Πούπουλα

[Eroviana]

Όνομα Συγγραφέα: Μαρίνα Σταυροπούλου

Είδος: ολίγον ψυχολογικό σουρεάλ

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 419

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Γράφτηκε στα πλαίσια μιας άσκησης για τη σχολή μου (500 λέξεις περιγραφή μιας συνάντησης σε πλοίο). Δεν είχε καλή αποδοχή απ' το διδάσκοντα

feathers.doc

[DinoHajiyorgi]

Δεν το κατάλαβα, μου άρεσε όμως απίστευτα.

 

Ο "διδάσκον" είναι ηλίθιος. [Δεν μπορούσε προφανώς να αποδεχτεί ότι δεν το κατάλαβε. Αλίμονο.]

[Drake Ramore]

Είναι έναν φλασάκι που δίνει κυρίως την ψυχική κατάσταση της πρωταγωνίστριας, παρά μια πραγματική συνάντηση σε ένα πλοίο.

Το βρίσκω όμορφο,σχεδόν απόκοσμο και παρανοικό, αλλά παρόλα αυτά καταλαβαίνω και την δυσκολία του διδάσκοντα να το αποδεχτεί.

 

Η γραφή κειμένων φανταστικού , δύσκολα καταπίνεται σε συνθήκες ρεαλισμού. Αν μάλιστα η μεγάλη πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην άσκηση παρέμεινε σε ρεαλιστικά επίπεδα, η διαφορετικότητα χτυπάει ακόμη πιο άσχημα.

[DinoHajiyorgi]

καταλαβαίνω και την δυσκολία του διδάσκοντα να το αποδεχτεί.

 

Η γραφή κειμένων φανταστικού , δύσκολα καταπίνεται σε συνθήκες ρεαλισμού. Αν μάλιστα η μεγάλη πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην άσκηση παρέμεινε σε ρεαλιστικά επίπεδα, η διαφορετικότητα χτυπάει ακόμη πιο άσχημα.

 

Τι διδάσκει όμως ο διδάσκον; Αν μιλάμε για "δημιουργική γραφή" ο άνθρωπος είναι για τα σίδερα. Ο νους μου δεν πήγε καν στο φανταστικό όταν το διάβαζα. Είναι όπως λέει η συγγραφέας "ψυχολογικός σουρεαλισμός" που κάθεται μια χαρά στην αποδεκτή λογοτεχνία (ή έτσι θα έπρεπε). Ο Μπόρχες δηλαδή είναι συγγραφέας του φανταστικού;

[Eroviana]

Ο διδάσκων διδάσκει πεζογραφία, αλλά οκ, κατάλαβα γιατί δεν το αποδέχτηκε. Και κάτι άλλα μοντερνιστικά συμφοιτητών μου τον ξένισαν. Είναι κι ογδόντα χρονών, τι να κάνεις;

 

Και ναι, δεν είναι φάντασυ. Εξ ου και βρίσκεται στις διάφορες!

[Πυθαρίων]

419 καίριες λέξεις. Με ψυχεδελικό αποτέλεσμα. Να προσθέσω ότι μου άρεσε πολύ;

[Eroviana]

419 καίριες λέξεις. Με ψυχεδελικό αποτέλεσμα. Να προσθέσω ότι μου άρεσε πολύ;

 

Ευχαριστώ! Μας τραβάει η ψυχεδέλεια, χρόνια τώρα...

[Aurora]

Ένα όμορφα παρανοικό κείμενο. Με μπέρδεψε αλλά μου άρεσε πολύ.

Ο διδάσκων δικαιολογείται όσο να 'ναι, είναι και παππούλης πια.

[Cassandra Gotha]

Μου άρεσε, όλα κύλισαν φυσικά κι αβίαστα, μόνο το τέλος ήρθε απότομα. Αλλά κι αυτό φυσικό είναι, αυτά τα πράγματα έτσι απότομα συμβαίνουν...