Αναζήτηση

[Mindtwisted]

Στα μονοπάτια των ανέμων περπατώ.

Να αγγίξω άστρα ασημένια προσπαθώ.

Μα βρίσκω μόνο σύννεφα υγρά…

και τότε χύνω δάκρυα πικρά.

 

Σε πράσινα λιβάδια ακροπατώ.

Δροσοσταλίδες πρωινές αναζητώ.

Μα έχουν όλες πια εξατμιστεί.

Η ομορφιά οριστικά έχει χαθεί.

 

Σε καταρράκτες βουερούς ακροβατώ.

Τον άγριο ρυθμό ακολουθώ.

Μα η ένταση που πνίγει τη φωνή˙

δεν μοιάζει πια ποτέ με μουσική.

 

Έψαξα παντού να βρω ζωή.

Γύρω από του κόσμου την ψυχή.

Σε τόπους που ουρλιάζουν τα τσακάλια.

Ανάμεσα στα αμέτρητα κοράλλια.

Βρήκα γαλακτόχρωμους κρυστάλλους χαλαζία,

μα νιώθω ότι έχω χάσει την ουσία.

 

Εις τους αιώνας των αιώνων τριγυρνώ.

Ποιο είναι της ψυχής μας το νερό;

Που πρέπει να το ψάξω;

Για να ζω.

[Stanley]

Ωραίο νόημα,αλλά οι ομοιοκαταληξίες πολύ εύκολες κι αναμενόμενες. Γενικά,οι ομοιοκαταληξίες με ρήματα (π.χ ακολουθώ-ακροβατώ) καλό θα είναι να αποφεύγονται γιατί είναι προβλέψιμες και καταντάνε κουραστικές.Για αυτόν το λόγο,το ποίημα κυλάει κάπως κλιμακωτά,δεν ρέει, επειδή οι ομοιοκαταληξίες το σταματάνε κάθε φορά.

[Tattoman]

και εμένα μου άρεσε το νόημα....ίσως να είναι αλήθεια οτι οι ομοιοκαταληξίες είναι λίγο κουραστικές. Προσωπικά προτημώ τα ποιήματα χωρίς ομοιοκαταληξία....Πάντως μου άρεσε

[Mindtwisted]

Λοιπόν, εγώ γενικά δεν γράφω ποιήματα, αυτό το είχα γράψει πριν 4 χρόνια και είπα: ας το αναρτήσω να πάει στο καλό.

Χαίρομαι πολύ που σας άρεσε, έστω και το νόημα.

Αν ποτέ επιχειρήσω να γράψω άλλο, μπορεί να δοκιμάσω χωρίς ομοιοκαταληξία.

[Stanley]

Ε,πολύ καλά έκανες,τότε!Για μη συστηματικό ποιητή είναι πολύ καλό