Jump to content
Nihilio

Ιστορίες... Εκδόσεις Ωρόρα - Λίστα και σχολιασμός ανθολογιών

Recommended Posts

Δημήτρης

''Ιστορίες από το Περιοδικό Weird Tales 2'' ν. 69:


 


- Άντονι Ραντ: ''Η Γλίτσα'': Από τον τίτλο και μόνο μπορεί κανείς να εικάσει το περιεχόμενο. Τιτάνιων διαστάσεων, καταβροχθίζει ότι έχει την ατυχία να βρεθεί στο διάβα της. Ενέπνευσε δεκάδες b movies, η εκτέλεση όμως έδειχνε την ηλικία της και με κούρασε. 


 


- Κλαρκ Άστον Σμιθ: ''Οι Μανδραγόρες'': Ένας διαβολικός μάγος με την ακόμη πιο διαβολική του γυναίκα κατασκευάζουν φίλτρα προς πώληση μην μπορώντας να βρουν πέντε λεπτά ηρεμίας. Ώσπου θα πάρει την απόφαση να την αποσύρει. Φλασάκι του οποίου μαντεύει κανείς την κατάληξη, από τα πιο αδύναμα του μεγάλου κατά τ' άλλα Κλαρκ Ας-Τον. 


 


- Σίμπερι Κουίν: ''Παγωμένη Καλλονή'': Δύο φίλοι θα βρεθούν απρόσμενα μπροστά σε μία ασυνήθιστη κατάσταση και θα αποδεχθούν την πρόκληση. Αυτή ενός κυνηγημένου πρώην Σοβιετικού που θέλει να ανακτήσει την φυλακισμένη του αγαπημένη. Καλούτσικη ήταν. Με πολιτικές προεκτάσεις, είναι μία από τις πολλές που έγραψε ο συγγραφέας με τον χαρακτήρα Ζιλ ντε Γκραντέν, μία πιο υπερφυσική εκδοχή του Σέρλοκ Χολμς.


 


- Ρόμπερτ Έργουιν Χάουαρντ: ''Μία Μάγισσα θα Γεννηθεί'': Η δεύτερη Χαουαρντική ιστορία που διάβασα μετά το ''Η Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής''. Και ύστερα από σχεδόν είκοσι χρόνια, μέσα στις top five. Πάει πολύς καιρός και δεν θυμάμαι πως ένιωσα. Αλλά όντας ακόμη άπειρος στα αναγνωστικά δρώμενα, υποθέτω ότι θα είχα μείνει κάπως έτσι  :o 


 


- Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ: ''Οι Άλλοι Θεοί'': Μικρούλα, αποτελεί μέρος της αγαπημένης μου συλλογής ''Η Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ''. Χωρίς να είναι κάτι το τρομερό διαβάζεται άνετα. Στα πλαίσια της όμως, εκτός είναι μόνο για τους φαν. 


 


Δεδομένου ότι του Κόναν βρίσκεται και στη σειρά του Αιόλου, μπορεί κανείς να προσπεράσει.


Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Blacksword

Έφτιαξα μια λίστα με τα βιβλία των ανθολογιών στο goodreads, για όποιον ενδιαφέρετε να τα αναζητήσει πιο εύκολα. (Τα είχα βάλει σε σειρά πριν, αλλά βάσει των κανονισμών δεν επιτρεπόταν, οπότε μια λίστα ήταν η καλύτερη επόμενη επιλογή.)

Edited by Blacksword
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες με Τρελούς Επιστήμονες 2'' ν. 70:

- Μάνλι Γουέιντ Γουέλμαν: ''Ο Πιθηκάνθρωπος'': Ένας πίθηκος πειραματόζωο από τη στιγμή της γέννησης του, θα ''ανέβει'' τα σκαλοπάτια της εξέλιξης ώσπου να αρχίσει να σκέφτεται και να φέρεται ανθρώπινα. Τι θα γίνει όμως όταν οι επιθυμίες του θα συγκρουστούν με αυτές του δημιουργού του; Αδιάφορο. 

- Φρέντερικ Πολ: ''Μέχρι να έρθει ο Ψυχαναλυτής'': Διαφημιστής θα βγάλει στην αγορά καινούργιο προϊόν για να το δει να φέρνει αποτελέσματα διαφορετικά από αυτά που περίμενε. Ισχύει ότι και με το προηγούμενο.

- Ρόμπερτ Μπλοχ: ''Τα Ανθρωπάρια της Φρίκης'': Ακολουθεί την όχι ασυνήθιστη συνταγή έγκλειστου σε ψυχιατρείο που επαναστατεί στους δυνάστες του. Από τις λίγες του μεγάλου κατά τ' άλλα συγγραφέα που δεν μου άρεσε. 

- Θίοντορ Στάρτζιον: ''Ποτέ να μην Υποτιμάς'': Αλλοπρόσαλλος εφευρέτης παντρεμένος με νοικοκυρά με υπαρξιακές ανησυχίες. Ποιος θα επικρατήσει; Μάπα το καρπούζι. 

- Πίτερ Τρεμέιν: ''Το Σκυλί του Φρανκενστάιν'': Η μεγαλύτερη σε έκταση ιστορία είναι και η καλύτερη. Εξετάζει τον μύθο του ιδιοφυούς και συνάμα παράφρων δόκτορα από μία διαφορετική πλην όμως ποιοτική σκοπιά (btw ακόμη να διαβάσω της Μαίρη Σέλλεϋ, αν και υποψιάζομαι ότι θα με κουράσει, πρέπει επιτέλους να το πιάσω κάποια στιγμή). Ανεπιθύμητος ερημίτης με ύποπτο παρελθόν. Άνθρωποι που εξαφανίζονται και νεοφερμένος που μπλέκει άθελα του και αρχίζει να ψάχνει τα τι και τα πως. Και όλα αυτά με φόντο την καταθλιπτική Βρετανική επαρχία. Πως να μην μείνει ικανοποιημένος μετά κανείς;

Μέτρια, αν διαβαστεί να γίνει μόνο για το τελευταίο διήγημα. Κατώτερη από την προηγούμενη με το ίδιο θέμα. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες με Βάρβαρους Ήρωες 2'' ν. 71:

- Ντέιβιντ Ντρέικ: ''Ο Φύλακας του Τύμβου'': Bersherks ήταν οι φοβεροί και τρομεροί πολεμιστές των σκανδιναβικών παραδόσεων οι οποίοι πολλές φορές με την θέληση τους έπεφταν σε πολεμικό παροξυσμό. Χάνοντας έτσι την ανθρώπινη υπόσταση τους υποβιβαζόμενοι σε άλογες πολεμικές μηχανές. Για έναν τέτοιο μιλάει και η αδιάφορη αυτή ιστορία. 

- Λιν Κάρτερ: ''Η Πόλη μέσα στο Πετράδι'':  Πολεμιστής στην ακμή της νιότης του θα παγιδευθεί σε παραμυθένια πόλη και θα κληθεί να τα βάλει με τον μάγο δυνάστη της. Ωραία, στα χνάρια των ιστοριών του ανίκητου βάρβαρου. Χωρίς -φυσικά- να είναι ισάξια τους, ήταν ωστόσο καλή.

- Τσαρλς Σάντερς: ''Η Λιμνούλα του Φεγγαριού'':  Σε ένα κόσμο που κυριαρχούν οι λευκοί πρωταγωνιστές, ο συγγραφέας σπάει τα ταμπού ρίχνοντας στο στίβο της μάχης ένα μαύρο. Και τα καταφέρνει μία χαρά. Ωραία και δαύτη. 

- Φριτς Λάιμπερ: ''Η Κοπέλα της Θάλασσας'':  Ο γνωστός σε όλους συγγραφέας έγινε τέτοιος με το κωμικοτραγικό δίδυμο των Γκρίζου Γάτου, Φαφρντ. Στη προκειμένη όμως πάει ενάντια στο ρέμα παίζοντας μόνο με τον πρώτο. Δεν ξέρω αν έχει γράψει και άλλες τέτοιες, είναι όμως η μόνη που έχω διαβάσει. Σαν επεισόδιο όπου παίζει μόνο ο Χοντρός ή ο Λιγνός ένα πράμα :)

- Ράμσεϊ Κάμπελ: ''Ο Έμπορος των Ονομάτων'': Ακολουθεί συνταγή εφάμιλλη με την Γαιοθάλασσα της Λε Γκεν, αυτή της μεγάλης σημασίας των ονομάτων των ηρώων. Ωραία ιδέα της οποίας όμως δεν μου άρεσε η εκτέλεση. 

- Θωμάς Μαστακούρης: ''Οι Γιοι του Νέχταν'':  Δραματοποιημένο χρονικό του Κουκουλάιν (Κουχούλιν όπως προφέρεται στη τοπική), μυθολογικού ήρωα των Ιρλανδών. Μου άρεσε όπως άλλωστε όλα τα σχετικά κείμενα που έχουν να κάνουν με παραδόσεις και παραμύθια λαών. Θα ήθελα σε περίπτωση που σώζεται να μεταφραστεί κάποια στιγμή και το αυθεντικό κείμενο. 

Μόνο για τους φίλους του φάντασυ και μάλλον μέτρια.

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες με το Χρόνο και το Θάνατο'' ν. 72: 

- Άρθουρ Σέλινγκς: ''Η Τελευταία Φορά'': Όλοι έχουμε ακούσει λίγο- πολύ για το ότι ο χρόνος για κάποιον που βρίσκεται στο διάστημα, κινείται με πολύ πιο αργούς ρυθμούς σε σχέση με αυτούς που βρίσκονται στη Γη. Κατάσταση απαγορευτική για κοσμοναύτη που θέλει να συνάψει μόνιμη σχέση. Για όλα όμως υπάρχει λύση, αρκεί να υπάρχει και καλή θέληση. Καλή ήταν.

- Κουρτ Βόνεγκατ: ''Αύριο και αύριο και αύριο'':  Ποιος άραγε δεν έχει νιώσει την επιθυμία να ζήσει για πάντα; Ή έστω πάρα πολύ; Τι θα γίνει όμως όταν αυτοί που την σκαπουλάρουν συσσωρεύονται στα σπίτια με αυτούς που έρχονται από πίσω; Κάνοντας τους να ασφυκτιούν; Κυνική, δεν είχα ξεχάσει τι γίνεται παρ' όλα τα χρόνια που πέρασαν από την τελευταία φορά. Και ήταν όσο ωραία την θυμόμουν. 

- Πίτερ Μπιγκλ: ''Έλα αρχόντισσα Θανή'':  Μία ευγενή κορεσμένη από τις κοινοτοπίες της καθημερινής ζωής, θα οργανώσει χορό με καλεσμένο τον ίδιο τον θάνατο. Αδιάφορο. 

- Σπάιντερ Ρόμπινσον: ''Γερνάμε πολύ Γρήγορα'':  Οικογένεια ή καριέρα; Να ένα καλό ερώτημα για κάθε φιλόδοξη γυναίκα που πρέπει να αποφασίσει προτού την πάρουν τα χρόνια. Κάτι πήγε να πει στην αρχή αλλά στο τέλος με κούρασε. 

- Γουίλιαμ Λι: ''Μήνυμα από την Τσάριτι'': Δύο νέοι διαφορετικής εποχής θα συνάψουν ένα είδος τηλεπαθητικής σχέσης. Κάποια στιγμή το κορίτσι θα αντιμετωπίσει ένα πολύ μεγάλο κίνδυνο, αυτό της δίκης των μαγισσών. Και θα χρειαστεί την βοήθεια του φίλου της. Καλό, φάση είχε.  

- Γουίλιαμ Τεν: ''Σχέδιο Μπρούκλιν'': Παίζει με το γνωστό ενδέχομενο του ταξιδιού στο χρόνο όπου κάποια ανεπαίσθητη αλλαγή στο παρελθόν, μπορεί να επιφέρει μεγάλες αλλαγές στο παρόν. Δεν μου άρεσε όμως η εκτέλεση με τα πολλά για το μικρό της μέγεθος επιστημονικά δεδομένα. 

- Τσαρλς Χάρνες: ''Το Παιδί του Χρόνου'':  Αδιάφορο ερωτικό τρίγωνο μάνας- εραστή- κόρης και των διαφόρων χρονικών παράδοξων που λαμβάνουν χώρα. Ωραία πάντως η κατάληξη, άλλο είχα σκεφτεί και αλλού το πήγε. 

Θα ήταν αδιάφορη αν δεν υπήρχε το γλυκόπικρο διήγημα του Βόνεγκατ. Προτείνεται έστω και μόνο γι' αυτό. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες από το Εφιαλτικό Μέλλον 2'' ν. 73: 

- Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ: ''Η Μηχανή σταματά'': Ακολουθεί το μοτίβο του απρόσωπου δυνάστη τον οποίο όλοι είναι υποχρεωμένοι να υπακούν χωρίς δεύτερη σκέψη. Αλίμονο στους (εγκεφαλοπλυμένους) παραβάτες. Τι θα γίνει όμως αν μία μέρα τα τείχη της πραγματικότητας καταρρεύσουν; Καλογραμμένη αλλά ξεχνιέται γρήγορα. 

- Ρίτσαρντ Γκόγκιν: ''Φράνσις Χάρκινς'':  Άλλη μία γνωστή συνταγή, αυτή της απειλούμενης Γης από εξωγήινους εισβολείς. Η κωμική της χροιά ήταν το μόνο θετικό. 

- Τζον Μπάξτερ: ''Μαρτυρία'':  Τι ρίσκο άραγε μπορεί να πάρει κάποιος όταν βλέπει την οικογένεια του να πεινά; Και τι γίνεται αν έστω και άθελα του υπερβεί τα όρια; Αδιάφορη. 

- Κρις Νεβίλ: ''Οι Άνθρωποι του Μπάλεντζερ'':  Η εισαγωγή με προϊδέασε για τα καλύτερα κάνοντας λόγο για τις συσσωρευμένες σε δυσβάσταχτο βαθμό υποχρεώσεις που καλείται κάποιος να φέρει εις πέρας κάθε μέρα. Οι προσδοκίες όμως δεν επαληθεύτηκαν.  

- Ρότζερ Ζελάζνι: ''Εοσφώρος'': Νέο γνωστό σκηνικό στην ε.φ, αυτό ανθρώπου σε έρημη πόλη. Αντιμέτωπος με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Καλούτσικο. 

- Γουίλιαμ Σπένσερ: ''Η Μεγάλη μνήμη'': Αυτή ήταν ωραία. Φανταστείτε ένα κόσμο που ασφυκτιά από ανάγκη για ολοένα και περισσότερο χώρο. Για κτίρια προς αποθήκευση δεδομένων, και φύλακα του οποίου τα άπληστα μάτια παρακολουθούν τις ζωές των ανθρώπων. Διάσημων και μη. Καλογραμμένη και με απρόσμενη κατάληξη. 

- Γουόλτερ Μίλερ: ''Ένα Τροπάριο για τον Λέιμποβιτς'': Και γι' αυτήν είχα προσδοκίες μιας και αποτελεί (;) μέρος του ομότιτλου βραβευμένου μυθιστορήματος. Δεν είμαι σίγουρος αν όντως ισχύει αλλά σε κάθε περίπτωση το είχα συναντήσει σε top λίστες.Επίσης δεν επαληθεύτηκαν, χωρίς όμως να σημαίνει ότι δεν πέρασα και καλά. Υποθέτω ότι αν την διάβαζα στα πλαίσια του, θα μου άρεζε και περισσότερο. 

Μέτρια. Δεν περίμενα πάντως και τίποτα διαφορετικό μιας και δεν μου αρέσει το όλο δυστοπικό φόντο. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας'' ν. 74: 

- Λούις Μπόρχες: ''Φούνες ο Μνήμων'': Η μαρτυρία ενός τύπου για την γνωριμία του με ένα παράλυτο εκπληκτικής μνήμης. Ωραίο, αποπνέει δύναμη. Δεν ξέρω αν ισχύει ότι ο Μπόρχες είναι ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς ever, θέλω να διαβάσω πρώτα. Ξέρω όμως ότι έχω omnibus με άπαντα και δοκίμια του και ακόμη δεν εδέησα να  τα πιάσω. Πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να το κάνω!

- Τζέιμς Γκαν: ''Ο Μισογύνης'': Οι θεωρίες ενός μεσόκοπου για τις ιδιαιτερότητες των γυναικών και εξήγηση για την προέλευση τους. Αδιάφορο. 

- Βίκτορ Κοντόσκι: ''Το Γκαμπί του φον Γκουμ'': Φλασάκι που ίσως ενδιαφέρει τους φαν του σκακιού. Εγώ που δεν είμαι τέτοιος δεν μου άρεσε. 

- Τζον Κίνγκστον: ''Χειραγώγηση'': Το παραλήρημα ενός χαρισματικού που βλέπει να χάνει το αμόρε του. Με κούρασε. 

- Άλαν Νέλσον: ''Η Σιωπή'': Αυτό ήταν καλό και συνάμα το μόνο που θυμόμουν τι παίζει. Ίσως επειδή έχει να κάνει με την ηχορύπανση, μία από τις μεγάλες μάστιγες της εποχής μας. Όλοι λίγο- πολύ είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε θορύβους που ταράζουν την γαλήνη μας, επίτηδες ή μη.Εκνευριστικούς, πολλές φορές σε σημείο τρέλας. Ένα τρικ λοιπόν σαν αυτό, θα ήταν όπως εύστοχα αναφέρεται στην εισαγωγή θεόσταλτο δώρο.   

- Όρτανς Κάλισερ: ''Καούρες'': Πόσοι άραγε δεν τις έχουν νιώσει; Κράμπες που κάνουν το στομάχι μας άνω κάτω. Τι γίνεται όμως όταν προκαλούνται όχι από κάτι που φάγαμε και μας πείραξε, αλλά κάτι το ζωντανό; Μάπα το καρπούζι. 

- Ρόμπερτ Μπλοχ: ''Μπορείς να με δεις;'': Ηλίθιος συνδυασμός μαφιόζων και εξωγήινων. Από τα ελάχιστα κακά κείμενα του σημαντικού αυτού συγγραφέα. 

- Λάρι Νίβεν: ''Ο Άνθρωπος Παζλ'': Αχταρμάς καταδικασμένου σε θάνατο με εμπόρους ανθρώπινων οργάνων. Ξεχνιέται αμέσως. 

Μέτρια προς κακή, προσπεράστε. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες του Μεγάλου Ονειρευτή'' ν. 75: 

Είναι η μόλις δεύτερη από τις τρεις συνολικά φορές που δεν έχουμε να κάνουμε με ανθολογία, αλλά με συλλογή. Του μεγάλου Λόρδου Ντάνσανυ. Ο Τζον Έντουαρντ Μόρετον Ντραξ Πλάνκετ, γνωστός ως Λόρδος Ντάνσανυ στους φίλους του φανταστικού, θα μπορούσε να πει κανείς ότι υπήρξε ο Τόλκιν πριν από τον Τόλκιν. Μαζί με δύο- τρεις ακόμη σύγχρονους του και μη, έθεσε τα θεμέλια πάνω στα οποία θα πατούσαν μετέπειτα μάστορες του είδους για να δημιουργήσουν τους κόσμους τους. Ο δικός του μας μιλάει για μέρη πανώριας, απαράμιλλης ομορφιάς όπου η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό. Φτιαγμένος από τα υλικά που είναι και τα όνειρα, διαποτισμένος με δόσεις μελαγχολίας και κυνισμού. 

Και στην ονοματολογία όμως δεν πάει πίσω με ακούσματα όπως Σλιντ, Τινταγκούν, Ουμπουρόντομ, Λίμπανγκ Τουνγκ, Μπαρ Βουλ Γιαν και πάει λέγοντας. Όλα τους πετυχημένα όσο και μυστήρια. Όχι τόσο γνωστός όσο θα έπρεπε, αυτό ίσως να οφείλεται στη θεματολογία του, αυτή της κοσμογονίας. Με γράψιμο παράξενο που ξενίζει, μην ακολουθώντας τις συμβάσεις του σύγχρονου φάντασυ. 

Στη παρούσα ξεχώρισα τα ''Ο Ερχομός της θάλασσας'', ''Ο Θησαυρός των Γκίμπελιν'' (το ένα από τα δύο που δεν είχα ξεχάσει), ''Η Τρομερή ιστορία του Θάνγκομπριντ του κοσμηματοπώλη και του κακού που τον βρήκε''. Και φυσικά το μαγευτικό ''Νωθρές Ημέρες στο Ποταμό Γιαν''. Τόσο υπέροχο όσο το θυμόμουν. Πολύ σωστά τελευταίο, έτσι πρέπει να γίνεται με τις ναυαρχίδες. Διαφορετικά δημιουργούνται προσδοκίες που μπορεί να μην επαληθευτούν. 

Ανεξάρτητα από το αν αρέσει ή όχι, νομίζω ότι ο καθένας οφείλει να διαβάσει λίγο Λόρδο Ντάνσανυ. Συλλογή ή μυθιστόρημα. Όποιος δεν το έχει κάνει, θεωρώ ότι χάνει ένα σημαντικό κομμάτι της φανταστικής λογοτεχνίας. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες του Μελαγχολικού Ερημίτη'' ν. 76: 

Τρίτη και τελευταία φορά που είναι συλλογή αντί για ανθολογία, του μεγάλου Κλαρκ Άστον Σμιθ. Με την λέξη μεγάλος μάλλον να τον υποτιμά γιατί έχουμε σε κάθε περίπτωση να κάνουμε με έναν από τους αξιότερους εκπρόσωπους του φάντασυ. Το μόνο στο οποίο υστερεί από τους συγχρόνους του Ρόμπερτ Χάουαρντ και Λάβκραφτ, είναι η φήμη. Κακώς, γιατί έχει γράψει γλυκόπικρες, κυνικές ιστορίες που μένουν για πάντα στο μυαλό. Στη προκειμένη ξεχώρισα την πρώτη φορά το ''Η Μαρτυρία του Αθαμαούς'', μου είχε χύσει τα μυαλά στο πάτωμα. Τώρα μου φάνηκε απλά καλό. Πολύ ωραίο το ''Αναζητώντας το Γκαζόλμπα'' το οποίο υπάρχει και σε πιο εκτενή εκτέλεση σε συλλογή του από τον Αίολο, με άλλο τίτλο. Δηλητηριώδες κυνικό ''Η Μητέρα των Βατράχων'', ενώ σε πιο ονειρικό στυλ κυμαίνεται το ''Ένα Κρασί από την Ατλαντίδα''. Μάλλον όμως τίποτα δεν πρόκειται να ξεπεράσει το εφιαλτικό ''Ο Κάτοικος της Αβύσσου''. Στο ν. 6 της σειράς, ακολουθεί την γνωστή όσο και πετυχημένη συνταγή στο τρόμο του να σε κυνηγά ένα άμορφο κάτι. Το διήγημα με το οποίο τον γνώρισα, αποδείχθηκε μέχρι σήμερα και το καλύτερο. 

Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά, ισχύει ότι και στη προηγούμενη μου ανάρτηση για τον Ντάνσανυ. Όποιος δεν έχει διαβάσει Κλαρκ ας-Τον, χάνει μερικές από τις ωραιότερες ιστορίες που τον περιμένουν εκεί έξω. Αξίζει πραγματικά τον κόπο να τον ανακαλύψετε. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες με Θεούς και Δαίμονες 3'' ν. 77: 

- Τζον Μόρεσι: ''Τελική Παραλλαγή'': Μία διαφορετική οπτική γωνία της γνωστής σε όλους μας ιστορίας του προπατορικού αμαρτήματος. Ωραία εκτελεσμένη, μου άρεσε. 

- Ρόμπερτ Σόγιερ: ''Το Στοίχημα'': Θεός αντιμέτωπος με τον διάβολο με φόντο ένα κακόμοιρο ανθρωπάκι. Ποιος άραγε θα επικρατήσει; Σύντομο και καυστικό, θα μπορούσε άνετα να το είχε γράψει ο μετρ του είδους Φρέντρικ Μπράουν. 

- Έντουαρντ Γουέλεν: ''Απόσπασμα απόκρυφου ευαγγελίου'': Ισχύει ότι και με το προηγούμενο. Με το ζόρι δύο σελίδες, πρωταγωνιστεί ο πιο γνωστός ''άπιστος'' της χριστιανικής παράδοσης. 

- Φίλις Ανν Καρ: ''Το Μικρό δαχτυλάκι'': Ένας ταλαίπωρος άγιος δεν θα πάψει να βασανίζεται ούτε μετά την ανάληψη του εις τους ουρανούς. Φάση είχε. 

- Γκρεγκ Τσάμπερλεν: ''Ερωτικό Φίλτρο'': Μία ηλικιωμένη έχει αποτραβηχτεί μαζί με τον επίσης ηλικιωμένο της γάτο στην ερημιά. Δεν μου άρεσε ίσως επειδή δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσω τον γνωστό όπως αναφέρεται χαρακτήρα κόμικ που κρύβεται από πίσω. Καμία έκπληξη φυσικά μιας και δεν σκαμπάζω μία. 

- Γκρεγκ Μπέαρ: ''Πέτρα'': Στην εισαγωγή λέει ότι θα αρέσει περισσότερο σε όποιον έχει διαβάσει το ''Η Παναγία των Παρισίων''. Εγώ που το διάβασα και δεν μου άρεσε, με κούρασε. Πολύ. 

- Καρλ Έντουαρντ Βάγκνερ: ''Η Κορακοφωλιά'': Κέιν! Πως να μην γυαλίσει το μάτι όταν διαβάζει κανείς το όνομα του αμοραλιστή τυχοδιώκτη; Όχι τόσο καλή όσο το φοβερό και τρομερό ''Δύο Ήλιοι Δύουν'' που θα είναι πάντα μία από τις καλύτερες φάντασυ -και όχι μόνο- ιστορίες που έχω διαβάσει. Αλλά πολύ καλή και δαύτη. Καλογραμμένη και αγωνιώδης, διαβάζεται πραγματικά με κομμένη την ανάσα. Είναι πολύ κρίμα που έχουν μεταφραστεί μόλις τέσσερις όλες κι όλες. Όπως επίσης και το ότι ο συγγραφέας δεν είναι τόσο γνωστός όσο θα έπρεπε. 

- Θωμάς Μαστακούρης: ''Το Χαμόγελο της Σαμαρνού'': Θυμόμουν καλά τι έπαιζε. Και δεν θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά μιας και εδώ πέφτει η αυλαία. Όπως ακριβώς έπρεπε, με αυτόν τον γλυκόπικρο τρόπο. 

Θα ήταν μάπα αν δεν υπήρχαν τα δύο καταπληκτικά τελευταία. Και τώρα έχω μπροστά μου τα είκοσι πρώτα. Τώρα αρχίζουν τα ωραία  :guitar:

Edited by Δημήτρης

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Ναι! Δύο ήλιοι δύουν, αριστούργημα. Όπως και τα Υπόγεια Ρεύματα. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες από Παράξενους Κόσμους'' ν. 1: 

- Ρόμπερτ Σέκλυ: ''Η ''Ουτοπία'' του Τρανάι'':  Ένας ταλαίπωρος απογοητευμένος από την συνεχή διαφθορά που βλέπει γύρω του, αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να μεταναστεύσει σε πλανήτη στις εσχατιές του Γαλαξία. Εκεί όπου θρυλείται ότι υπάρχει η ουτοπία. Το έγκλημα είναι άγνωστο και κάθε πτυχή της καθημερινότητας έχει να κάνει και με μία ξεχωριστή μορφή ευτυχίας. Μόνο που ο τρόπος σκέψης των Τρανιανών δεν χρειάζεται καθόλου να συμβαδίζει με των Γήινων. Ωραίο ήταν. 

- Άρθουρ Κλαρκ: ''Η Μέδουσα'': Α, η Μέδουσα! Η αγαπημένη μου Μέδουσα! Μπορεί να είχα ξεχάσει λεπτομέρειες επειδή πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά, όχι όμως και την κεντρική ιδέα. Αυτή κοσμοναύτη που τίθεται αντιμέτωπος με τα παράδοξα, έμβια και μη, του μεγαλύτερου πλανήτη του Γαλαξιακού μας συστήματος. Απλοϊκά γραμμένη με επιστημονικά δεδομένα και τρόπο προσιτό στους μη ''κατέχοντες'', όχι όμως και απλή, μου άρεσε πολύ. Αν ύπηρχαν παρόμοια δείγματα γραφής ε.φ, πιστεύω ότι θα ήταν και ψηλότερα στις προτιμήσεις μου. 

- Α. Ε. Βαν Βογκτ: ''Ο Βάρβαρος'': Το θυμόμουν και αυτό αμυδρά ως ωραίο και έτσι ήταν. Ο Άρχοντας Σύμβουλος όπως αρέσκεται να τον αποκαλούν μιας εναλλακτικής πραγματικότητας της Γης, αγνοεί τις προειδοποιήσεις που του γίνονται για εξέγερση δούλων στην Ευρώπη, δορυφόρο του Δία. Και επικείμενη εισβολή. Και θα το πληρώσει ακριβά. Καλογραμμένος όσο και αγωνιώδης συνδυασμός military περιπέτειας με τεχνολογικά χαρακτηριστικά, διαβάζεται απνευστί. 

- Ισαάκ Ασίμωφ: ''Τα Αιώνια Σκοτάδια'': Άλλη μία της οποίας θυμόμουν την υπόθεση. Παίζει με τον προαιώνιο φόβο των ανθρώπων, να κληθούν κάποια στιγμή να ζήσουν στο σκοτάδι. Όπως στη προκειμένη με τους κατοίκους ενός πλανήτη να βλέπουν και τους έξι του ήλιους να σβήνουν σιγά- σιγά. Και ως φυσιολογικό επακόλουθο αρχίζουν να τρελαίνονται. Ωραία ήταν αλλά κατώτερη θα έλεγα της φήμης της. Όχι η τρομερή εκείνη που άκουγα από εδώ και από εκεί. Απλά ωραία. Έχω και το μυθιστόρημα, θα το διαβάσω και αυτό κάποια στιγμή. 

- Στάνλεϋ Ουάινμπάουμ: ''Οδύσσεια στον Άρη'': Αυτή ήταν η μόνη που δεν θυμόμουν και έτσι μπόρεσα να την απολαύσω μία φορά παραπάνω. Μέλος αποστολής θα ''ναυαγήσει'' στον Άρη και θα ξεκινήσει με τα ποδαράκια του να καλύψει την (χαοτική) απόσταση ως το σωστικό σκάφος. Οπότε και θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα ουκ ολίγα παράδοξα του κόκκινου πλανήτη. Υπέροχη, έχουμε να κάνουμε με ένα μικρό διαμάντι.

- Φίλιπ Ντικ: ''Η Δύναμη του Γουμπ'': Μπορεί άραγε ο άνθρωπος να ελέγξει τις ορμές και ένστικτα του όταν βρεθεί αντιμέτωπος με μία άλλη νοήμων μορφή ζωής; Δύσκολο αν αυτό συγκρούεται με τα συμφέροντα του. Γλυκόπικρο φλασάκι από έναν κατεξοχήν απαισιόδο συγγραφέα. Από τα λίγα τουλάχιστον που μπόρεσα να καταλάβω γιατί δεν έχω διαβάσει και πολύ. 

Όχι ακριβώς αυτό που λέμε αριστούργημα αλλά ένα κλίκ πιο κάτω από αυτό. Να διαβαστούν απ' όλους τους φίλους της ε.φ. Σε αυτή ή σε άλλες ανθολογίες. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

''Ιστορίες με Εξωγήινους'' ν. 2: 

- Πόουλ Άντερσον: ''Η Κρυψώνα'': Διαστημόπλοιο με εμπορικούς σκοπούς. Στου διαόλου τη μάνα, με ετερόκλητο πλήρωμα και ιδιοκτήτη με κοφτερό μυαλό, αλλά άξεστες συνήθειες και λεξιλόγιο φορτηγατζή. Με τον χρόνο εναντίον τους και εχθρούς στο κατόπι τους. Ακούγεται αχταρμάς αλλά δεν είναι. Και πως να είναι όταν πρωταγωνιστεί ο Νίκολας Βαν Ράιν, ένας χαρακτήρας που δεν μπορεί κανείς παρά να συμπαθήσει; Ενδιαφέρουσα περίπτωση αν μη τι άλλο ο Πόουλ Άντερσον, είναι κρίμα που δεν έχει μεταφραστεί πολύ. Θα ήθελα κάποια στιγμή να κυκλοφορήσουν τα ''Tau Zero,'' ''The Broken Sword'' και ''Three Hearts and Three Lions''.

- Φρέντρικ Μπράουν: ''Κουκλοθέατρο'': Ένα ακόμη ωραίο φλασάκι από τον μετρ του είδους. Ο Φρέντρικ Μπράουν διέπρεψε στις κωμικές ιστορίες όχι παραπάνω των πέντε σελίδων. Και αν και η συγκεκριμένη είναι μεγαλύτερη, ήταν ωστόσο το ίδιο καλή. Αλήθεια, τι είδους απρόοπτα μπορούν να συμβούν όταν το απρόσμενο λαμβάνει χώρο σε πεζό περιβάλλον;

- Έρικ Φρανκ Ράσσελ: ''Διαβολολογική'': Αν ο Φρέντρικ Μπράουν ειδικευόταν σε κωμικές ιστορίες, ο Έρικ Φρανκ Ράσσελ το έκανε στις παλαβιάρικες. Οι λίγες τουλάχιστον που έχω διαβάσει ήταν τέτοιες. Ξέφρενες καταστάσεις, δηλητηριώδες χιούμορ και ατάκες που σπάνε κόκαλα. Απλή και συνάμα όμορφη γραφή, συνθέτουν πάντα ένα ποιοτικό όσο και ξεκαρδιστικό αποτέλεσμα. 

- Κλίφφορντ Σάιμακ: ''Λιποταξία'': Είναι δύσκολο όταν κάποιος έχει διαβάσει μερικές εκατοντάδες διηγήματα, να θυμάται μετά από χρόνια τα τι και τα πως. Στα μυθιστορήματα συμβαίνει, στα διηγήματα όμως δύσκολο. Εκτός πια και αν είναι γλυκά σαν παγωτό φράουλα οπότε ναι, μένουν για πάντα στο μυαλό :rose: Ας μου επιτραπεί ο ρομαντισμός, δεν ενέχει το παραμικρό ίχνος υπερβολής. Αναντίρρητα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Να διαβαστεί επίσης και υπέροχη συλλογή ''Πόλη''. 

- Κορντγουέινερ Σμιθ: ''Ένας Πλανήτης που λεγόταν Σαγιόλ'': Τι θα λέγατε αν ήσασταν εγκληματίες και σας έστελναν σε πλανήτη- κολαστήριο για παραδειγματισμό; Όπου και ένα φιλικό ανθρωποειδές με μορφή αγελάδας σας ευνούχιζε με τρόπο ηδονικό από διάφορα εξογκώματα που ξεφύτρωναν από το κορμί σας από ορισμένες επιδρομές που γίνονταν εκεί; Σε βαθμό τέτοιας αποχαύνωσης που να παρακαλούσατε και γι' άλλο, γι' άλλο, γι' άλλο; Δύσκολο κανείς διαβάζοντας την να μην μείνει κάπως έτσι :bangin: Αν η προηγούμενη ήταν από τις καλύτερες, αυτή μπαίνει στο κλαμπ των πιο psycho. 

- Τσαντ Όλιβερ: ''Ο Περιθωριακός Άνθρωπος'': Άλλο ένα υποτιμημένο, άγνωστο αριστούργημα. Γιατί ντε και καλά ένας ευτυχισμένος, ήσυχος λαός να θέλει να δεχθεί την πρόοδο που προσπαθούν να του πασάρουν με το ζόρι οι άνθρωποι; Ότι είναι καλό, χρήσιμο, και ωφέλιμο για την μία πλευρά, δεν χρειάζεται καθόλου να είναι και για την άλλη. Και αν μάλιστα τα πράγματα αλλάξουν, τότε ίσως κανείς να αναθεωρήσει σε ότι πίστευε μέχρι τότε ως δεδομένο. Χρωματισμένο από εικόνες πανώριας ομορφιάς και ινδιάνικου μεγαλείου, πρόκειται για διαμάντι. 

- Μαρκ Κλίφτον: ''Και τώρα τι Ανθρωπάκο;'': Στο πρόλογο περιγράφεται ως το πιο απαιτητικό όλων. Θα διαφωνήσω αλλά ήταν σε κάθε περίπτωση καλό. Και πως να μην είναι όταν έχει να κάνει με την γνωστή και μη εξαιρετέα κωλοκατάσταση ανθρώπων που έχουν να κάνουν με ''υποδεέστερες'' μορφές ζωής; Σκληρό αλλά με τον τρόπο του καλό. 

Ισχύει ότι ακριβώς και με την πρώτη ανθολογία. Όλες οι ιστορίες δυναμίτες, προτείνονται χωρίς δεύτερη σκέψη. Ίσως μία- δύο να μην αρέσουν, για τις υπόλοιπες όμως αξίζει σε κάθε περίπτωση τον κόπο.

Edited by Δημήτρης
  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..