Το Στοίχειωμα

[Adicto]

...

Το Στοίχειωμα edited.doc

Edited December 5, 2011 by Mesmer

[Drake Ramore]

Σαν τίτλο κράτα "Το στοίχειωμα".

[Πυθαρίων]

Drake Ramore said: Σαν τίτλο κράτα "Το στοίχειωμα".

Ή, "Κάτι μέσα στο σπίτι"

Edited March 17, 2010 by Πυθαρίων

[Adicto]

Εξίσου καλός τίτλος Πυθαρίων!

υγ Πολλ θα ανοίξω στο τέλος!!!

[Nihilio]

Μου άρεσε:

Η ιδεά αυτού που αποζητά αγάπη

Η σκηνή του θανάτου του σκυλιού

Το τέλος

 

Δε μου άρεσε:

Κάποια τυπογραφκά που θα λύνονταν με ένα απλό ορθογραφικό έλεγχο

Το ότι δε μας δίνεις ούτε μια υπόνοια του τι είναι αυτό

Νομίζω ότι κάπου βιάζεσαι να περιγράψεις κάποια πράγματα και χάνεις σε ατμόσφαιρα.

[Adicto]

H αλήθεια είναι ότι δεν έχω ελληνικό διορθωτή οπότε ξέφυγαν μπόλικα τυπογραφικά...

 

Για το τι είναι αυτό, το άφησα επίτηδες ασαφές. Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι καλώς έπραξα, απλά ήθελα να δω αν θα δουλέψει η τόση ασάφεια αναφορικά στο τι είναι.

Πήρα ένα ρίσκο που μάλλον δεν λειτουργεί (αν και θα περιμένω να δω και μερικές γνώμες ακόμα), οπότε όταν ξαναγραφτεί θα δωθούν περισσότερες λεπτομέρειες.

[Tiessa]

Μου άρεσε πάρα πολύ. Εξαιρετικά θα έλεγα.

Η οπτική γωνία αυτού σε κάνει να το συμπαθήσεις τόσο πολύ που σχεδόν να μη σε νοιάζει τι κακό θα πάθουν οι άλλοι.

Όντως μερικά λαθάκια μπορούν να διορθωθούν, αλλά νομίζω ότι είναι ψιλοπράγματα.

Δεν με πείραξε η ασάφεια του κακού. Πέρασε από το μυαλό μου και μια υπόνοια του τι μπορεί να είναι, αλλά δε νομίζω να έχει μεγάλη σημασία. Αν κάνεις κάποια στιγμή αλλαγές, τα συζητάμε.

 

Όσο πάνε και μ' αρέσουν καλύτερα τα κείμενά σου.

 

 

 

 

[dagoncult]

Όσο πάνε και μ' αρέσουν καλύτερα τα κείμενά σου.

 

 

Συμφωνώ κι εγώ σ’ αυτό. Οι ιδέες έχουν αρχίσει να εμπλουτίζονται με γενναίες δόσεις φαντασίας και ο λόγος (στην τριάδα Ο άνθρωπος που σκότωσε το χρόνο – Το άνθος… η μάσκα – Το στοίχειωμα) αποκτάει μια σταθερότητα, που ίσως εξελιχθεί σε χαρακτηριστική χροιά.

 

Για την ιστορία…

 

 

Λαθάκια εμφανίζονται από δω και από κει μέσα στο κείμενο.

 

Το κακό (ή καλύτερα το ‘αυτό’) μού άρεσε. Σκέφτομαι πώς θα λειτουργούσε αν δεν ήταν ουδέτερο, ωστόσο κι έτσι που το έχεις μου φαίνεται πολύ οκ. Η ιδέα να γυροφέρνει το σπίτι είναι (κλασικά) καλή. Η αλλαγή της οπτικής στον Τζόνας μέτρησε επίσης, τόσο σαν ιδέα, όσο και σαν εκτέλεση όσον αφορά το λόγο σου. Σε ότι έχει να κάνει με τη συγκόλληση/επιλογή των γεγονότων όμως, νομίζω θα μπορούσε να είναι και καλύτερα δοσμένη (έχω γράψει παρακάτω κάποια προβλήματα που είχα).

 

Επιπλέον, μου άρεσε και η έναρξη. Κατάφερες να μου περάσεις τη λαχτάρα του πλάσματος και ταυτόχρονα την αδυναμία του να επιρρεάσει τις καταστάσεις.

 

Κάτι με τους χρόνους με κόλλησε. Στην αρχή μού δόθηκε η εντύπωση ότι από την επαφή με τον σκύλο ως την είσοδο του ‘αυτού’ στο σπίτι, περνούν λίγες ώρες (από το πρωί ως το βράδυ). Ύστερα όμως, ο πατέρας λέει ότι το σκυλί έφυγε σε λίγες μέρες (και μετά από αυτόν τον θάνατο μπήκε το πλάσμα στο σπίτι). Ίσως αν υπήρχε κάτι (λίγες λέξεις) στην αρχή, όσο ακόμα έχουμε την οπτική του πλάσματος, που να εξηγεί σαφέστερα ότι έχουν περάσει κάποιες μέρες από την επαφή με το σκύλο ως την είσοδο.

 

Λοιπόν, στο σημείο που ο πατέρας συνειδητοποιεί κάποια πράγματα σταδιακά. Η ατμόσφαιρα και ο λόγος είναι εκεί. Όμως, λίγο αυτό το χρονικό ζήτημα που λέω πιο πάνω και λίγο το θέμα με τους θορύβους και τα βροντερά χτυπήματα στο σπίτι, δεν μου επέτρεψαν να αντλήσω μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Για τους χρόνους τα είπα. Για τα χτυπήματα… Όσο το βλέπαμε από τη μεριά του πλάσματος, δεν δίνεται η εντύπωση καμιάς μεγάλης φασαρίας. Μετά ο Τζόνας μας τα λέει αλλιώς. Θα προτιμούσα να υπήρχε κάποια αναφορά σε βροντερούς θορύβους στο πρώτο μισό.

 

Η εξολόθρευση του σκύλου (μέσα από τα μάτια του Τζόνας) είναι αρκετά τρομακτική.

 

Το φινάλε είναι όπως του πρέπει. Αγαπησιάρικο και απαισιόδοξο ταυτόχρονα.

 

 

 

ΥΓ:Ίσως θα ήταν ακόμα πιο τρομαχτικό, αν ο Τζόνας με κάποιον τρόπο δεν υπέκυπτε στο πλάσμα τόσο εύκολα, πχ αν η απώλεια του γιου του συνδεόταν στο μυαλό του σαφέστερα με το ον…

 

 

ΥΓ: Το Google Chrome κάνει τα δικά του

[Dark desire]

"Ζητιανος της αγαπης, επαίτης του αγγιγματος"...Απο τις πιο ομορφες γραμμες που εχω διαβασει τελευταια (το ότι θα βουρκωνα σε ιστορια τρομου...)

[Adicto]

Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα σχόλια και το χρόνο σας παιδιά!!!

 

 

Ντάγκον, οι παρατηρησεις σου τσεκάρονται ενδελεχώς! Σε ευχαριστώ!

[panos 419]

παρα πολυ καλη ιδεα....μπραβο σου..

αλλα χωρις να θελω να σε θηξω θα συμφωνισω με τον nihilio sta πραγματα που δεν του αρεσαν..αλλα και παλι πολυ καλη προσπαθεια

 

 

[Adicto]

Eυχαριστώ Πάνο, να σαι καλά και καλώς ήρθες στο φόρουμ!

[panos 419]

ευχαριστω πολυ

 

 

[Pilgrimage]

Αρκετά καλό αλλά θα μπορούσε να προσφέρει ποιοτικότερο τρόμο ίσως με κάποιες παραπάνω λεπτομέριες(δεν ξέρω τι ακριβώς αλλα μπορούσε να εμπλουτιστεί αρκετά).Μου άφησε μιά γεύση σε φάση του κάτι έλειπε.Ωραία ιδέα ίσως αν έμπαιναν κάποιες λεπτομέριες παραπάνω θα ήταν πολύ καλό.Keep on

[wordsmith]

Πολύ γοητευτική ιδέα, κάτι που σκοτώνει αγαπώντας. Δε με πείραξε ούτε εμένα η ασάφεια του τι είναι αυτό. Κάποιες παρομοιώσεις είναι μάλλον κλισέ (π.χ. οι τρίχες ορθώθηκαν σαν κεραίες) και πολλές είναι πολύ ωραίες (π.χ.η νύχτα ξάπλωνε πάνω στον κόσμο). Συμφωνώ με τους προηγούμενους για τα γλωσσικά λαθάκια, αλλά δεν το χαλάνε.

Χωρίς να θέλω να σε κοροϊδέψω ή να σε προσβάλω, ο "Ζητιάνος μιας αγάπης" είναι σίγουρα ταινία με τον Ξανθόπουλο...()

 

 

Η αγριότητα της μοναξιάς... Να σηκώσει το χέρι όποιος δεν την έχει νιώσει...

[Pilgrimage]

[Dark desire]

 

Χωρίς να θέλω να σε κοροϊδέψω ή να σε προσβάλω, ο "Ζητιάνος μιας αγάπης" είναι σίγουρα ταινία με τον Ξανθόπουλο...()

 

 

 

 

Ειναι, αλλα αυτο δε χαλαει την ομορφια της εκφρασης...

[wordsmith]

Βεβαίως, δεν είπα αυτό. Αλλά την κάνει λίγο κλισέ. Τέλος πάντων, οι ωραίες εκφράσεις είναι περισσότερες από τις κλισέ, το έγραψα και παραπάνω.

[Adicto]

Ξαναδούλεψα το κείμενο και έκανα κάποιες μικρές αλλαγές. Οι ήρωες έγιναν ανώνυμοι, μία-δύο αποσαφηνιστικές προτάσεις προστέθηκαν, βαριές εκφράσεις και μπιχλιμπίδια έφυγαν όπως και κάποιες επαναλήψεις λέξεων. Επίσης έφτιαξα κάποια ορθογραφικά-τυπογραφικά.

Το Στοίχειωμα edited.doc

Edited September 13, 2010 by Adicto

[Mesmer]

Πολύ ωραία ιστορία, Σταμάτη.

 

Μου άρεσε που είδαμε την ιστορία κι από την μεριά του Στοιχειώματος, ήταν κάτι καινούριο, κι ο τρόπος γραφής είναι αναμφίβολα πολύ καλός, σε κάνει να γίνεσαι ένα μαζί του και να παίρνεις το μέρος του. Η περιγραφές για του χαμού του σκύλου και το παιδιού, από τα μάτια του πατέρα ήταν πολύ δυνατές, αν κι αργότερα δεν φαίνεται τόσο έντονα η απόγνωσή του. Το τελός πολύ ωραίο, επίσης.

 

[Adicto]

Ευχαριστώ για το χρόνο σου και το σχόλιο Άγγελε!

[Stanley]

Μάλιστα...Κοίταξε να δεις:γουστάρω απίστευτα που ο τρόμος που γράφεις δεν είναι τρόμος για να μας κάνει απλά να νιώσουμε ανατριχίλες. Έχει κάτι να πει αυτό που γράφεις,έναν σκοπό. Πάλι βλέπω στο κείμενό σου(όπως στο Ξέφωτο) οικογενειακά θέματα, που δηλώνουν ευαισθησία και ανθρωπιά. Χαίρομαι κι ελπίζω να γίνεις ένας τόσο καλός πατέρας όσο αφήνει να εννοηθεί η γραφή σου.

 

Μου αρέσει πολύ η γλώσσα σου. Είναι εκλεπτυσμένη και λόγια όσο πρέπει, αλλά ταυτόχρονα μου δημιουργεί την εντύπωση ότι είναι συνέχεια σκονισμένη και θολή, έτσι που να με κάνει να την κυνηγάω. Π.χ το πορσελάνινα μαχαίρια,το λάτρεψα! Έχεις σίγουρα ένα ύφος, μια χροιά στο γράψιμο. Θα το επιβεβαιώσω,βέβαια,και στα επόμενα που θα δω,αλλά μπορώ να το πω και από τώρα.

 

Στα της ιστορίας:μου άρεσε πάρα πολύ η ιδέα,η έναρξη,η διπλή οπτική(δεν την περίμενα καθόλου και την καλοδέχτηκα ενθουσιασμένος!) και το τέλος. Σίγουρα δουλεύει η ασάφεια του όντος,δεν θέλησα στιγμή να μάθω πώς είναι.

 

Βελτίωση στα ορθογραφικά,ευτυχώς!

 

Το μόνο που έχω να επισημάνω,είναι μια μικρή επανάληψη φράσεων στην αρχή: δεν χρειάζεται σε κάθε παράγραφο να θυμίζεις ότι έψαχνε αγάπη,το έχεις κάνει ήδη σαφές.

 

Αυτά...Σταμάτη,συγχαρητήρια. Τα settings σου με κάνουν να θέλω να γράψω κάτι παρόμοιο,με γοητεύουν πάρα πολύ. Αυτή η ιστορία μου άρεσε πάρα πολύ,μπράβο!

 

ΥΓ:Από τίτλο ψηφίζω Στοίχειωμα,αν και πιστεύω ότι μπορείς να βρεις κάτι καλύτερο.

[Μαργαρίτα]

Γειά σου Σταμάτη.

Μικρή παρατήρηση θα κάνω.

Δεν μου άρεσε ο συνδυασμός αυτών των λέξεων...

Ψίθυρους για τα απέραντα σμαραγδοστόλιστα λιβάδια της αυγής..., ...και τα αστέρια που τριζοβολούσαν το ασημένιο τους φως..., ...για τις κρυστάλλινες λίμνες...

 

με αυτό...

κανείς δεν πήρε χαμπάρι καν από τι πέθανε.

Επίσης, θα προτιμούσα έναν τίτλο που να μην με προϊδεάζει. Όταν "αυτό" άρχισε να ενεργεί, μου χάλασε η μαγεία γιατί είχα διαβάσει τον τίτλο. Για το "Κάτι" δεν το συζητάω καν.

Κατά τα άλλα μου άρεσε πολύ, έξυπνο. (Μου θύμισε βέβαια πολλά θρίλερ με στοιχειωμένα σπίτια, αλλά αυτό δεν με πείραξε. Το έσωσες με το σκύλο...)!

[Oceanborn]

Μου άρεσε απίστευτα! Με κάθε ειλικρίνεια είναι από τις καλύτερες ιστορίες που έχω διαβάσει στο sff!

 

Λάτρεψα το γεγονός ότι μας παραθέτεις και την δική του πλευρά. Η ιστορία έφυγε τόσο γρήγορα. Είχε κάτι πικρό και μελαγχολικό αρχικά και όταν φτάσαμε στην διήγηση του άνδρα κατέληξε τρομακτική. Έντονα φορτισμένη συναισθηματικά και από τις δυο πλευρές και καλογραμμένη. Μπράβο σου! Θα αναζητήσω περισσότερα κείμενα από σένα.

[Adicto]

Ευχαριστώ Βιρτζίνια!

Τις πιο πολλές ιστορίες μου τις έχω κατεβάσει για διορθώσεις, αλλά θα αρχίσω να τις ξανανεβάζω σιγά σιγά από σήμερα.