Jump to content
  • Announcements

    • RObiN-HoOD

      Αναβάθμιση συστήματος 1-10-2017   09/30/2017

      Έγινε αναβάθμιση του συστήματος. Λόγω αυτού χάθηκαν ελάχιστα βραδινά μηνύματα αλλά όχι οι ιστορίες. Κατά τα γνωστά αν δείτε τίποτα περίεργο αναφέρετε το εδώ να το δούμε. Ευχαριστώ.

Recommended Posts

BladeRunner

Η Μέρι και ο γίγαντας

 

Μέχρι πριν από λίγες μέρες, αυτό ήταν το μοναδικό βιβλίο του Φίλιπ Ντικ που δεν είχα αγοράσει! Ο Ντικ είναι σίγουρα μέσα στην πεντάδα με τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Γιατί δεν το είχα αγοράσει τόσο καιρό; Από την μια η μέτρια βαθμολογία του στο Goodreads, από την άλλη μου είχε κολλήσει από παλιά ότι είναι ένα κακό βιβλίο, ε, το είχα βάλει εντελώς στην άκρη και το ξέχασα. Μέχρι που το πήρε το μάτι μου πριν λίγες μέρες και το αγόρασα. Τι στο καλό! Φίλιπ Ντικ είναι αυτός, ακόμα και την λίστα του για τα ψώνια του σουπερμάρκετ θα αγόραζα, αν μπορούσα να την βρω. Και δεν άργησα να το διαβάσω, μιας και τελευταία φορά που είχα διαβάσει βιβλίο του ήταν τον Φεβρουάριο του 2015, και σίγουρα μου έλειψε η γραφή και η τρέλα του.

 

Το εικοστό δεύτερο αυτό βιβλίο του Φίλιπ Ντικ που πέρασε στην λίστα μου με τα διαβασμένα, είναι εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Δεν είναι επιστημονικής φαντασίας. Δεν υπάρχουν εξωγήινοι, δεν υπάρχουν ρομπότ, διαστημόπλοια και ταξίδια στον χρόνο και τον χώρο, δεν υπάρχουν κυβερνητικές συνωμοσίες και παράλληλα σύμπαντα. Πρόκειται για ένα κοινωνικό δράμα, η ιστορία του οποίου διαδραματίζεται σε μια μικρή πόλη της Καλιφόρνια, στις αρχές της δεκαετίας του '50. Η πλοκή έχει να κάνει με μια εικοσάχρονη κοπέλα, την Μέρι Αν Ρέινολντς, η οποία νιώθει ασφυχτικά περιορισμένη από τους γονείς και την πνιγηρή και βαρετή ζωή της στην πόλη αυτή. Θα βρει μια κάποια διέξοδο στην Καλιφορνέζικη σκηνή της Τζαζ, σ'έναν μαύρο τραγουδιστή και ένα πολύ μεγαλύτερο σε ηλικία πωλητή δίσκων και λάτρη της κλασικής μουσικής. Όμως θα καταφέρει να ξεφύγει από την μιζέρια;

 

Είδατε; Καμία σχέση με επιστημονική φαντασία. Άλλη μια σημαντική διαφορά σε σχέση με άλλα βιβλία του, είναι η γραφή, τα αρκετά έντονα συναισθήματα που περνάει ο συγγραφέας μέσω της πλοκής και των χαρακτήρων, καθώς και η απίθανη σκιαγράφηση της νεαρής πρωταγωνίστριας, όπως και των υπόλοιπων βασικών χαρακτήρων της ιστορίας. Σοβαρά τώρα, ο Φίλιπ Ντικ έδωσε ρέστα με τους χαρακτήρες του. Ήταν σαν να γνώρισα αληθινούς ανθρώπους, με σάρκα και οστά. Δεν μπορώ να πω ότι το περίμενα, τουλάχιστον όχι σ'αυτόν τον βαθμό. Ειλικρινά. Και οι περιγραφές των σκηνικών και των σκέψεων των χαρακτήρων μου φάνηκαν εξαιρετικές και έντονα ρεαλιστικές. Δεν συμβαίνουν κουλά και ανεξήγητα πράγματα, είναι φανερό ότι ο Ντικ είχε σώας τας φρένας όταν το έγραφε και ότι απείχε ακόμα από παραισθησιογόνες ουσίες κάθε είδους.

 

Αυτό είναι ένα από τα λίγα "συμβατικά" μυθιστορήματα που έγραψε ο Φίλιπ Ντικ κατά την διάρκεια της τεράστιας συγγραφικής του καριέρας, αλλά εκδόθηκε για πρώτη φορά πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του (αν και γράφτηκε την δεκαετία του '50, όταν ο συγγραφέας ήταν δεν ήταν εικοσιπέντε χρονών), γιατί δεν έβρισκε εκδότη να το βγάλει για πολλά χρόνια και όσο ήταν ακόμα ζωντανός. Σοβαρά, τους φάνηκε τόσο κακό; Ή μήπως επικίνδυνο για τα ήθη και τα έθιμα της εποχής; Δεν ξέρω. Προσωπικά νιώθω ότι είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία του που έχω διαβάσει. Εντάξει, είναι άλλης κατηγορίας και κλάσης σε σχέση με τα ΕΦ αριστουργήματά του ("Το ηλεκτρικό πρόβατο", "Ubik", "Ο άνθρωπος στο Ψηλό Κάστρο", "Τα τρία στίγματα του Πάλμερ Έλντριτς", "Κυλήστε δάκρυά μου, είπε ο αστυνομικός", "Ελεύθερη ραδιοφωνία Άλμπεμουθ" και πάει λέγοντας), όμως παίζει να είναι και ένα από τα πιο προσωπικά του έργα. Τι να σας πω, το λάτρεψα! 

 

9/10

Edited by BladeRunner
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Τα τρία στίγματα του Πάλμερ Έλντριτς

Αυτό το βιβλίο δεν μου άρεσε. Δεν πήγαινε, ιδίως μετά τη μέση, με τίποτα. Στέναξα να το τελειώσω. Μου φάνηκε ότι ήταν πολύ μπέρδεμα και διάλογος και μετά ακόμα λίγο μπέρδεμα, ξανά και ξανά, σε εξαντλητικό βαθμό. Και δεν μου έκανε κλικ τίποτα και κανείς εκεί μέσα, ώστε να μην με πειράζει ο τρόπος που είναι γραμμένο.

Υποψιάζομαι ότι δεν το διάβασα στη σωστή περίοδο, και ότι μάλλον θα το ξαναπροσπαθήσω σε κάποια φάση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
yanni

Τα τρία στίγματα του Παλμερ Ελντριτς, είναι το πρώτο βιβλίο του P.H. Dick που διαβάζω, κακώς και καπως καθυστερημένα... Είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο για τον συγγραφέα, καθώς πηρε την ιδέα μετά από ένα όραμα που είδε στον ουρανό, προφανώς λόγω των πολλών παραισθησιογόνων ουσιών που έπαιρνε, ήταν λίγο καμμενος γενικότερα! Ναρκωτικά, πολλαπλοί κόσμοι αλλα και το αναπάντητο ερώτημα για το "τι, που ειναι, ο θεός?" συνθέτουν αυτό το δυνατό έργο.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.