Οι Γόνδολες των Αθηνών

[DinoHajiyorgi]

Τις καλές μέρες η μαμά μας αφήνει να καθόμαστε στο μπαλκόνι. Με την τέντα κατεβασμένη και τα μπράτσα και το μέτωπο πασαλειμμένα με αντηλιακό. Καθόμαστε στην άκρη, πίνουμε τις κόλες μας, διαλέγουμε χαλίκια από τις γλάστρες και τα πετάμε στο κανάλι από κάτω. Καμιά φορά η μαμά φέρνει και τον παππού με το καροτσάκι του. Τελευταία είναι συνέχεια κουρασμένος, δεν ανεβαίνει πια στην ταράτσα να δουλέψει στον κήπο του. Κάθεται μαζί μας και κοιτάζει μέσα από τα κάγκελα, αλλά δεν ξέρω πόσο μακριά βλέπει.

«Μια χαβούζα είναι η Κολιάτσου» μονολογεί συνέχεια.

 

Χθες είδαμε δύτες να βγάζουν από τον πάτο το σώμα μιας γυναίκας. Η μαμά μας μάζεψε αμέσως μέσα. Πρόλαβα όμως να δω την πεθαμένη. Το σώμα της ήταν γκρίζο.

 

Τα νερά στα κανάλια της Αθήνας είναι μαύρα, πουθενά όμως πιο μαύρα από το Κανάλι της Πατησίων. Είδαμε τσιγγάνους να κολυμπούν στης Αχαρνών και στου Αγίου Μελετίου, η μαμά όμως δεν ήθελε ούτε να το ακούσει. Τα νερά είναι μολυσμένα, γεμάτα βακτηρίδια μας είπε.

 

Όταν είναι στις καλές της πάμε βόλτα ως τον βράχο με μια γόνδολα. Για τα ψώνια βγαίνουμε με το φουσκωτό της πολυκατοικίας. Δεν είναι όμως το ίδιο όπως με μια γόνδολα. Τις έφερε πριν πολλά χρόνια κάποιος επιχειρηματίας, που η μαμά λέει έχασε στο τέλος όλα του τα λεφτά. Οι γόνδολες, που ήταν εκατό, λέει, σκόρπισαν σε ιδιώτες, και κάποιοι βρέθηκαν να τις δουλεύουν γι αυτό για το οποίο τις είχαν φτιάξει. Με λίγες δραχμές κάνουν βόλτες στον κόσμο, μέρα και νύχτα.

 

Η ωραιότερη νύχτα για βόλτα με γόνδολα είναι στο Κινέζικο Φεστιβάλ. Αναμμένα φανάρια κρέμονται στα μπαλκόνια, και άλλα, χάρτινα, επιπλέουν στα νερά φωτίζοντας τα κανάλια μαγικά. Συνήθως πάμε ίσα ως τον βράχο, κοιτούμε τους σεΐχηδες που κάθονται στις ταράτσες του Παρθενώνα ρουφώντας τους ναργιλέδες τους, και μετά επιστρέφουμε κάνοντας τον κύκλο της Λιοσίων.

 

Είπα μια φορά στη μαμά πως όταν μεγαλώσω θα γίνω γονδολιέρης και θύμωσε πολύ. Από τότε δεν το ξαναείπα ποτέ σε κανένα. Είναι το κρυφό μου όνειρο.

[Διγέλαδος]

Ε τώρα με έκανες να θέλω να λιώσουν οι πάγοι..

 

 

[Tiessa]

Ε τώρα με έκανες να θέλω να λιώσουν οι πάγοι..

 

 

Εμένα πάλι, όχι.

Ένα από τα πράγματα στα οποία είμαι πιο ευάλωτη στις ιστορίες είναι να περιγράφεται μια φρικτή ή καταστροφική κατάσταση μέσα από μάτια είτε παιδιού είτε ανθρώπου που για κάποιο λόγο (π.χ. απόλυτη άγνοια ή νοητική υστέρηση) δεν καταλαβαίνει πόσο δυσάρεστο και μακριά από το φυσιολογικό είναι αυτό που συμβαίνει.

Το συγκεκρισμένο φλασάκι χτυπάει ακριβώς σ' αυτή μου την ευαίσθητη χορδή.

[KELAINO]

Φοβερός αυτός ο συνδυασμός δυστοπίας - η ζωή συνεχίζεται.

Αυτό πετυχαίνεται ακριβώς χάρη στην παιδική ματιά. Πολύ καλό.

[Cassandra Gotha]

Όταν το μέλλον βρέχει την πόρτα σου.

Δεν το είχα διαβάσει, Ντίνο. Καλό.

[Nienor]

Πολύ ενδιαφέρουσα οπτική για την Αθήνα. Για να είμαι ειλικρινής δε μου φαίνεται τόσο τρομαχτική. Ίσα ίσα είναι ένα -ας το πω- μέλλον το οποίο είναι μάλλον κοντά στο φάντασυ και για κάποιο λόγο που δε μπορώ ακόμα να τον προσδιορίσω, δε μου φαίνεται ακριβώς "κακό". Η ογ πάρα πολύ καλή και οι εικόνες με τον παππού νοσταλγικές. Όμορφο κείμενο.

[AftPeakTank]

Ντίνο εξαίσιο!

 

Εγώ πάλι τρελαίνομαι να διαβάζω για το πως σκέφτεται κάποιος που δεν έχει ζήσει στο παρόν και γνωρίζει μόνο το μέλλον. (Παρεμπιπτόντως, ο παρατηρητής για τα προηγούμενα λόγια μου βρίσκεται στο παρόν μας 2010)

[joe]

Μεσα σε λιγες λεξεις περασες τοσες εικονες! Εισαι πολυ μαγκας μπραβο!