Jump to content

August Derleth


Recommended Posts

Δημήτρης

Ο Ώγκαστ Ντέρλεθ ήταν Αμερικανός συγγραφέας τρόμου, μυστηρίου, ιστορικών μυθιστορημάτων, βιογραφιών και επιστημονικής φαντασίας. Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1909 και πέθανε στις 4 Ιουλίου 1971. Ύστερα από τρία χρόνια και μερικές δεκάδες απορρίψεις, έκανε και αυτός όπως και πολλοί συγγραφείς της γενιάς του ντεμπούτο στο περιοδικό Weird Tales. Αυτό σηματοδότησε την αρχή μίας μεγάλης συγγραφικής καριέρας που απαριθμεί παραπάνω από 150 ιστορίες και 100 βιβλία. Μανιώδης αναγνώστης και ο ίδιος, η βιβλιοθήκη του έφτασε κάποια στιγμή να έχει 12.000 τόμους !!!

 

Όπως είναι ευρέως γνωστό, ο Ντέρλεθ είναι γνωστός σήμερα για τις ιστορίες που έγραψε για την Μυθολογία Κθούλου. Btw αυτός είναι όρος δικής του επινόησης, ο Λάβκραφτ δεν χρησιμοποίησε πότε αυτή την ονομασία για να περιγράψει το έργο του. Άλλες πολύ δυνατές και άλλες όχι και τόσο, έδωσαν όλες τους νέα πνοή στο concept και το πήγαν ένα βήμα παραπέρα. Βήμα όμως που πολλοί το χαρακτηρίζουν ως αρνητικό από την άποψη ότι προσέδωσε στην Μυθολογία Κθούλου καθαρά τον χαρακτήρα του καλού- κακού στερώντας την έτσι από την εξώκοσμη χροιά της. Εγώ προσωπικά θα διαφωνήσω μ' αυτό αλλά και ακόμη αν ισχύει, δεν είναι κάτι που με ενοχλεί. Οι ιστορίες του είναι από τις πλέον αγαπημένες μου και τον θεωρώ ως τον καλύτερο συγγραφέα του Λαβκραφτικού κύκλου από αυτούς που έχω διαβάσει. Στα Ελληνικά κυκλοφορούν τα παρακάτω βιβλία του:

 

- Η Μάσκα του Κθούλου (Αίολος)

 

- Το Μονοπάτι του Κθούλου (Αίολος)

 

- Το Μονοπάτι του Κθούλου (Terra Nova, είναι οι δύο συλλογές του Αιόλου σ' έναν τόμο)

 

- Ο Στρόγγυλος Πύργος (Locus 7)

 

- Το Σφαλιστό Δωμάτιο (Locus 7)

 

Όποια πάντως και αν είναι η γνώμη κάποιου για τον Ντέρλεθ ως συγγραφέα, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να του το αμφισβητήσει κανείς: Είναι ο άνθρωπος που κυριολεκτικά διέσωσε το έργο του Λάβκραφτ. Χωρίς τις ακούραστες δικές του προσπάθειες, το έργο του μεγάλου δασκάλου του τρόμου θα είχε πολύ απλά χαθεί. Πιο συγκεκριμένα όταν ο Λάβκραφτ πέθανε, προσπάθησε να εκδόσει μερικές ιστορίες του χωρίς όμως επιτυχία. Έτσι μαζί με τον Ντόναλντ Ουόντρεϊ ίδρυσε το 1939 τον εκδοτικό οίκο Arkham House για αυτόν τον σκοπό. Η αρχή έγινε με την συλλογή ''The Outsider and Others'' (ένα τούβλο άνω των 1000 σελίδων) και από εκεί και πέρα όλα τ' άλλα ήταν ιστορία. Κθουλικές παλιές και νέες ιστορίες, αλληλογραφία Κθουλοσυγγραφέων, απομνημονεύματα και βιογραφίες είναι μερικά μόνο από τα καλούδια που έχει βγάλει κατά καιρούς ο θρυλικός εκδοτικός οίκος. Επίσης πήρε πολλά μισοτελειωμένα γραπτά του Λάβκραφτ και τα ολοκλήρωσε στις περίφημες μεταθανάτιες συνεργασίες τους.

 

Τέλος, αξίζει να ειπωθεί ότι ο Ντέρλεθ ενθάρρυνε πολλούς συγγραφείς στα ξεκινήματα τους. Ράμσεϊ Κάμπελ, Ρέι Μπράντμπερι, Μπράιαν Λάμλεϊ κλπ. Γενικά αρκετοί είναι της άποψης ότι τα γραπτά του κατέχουν δευτερεύουσα σημασία στην όλη προσφορά του, αλλά σε κάθε περίπτωση θα ήθελα κάποια στιγμή να δω και κάτι άλλο δικό του να μεταφράζεται στα Ελληνικά.

Edited by Δημήτρης
  • Like 6
Link to post
Share on other sites
tsathoggua

Και αυτός από τους μεγάλους του χώρου. Όντως άλλαξε το χαρακτήρα του οράματος του ΧΦΛ αλλά και εμένα δεν με ενοχλεί αυτό. Έχω διαβάσει ό,τι δικό του έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Αγαπημένη ιστορία το Ο Κάτοικος του Σκοταδιού από την #7 ανθολογία των εκδόσεων Ωρόρα. Πρέπει να έχει γράψει πολύ πράγμα και στην Ελλάδα μάλλον γνωρίζουμε μόνο ένα μικρό κομμάτι του έργου του. Πάντα έχω το νου μου να πετύχω στο διαδίκτυο κάποιο μεταχειρισμένο βιβλίο, δικό του ή του συνεργάτη του Donald Wandrei (ο οποίος έγραψε επίσης αρκετές παράξενες ιστορίες).

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
giorgos lagonas

πάντα τον θεωρούσα "γιαλαντζί Λάβκραφτ" αλλά ήταν μια περίοδος που διάβαζα ό,τι δικό του έπεφτε στα χέρια μου γιατί τότε είχα την τρελή πόρωση με την μυθολογία Κθούλου!

 

πάντως, ομολογουμένως, τα "Λαβκραφτικά" του (τύπου Trail of Cthulhu) είναι επιεικώς μετριότατα. Τυχαία διάβασα από κάτι συλλογές κάποια άλλα δικά του διηγήματα, πολύ μακριά από το ύφος και το στυλ για το οποίο τον γνωρίζουμε. Ήταν αρκετά πρωτότυπα, αξιοπρεπέστατα (έως πολύ καλά) και με ολοδικιά τους γραφή και ταυτότητα...

  • Like 2
Link to post
Share on other sites
Natasha

 

Όποια πάντως και αν είναι η γνώμη κάποιου για τον Ντέρλεθ ως συγγραφέα, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να του το αμφισβητήσει κανείς: Είναι ο άνθρωπος που κυριολεκτικά διέσωσε το έργο του Λάβκραφτ. Χωρίς τις ακούραστες δικές του προσπάθειες, το έργο του μεγάλου δασκάλου του τρόμου θα είχε πολύ απλά χαθεί. Πιο συγκεκριμένα όταν ο Λάβκραφτ πέθανε, προσπάθησε να εκδόσει μερικές ιστορίες του χωρίς όμως επιτυχία. Έτσι μαζί με τον Ντόναλντ Ουόντρεϊ ίδρυσε το 1939 τον εκδοτικό οίκο Arkham House για αυτόν τον σκοπό. Η αρχή έγινε με την συλλογή ''The Outsider and Others'' (ένα τούβλο άνω των 1000 σελίδων) και από εκεί και πέρα όλα τ' άλλα ήταν ιστορία. Κθουλικές παλιές και νέες ιστορίες, αλληλογραφία Κθουλοσυγγραφέων, απομνημονεύματα και βιογραφίες είναι μερικά μόνο από τα καλούδια που έχει βγάλει κατά καιρούς ο θρυλικός εκδοτικός οίκος. Επίσης πήρε πολλά μισοτελειωμένα γραπτά του Λάβκραφτ και τα ολοκλήρωσε στις περίφημες μεταθανάτιες συνεργασίες τους

 

Το θέτει πολύ ωραία ο Δημήτρης. Μπορεί σαν συγγραφέας να μην αρέσει σε πολλούς, αλλά χωρίς αυτόν δε θα είχαμε τον Λάβκραφτ όπως τον έχουμε σήμερα. Παλιότερα διάβασα το "Μονοπάτι του Κθούλου", από εκδόσεις Terra Nova. Δε θυμάμαι τίποτα, αν και νομίζω ότι διάβασα έστω τις μισές ιστορίες. Μου άφησε όμως μια αίσθηση του άβολου και του μάλλον κακογραμμένου. Πάντως, το εξώφυλλο της έκδοσης είναι τόσο weird όσο και το κείμενο και αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση, ακόμη κι αν δεν ήταν ακριβώς καλή :rolleyes:

  • Like 1
Link to post
Share on other sites
AlienBill

Σίγουρα οφείλουμε στον Ντέρλεθ την έκδοση και διακίνηση του έργου του Λάβκραφτ (και πολλών άλλων) και αυτό είναι κάτι το σημαντικό.

 

Σαν συγγραφέα τον γνώρισα από τις συλλογές της Ωρόρα και αρχικά είχα πολύ καλή εντύπωση. Μέχρι που διαπίστωσα αργότερα ότι ο Μπαλάνος είχε επιλέξει απλώς τις καλύτερες από τις ιστορίες του. Όταν διάβασα τις υπόλοιπες από το "μονοπάτι του Κθούλου", διαπίστωσα ότι η συνολική εικόνα δεν ήταν καλή. Όταν αργότερα διάβασα ένα άλλο από τον συγγραφέα (αν δεν απατώμαι ήταν "η μάσκα του Κθούλου" αλλά δεν είμαι σίγουρος) διαπίστωσα ότι ενώ η ιστορία ήταν σπονδυλωτή, περιλάμβανε copy-paste σε τεράστια αποσπάσματα που διατηρούνταν παντελώς ίδια από τη μία ιστορία στην άλλη.

 

Ετυχε βέβαια και να διαβάσω μια ιστορία του που δεν ήταν "μυθολογία Κθούλου" και την βρήκα πολύ καλή.

 

Αυτό που δεν μου αρέσει στις κθουλικές ιστορίες του Ντέρλεθ είναι ότι πάντα αναφέρονται σχεδόν όλα τα ονόματα των Μεγάλων Παλαιών (ακόμη και όταν δεν κολλάνε στην ιστορία) και γίνεται κατάχρηση πολλών από τα πιασάρικα στοιχεία του Λάβκραφτ, όπως π.χ. οι κάτοικοι του Ινσμουθ, ο Κθούλου κλπ. Ενώ στις ιστορίες του Λάβκραφτ είχα την αίσθηση ότι διάβαζα κάτι διαφορετικό κάθε φορά που τοποθετείται στο ίδιο σύμπαν με τα άλλα, στις ιστορίες του Ντέρλεθ είχα την αίσθηση ότι διάβαζα "μία από τα ίδια" με πλοκές που επαναλαμβάνονταν διαρκώς και που εμπεριείχαν και αφελή fantasy στοιχεία που αποδυνάμωναν το στοιχείο του ρεαλισμού.

Edited by alien666
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Αυτό για τα copy- paste αποσπάσματα ισχύει, είναι λες και το έχει κάνει στο word ένα πράμα. Για αυτό θα προτείνω σ' όσους έχουν την έκδοση της Terra Nova, να μην διαβάσουν τις δύο συλλογές στο καπάκι. Ίσως μάλιστα αυτό δεν θα πρέπει να γίνει καν και με τις ιστορίες της σπονδυλωτής νουβέλας εξαιτίας των συνεχών επαναλήψεων που μπορεί να κουράσουν. Το ότι αρέσουν πολύ σε εμένα, δεν σημαίνει σώνει και καλά ότι θα αρέσουν και στους άλλους.

 

Τώρα για τα μη Κθουλικά του κείμενα, δεν πρέπει να έχω διαβάσει παραπάνω από πέντε διηγήματα του τα οποία και δεν θυμάμαι καθόλου. Απ' ότι είδα έχει γράψει αρκετές ιστορίες ντέντεκτιβ και θα ήθελα να δοκιμάσω κάποια στιγμή.

Edited by Δημήτρης
  • Like 1
Link to post
Share on other sites
  • 1 year later...
Δημήτρης

Διάβασα το ''Ο Στρόγγυλος Πύργος'' των Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ- Ώγκαστ Ντέρλεθ.

 

Ένας εργένης επιστρέφει στη γη των προγόνων του για να ζήσει τα χρόνια που του έχουν απομείνει σ' ένα κτήμα που έχει κληρονομήσει. Εκεί την ρουτίνα της καθημερινότητας του θα σπάσει η ανακάλυψη κάποιων παράξενων βιβλίων και χειρογράφων στη βιβλιοθήκη. Θα κάνει το λάθος να εντρυφήσει παρά τη νοσηρή γοητεία που του ασκούν, και η ζωή του θα λάβει ένα τέλος. Όχι οριστικά, αλλά έτσι όπως την ήξερε μέχρι τότε. Η γνωστή δηλαδή και πετυχημένη συνταγή που συναντά κανείς συχνά- πυκνά. Ντάνγουιτς, Νεκρονομικόν, Μισκατόνικ και Γιογκ Σοθώθ είναι μερικά μόνο από τα καλούδια που κάνουν την εμφάνιση τους. 

 

Το βιβλίο αργεί να πάρει μπρος και σέρνεται. Δεν είναι τόσο βαρύ όσο το ''Στα Βουνά της Τρέλας'', αλλά έστω και σε μικρότερο βαθμό χαρακτηρίζεται από τα ίδια μειονεκτήματα. Μακροσκελείς περιγραφές και σχεδόν παντελής έλλειψη διαλόγων, και αυτό είναι κάτι που μπορεί να κουράσει. Συγχρόνως όμως διακατέχεται από αγωνία και ένα βασανιστικά εντεινόμενο αίσθημα τρόμου για αποτρόπαιες αποκαλύψεις, χαρακτηριστικά επίσης γνωστά που πετυχαίνουν να κρατήσουν τον αναγνώστη. Η ιστορία εξελίσσεται μέσα από τις αφηγήσεις τριών διαφορετικών ανθρώπων με ισάριθμες αλλαγές οπτικής γωνίας. Ήταν κάτι που μου άρεσε μιας και προσέδωσε ρεαλισμό και αληθοφάνεια, ενώ στα υπέρ βάζω και το ινδιάνικο στοιχείο που είναι διάχυτο. Και ψιλοάσχετο, αλλά να πω ότι το διάβασα στη παλιά έκδοση της Ωρόρα απολαμβάνοντας το έτσι μία φορά παραπάνω με την pulp αίσθηση που βγάζει. 

 

Ίσως να κάνω και λάθος, αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι πολλοί οι fans και των δύο που αγνοούν την ύπαρξη του συγκεκριμένου πονήματος. Ίσως επειδή αποτελεί μεταθανάτια συνεργασία; Μήπως γιατί αμφότεροι περιοριζόντουσαν σε διηγήματα; Όπως και να 'χει όποιος δεν το ξέρει αξίζει τον κόπο να το ανακαλύψει. Γιατί αν και δεν είναι αριστούργημα, πρόκειται ωστόσο για ένα μικρό διαμάντι ανώτερο της φήμης του που κάθε φίλος της Μυθολογίας Κθούλου οφείλει να του ρίξει μία ματιά. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 1
Link to post
Share on other sites

Το πρωτο βιβλιο που διαβασα σχετικα με τον Λαβκραφτ (και μυηθηκα αργοτερα) αλλα και με το ειδος του κοσμικου τρομου. Απο τα καλυτερα της Μυθολογιας Κθουλου και με πολλες αναφορες στο Νεκρονομικον - σε βαζει μεσα στο κλιμα απο το πρωτο κεφαλαιο.

 

Θυμαμαι την επισκεψη του Ντιουαρτ στην γρια Μπισοπ και τα αοριστα υπονοουμενα της για κατι τρομερο που καραδοκουσε στους λοφους η την περιγραφη των εφιαλτων του η ακομη την φοβερη εμπειρια που ειχε οταν κοιτουσε μεσα απο ενα ιδιορρυθμο παραθυρο του σπιτιου - και αυτα στην αρχη. Το εχω διαβασει σιγουρα πεντε φορες και καθε φορα που επιστρεφω με στοιχειωνει.

 

Πραγματικα ο Ντερλεθ εκανε πολυ καλη δουλεια (ισως την καλυτερη) με τις σημειωσεις του Λαβκραφτ.

 

Και μια παρατηρηση: το εξωφυλλο μου φαινεται εντελως ακυρο και μιλαω για την εκδοση της Ωρορα του 88

Edited by oldboy
  • Like 2
Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Loading...
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..