Jump to content

Ξέρω γιατί είμαστε τόσο κουρασμένοι


Nienna

Recommended Posts

Ξέρω γιατί είμαστε τόσο κουρασμένοι

 

[Δεν ψάχνεις πια να με βρεις...]

Κουράστηκες ν'ανασκαλεύεις τις στάχτες,

κουράστηκες ν'ανοίγεις μονοπάτια στην ομίχλη

της λησμονιάς...

Κουράστηκες ν' απολογείσαι για το

τραγούδι σου τ'απεγνωσμένο

της υπομονής...

Δεν ψάχνεις πια να με βρεις.

 

Εδώ, στον νέο αυτό κόσμο, σπανίζει το φώς

μα όχι κι η έμπνευση...

Εδώ, στην ηθελημένη μοναξιά, σπανίζει η επικοινωνία

μα όχι κι η ανάγκη της...

Εδώ, στη γραμμή της εκκίνησης, κανείς δεν κοιτάζει πίσω

μα όλοι έχουν δάκρυα αληθινά

στα μάτια·

δεν ξέρουν - μόνο φοβούνται.

 

Κι εκεί... εκεί στο βάναυσο φως θα συνεχίσεις,

δεν έχεις άλλη επιλογή.

Εκεί που οι λέξεις έχουν άμμετρο βάθος θα συνεχίσεις,

θα σου μιλώ - να το θυμάσαι.

Εκεί που οι πρώτοι άγγελοι λευκοντυμένοι χόρεψαν

θα συνεχίσεις πάντα να πολεμάς

για τ' όνειρο, να χαιρετάς τον ήλιο...

Κι ας μην ψάχνεις πια να με βρεις.

 

Εκεί που αντίκρυσα με νέα μάτια τη ζωή

τίποτε δεν είναι νέο...

Όλα τα ζωντανά και τ' άψυχα σέρνουν πίσω τους

βαρειά κληρονομιά, έχουν βαρειές

ανάσες...

 

Τίποτε δεν είναι νέο.

Ξέρω γιατί είμαστε τόσο κουρασμένοι,

γιατί αποζητούμε αργότερα τον ήλιο,

γιατί καταφεύγουμε στ'όνειρο...

 

Όλα τα ζωντανά και τ' άψυχα κουβαλούν στους ώμους

τόση ιστορία,

τόσο σπαραγμό,

τόση απόγνωση,

μα και τόση έμπνευση...

 

Κι ας μην ψάχνεις πια να με βρεις.

Κι ας μην είμαι εκεί, στην χώρα των πρώτων Θεών...

Αν δακρύζω κι αν θέλω να κρατώ

τόσο ζωντανό τον πόνο μου,

είναι γιατί

ξέρω το λόγο που είσαι τόσο κουρασμένος, ταξιδιώτη.

 

Ξέρω γιατί δεν θα δίσταζες μπρος στο θάνατο

μ' όλο που ερωτευμένος με τη ζωή

για πάντα

παραμένεις.

 

-----

 

Γραμμένο Σεπτέμβρη του 2002, τον Σεπτέμβρη που έφυγα στην Αγγλία για πρώτη φορά - όχι αυτόν. Αφιερωμένο και γραμμένο για τον άνθρωπο που είχαμε περάσει τον τελευταίο ένα χρόνο τότε σαν ζευγάρι και τα τελευταια τρία χρόνια σαν συνταξιδιώτες, φίλοι, αδερφικές ψυχές, στον άνθρωπο που μετα απο όλα αυτά και την αποτυχία της σχέσης μας σαν ερωτική, παραμένει ένας απο τους ανθρώπους που σέβομαι απεριόριστα, ένας απο τους μεγαλύτερους δασκάλους και απο τους καλύτερους φίλους. Η πιο κοντινή ψυχή στη δικη μου ως τώρα, ήμαστε από το ίδιο ακριβώς υλικό. Το ποίημα περιέχει εμφανείς αναφορές στην Ελλάδα επίσης. Αν δεν το καταλάβετε και μετά από αυτή την ανάλυση τότε I can't help it. :tongue:

Edited by Nienna
  • Like 1
Link to comment
Share on other sites

Αυτό το ποίημα μου αρέσει για ένα λόγο: Γιατί μιλάς σε κάποιον άλλον και εκφράζεις την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι έμμεσα, μέσα από την συζήτησ αυτή. Είναι σαν μια απολογία, ή σαν ένα γράμμα σε στυλ ημερολογίου.

Link to comment
Share on other sites

Αυτό το ποίημα μου αρέσει για ένα λόγο: Γιατί μιλάς σε κάποιον άλλον και εκφράζεις την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι έμμεσα, μέσα από την συζήτησ αυτή. Είναι σαν μια απολογία, ή σαν ένα γράμμα σε στυλ ημερολογίου.

 

Μα κυριολεκτικα σε εκεινον μιλαω, ετσι μιλάμε με το Γιώργο. :p

Link to comment
Share on other sites

>>

Εδώ, στη γραμμή της εκκίνησης, κανείς δεν κοιτάζει πίσω

μα όλοι έχουν δάκρυα αληθινά

στα μάτια...

Δεν ξέρουν. Μόνο φοβούνται...

<<

Ορφεύς και Ευριδίκη (κάτι συνειρμούς, ο άτιμος!)

 

[άμ*ετρο. είμαι σπασίκλας :)]

Άγγελοι λευκοί και φως του ηλίου, μαζί αγώνας κι αδιαφορία - και στη μέση

θα σου μιλώ - να το θυμάσαι τι δυνατή στροφή κι αυτή!

 

Δεν θέλω να συνεχίσω άλλο έτσι - το υπόλοιπο απλώς με πλημμυρίζει συναισθήματα, δάκρυα, αγκαλιές γεμάτες κι αδειανές, ναι, πιο πολύ αδειανές...

 

Δεν θέλω τώρα να κλάψω... με περιμένει η αγαπημένη μου δασκάλα κι ο συμμαθητής μου στο τραγούδι λίγο πιο μέσα- μα μέσα μου νιώθω δάκρυα λύπης γλυκειάς Αταλάντη, δε γράφω άλλο, το σκέτο συναίσθημα πιο πολύ θέση έχει στις λέξεις και τις αγκαλιές παρά στις κρύες μας οθώνες...

 

 

-Ορφέας

Edited by Orpheus
Link to comment
Share on other sites

Πωπωωωω....

 

Πολύ όμορφο. Με γέμισε και μένα συναισθήματα διάφορα και λίγο προτόγνωρα. Πάρε λίγη ελπίδα, λίγη χαρά, λίγα όνειρα και λίγη απόγνωση και απελπισία που δεν μπορώ να τα πραγματοποιήσω αυτή τη στιγμή, βάλτα στο μπλέντερ και έχεις στο περίπου το πως αισθάνομαι. Μπορεί βέβαια και να "φταίει" γι αυτό το ότι ακούω αυτή τη στιγμή το Stairway to Heaven.

Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι στίχοι "Εκεί που οι πρώτοι άγγελοι λευκοντυμένοι χόρεψαν

θα συνεχίσεις πάντα να πολεμάς

για τ'όνειρο, να χαιρετάς τον ήλιο..."

 

Πολύ ωραίο. Εύγε! :thmbup:

Link to comment
Share on other sites

Guest silversoldier

Nienna ξέρεις δεν είμαι και πολύ επιηκής σαν κριτικός, όπως και εσύ εξάλλου. Θεωρώ πως όντως εξέφρασες πολλά και όμορφα συναισθήματα και δίχως άλλο κάθε λέξη απο αυτό πηγάζει βαθιά απο τη καρδιά σου. Υπο άλλες συνθήκες δε θα έκανα κριτική, γιατί η τέχνη είναι προσωπική και μόνο έπαινοι αξίζουν σε αυτόν που δημιουργεί. (Δεν πειράζει που χρυσώνω λίγο το χάπι εεε...)

 

Ωστόσο οι εικόνες που μας έδωσες δεν ταιριάζουν τόσο σε έναν έστω ατυχές σμήξιμο ή χωρισμό δύο ανθρώπων, αλλά σε δύο οποιουσδήποτε ανθρώπους άσχετα τη σχέση που έχουν μεταξύ τους, με λίγα λόγια γενικεύεις. Πράγμα που ξεφεύγει απ' το πλάισιο των εννοιων που ήθελες να δώσεις με βάση την επεξήγηση σου.

 

Αυτό ήταν η παρατηρησή μου. Άλλα σου κάνω και μία πρόταση, να γράψεις κάτι παρόμοιο στην νέα ασκηση στο εργαστήρι ποίησης (ασκηση τρία). Να ενημερώσω ότι θα πέσει και σχολιασμός τώρα. (Άμαν τη βάψαμε :devil2: )

Edited by silversoldier
Link to comment
Share on other sites

Nienna ξέρεις δεν είμαι και πολύ επιηκής σαν κριτικός, όπως και εσύ εξάλλου. Θεωρώ πως όντως εξέφρασες πολλά και όμορφα συναισθήματα και δίχως άλλο κάθε λέξη απο αυτό πηγάζει βαθιά απο τη καρδιά σου. Υπο άλλες συνθήκες δε θα έκανα κριτική, γιατί η τέχνη είναι προσωπική και μόνο έπαινοι αξίζουν σε αυτόν που δημιουργεί. (Δεν πειράζει που χρυσώνω λίγο το χάπι εεε...)

 

Ωστόσο οι εικόνες που μας έδωσες δεν ταιριάζουν τόσο σε έναν έστω ατυχές σμήξιμο ή χωρισμό δύο ανθρώπων, αλλά σε δύο οποιουσδήποτε ανθρώπους άσχετα τη σχέση που έχουν μεταξύ τους, με λίγα λόγια γενικεύεις. Πράγμα που ξεφεύγει απ' το πλάισιο των εννοιων που ήθελες να δώσεις με βάση την επεξήγηση σου.

 

Αυτό ήταν η παρατηρησή μου. Άλλα σου κάνω και μία πρόταση, να γράψεις κάτι παρόμοιο στην νέα ασκηση στο εργαστήρι ποίησης (ασκηση τρία). Να ενημερώσω ότι θα πέσει και σχολιασμός τώρα. (Άμαν τη βάψαμε :devil2: )

 

 

Στο έχω ξαναπεί αλλά μάλλον δεν με πίστεψες, δεν ενδιαφέρομαι να βελτιωθώ στην ποίηση. :)

Μου αρέσει αυτό που είμαι - πολύ. Και αρέσει και σε πολλούς κριτικούς... Οπότε δεν έχω πρόβλημα. Ειλικρινά η τεχνική και τα πρέπει δεν με νοιάζουν, όλοι δεν έχουμε αυτή την επιλογή; :D

Δεν υπάρχει -πίστεψε με- ουδεμία περίπτωση να μην εκφράσω αυτό που θέλω όπως το θέλω, τέτοια λάθη δεν κάνω. Ξέρω τι νιώθω, τι γράφω, πως και γιατί το γράφω. Όσοι με ξέρουν το ξέρουν καλά αυτό.

Αλαζονική ή μη, είμαι αυτή.

Edited by Nienna
Link to comment
Share on other sites

Guest silversoldier

Εντάξει, μη φωνάζεις! Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν ήθελα να σε θήξω, αλλά δεν πιστεύω πως δεν θέλεις να βελτιωθείς, απλά περιμένεις αυτό να έρθει με το χρόνο και όχι με την κριτική. Σωστή άποψη, με τη διαφορά όμως ότι είτε θέλουμε είτε όχι, κρινόμαστε, και αυτό στο λέω σα φίλος. Να το θυμάσαι... :fire:

Link to comment
Share on other sites

Mmmm...

Το μικ δεν διόρθωσε το ΑΜ*ΕΤΡΟ!!!!

 

Αψηφάς τα σχόλιά μου?!

 

 

Τώρα ανεβαίνω, αλλά μόλις κοίταξα πίσω για να δω αν διόρθωσες το άμετρο! Εσύ φταις για όλα! (μα τι έπαθα σήμερα; ),

-Ορφέας

Link to comment
Share on other sites

Το σκέφτηκα αλλά μ' αρέσει με δύο μ. :p

εμμετρο με δυο μ... και αμμετρο με δυο μ. χωρις μετρο (χωρις ορια, κτλ κτλ). και λάθος να ναι καλύτερα φαίνεται. :p

Link to comment
Share on other sites

Πολύ μπαρόκ!

:thmbup:

 

 

Οι Μούσες μαζί σου!

-Ορφέας

Edited by Orpheus
Link to comment
Share on other sites

  • 7 months later...
Τίποτε δεν είναι νέο.

Ξέρω γιατί ήμαστε τόσο κουρασμένοι

γιατί αποζητούμε αργότερα τον ήλιο

γιατί καταφεύγουμε στ'όνειρο...

Το πέτυχα τυχαία σήμερα στο forum και θυμήθηκα αμέσως αυτούς τους στίχους. Πραγματικά συγκλονηστικά γεμάτοι με περιεχόμενο.

Link to comment
Share on other sites

Δεν το είχα διαβάσει ξανά! Είναι ένα μικρό διαμάντι! Είναι ότι θέλω σε ένα ποίημα! Έχει ταυτότητα, ύφος και προσωπικότητα κι είναι τόσο δικό μου όσο και δικό σου. Αυτό είναι το ταλέντο του ποιητή, να μεταθέτει τα συναισθήματά του στον αναγνώστη με ή χωρίς λόγο.

Link to comment
Share on other sites

θα συμφωνησω με τον Νιχίλιο γι ακόμη μια φορά...

 

επίσης μαζί με το:

"Εκεί που αντίκρυσα με νέα μάτια τη ζωή

τίποτε δεν είναι νέο...

Όλα τα ζωντανά και τ'άψυχα σέρνουν πίσω τους

βαριά κληρονομία, έχουν βαριές

ανάσες..."

 

Τρομερές εικόνες !!!

 

Νταξ κλασσική Νιέννα ... με τα όλα της ... μας δίνει έμμεσα ή άμ*μ*εσα

ένα κομμάτι των συναισθημάτων της !!!

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..