Jump to content

Όχεντρα


Recommended Posts

Πυθαρίων

Όνομα Συγγραφέα: Πυθαρίων

Είδος: φαντασία

Βία; Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 843

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: Εμπνευσμένο από έναν τοπικό μύθο.

Σημειώσεις: Όχεντρα είναι κρητική (και αρχαία Ελληνική) λέξη για την οχιά. “Πουκάμισο” (του όφη), είναι το δέρμα (του φιδιού). Ο Νεραϊδόσπηλιος βρίσκεται κοντά στο χωριό Αστρακοί του νομού Ηρακλείου, στο φαράγγι του Καρτερού.

 

 

Τ’ ανοιξιάτικα απογεύματα οι καλοκοιμηθιές χύνουν στις πλαγιές ένα ξεθωριασμένο βιολετί, που κατρακυλά σαν παλιό βελούδο μέχρι τις ρεματιές. Τα μαξιλάρια του ύπνου της, γεμισμένα με τ’ ανάλαφρα πουπουλένια άνθη τους, φέρνουν κάθε βράδυ στα όνειρά της λευκές οπτασίες. Ξεδιψούν αμίλητες στο νεραϊδόσπηλιο με δροσερό κρυστάλλινο νερό και υγρά κομμάτια από φεγγάρι. Στήνουν, αλαφροπάτητες, ξέφρενους σιωπηλούς χορούς τις νύχτες, στα σκιερά μονοπάτια και στα ξέφωτα, δίπλα στα βουβά πλατάνια. Αν τους μιλήσεις, σου κλέβουν τη λαλιά. Πρέπει να κρύβεσαι να μη σε βλέπουν, γιατί, αλλιώς, σου αρπάζουν την ψυχή.

Μια ώρα τουλάχιστον για το ξημέρωμα, τ’ ανήσυχα κοτσύφια ξορκίζουν τα σκοτάδια με ασυντόνιστα παραληρήματα, στο βάθος μιας χαμηλής λεπτής ομίχλης, πλεγμένης από τις αχνές ανάσες του τοπίου. Τούτη την ώρα η Σελένα ξεπροβαίρνει μέσα από τις μυρωδάτες μυρτιές όσο μπορεί πιο αθόρυβα και ξεκινά για την επιστροφή. Οι κουκουβάγιες σταματούν τις διαπεραστικές ρυθμικές κραυγές τους στο θρόισμα από το πέρασμά της.

Η λαχανιασμένη ανάσα της ακολουθεί τα γυμνά βήματά της στο χώμα.

Ξυπνά στις πρώτες αχτίδες κουρασμένη…

“Πού ήσουν πάλι απόψε, ψυχή μου;”

Δεν απαντά, ποτέ δεν μιλάει.

Με μια ζεστή βρεγμένη πετσέτα, εκείνος, καθαρίζει τρυφερά τα κρύα λασπωμένα της πόδια. Μ’ ένα γλυκό φιλί ξανακλείνει τα ματόκλαδά της. Αφήνεται στα περιποιητικά του χάδια.

Αλλάζει βλέμμα, ματιές αλλάζει, στα βλέφαρά της εναλλάσσονται αλήθειες. Συμβολισμοί κι' αλληγορίες, φιλτραρισμένες παρακρούσεις, τοπία στη θολούρα του μυαλού της.

 

Στην παραστιά σιμά, τις ψυχρές μέρες, το θλιμμένο πρόσωπό της φωτίζεται με θερμές αναλαμπές, από τις φλόγες που τρεμοπαίζουν και χοροπηδούν πάνω στα ξύλα. Η μοναξιά της χορεύει κι αυτή με τις σπίθες, ενώνεται με το τριζοβόλημα των κλαδιών που καίγονται μαζί με τις φευγαλέες σκέψεις της, και κατακάθεται στην πυρωμένη χόβολη. Την αγαπά τη ζέστη, μα φοβάται τη φωτιά.

Σε κάθε σπίθα, μια εικόνα. Μέσα στη φωτιά, ένας άγριος χορός. Κι εκείνη, παγιδευμένη στη φευγαλέα μορφή μιας οπτασίας, θυμάται. Υπομονετικά καιροφυλακτούσε ατέλειωτες νυχτιές να την αδράξει απ’ τα μαλλιά. Να ορίσει το λαχταριστό κορμί της που λικνιζόταν ιδρωμένο με φιδίσια χάρη, μια ώρα πριν ξημερώσει, όταν ξεσπούν τα ξέφρενα κελαϊδίσματα που μπορούν να σκεπάζουν τους λυπημένους λυγμούς. Τις μόνες στιγμές που η παράταιρη αγάπη μπορεί να αιχμαλωτίσει μια ψυχή και να την φυλακίσει στη στοργή αταίριαστων κόσμων. Θυμάται. Τις στιγμές του παράφορου πόθου του. Το μοναδικό αντίκρισμα της μοναξιάς της. Ένα διχασμένο δάκρυ στην άκρη των ματιών της θολώνει τη μορφή του.

Το φαγητό της δεν το αγγίζει ποτέ. Στο τζάμι βλέπει τη φιγούρα της να λειώνει μέρα με τη μέρα.

“Σελένα;” Η απογοητευμένη ματιά του την ικετεύει. Μάταια.

“Είσαι εδώ, μα λείπεις πάντα, Σελένα.”

Θα ήθελε να μην την φωνάζει μ’ αυτό το όνομα. Μα δεν μπορεί να του το πει. Θα ήθελε να την λέει με το δικό της: Όχεντρα…

 

Απομακρύνονται βασανιστικά οι καιροί με τα σύννεφα της λησμονιάς, μα οι μνήμες της γίνονται θλιμμένες στάλες που ξαναπέφτουν. Κλείνει τα μάτια σε μια περίεργη νάρκη που πλησιάζει. Αγκαλιάζει το λαιμό του με τα λιγνά της χέρια, με το κορμί της ανήμπορο πια, να τουρτουρίζει αφημένο στα μπράτσα του. Σφίγγεται κουλουριασμένη στο στήθος του, προσπαθώντας απεγνωσμένα να αντλήσει από τη θέρμη του.

Ανοίγει τα μάτια. Ο ουρανός σκοτεινιάζει. Το όψιμο ψιλόβροχο παρασύρει μερικά φύλλα από τα δέντρα, που αιωρούνται τώρα από πάνω της, ταλαντεύονται παλινδρομικά, την νανουρίζουν πέφτοντας. Αισθάνεται να την κουβαλά προς τα κάτω, κάπου γνώριμα, κάπου παλιά. Κατηφορίζουν στην κοιλάδα. Βλέπει τα χείλια του φαραγγιού με τα θεόρατα βράχια να στενεύουν σιγά - σιγά. Να την κλείνουν στην υγρή αγκαλιά του με τους νυχτιάτικους θορύβους.

Νιώθει τελικά να την αποθέτει πάνω στα χόρτα. Η επαφή με το έδαφος μοιάζει με ζωογόνο τελετουργία. Κοιτάζει το ολόγιομο φεγγάρι στις στοές των σύννεφων.

“Σ’ έφερα πίσω, ψυχή μου.” της λέει.

Μια ώρα μετά τη δύση, όταν οι πύλες είναι ανοιχτές και οι ψυχές αλλάζουν σώματα, είναι η πιο κατάλληλες στιγμές να επιστρέψεις, αν σε ελευθερώσουν από τα δεσμά σου.

Τα πουλιά μουρμουρίζουν λίγο πριν λουφάξουν στις φωλιές των απόκρημνων βράχων. Στα ξέφωτα έχουν αρχίσει να συναθροίζονται λευκές μορφές.

“Σήκω, ψυχή μου.”

Μη μιλάς, θα σου κλέψουν τη φωνή, σκέφτεται εκείνη, μα δεν μπορεί να το πει φωναχτά κι είναι πια αργά.

Έπρεπε να έχεις κρυφτεί, θα σου αρπάξουν την ψυχή.

Οι οπτασίες κινούνται προς το μέρος του, αργά, χορευτικά.

Αφήνει το πουκάμισό της καταγής και σέρνεται αστραπιαία στα πόδια του. Στη γάμπα του σχηματίζονται δυο κόκκινες κηλίδες.

Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να σώσω την ψυχή σου, ψυχή μου. Λέει μ’ ένα σφύριγμα.

 

Στα παλιά γκρεμισμένα ξωκλήσια, σκαρφαλώνουν σαν στοιχειωμένα φαντάσματα οι κισσοί και τ’ αγιοκλήματα. Τις νύχτες του καλοκαιριού, μια σκιά ανάμεσα στις σκιές, μια ανάσα μέσα στις πνοές, περιπλανιέται με προσευχές ψιθύρους στης απουσίας της τα μονοπάτια. Όταν στρογγυλεύει το φεγγάρι, κατηφορίζει στο νεραϊδόσπηλιο του φαραγγιού και κρύβεται πίσω απ’ τις μυρωδάτες μυρτιές, παραφυλώντας με την ελπίδα πως απόψε θα δει ξανά το σιωπηλό χορό της Όχεντρας.

 

Εκείνη, χορεύει τρελά μαζί με τις άλλες λευκές οπτασίες, με το ιδρωμένο της κορμί να γυαλίζει στο σεληνόφωτο, ρίχνοντας κλεφτές ματιές, ανιχνεύοντας τις ανεπαίσθητες κινήσεις στα φυλλώματα. Κι όταν το βλέμμα της διασταυρωθεί με το δικό του, υποκρίνεται πως δεν είδε τίποτα μέσα στο σκοτάδι, για να μην αναγκαστεί ν’ αρπάξει την ψυχή του…

 

 

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Tiessa

Πανέμορφο. Γεμάτο ποίηση, εικόνες και μελαγχολία.

Τι άλλο να πει κανείς πέρα από το ότι είναι υπέροχο;

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Πανέμορφο. Γεμάτο ποίηση, εικόνες και μελαγχολία.

Τι άλλο να πει κανείς πέρα από το ότι είναι υπέροχο;

 

Κολακευμένος, lady. Ευχαριστώ.

Link to post
Share on other sites
christina

φοβερό...έπαθα την πλάκα μου. Σύμπτωση μεγάλη, ομως. Στο παιδικό μυθιστόρημα που ξεκίνησα να γράφω για τον Πέτρο, αναφέρω το χωριό Αστρακοί και συγκεκριμένα η ιστορία μου, θα εξελιχθεί στο Νεραιδόσπηλιο και αυτό γιατι έψαχνα να βρω κάτι ανάλογο για να δικαιολογήσω την ύπαρξη μυθικών πλασμάτων(εκτος και αν μου τη βαρεσει παλι και αλλάξω τοποθεσίαlaugh.gif ).

 

Είναι υπέροχη η γραφή σου και με ταξίδεψε στα βάθη των χρόνων. Συγχαρητήρια!

Edited by christina
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

... αναφέρω το χωριό Αστρακοί και συγκεκριμένα η ιστορία μου, θα εξελιχθεί στο Νεραιδόσπηλιο και αυτό γιατι έψαχνα να βρω κάτι ανάλογο για να δικαιολογήσω την ύπαρξη μυθικών πλασμάτων(εκτος και αν μου τη βαρεσει παλι και αλλάξω τοποθεσίαlaugh.gif ).

 

 

Χριστίνα, ο μύθος για το συγκεκριμένο νεραϊδόσπηλιο (υπάρχουν φυσικά κι άλλοι και στην Κρήτη και σ' άλλα μέρη της Ελλάδος), βρίσκεται στο:

http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=35370.0

 

 

Σ' ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου.

 

Υ.Γ. : Μάλλον δεν το βγάζει, χρειάζεται κωδικό για να μπείς. Ζήτα το σαν φαράγγι του Καρτερού στο Google.

 

Δοκίμασε αυτό: http://neraidokosmos1.wordpress.com/2007/11/29/astrakon/

Edited by Πυθαρίων
Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...

Πανέμορφο. Γεμάτο ποίηση, εικόνες και μελαγχολία.

Τι άλλο να πει κανείς πέρα από το ότι είναι υπέροχο;

 

Ακριβώς! Τι άλλο να προσθέσω εγώ πέρα από ένα μπράβο (και πάλι);

 

Υπέροχο, Πυθαρίωνα...

Link to post
Share on other sites
Keuthonymos
Στήνουν, αλαφροπάτητες, ξέφρενους σιωπηλούς χορούς τις νύχτες, στα σκιερά μονοπάτια και στα ξέφωτα, δίπλα στα βουβά πλατάνια. Αν τους μιλήσεις, σου κλέβουν τη λαλιά

 

Κι εδώ στην Ήπειρο υπάρχει αυτή η παράδοση για το κλέψιμο της λαλιάς απο τις νεράιδες και τους καλικάτζαρους. Επίσης λένε πως αν δεις κάποιον μικρό ανεμοστρόβιλο, τότε σε 'κείνο ακριβώς το σημείο υπάρχει τραπέζι και χορός των καλικάτζαρων και δεν πρέπει να πατήσεις εκεί γιατί μπορεί να τυφλωθείς ("γκαβωθείς" που λέει κι η γιαγιά μου:))

 

edit:κκια -> και

Πάντα το ίδιο λάθος!!!! Είναι "και" κι όχι "κια" ή "κκια":tease:

Edited by keuthonymos
Link to post
Share on other sites
Naroualis

Δεν είμαι σίγουρη τι πρέπει να πω γι’ αυτό το κείμενο. Για την ακρίβεια προσπαθούσα να γράψω την προηγούμενη πρόταση, για αρκετή ώρα. Ο απόηχος του κειμένου, η επίγευσή του είναι εξαιρετική, μεθυστική. Μου είναι αδύνατο να το σχολιάσω, ακόμη και κάποια τυπογραφικά τα είδα θολά και με παντελή αδιαφορία. Φοβάμαι ότι βρίσκεται πολύ ψηλά στις προτιμήσεις μου, στη λίστα των αγαπημένων μου για να μπορέσω να το σχολιάσω.

 

Edited by Naroualis
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Σταμάτη, Σπύρο, Ευθυμία,

σας ευχαριστώ για την ανάγνωση και τα σχόλια.

Link to post
Share on other sites
  • 1 month later...
Nienor

Υπέροχο Πυθαρίωνα, πραγματικά υπέροχο. Μου γέμισες το μυαλό αρώματα και γεύσεις. Ευχαριστώ.

Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Υπέροχο Πυθαρίωνα, πραγματικά υπέροχο. Μου γέμισες το μυαλό αρώματα και γεύσεις. Ευχαριστώ.

 

Εγώ σ' ευχαριστώ.

Link to post
Share on other sites

Πράγματι,πανέμορφο! Πένα που γλιστράει κι αφήνει μυρωδάτο χνάρι.Δυο μικρές παρατηρήσεις μόνο,αν μου επιτρέπεις:

 

Αλλάζει βλέμμα, ματιές αλλάζει, στα βλέφαρά της εναλλάσσονται αλήθειες.

Στην παραστιά σιμά

Αυτές οι δύο φράσεις κάπως μου φάνηκαν,θα πήγαιναν πιο πολύ σε τραγούδι κι όχι σε πεζό.

Edited by Stanley
Link to post
Share on other sites
Innerspaceman

Συμφωνώ με τους προλαλίσαντες . Υπέροχο.

 

 

Δεν είμαι σίγουρος για αυτά που θα σου πώ, (μπορεί πιό μετά να αλλάξω γνώμη), για αυτό και διστάζω συνήθως να γράφω κριτικές για άλλους, ( δικαιολογία; Μπορεί, μα νιώθω, μέχρι στιγμής, ακατάλληλος για συγγραφικές συμβουλές) απλά δέξου το σαν μια πιθανή εναλλακτική σκέψη. Γιατί αυτά τα ερωτήματα με βασανίζουν και εμένα. :mf_sherlock:

 

Τα θετικά είναι δεδομένα και στάνταρ στο κείμενο αυτό αλλά και γενικά στην γραφή σου και δεν θέλω να γράψω για αυτά.

 

Είναι μιά σκέψη, όπως και σε κάποια δικά μου κείμενα (με ποιητική διάθεση) και αν θες σκέψου το μαζί μου και εσύ και μου λες την άποψη σου: Μήπως λέω λοιπόν, όλοι αυτή η υπέροχη ποιητική γλώσσα που διαθέτεις, με κάποιες διάσπαρτες πιο απλοϊκές- άμεσες - λαϊκές γλωσσικές ανάσες εδώ και εκεί, θα την εξύψωνες ακόμη περισσότερο. Εκεί όπου νιώθεις ότι ακριβώς απαιτείται περισσότερο. Φαντάσου το δηλαδή σαν μια μουσική σύνθεση. Αν είναι συνέχεια μια έντονα λυρική κορύφωση, καταντάει κουραστική. Δεν λέω πως το κείμενο ήταν κουραστικό, ήταν πολύ καλό δεν σηκώνει αμφιβολία, αλλά ένιωσα κάποιες στιγμές να είναι μια συνεχή βαθιά αναπνοή. Μια ρομαντική ομιχλώδες μαγεία, μα τόσο που στο τέλος με θόλωσε λίγο παραπάνω απ' ότι έπρεπε. Βέβαια καταλαβαίνω ότι αυτό είναι το στύλ σου και η ρομαντική σου γραφή. Δεν διαφωνώ, και εμένα μου αρέσει πολύ, αλλά νομίζω ότι θα ήθελα περισσότερες ανάσες.

 

Δηλαδή φοβάμαι μήπως όλοι αυτή η λαμπερή ομορφιά, με μεταφορές, συμβολισμούς, αλληγορίες κτλ που είναι σε όλο το σώμα του κειμένου κρύβεται - ως ενός σημείου - απ' την ίδια την λάμψη της! Μήπως λέω, σκέφτομαι (δεν ξέρω) να μην το "παραγέμιζες" τόσο. Να δώσεις μια ανάσα στην υπέροχη ποιητική σου φαντασία. Νιώθω ότι δεν είχε τον καλύτερο ρυθμό, ότι ήταν μια συνεχής εξύψωση.

 

Η άρση δηλαδή έχει περισσότερη αξία με τις παύσεις αλλά και τα κατεβάσματα. Ίσως βέβαια να το απαιτούσε και το θέμα. Αλλά το θέμα επειδή ακριβώς είναι και "λαικό" νομίζω ότι θέλει και την λαϊκή του απλότητα.

 

Καλοπροαίρετα στα λέω, γιατί βλέπω ότι έχεις πολλές δυνατότητες και ότι μπορείς να γίνεις ακόμη καλύτερος. Εχθρός του καλού το καλύτερο και εχθρός του υπέροχου (το δικό σου) το πιο υπέροχο! Με αυτήν την λογική σου γράφω. Το ίδιο θα έλεγα σε κάποιον που έγραψε ένα εξαιρετικό ποιήμα το οποίο όμως ήταν υπερβολικά "πεζό". Δηλαδή θέλω να πω ότι αν διατηρήσεις μια "ισσοροπία" ίσως να είναι καλύτερα.

 

Πάντως γενικά, ξανατονίζω, πέραν απο αυτούς τους ιδιόρρυθμους, αυστηρούς και επιπόλαιους ίσως, προβληματισμούς μου, είναι μαγευτικό, εξαιρετικό και μου άρεσε πολύ (ειδικά οι τελευταίες δύο παράγραφοι ) Εύγε! :friends:

 

Αλλάζει βλέμμα, ματιές αλλάζει, στα βλέφαρά της εναλλάσσονται αλήθειες. Συμβολισμοί κι' αλληγορίες, φιλτραρισμένες παρακρούσεις, τοπία στη θολούρα του μυαλού της.

 

Στα παλιά γκρεμισμένα ξωκλήσια, σκαρφαλώνουν σαν στοιχειωμένα φαντάσματα οι κισσοί και τ’ αγιοκλήματα.

 

Ζωγράφισες! :artist:

Edited by Innerspaceman
Link to post
Share on other sites

Ξέρω πως αντίκειται στους κανόνες αυτό που θα πω, αλλά αυτή ήταν μια όμορφη κριτική Νίκο holiday.gif

Link to post
Share on other sites
Innerspaceman

Σε ευχαριστώ Addicto :wub:

 

Ίσως να είναι και άστοχη. Μεγέθυνα μονόπλευρα μια οπτική του πολύπλευρου αυτού κειμένου του Πυθαρίωνα ως αφορμή για να εκφράσω κάποιους προβληματισμούς . Ελπίζω να βοηθήσει σε κάτι και να μην μπερδέψει περισσότερο τον συγγραφέα του. Πιστεύω πολύ στον Πυθαρίων. Έχει δείξει ότι έχει πραγματικά πολλές δυνατότητες. Αλλά σημασία έχει τι λέει ο συγγραφέας του.

 

Ήθελα να προσθέσω και κάτι ακόμη, που ίσως βοηθήσει στην πιο εύπεπτη κατανόηση της θέσης μου, ότι εκείνο που στριφογύρνούσε στο μυαλό μου και με προβλημάτιζε, καθώς έγραφα, είναι κάτι απο το ποίημα "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι" του μεγάλου εθνικού μας ποιητή Δ. Σολωμού:

 

Γράφει ο Δ. Σολωμός:

 

"Mητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,

Kι’ αν στο κρυφό μυστήριο ζουν πάντα τα παιδιά σου

Mε λογισμό και μ' όνειρο τί χάρ’ έχουν τα μάτια ..."

 

Αλλά, απαράβατοι νόμοι στην λογοτεχνία μάλλον δεν υπάρχουν, ή αν υπάρχουν τους ανακαλύπτει ο καθένας απο το μέσα του , ο ίδιος για τον εαυτό του. :graduated: :Lighten:

 

υγ. Αυτά τα e moticon πολύ τα γουστάρω. :guitar:

Edited by Innerspaceman
Link to post
Share on other sites
Πυθαρίων

Χρήστο Stanley,

Δεν μπορούσα να σου απαντήσω πιο νωρίς. Σ’ ευχαριστώ για την ανάγνωση και το σχόλιο. Ναι, νομίζω κι εγώ ότι η φράση “αλλάζει βλέμμα, ματιές αλλάζει, στα βλέφαρά της εναλλάσσονται αλήθειες” θα μπορούσε να είναι ένας στίχος ενός ποιήματος.

Δεν γνωρίζω αν υπάρχουν κανόνες συγγραφής που υποδεικνύουν να αποφεύγεται η χρήση τέτοιων σχημάτων στον πεζό, γραπτό λόγο. Εμένα μου βγαίνει έτσι, πότε-πότε. Στο συγκεκριμένο κείμενο, η προσωπική μου άποψη είναι πως δεν είναι αταίριαστο. Αλλά βέβαια, ευχαριστώ για τη γνώμη σου, την οποία σίγουρα λαμβάνω υπ’ όψιν σαν φιλική παρατήρηση, που έχει πρόθεση να συνεισφέρει στην βελτίωση της γραφής μου.

Ευχαριστώ και πάλι.

 

Νίκο Innerspaceman,

Σ’ ευχαριστώ κι εσένα για την ανάγνωση, τις απόψεις σου και τα καλά σου λόγια (ταυτόχρονα δεν μπορώ παρά να σημειώσω την κομψότητα και την ευγένειά σου) .

Όπως σημειώνει και ο Σταμάτης (Adicto) το σχόλιό σου είναι πολύ καλοβαλμένο. Στέκει σαν ανεξάρτητη θέση-σχόλιο, γενικά για την χρήση τέτοιων στοιχείων στα πεζά κείμενα, που ενδεχομένως στην υπερβολή τους να τα φορτώνουν.

Αν τώρα εκτιμάς πως κάπως έτσι και το κείμενο αυτό έχασε εξ’ αιτίας τους, δεν επιθυμώ να επιχειρήσω να σε μεταπείσω. Αυτή είναι η άποψή σου και την δικαιούσαι.

Από τη δική μου πλευρά, εκτός από την φράση “αλλάζει βλέμμα, ματιές αλλάζει, στα βλέφαρά της εναλλάσσονται αλήθειες” στην οποία αναφέρεται πιο πάνω και ο Χρήστος (Stanley), και την φράση “περιπλανιέται με προσευχές ψιθύρους στης απουσίας της τα μονοπάτια”, δεν θεωρώ ότι χρησιμοποιούνται άλλα ποιητικά σχήματα. Απλά, περιγράφονται ποιητικές εικόνες με ρυθμό, ύφος και χρώμα, που νομίζω πως ταιριάζουν με το θέμα.

Ειδικά αυτό το κομμάτι, δεν θα το ξανάγραφα με διαφορετικό τρόπο.

Αποδεκτή και σεβαστή ασφαλώς κάθε άλλη προσωπική προτίμηση.

Edited by Πυθαρίων
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
wordsmith

Πάρα πολύ όμορφο, υπερβολικά ίσως ποιητικό, πλούσιο, στολισμένο(ναι, ζηλεύω). Μπουκώνει τις αισθήσεις μας με εικόνες, ήχους, μυρωδιές, μέχρι να μας ξεχειλίσουν από τα αυτιά και τη μύτη... Δε με ένοιαξε να καταλάβω τι γίνεται, μου έφτασε η μαγική μυστηριακή ατμόσφαιρα, που είναι πιο δύσκολο να την πετύχεις από μια καλή "υπόθεση". Συγχαρητήρια! Για να σώζει και να μεταδίδει κάτι τέτοια αξίζει να υπάρχει η λογοτεχνία του φανταστικού. Τέτοιες ατμόσφαιρες μυστηρίου/σκοταδιού/ποίησης, που ενέπνευσαν ένα σωρό θρύλους/μύθους/παραμύθια και που ίσως κινδυνεύουν να εξαφανιστούν σήμερα, από την πολλή πληροφόρηση και τεχνολογία... (σαν γριά ακούγομαι:tongue:)

Link to post
Share on other sites

Πυθαρίων,μπορώ να πω ότι τα στιλ γραφής μας μοιάζουν αρκετά,οπότε καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς!Απλά, τα συγκεκριμένα που επεσήμανα θα μου πήγαιναν πιο πολύ σε κάποιο δημοτικό τραγούδι,ίσως. Ελπίζω να τα λέμε,να ΄σαι καλά!:)

Link to post
Share on other sites
Innerspaceman

Εγώ ένα θα πω στον φίλο Πυθαρίων: θέλουμε και άλλα δικά σου και .... γρήγορα (!!!)... :thumbsup:

Link to post
Share on other sites
aScannerDarkly

Εγώ ένα θα πω στον φίλο Πυθαρίων: θέλουμε και άλλα δικά σου και .... γρήγορα (!!!)... :thumbsup:

 

Έχουμε αρκετά... ένα κ ένα όλα τους. Να φανταστείς ότι αυτό είναι και το λιγότερο αγαπημένο μου.

Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..