί!

[Cassandra Gotha]

Μέχρι σχεδόν τη μέση πάθαινα κάτι πολύ άσχημο και για τον αναγνώστη και για τον συγγραφέα. Αφαιρούμουν. Και ξαναγύρναγα πίσω στις γραμμές που έχανα. Έφταιγε ο λόγος, που δεν είχε καλή ροή, αλλά πιστεύω και το περιεχόμενο. Πάντως το αποτέλεσμα ήταν κουραστικό.

Όμως από τη σκηνή στο φωτοτυπικό κι ύστερα και ο λόγος έφτιαξε και η ιστορία άρχισε να μου δίνει κάποιες ανησυχίες του στυλ "Κάτι παίζει με την τύπισσα", που με κράτησαν απερίσπαστη. Και στο τέλος δικαιώθηκαν με το παραπάνω. Σίγουρα δεν περίμενα αυτό που... μας βρήκε!

Η ιστορία ήταν καλή, αλλά κάτι ήθελε παραπάνω, για να με βάλει στο κλίμα. Την είδα κάπως ψυχρά και από απόσταση.

[aScannerDarkly]

Συμφωνώ κι εγώ σε γενικές γραμμές. Μια καταπληκτική αυθεντική ιδέα, 100% τρόμος. Η ιστορία δείχνει επιδέξια να σε παραπλανά και να βολοδέρνει, για να σου ρίξει την μπουνιά στα μούτρα στο τέλος. Δε θα πω κάτι καινούργιο. Όντως πάσχει κάπως στα αγγλικά, καθώς ώρες ώρες η αφήγηση μοιάζει μια ιδέα αδέξια. Από τις καλύτερες συμμετοχές.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά μου χτύπησε το εξής: packed liked sardines? Εκτός κι αν το λένε και στα αγγλικά και δεν το ξέρω, αν είναι απευθείας μετάφραση της ελληνικής φράσης, μοιάζει λίγο "κάπως".

[alchemist]

Αν και άρτιο στην εκτέλεση, το κείμενό σου έχει το βασικό μειονέκτημα ότι δεν είναι καθόλου τρομακτικό. Μας έδωσες δύο όμορφες ερωτικές σκηνές και αυτό είναι όλο. Δεν ξέρω, ίσως πάλι να το αδίκησα λόγω απειρίας στην ανάγνωση αγγλικής λογοτεχνίας, αλλά κρίνοντάς το σαν πλοκή αυτό είναι το πόρισμα που έβγαλα.

Attached File(s)

•  Perfection_in_darkness.doc (41.5K)
  Number of downloads: 1

[Nienor]

Πολύ καλό. Υπέροχη ιδέα και μετρημένο στην εκτέλεση με κάθε τι του εκεί ακριβώς όπου προβλέπεται. Εγώ για τη χρήση της γλώσσας δε μπορώ να σου πω τίποτα εντυπωσιακό, καθότι δεν έχω ιδέα ποιες είναι οι κλισέ φράσεις στα αγγλικά, αλλά μπορώ να σου πω -για ό,τι ίσως να είναι χρήσιμο τέσπα- ότι δε με κούρασε να το διαβάσω, νεράκι το πήγα, κι ας είχα άγνωστες λέξεις. Τα μάγια σου είναι οι ιδέες σου Μιχάλη.

Τρομομεζούρα: Χμμμ

[dagoncult]

Είναι σίγουρα από τις πιο πρωτότυπες ιστορίες του διαγωνισμού. Εκτός από την έντονη διαφοροποίηση, λόγω γλώσσας, που διαθέτει σε σχέση με τις υπόλοιπες... μου φαίνεται ότι και σαν ιδέα είναι πολύ μπροστά.
Δεν είναι και το πιο τρομακτικό διήγημα, με την έννοια του ενστικτώδους αντανακλαστικού τρόμου, που πυροδοτούν στον αναγνώστη οι κλασικές ιστορίες-ανυψωτές (ιστορίες που προκαλούν ανύψωση των τριχών στον αυχένα και τα χέρια). Πιο πολύ ο τρόμος εδώ είναι ψυχολογικός, μου φαίνεται, παρά και την αλλόκοτη φύση της Λάουρα.
Το σκοτάδι εξυπηρετεί περισσότερο, παρά πρωταγωνιστεί (τουλάχιστον όχι σε κάποιο επίπεδο που να μπορώ άνετα να το αντιληφθώ ως πρωταγωνιστή της ιστορίας).
Η τέλεια γυναίκα... που όμως δεν θα αποκτήσει ποτέ ένα όμορφο χαμόγελο, μιας και τα θύματα μόνο χαμογελαστά δεν μπορούν να είναι την τελευταία ώρα τους (τουλάχιστον αυτό το πέτυχα, έτσι. Οπότε... ότι γίνει, ας γίνει στο σκοτάδι. Μαζί σου... και η ιστορία δεν μπορεί, παρά να πάει ψηλά.
ΥΓ1: Το ον που ονομάζεται Λάουρα, είναι πιθανότερο να υπάρχει, σε σχέση με την τέλεια γυναίκα.
ΥΓ2: Στην αρχή, νόμιζα ότι η Λάουρα είχε εξολοκλήρου τη μορφή της Κάτιας. Παρακάτω, ακολουθούν οι σκέψεις που είχα κάνει με βάση εκείνη τη θεώρηση. Νομίζω ότι παρουσιάζουν ενδιαφέρον και δίνουν μία άλλη οπτική, που πιστεύω πως θα εκτόξευε τον τρόμο, κατευθείαν μέσα στην ανδρική σκέψη.


«Το ζήτημα ξεφεύγει (για ‘μένα, αλλά δεν νομίζω να είμαι και ο μόνος) από το σεξ και αυτό της δίνει παραπάνω "βαρύτητα", κάτι που δεν συναντάς κάθε μέρα σε μια ιστορία τρόμου. Ο πραγματικός εφιάλτης ξεκινάει από το σκοτάδι και βαδίζει προς το μέρος μας περνώντας ανάμεσα από δύο κεντρικούς (του διηγήματος) πυλώνες. Αυτόν της συνεχούς αναζήτησης της αδελφής ψυχής και αυτόν του ακατανίκητου ενστίκτου της έλξης για το άλλο φύλο. Δύο πράγματα που δεν είναι εύκολο να συμβαδίσουν, αλλά που στο τέλος αφομοιώνονται στην ύπαρξη και τη ‘’λειτουργία’’ της Λάουρα.
Φυσικά, για να επιτύχει κανείς τούτο το αποτέλεσμα, θα πρέπει να είναι αποφασισμένος να κάνει τους συμβιβασμούς του... να πληρώσει το τίμημα που απαιτείται.
Κατά κάποιον τρόπο ο ήρωας της ιστορίας δεν είναι κακός. Απλά... κυνηγάει την ισορροπία ανάμεσα στις δύο αντιφατικές καταστάσεις... και φαίνεται ότι το πετυχαίνει.
Άκου τώρα γιατί τα σκέφτηκα όλα αυτά. Νόμισα ότι, καθώς η Λάουρα επιτίθεται στην Κάτια, στην πραγματικότητα καταλαμβάνει το σώμα της. Οπότε είχα στο μυαλό μου έναν ήρωα που πλαγιάζει κάθε φορά με την ίδια (στην ψυχή, τις αντιδράσεις, το πνεύμα) γυναίκα, με την αγαπημένη του δηλαδή... η οποία όμως διαθέτει το κορμί του εκάστοτε θύματος.»

[Nihilio]

dagoncult, on Jun 1 2009, 20:53, said:

Άκου τώρα γιατί τα σκέφτηκα όλα αυτά. Νόμισα ότι, καθώς η Λάουρα επιτίθεται στην Κάτια, στην πραγματικότητα καταλαμβάνει το σώμα της. Οπότε είχα στο μυαλό μου έναν ήρωα που πλαγιάζει κάθε φορά με την ίδια (στην ψυχή, τις αντιδράσεις, το πνεύμα) γυναίκα, με την αγαπημένη του δηλαδή... η οποία όμως διαθέτει το κορμί του εκάστοτε θύματος.»

Όχι. Τις απορροφά και παίρνει τα στοιχεία εκείνα για τα οποία της επέλεξε ο ήρωας (και ναι, κάποια στιγμή θα το βρει και το χαμόγελο, αν κάτσω και επεκτείνω την ιστορία τελικά). Η πρώτη που απορρόφησε ήταν η Laura, πήρε μάτια, μύτη, ζυγωματικά και τη συμπεριφορά της στο κρεβάτι.

[dagoncult]

Nihilio, on Jun 1 2009, 21:06, said:

και ναι, κάποια στιγμή θα το βρει και το χαμόγελο, αν κάτσω και επεκτείνω την ιστορία τελικά

Χμμ... προτιμώ να σκέφτομαι το στόμα όλων των θυμάτων της Λάουρα, με μια τελευταία, σιωπηλή, χαραγμένη κραυγή, αντί για χαμόγελο...
Εντάξει όμως, μάλλον την είδα αλλιώς τη φάση.

[Nihilio]

dagoncult, on Jun 1 2009, 21:28, said:

Χμμ... προτιμώ να σκέφτομαι το στόμα όλων των θυμάτων της Λάουρα, με μια τελευταία, σιωπηλή, χαραγμένη κραυγή, αντί για χαμόγελο...
Εντάξει όμως, μάλλον την είδα αλλιώς τη φάση.

Δεν είναι καθόλου κακό ως ιδέα.

[mman]

dagoncult, on Jun 1 2009, 20:53, said:

[...] ΥΓ1: Το ον που ονομάζεται Λάουρα, είναι πιθανότερο να υπάρχει, σε σχέση με την τέλεια γυναίκα.

Μα γιατί το λες αυτό;

[dagoncult]

Nihilio, on Jun 1 2009, 21:39, said:

Δεν είναι καθόλου κακό ως ιδέα.

Ε ναι, γι' αυτό έλεγα για χαμόγελο που δεν θα μπορέσει να βρει ποτέ. Ποια θα είναι τόσο αμάσητη, που να χαμογελάει όταν τρώει το ντου;

mman, on Jun 1 2009, 21:56, said:

Μα γιατί το λες αυτό;

Τίποτα... τίποτα... κάτι δικά μου/σου/του

[Βρασίδας]

Μου αρεσε η ιστορια αν και μου ειναι εξαιρετικα δυσκολο να διαβασω ιστοριες στα αγγλικά. Οπότε μένω με την υποψια οτι ίσως και κατι να μου διέφυγε. Προφανως μετα απο 4-5 αναγνώσεις να ειναι καλυτερα για μενα τουλαχιστον. Το σκοτάδι παιζει αρκετα καλο ρόλο στον τρομο που ερχεται υποσυνείδητα στην ιστορία. Σιγουρα το να μην μπορεις να δεις και να "φανταζεσαι" τι συμβαινει μονο μεσα απο τους ήχους ειναι απο μονο του αρκετα τρομακτικο. Καλη και η ιδεα της συμβιωσης του τερατος/δαιμονα/οτιδηποτε με τον κατα βαση καλό ήρωα (οσο καλος μπορει να ειναι στην κατασταση του)

Θα ψαξω σιγουρα να βρω ιστοριες σου στα Ελληνικά γιατι ειμαι σίγουρος οτι θα τις απολαύσω.